အခန်း (၃၄)

“ မင်္ဂလာပါအစ်မ၊ ကျွန်တော့်နာမည်ထန်ဝူလင်း ပါ။ကျနော် စရင်းသွင်းဖို့ပါ "

ထန်ဝူလင်း ကယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပြောတယ်။

လျိုယွဲ့ရှင်း သည်သူမရှေ့တွင်ကောင်လေးသည်အသက် ၁၁ နှစ်သို့မဟုတ် ၁၂ နှစ်ခန့်ရှိပုံရသော်လည်း၎အကယ်ဒမီရဲ့ထောက်ခံချက်ကိုသေချာရတဲ့အတွက်သူကကိုးနှစ်ပဲရှိသေးတာကိုဆိုလိုတာပဲ

သူကငယ်သေးပေမယ့်သူကတော်တော်ကိုရုပ်ရည်ချောမောနေတာဘဲ။

“ မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့နာမည် လျိုယွဲ့ရှင်း ပါ။ ငါ အရှေ့ပင်လယ်အကယ်ဒမီရဲ့ အထက်တန်းအဆင့်ကပထမတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးဒီနှစ်မှာကျောင်းသားသစ်တွေလက်ခံဖို့ငါတာဝန်ယူတယ်။ ငါဒီမှာမင်းရဲ့အစ်မကြီးပဲ လာဒီပုံစံကိုဖြည့် ။ပြီးရင် မင်းရဲ့မူလတန်းအကယ်ဒမီထောက်ခံစာကိုပြ ”

လျိုယွဲ့ရဖှင်း သည် ထမ်ဝူလင်ယ ထံသို့ဖောင်တစ်ခု ပေးသည်။ထန်ဝူလင်းသည်သူ့ရှေ့မှစီနီယာအစ်မအားတိတ်တဆိတ်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါသူ့နှလုံးသားအေးချမ်းသွား သည်။

ထန်ဝူလင်း သည်ပုံစံဖြည့်နေစဉ် လျိုယွဲ့ရှင်းကြည့်ပြီး "ထန်ဝူလင်း" အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အသက်ကိုးနှစ်။ ဘုန်းကျက်သရေမြို့ အနီရောင်ကုန်းမြင့်အကယ်ဒမီ မူလတန်းဘွဲ့ရသည်။ “အဆင့် ၁၁ အပင်သိုင်းဝိညာဉ်: ငွေပြာမြက် မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်က ငွေပြာမြက် လား? "

ထမ်ဝူလင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျိုယွဲ့ရှင်း ကပြုံးကာ "ငွေပြာမြက်လို သိုင်းပညာနဲ့မင်းအဆင့် ၁၁ ရောက်ဖို့ကလုံးဝမလွယ်ကူဘူး။ "

အ့လိုစကားကြားလိုက်ရတော့ဘထန်ဝူလင်း အ့အမကိုသဘောကျသွားသည် အခြားလူတွေလိုမနှိမ်လို့ သူမက " မင်းဒါကို စိတ်ဝိညာဉ်တွေနဲ့သေချာတိုးတက်အောင်လုပ်ရမယ်၊ ဒါ့အပြင်မင်းရဲ့အထက်တန်းနှစ်တွေမှာသိုင်းဝိညာဉ်တွေကသိသိသာသာမတိုးတက်ဘူးဆိုရင်

မင်းရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့်နဲ့ ဝိညာဥ်စက်လက်နက်တွေကိုအသုံးပြုနိူင်တယ်။ ဒါကြောင့်မင်းစနစ်တကျတိုးတက်အောင်လုပ် ရမယ် ။နောက် မင်းငါ့ကို စီနီယာအမ လို့လည်းခေါ်လို့ရတယ်။ ”

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်အစ်မ" သူမ၏စကားများက ထမ်ဝူလင်းသညမြို့ကြီးသို့ပထမဆုံးရောက်သောစိုးရိမ်သောကများစွာကိုပြေပျောက်ခဲ့သည်

“ မင်းတံခါးဝကိုရောက်တဲ့အခါမင်းဒီအကယ်ဒမီကို ၀ င်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတာသက်သေပြတဲ့အနေနဲ့ မင်းရဲ့လည်ပင်းမှာဒီကဒ်ပြား ကို ၀ တ်ဆင်ပါ။ ငါ့နောက်ကဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ပြီးနောက်ထပ်ကျောင်းသားတွေရောက်လာရင်ငါတို့အကယ်ဒမီကိုသွားမယ်။ ”

ထန်ဝူလင်း ကသူမအားတစ်ဖန်ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီးဘတ်စ်ကားကြီးဆီလျှောက်သွားနေစဉ်အခြားသူများကိုနှုတ်ဆက်သည်။

ယွဲ့ရှင်း ဘေးတွင်ရပ်နေသော အရှေ့ပင်လယ် အကယ်ဒမီ မှအထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးက "ယွဲ့ရှင်း မင်းဒီကောင့် ကိုဘာပြောနေတာလဲ။ သူက ငွေပြာမြက်သိုင်းဝိညာဥ်သမား အဲဒါကအမှိုက်သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ။ ငါတို့ပိုင်ဆိုင်တာနဲ့မတူဘူး “

“ နင်အငယ်တွေကိုအ့လိုမခွဲခြားပါနဲ့ သူကအသက်ကိုးနှစ်ပဲရှိသေးပြီးသူ၏ငွေပြာမြက်ကို ဝိညာဥ်မာစတာအဆင့်ထိကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တယ်။ငွေပြာမြက်ဘုရင်ဆိုတာ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်ကိုသယ်ဆောင်လာတာမဟုတ်ဘူး မင်းထက်ငယ်တဲ့သူတွေကိုမလိမ်ပါနဲ့၊ မင်းမကြားဖူးဘူးလား။ ငါတို့ရဲ့အငယ်တန်းကောင်လေးက အနာဂတ်မှာဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာဘယ်သူသိနိုင်လဲ။ ”

ထန်ဝူလင်းသည်ထိုစကားများကိုမကြားခဲ့ပါ

အရှေ့ပင်လယ် အကယ်ဒမီ၏ဘတ်စ်ကားသည်အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီးလူငါးဆယ်ဆံ့နိုင်သည်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင်အချို့ရှိနေပြီ။ သူတို့ထဲကတချို့ဟာသူ့ရွယ်တူတွေဖြစ်ပြီးတချို့ကတော့လူကြီးတွေဖြစ်တယ်။ ၎င်းတို့သည်၎င်းတို့၏ကလေးများထံသို့လာသောမိဘများဖြစ်သည်။

ြပတင်းပေါက်နားကခုံတစ်ခုမှာသူထိုင်ပြီးသူ့လက်နှစ်ဖက်ကိုတင်းကျပ်စွာပွေ့ဖက်ထားရင်းမရင်းနှီးသောမြို့ကိုစူးစိုက်ကြည့်သည်။ ဤနေရာသည်ယခု မှစ၍ သူနေထိုင်ရမည့်နေရာဖြစ်သည်။

မသွားခင်သူ့အဖေပြောခဲ့တဲ့အဓိပ္ပါယ်ရှိတဲ့စကားတွေကိုသူမှတ်မိနေတယ်။

“ လင်းလင်း၊ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာမင်းကိုအကြွင်းမဲ့ယုံကြည်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်ကမင်းကိုယ်တိုင်ဘဲဆိုတာမင်းမှတ်မိရမယ်။ ဘယ်လိုအခက်အခဲမျိုးဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းကြုံတွေ့ရင် မင်းကိုယ်တိုင်ရင်ဆိုင်ရမယ် “

သူ့အဖေနဲ့အမေနဲ့ခွဲခွာပြီးတဲ့နောက်သူကသူ့ကိုယ်သူအားကိုးနိုင်ပြီ။

သူကခေါင်းကိုညိမ့်လိုက်ပြီးသူ့လက်ကောက်ဝတ်တွင်ရှိသော ငွေလက်စွပ် ကိုကြည့်သည်။ မူလသူ့ခရီးဆောင်အိတ်အတွက်သုံးနိုင်သောနေရာအပိုရှိသည်။ တစ်မီတာသာကျယ်သော နေရာတွင်တူတစ်စုံထည့်လိုက်တော့ နေရာများမျာစားစားမကျန်တော့ပါ

ထန်ဝူလင်း သည်သူ၏မျက်လုံးများကိုပိတ်လိုက်ပြီးအနားယူလိုက်သည်။ သူကသူ့အဖေနဲ့သူ့ဆရာတွေရဲ့စကားတွေကိုပြန်နားယောင် ပြီး ‘ငါလုပ်နိုင်တယ်’ လို့တွေးပြီးသူ့ကိုယ်သူယုံကြည်မှုရခဲ့တယ်။

ထန်ဝူလင်း လျင်မြန်စွာအိပ်ပျော်သွားသည်။ ဘတ်စ်ကားသည်အကယ်ဒမီသို့သွားသောအခါ နိုးလာပြီးပြတင်းပေါက်မှကြည့်လိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားကလူပြည့်နေပြီ။ အခြားသူများသည်မိဘများနှင့်အတူလိုက်ပါလာခဲ့ပြီးသူ့ကိုတစ်ယောက်တည်းထိုင်ရေစသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှုခင်းများမှာလမ်းများပေါ်ရှိစတိုးဆိုင်များဖစ်သည် ဘတ်စ်ကားသည်အဆုံးမဲ့စီးဆင်းနေသောယာဉ်များကြားတွင်သွားနေခဲ့သည်။ လမ်းမတွေပေါ်မှာလူစည်ကားနေတယ်။ ဘုန်းကျက်သရေမြို့ ၏လမ်းများထက်မရေမတွက်နိုင်အောင်အလုပ်များသည်။

မိနစ် ၂၀ ကြာဘတ်စ်ကားစီးပြီးနောက်မြင့်မားသောအဆောက်အအုံတစ်ခုသည်မြင်ကွင်းထဲသို့ပေါ် ာသွားသည်။ သူတို့ရှေ့တွင်တံတိုင်းတစ်ခုရှိပေါ်လာ သည်။

“ ငါတို့အကယ်ဒမီကိုရောက်ပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီးအခုပဲဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းပါ။ " ထမ်ဝူလင်း၏အရှေ့ဘက်မှအသံတစ်ခုကထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည်ရှေ့တွင်ထိုင်နေသောအကြီးတန်းအစ်မ လျိုယွဲ့ရှင်း ဖြစ်သည်။ သူမကသတင်းပို့ဖို့ရောက်လာတဲ့သူတို့ရဲ့မိဘတွေနဲ့အတူကျောင်းသားအားလုံးကိုနှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။

ထန်ဝူလင်းကားပေါ်ကဆင်းသောအခါ လျိုယွဲ့ရှင်းက “အငယ်လေး ငါနဲ့လိုက်ခဲ့”