အခန်း (၃၅)

သူတို့ရှေ့တံတိုင်းသည် အရှေ့ပင်လယ် အကယ်ဒမီ၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သိပ်မဝေးလှသောကြီးမားသောကျောက်တုံးကြီးအကယ်ဒမီဂိတ်များသည်ခံ့ညားသောခံစားချက်ကိုပေးသည်။

အရှေ့ပင်လယ်အကယ်ဒမီ.. သည်အလယ်တန်းအကယ်ဒမီနှင့်အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီနှစ်ခုလုံးဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသောကြီးမားသောအကယ်ဒမီတစ်ခုဖြစ်သည်။ လျိုယွဲ့ရှင်း သည်အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီ၏ကျောင်းသားတစ် ဦး ဖြစ်သည်။

အလယ်အလတ်အကယ်ဒမီနှင့်အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီသည်တစ်ခုနဲ့တစ်ခုကွဲပြားခြားနားချက်များစွာရှိသည်။

အလယ်အလတ်အကယ်ဒမီသည်မသင်မနေရပညာရေးအောက်တွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်၎င်းသည်မည်သည့်သင်တန်းကြေးမှမလိုအပ်ပါ။ အရှေ့ပင်လယ် အကယ်ဒမီသည် ဝိညာဥ်မာစတာ အကယ်ဒမီဖြစ်ပြီးစုစုပေါင်းဧရိယာ၏သုံးပုံနှစ်ပုံသည် အလယ်တန်းဝိညာဥ်မာစတာသင်တန်းများအဖစ်ပြည်ေနသည်။ ဧရိယာ၏သုံးပုံတစ်ပုံသာရှိ သောအဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီသည်အကယ်ဒမီ၏အရေးကြီးဆုံးအစိတ်အပိုင်းသည်။

တစ်ယောက်က ဝိညာဉ်မာစတာဖြစ်ပြီး အရှေ့ပင်လယ်မြို့မှာနေတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ထောက်ခံစာပါရင်အလယ်အလတ်အကယ်ဒမီကို ၀ င်နိုင်ပြီး ဝိညာဉ်မာစတာသင်တန်းကိုသင်ကြားနိုင်သည် သူတို့ကအလယ်အလတ်အကယ်ဒမီမှာ ၆ နှစ်ကြာပညာသင်ကြားမယ်။ ဘွဲ့ရပြီးနောက်ကျောင်းသားများသည်အဆင့်မြင့်အထက်တန်း ဝိညာဉ်မာစတာ အကယ်ဒမီသို့ ၀ င်ခွင့်စာမေးပွဲကိုဖြေနိုင်မည်၊ သို့သော်လျှောက်ထားသူဆယ်ပုံတစ်ပုံကမအောင်ပါ။

အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီများသည်မသင်မနေရပညာရေးတွင်မပါ ၀ င်သောကြောင့်စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်သူများအားစာမေးပွဲဖြေရန်အစီအစဉ်များကိုစိတ် ကြိုက်အသုံးပြုသည်။ အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီသို့လက်ခံခြင်းခံရသူမည်သူမဆိုအထက်တန်းစားအဖြစ်သတ်မှတ်ခံရသည်။

မူလတန်းကျောင်းများကအခြေခံဝိညာဉ်ဆရာနှင့်သိုင်းဝိညာဉ်ဗဟုသုတကိုသင်ကြားပေးခဲ့သည်ဟုပြောရလျှင်အလယ်အလတ်အကယ်ဒမီများသည်ကျောင်းသားများအားသူတို့၏သိုင်းဝိညာဉ်ကိုတိုးတက်ရန်မည်သို့ပြုလုပ် ရမည်ကိုသင်ကြားသည်။

ထန်ဝူလင်း သည်တံခါးများကို ဖြတ်၍ကြီးမား ကျယ်ပြန့်သောသစ်ပင်များစီတန်းပေါက်နေ သောလမ်းပေါ်တွင်လမ်းလျှောက်လာသည်။ လမ်းသည်ထုံးကျောက်များဖြင့်ခင်းထားသည်

လျိုယွဲ့ရှင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“ လူတိုင်းရဲ့လုံခြုံရေးအတွက်အကယ်ဒမီရဲ့ပိုင်နက်အတွင်းမှာ

ယာဉ်တွေသုံးတာကိုခွင့်မပြုပါဘူး။ မည်သည့်ယာဉ်မဆိုကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ဝင်လိုလျှင်မြေအောက်ကားရပ်နားရာနေရာမှာပဲရပ်ရမယ်။ အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီဌာနခွဲသည်အနောက်ဘက်တွင်ရှိပြီးကျန်တဲ့ကျောင်းဝင်းကအလယ်အလတ်အကယ်ဒမီအပိုင်းဖြစ်တယ်။ ”

စီနီယာအစ်မ၏ရှင်းပြ ပေးမှုကြောင့် ထန်သူလင်း သည်အကယ်ဒမီသည်သူထင်သည့်အတိုင်းရိုးရှင်းခြင်းမရှိကြောင်းနားလည်ခဲ့သည်။

အလယ်အလတ်အကယ်ဒမီကျောင်းအဆောက်အအုံသည်ကျောင်းဝင်း၏အရှေ့ဘက်တွင်တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည်စုစုပေါင်းအထပ် ၁၂ ထပ်ပါ ၀ င်သောကြီးမားသောအဆောက်အအုံဖြစ်သည်။ အထက်တန်းကျောင်းသားများသည်အထပ်မြင့်များ ဖြစ်၍ ကျောင်းသားသစ်များသည်အောက်ထပ်တွင်ရှိမည်။ ပထမတန်းကျောင်းသားတစ် ဦး ဖြစ်သည့် ထန်ဝူလင်း သည်ပထမထပ်နှင့်ဒုတိယထပ်တွင်အတန်းတက်ရလိမ့်မည်။

“ အဲဒါတွေကဟိုမှာအုပ်ချုပ်ရေးရုံးတွေ။ သွားပြီးသတင်းပို့ပါ။ မင်းရဲ့အိပ်ဆောင်ကကျောင်းအဆောက်အ ဦး ရဲ့နောက်မှာရှိတယ်။ အနာဂတ်မှာမင်းတစ်ခုခုလိုအပ်ရင်အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီကိုလာပြီးငါ့ကိုရှာပါ။ ငါကအဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီတစ်ခုရဲ့ပထမတန်းပဲ”

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်အစ်မ"

သူမမရေမတွက်နိုင်အောင်အကြိမ်ကြိမ်ကျေးဇူးတင်ခဲ့တဲ့အငယ်တန်းအစ်ကိုကိုကြည့်ရင်း လျိုယွဲ့ရှင်း ကမရယ်ဘဲပြုံးလိုက်ရုံဘဲ။

“ ဒီလောက်မလိုပါဘူး။ မင်းကံကောင်းပါစေလို့ငါဆုတောင်းပါတယ်။ အစီရင်ခံတင်ပြပြီးသည်နှင့်အတန်းတင်ခံရမည်၊ ထို့နောက်စမ်းသပ်ခံရမယ်။ ဒီစာမေးပွဲတွေမှာကောင်းကောင်းဖြေရင်အကျိုးကျေးဇူးအချို့ရလိမ့်မယ်။ ”

။သူသည်အုပ်ချုပ်ရေးအဆောက်အအုံထဲသို့ ၀ င်လာခဲ့သည်။

ထောက်ခံချက်နှင့်ကဒ်ပြား ပေးခဲ့သောကြောင့် စာရင်းပေးသွင်းခြင်းများသည်အထစ်အငေါ့မရှိပြီးဆုံးခဲ့သည်။

ကျောင်းဝတ်စုံနှစ်စုံနှင့်အိပ်ဆောင်သော့တို့ကိုအခမဲ့ပေးသည်။ သူပထမတန်းရောက်တဲ့အထိသင်ထောက်ကူပစ္စည်းတစ်ခုမှမရဘူး။

သူယခု မှစ၍ သူသည် အရှေ့ပင်လယ်အကယ်ဒမီ တွင်ကျောင်းသားသစ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထန်ဝူလင်း သည်ကျောင်းအဆောက်အ ဦး ကိုကျော်ဖြတ်လာစဉ်လူတိုင်းကိုလိုက်နှုတ်ဆက်သည်။ သူသည်အထပ် ၁၂ ထပ်ပါ ၀ င်သောကျောင်းအဆောက်အ ဦး ကဲ့သို့အမြင့်နီးပါးရှိသောအဆောင်သို့ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏အိပ်ခန်းသည်ဒုတိယထပ်၊ အခန်းနံပါတ် ၂၀၅ ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမရေမတွက်နိုင်သောကျောင်းသားသစ်များသတင်းပို့နေပြီး စင်္ကြံသည်ဆူညံနေပြီးဝရုန်းသုန်းကားဖြစ်နေသည်။ ဆူညံသံသည်ကျောင်းသားသစ်များသာမဟုတ်၊ သူတို့၏သားသမီးများနှင့်အတူလိုက်ပါလာသောမိဘများသည်လည်းဖြစ်စေသည်။

ခက်ခက်ခဲခဲထန်ဝူလင်းသူ၏အိပ်ခန်းကိုရှာနိုင်ခဲ့သည်။ တံခါးကပွင့်နေပြီးအထဲမှာတစ်ယောက်ယောက်ရှိသည်။အခန်းထဲတွင်လူလေးယောက်ဆံ့သောနှစ်ထပ်ကုတင်နှစ်လုံးရှိသည်။ ထို့အပြင်လေးထောင့်စားပွဲနှစ်ခုံ၊ ထိုင်ခုံလေးလုံး၊ ဗီဒိုနှစ်လုံးနှင့်မီးလုံးတစ်ခုရှိခဲ့သည်။ ဒါကအခန်းရဲ့အင်္ဂါရပ်ပါပဲ။

အောက်ထပ်နှစ်ခုလုံးတွင်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရောက်နေပြီဖစ်တယ် တစ်ယောက်က ခန္တာကိုယ်သည် ထန်ဝူလင်းထက်ပင်တုတ်ခိုင်ပြီးတစ်ယောက်က မျက်မှန်နှင့်ပညာတတ်အသွင်မျိုးဖစ်တယ်

“ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော့်နာမည် ထန်ဝူလင်း ပါ။ အခုမှရောက်တာ။ "

နှစ်ယောက်လုံးကိုမိတ်ဆက်လိုက်တယ် မျက်မှန်နဲ့ကျောင်းသားကခေါင်းညိတ်ပြီး

“ ငါ့နာမည် ယွမ်ရှောင် ပါ။ “

သူကပြုံးပြီးခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အခြားတစ်ဖက်မှအရပ်ရှည်သောကျောင်းသားသည်မျက်လုံးပြူးပြ ပြီး

“အခန်းကိုအရင်သန့်ရှင်းပါ" ဟုပြောခဲ့သည်။

ထန်ဝူလင်း သည်လူသစ်တစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့်သူသည်လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမသိဘဲခေါင်းသာညိတ်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ ရေဗုံးကိုယူကာအပြင်ရေခတ်ရန်ထွက်လာသည် ထိုအချိန်အခန်းထဲတွင်” ကျောင်ကျန်းစီ မင်းဘာလို့သူများကိုအနိုင်ကျင့်နေတာလဲ “

မျက်မှန်နဲ့ ယွမ်ရှောင်က ပြောလိုက်သည် ကျောက်ကျန်စီက

“ ငါကခေါင်းဆောင်ပဲလေ ငါကအနိုင်မကျင့်လို့ဘာလုပ်ရမှာလဲ အနုိင်ကျင့်မခံနိုင်ရင် သူ့ကိုငါနဲ့ချခိုင်းလေး သူ့ကြည့်ရတာပျော့ညံတာသိသာပါတယ် “

ယွမ်ရှောင်က “ မင်းလုပ်ထားဦးပေါ့ကွာ”

ထိုနောက်ကျောင်ကျန်စီက ထန်ဝူလင်းရဲ့အိတ်ကိုယူလိုက်ပြီး အကုန်လုံးကိုသွန်ချလိုက်တယ် စာအုပ်တွေ စောင်တွေ အရုပ်တွေ အကုန်ထွက်ကြလာတယ်

စောင်လေးပေါ်မှာ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်ချုပ်ထားတာကိုကြည့်ပြီးကျောက်ကျန်းစီ ရှယ်ရိီနေတယ် အ့အချိန် ထန်ဝူလင်း ရေဗုံးနဲ့အတူပြန်လာပြီး သူ့ပစ္စည်းတွေပြန့်ကျဲနေတာကိုမြင်တော့ ကျန်ကျောင်းစီကိုကြည့်ပြီး

“ မင်းဘာလုပ်တာလဲ “

ကျောင်ကျန်စီက နှုတ်ခမ်းကိုတွန့်လိုက်သည်။ "ငါဘာမှလုပ်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ ငါမင်းကိုဘယ်လိုအရာတွေယူလာလဲကြည့်နေတာ

"ပြန်ကောက်စမ်း!" ထန်ဝူလင်း၏အသံသည်အေးစက်နေပြီ။

ကျောင်ကျန်းစီ သည်ကျဉ်းမြောင်းသောမျက်လုံးများဖြင့်မျက်ခုံးမွေးတစ်ခုကိုမြှင့်လိုက်ပြီး။ "မင်းဘယ်သူနဲ့စကားပြောနေတယ်လို့မင်းထင်လဲ"

"ပြန်ကောက်စမ်း!" ထန်ဝူလင်း၏အသံသည်ဒေါသ သံတွေပါလာသည်

ထန်ငူလင်းကိုကြည့်ရင်ကျောင်ကျန်စီ ကမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည်စောင်ပေါ်တက်။ ကြမ်းပြင်ကိုကြမ်းတမ်းစွာပွတ်တိုက်နင်းခြေ လိုက်သည်။ သူနင်းသောနေရာသည်စောင်သည်ပန်းပွင့် ချုပ်ထားသောစောင် ဖြစ်သည်။