အခန်း (၃၃)

အရှေ့ပင်လယ် မြို့

နေလ အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ဒုတိယအကြီးဆုံးပင်လယ်ကမ်းစပ်မြို့ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အဓိကအင်္ဂါရပ်မှာပင်လယ်ဆိပ်ကမ်းများသို့သွားရန်နှင့်သမုဒ္ဒရာအရင်းအမြစ်များကိုအသုံးချရန်အချက်အချာကျသောဆိပ်ကမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုမြို့တွင်လူ ဦး ရေသုံးသန်းကျော်ရှိသည်။ သမုဒ္ဒရာထဲရှိသဘာဝသယံဇာတများကိုထုတ်ယူသုံးစွဲခြင်းဖြင့်မြို့သည်တိုးတက်အောင်မြင်လာခဲ့သည်။ နေလပြည်ထောင်စုရဲ့ကျန် မြို့ များနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင်ဒုတိယအဆင့်မြို့အဖြစ်သတ်မှတ်နိုင်သည်။

အရှေ့ပင်လယ်မြို့ သည်ရှည်လျားသောသမိုင်းကြောင်းရှိခဲ့ပြီး ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ရာပေါင်းများစွာတွင် နေလ အဖွဲ့ချုပ်သည်ပရှေးကျသောအဆောက်အအုံအချို့ကိုကာကွယ်ရန်အထူးဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်မြို့တော်၌အနှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများစွာကိုတွေ့နိုင်သည်။

အရှေ့ပင်လယ်ဝိညာဉ်ဘူတာရုံ

နက်ပြာရောင်ဝိညာဉ်ရထားသည်ဘူတာရုံသို့ဖြည်းဖြည်းချင်း ၀ င်လာပြီးရပ်တန့်လာသည်။

အရှေ့ပင်လယ်မြို့ တွင်ဝိညာဉ်ရထားအားလုံးနီးပါးသည်အပြာရောင်ဖြစ်သည်။

မှတ်တိုင်သို့ရောက်သောအခါရထားတံခါးများပွင့်သွားပြီးလူတွေကိုဆင်းခွင့်ပြုသည်။ လူများစွာသည်တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်နှုတ်ဆက်ကြသော်လည်းခဏအကြာတွင်ဘူတာရုံသည်ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦး တည်လာသဖြင့်လူများသည်ပုံမှန်အတိုင်းပြန်လည်စည်ကားလာခဲ့သည်။

ထန်ဝူလင်း သည်သူ့ကျောပိုးအိတ်ကိုတင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီးထွက်ပေါက်ဆီသို့လူစုနှင့်လိုက်သွားသည်။ သူသည်ဤကဲ့သို့သောမြို့ကြီးတစ်မြို့သို့ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ဖူးသူ ဖြစ်၍ သူ၏စူးစမ်းလိုသောအကြည့်သည်နေရာကိုရောက် သွားသည်။

ရထားဘူတာ၏မျက်နှာကြက်ကိုသတ္တုပြွန်များဖြင့်တည်ဆောက်ထားသည်။

သူ့မျက်လုုံးများမရင်းနှီးသောပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်သူ့လိုကိုးနှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်သည်ဤအရာကိုအနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့လိမ့်မည်။

သူသည် အရှေ့ပင်လယ်မြို့ အကယ်ဒမီ သို့တက်ရောက်ရန် အရှေ့ပင်လယ်မြို့ သို့လာခဲ့သည်။ သူကသူ့အမေ (သို့) အဖေနဲ့အတူ ဒီကိုလာရလိမ့်မယ်လို့ထင်ခဲ့ပေမယ့်သူ့အဖေကသူကို အသက်ကြီးနေပြီ၊ကိုယ်တိုင်သွားပြီးအတွေ့အကြုံယူသင့်တယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။ သူ့ကိုလက်မှတ်တစ်စောင် ၀ ယ်ပြီးတဲ့နောက်သူတို့ကသူ့ကို ဝိညာဥ်ရထား ဆီခေါ်သွားတယ်။ပြီးတော့တင်ပေးလိုက်တယ်။

ထန်ဝူလင်း သည်အိမ်နှင့်ခွဲရတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ထိုစဥ်လူများသည် ကားတစ်စီး အရှိန်ဖြင့်ဝင်လာသောကြောင့်ရုတ်တရက်ခွဲလိုက်ရသည်။ ကားအမျိုးအစားက ဘာလဲဆိုတာသူမမှတ်မိသော်လည်းသူ့ကားအပြင်ပိုင်းကနေလုံးဝကိုအဆင့်အတန်းမြင့်တယ်လို့ပြောနိုင်တယ်။ ကား၏ကိုယ်ထည်သည်သေးသွယ်နေပြီး၎င်း၏ဘီးလေးဘီးဖြင့်မြေပြင်သုံးယာဉ်ဖြစ်ပုံရသည်။ကားတံခါးဘေးတွင်အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ၀ တ်ထားသောလူနှစ်ယောက်ရပ်နေသည်။ နောက်တော့သူတို့ရှာနေတဲ့လူကိုတွေ့သွားပြီး သခင်လေးဆိုပြီး ထန်ဝူလင်းဘက်ကိုကြည့်ပြောလိုက်တယ် အမှန်တော့ သူ့ကိုပြောတာမဟူတ်ပါဘူး။ သူ့နောက်က ပေါ်လာတဲ့ သူနဲ့အသက်ရွယ်တူကောင်လေးကိုပြောတာပါ ကောင်လေးကသူ့ကိုဝင်တိုက်သွားပြီး သူလည်းမျက်နာတစ်ခြမ်းပဲမြင်လိုက်ရတယ်

ဖြူစင်သောအသားအရေ၊ ဖြောင့်စင်းသောနှာခေါင်း၊ အနည်းငယ်ချောင်သွားသောမျက်လုံးများ၊ အနည်းငယ်တွန့်ကျနေသောမျက်တောင်ရှည်များနှင့်အစိမ်းရင့်ရောင်မျက်လုံးများနဲ့ကောင်လေး

လူငယ်သည်ရုပ်ရည်ချောမောသော်လည်း အေးစက်ပြီးမာနကြီးသောစိတ်ထားရှိသည်ကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစားနိုင်သည်။ လူငယ်များ၏အမူအရာသည်စိတ်ပျက်သွားသော်လည်းတစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက်စိတ်ဝိညာဉ်ကားဆီသို့ဆက်လက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏အမူအရာသည်သူ့အားလျစ်လျူရှုခြင်းမဟုတ်၊ ၎င်းသည်အထင်အမြင်သေးခြင်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်!” ထန်ဝူလင်း ကအလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။ အနက်ရောင်နဲ့ လူက ရှေ့တက်လာပြီးထန်ဝူလင်းကိုတွန်းထုတ်လိုက်သည်

“မင်းသတိထား။ “ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံသည်လူငယ်အားကားနောက်သို့မလိုက်မီပြင်းထန်စွာပြောခဲ့သည်။

အနက်ရောင် ၀ တ်စုံသည်အခြားလူငယ်အားကားတံခါးကိုဖွင့်ပေးခဲ့ပြီးအခြားတစ် ဦး သည်တံခါးထိပ်တွင်ရပ်နေသည်။

လူငယ်သည်တစ်ကြိမ်တောင်ပြန်မလှည့်ဘဲကားထဲသို့တိုက်ရိုက်ဝင်သွားသည်။ အနက်ရောင် ၀ တ်စုံနှစ်စုံသည်လျင်မြန်စွာ ၀ င်လာပြီးဝိညာဉ်အင်ဂျင်ကိုစတင်လိုက်သည်၊ အနက်ရောင်ဝိညာဉ်ကားမှမောင်းမထွက်သွားမီဆူညံသောအသံတစ်ခုထွက်လာသည်။

ထန်ဝူလင်း သည်သူ့ဗိုက်ကိုပွတ်လိုက်သည်။ မနာကျင်ခဲ့ပေမဲ့သူကသူ့စိတ်ထဲမှာဒေါသတကြီးနဲ့ ‘ဒီမြို့သားတွေကတကယ်ရက်စက်တာပဲလို့တွေ့လိုက်တယ်

ထို့နောက်ရထားဘူတာမှထွက်လာခဲ့သည်

သူလှည့်ကြည့်သောအခါ အရှေ့ပင်လယ် မီးရထားဘူတာရုံအမှတ်အသားပေါ်တွင်ဤစကားလုံးများကပ်ထားသည်ကိုသာသူမြင်ရသည်။

သူသည်မီးရထားဘူတာရုံကြီးသည် ဘုန်းကျက်သရေမြို့ ရှိအကြီးဆုံးအဆောက်အအုံနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤဘူတာရုံသည် ပိူပင်ခမ်းနားသည်။

သူကပြန်လှည့်လာပြီးသူ့ပတ် ၀ န်းကျင်ကိုစူးစမ်းတယ်။ လမ်းမကျယ်ပေါ်တွင်ဝိညာဉ်ကားအမျိုးအစားအားလုံးကိုမြင်နိုင်သည်။ လူတွေရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့စည်ကားနေတယ်။ ထန်ဝူလင်း သည်သူ့ကျောပိုးအိတ်ကိုရေပုလင်းမှဖောက်။ အမြန်သောက်လိုက်သည်။ရေတစ်ဘူးသောက်ပြီးနောက်သူ၏ကျောပိုးအိတ်ကိုဖောက်။ စက္ကူတစ်ရွက်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ဒီစက္ကူချပ်ကိုသူ့အဖေကရေးထားတယ်။ သူသည် အရှေ့ပင်လယ်မြို့ ကိုရောက်သည်နှင့်သူဘာလုပ်သင့်သည်ကိုရေးသားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပိန်ိန်ပါးပါးသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ် ဦး က တောက်ပသောအပြုံးနဲ့

“သူငယ်ချင်းလေး.. ဒါကမင်းပထမဆုံး အရှေ့ပင်လယ် မြို့ ကိုလာတာလား။ မင်းမိဘတွေကဘယ်မှာလဲ “

ထန်ဝူလင်း သည်သူ၏စာရွက်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ စာရွက်၏ပထမဆုံးသောအရာသည်သူစိမ်းများကိုလွယ်လွယ်မယုံပါနှင့်ဟူ၍ဖြစ်သည်။

သူကခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီးသက်လတ်ပိုင်းလူကိုကြည့်ပြီးခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်တယ်။ ထိုလူနှင့်စကားမပြောဘဲသူအမြန်ထွက်သွားသည်။

သူ ဦး တည်နေတဲ့ ဦး တည်ချက်ကမျှော်စင်တစ်ခုရှိတယ်၊ အပေါ်မှာရေးထားတာက

အုပ်ချုပ်ရေးရုံး

ထန်ဝူလင်း သည်ရဲတိုက်အနီးသို့ရောက်သောအခါအရာရှိနှစ် ဦး အား

“ မင်္ဂလာပါ ဦး လေးရဲအရာရှိ။ အရှေ့ပင်လယ် အကယ်ဒမီ က ဘယ်မှာလဲပြောပေးနိုင်မလားဗျ ”

နာမည်ကျော် အရှေ့ပင်လယ် အကယ်ဒမီအတွက်နှစ်စဉ်မှတ်ပုံတင်ချိန်ဝန်းကျင်၌ကျောင်းသားများအားအကယ်ဒမီသို့ခေါ်ဆောင်မည့်ဘူတာရုံအနီးတွင်ပုံမှန်ဘတ်စ်ကားများရှိကြောင်း ကြားထားသည်။ ဘတ်စ်ကားကိုတွေ့သရွေ့သူသည်အထစ်အငေါ့မရှိဘဲအကယ်ဒမီသို့သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အရာရှိတစ်ယောက်ကသိပ်မဝေးတဲ့နေရာကိုညွှန်ပြပြီး

“ အဲဒါကဟိုမှာ ကလေး၊ မင်းမိသားစုကဘယ်မှာလဲ။ တစ်ယောက်ထဲ မကြောက်ဘူးလား “

ထန်ဝူလင်း သည်သူ၏ကိုယ်ဟန်အနေအထားကိုဖြောင့်ဖြောင့်ကြီးနဲ့ပြန်ပြောလိုက်ပြီး

“ ဦး လေး၊ ငါမငယ်တော့ဘူး။ သတ္တိရှိတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

သူစကားပြောအပြီးမှာ ထန်ဝူလင်း ကလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးအရာရှိညွှန်တဲ့ ဦး တည်ရာအတိုင်းပြေးသွားခဲ့တယ်။

တစ်နေရာရောက်တဲ့အခါ အပြာရောင်နောက်ခံမှာအဖြူရောင်စာလုံးပါတဲ့ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကိုတွေ့တယ်၊

အရှေ့ပင်လယ် အကယ်ဒမီ…

ဆိုင်းဘုတ်အောက်တွင်ကုလားထိုင်တစ်လုံးရှိပြီးကုလားထိုင်နောက်တွင်အပြာရောင်အားကစားဝတ်စုံ ၀ တ်ထားသောအသက် ၁၇ နှစ်မှ ၁၈ နှစ်အရွယ်လူငယ်အများအပြားရှိသည်။

ထန်ဝူလင်း လမ်းလျှောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါဆံပင်အနက်ရောင်ကောင်မလေးကပြုံးပြီး “ညီလေး၊ နင်နာမည်စာရင်းသွားပေးဖို့လား”

ဆံပင်နက်သောမိန်းကလေးသည်အနီရောင်မျက်လုံးတစ်စုံ၊ အလယ်အလတ်ရှိသောခန္တာကိုယ်နှင့်ချိုမြိန်သည့်အမူအရာအသွင်အပြင်ရှိသည်။