အခန်း (၃၇)
Vol. 3 Ch. 37
ထန်ဝူလင်း၏လက်သီးသည် ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ မာနကြီးသောလူငယ်ကိုထမှန်သွားပြီး လူငယ် နံရံဘက်တွေစီကို လွင့်ပျံမှန်သွားသည်
မာနကြီးသောလူငယ်သည်လင်မြန်သတ်ဖျက်ရေးဝိညာဥ်သမား ဖြစ်သောကြောင့်သူသည်လျင်မြန်သောတိုက်ခိုက်မှုများတွင်ထူးချွန်သည်။ သူတို့ရဲ့အားနည်းချက်က ခံစစ်စွမ်းရည်မရှိတာဘဲ။ သူတို့ကအထူးသဖြင့် ထန်ဝူလင်း ကဲ့သို့သောတစ်စုံတစ် ဦး ၏ရိုက်နှက်ခြင်းကိုခံရပါက ခွန်အားစနစ်အမျိုးအစားဝိညာဥ်မာစတာပင်ချက်ချင်းရှုံးနှိမ့်သွားသည်။
ထို့ကြောင့်မာနထောင်လွှားသောလူငယ်သည်လွင့်သွား စဉ်သတိလစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ယွန်ရှောင် သည်ခုတင်ထောင့်၌ပုန်းအောင်းနေပြီး ကြောက်ရွံ့စွာကြည့်နေသည်။ ခဏတာမျှသူသည်မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အရာနှင့်လုံးလုံးလျားလျားအရှုံးပေးလိုက်ရသည်။
'ဒီကောင် ... ဒီကောင်ကလူလား “
ထန်ဝူလင်းသည်သူ့စောင်ကိုအသာအယာကောက်ယူလိုက်သည်။ သူကဖုန်မှုန့်ကိုပွတ်တိုက်ပြီးတင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ စောင်သည်မပျက်စီးဘဲညစ်ပတ်ရုံသာဖြစ်ခဲ့သည်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?" ထိုအချိန်တွင်ခန်းမထဲမှခိုင်မာသောအသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။
၏
ဆယ်မိနစ်အကြာ။
အရှေ့ပင်လယ်အကယ်ဒမီ ၏အလယ်အလတ်သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံ
"ဒါဆိုနိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ဒီအဖြစ်ဆိုးကစောင်ကနေစခဲ့တာလား။ " လုံဟိန်းစု သည်သူ့ရှေ့မှကောင်လေးလေးယောက်ကိုအေးစက်စွာကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်မှောင်ကြုတ်သောအမူအရာသည်ရေစက်ကဲ့သို့ဖြစ်သည်။မာနထောင်လွှားသောလူငယ်၏မျက်လုံးမျးသည်အေးစက်စက်နဲ့ ထန်ဝူလင်း ကိုအခါခါကြည့်သည်။
ကျောင်ကျန်းစီ ၏အမူအရာသည်မွဲခြောက်နေပြီးခေါင်းမှခြေဖျားအထိဒဏ်ရာများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကသတိထားမိရင် ထန်ဝူလင်းကိုသူကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကိုတွေ့လိမ့်မယ်။
ယွမ်ရှောင် သည်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကိုသေသေချာချာရှင်းပြသူဖြစ်သည်။ ယွမ်ရှောင် ၏စကားကြားပြီးနောက် လုံဟိန်းစု သည်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကိုနားလည်လိုက်သည်။
ထန်ဝူလင်း သည်စောင်ကိုလက်၌မြဲမြံစွာကိုင်လျက်ခေါင်းငုံ့ကာချုပ် ထားသောပန်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ကြီးမားလှသောမျက်လုံးများသည်မာကျောမှုနှင့်ပြည့်နှက်နေသည်။
"ကျောင်ကျန်စီ မင်းလိုသိုင်းဝိညာဉ်ရှိတဲ့ကျောင်းသားကိုအတန်းသုံးမှာထားရမလို့ပဲ။ ဒါပေမယ့်မင်းရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့်ကအရမ်းနည်းလွန်းတယ်။ အခုမင်းရဲ့အကျင့်စာရိတ္တကလည်း နိမ့်နေပုံရတယ်။ ရိုက်နှက်ခံရတာမှန်တယ်။ မင်းအတန်းငါးတန်းမှာအမြဲတမ်းတက်နေရလိမ့်မယ် "
လုံဟိန်းစု ကအေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။
ကျောင်ကျန်စီ ကသူ့ကိုပြန်လည်ချေပချင်သော်လည်း ဆရာ ၏မျက်မှောင်ကြုတ်သောအမူအရာကိုမြင်သောအခါသူစကားမပြောဝံ့ပေ။
“ မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း အကယ်ဒမီကိုရောက်တာနဲ့တိုက်ခိုက်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း အတန်းနံပတ်ငါးပဲ” လုံဟိန်းစု က ယွမ်ရှောင် နဲ့မာနထောင်လွှားတဲ့လူငယ်ကိုပြောခဲ့တယ်။
မာနကြီးသောလူငယ်သည် လုံဟိန်းစု ၏စကားများကိုလုံးလုံးနားမလည်ပုံမပေါ်ပေ။ ထန်ဝူလင်း ၏ထိုးနှက်ချက်ကြောင့်သူ့ပါးများသည်အတော်လေးရောင်နေသည်။ သူကဒီလောက်မြန်မြန်ခေါင်းပြန်မထောင် ဘူးဆိုရင်ထန်ဝူလင်း ရဲ့ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ရိုက်ခတ်မှုကြောင့်သူသွားတွေအများကြီးကျန်မှာမဟုတ်ဘူးလို့သူကြောက်ခဲ့တယ်။
ယွမ်ရှောင် ကထိတ်လန့်စွာ “ ဆရာလုံကျနော် တိုက်ပွဲမှာလုံးဝမပါခဲ့ဘူး! အစကနေအဆုံးအထိကြည့်နေတာလေ ”
လုံဟိန်းစု ကအေးစက်စွာပြန်ဖြေသည်
-“ မင်းတို့အားလုံးတစ်ခန်းတည်းမှာနေတာလေ မင်းသူတို့ကိုရန်ဖြစ်နေတာမြင်ရဲ့သားနဲ့ ရပ်တန့်ဖို့မလုပ်တာ အဲဒါကောင်းတဲ့အရာလို့လား မင်းကဖြောင့်မတ်သူလား။"
"မင်းအတွက်" လုံဟိန်းစု ၏အကြည့်သည် ထန်ဝူလင်း သို့ပြောင်းသွားသည်။ "မင်းက အရမ်းကောင်းတယ်! မင်းကနှစ်ပွဲနဲ့အနိုင်ရတယ်။ ဒီအချိန်ကိစ္စကမင်းဒေါသထွက်နေတာကြောင့်မင်းကိုအပြစ်တင်လို့မရဘူး။ ယောက်ျားဆိုတာသတ္တိကောင်းရတယ်၊ ဒါကြောင့်ငါမင်းကိုအပြစ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့်မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်က ငွေပြာမြက် ပဲ၊ ဒါကြောင့်မင်းကအတန်းငါးမှာတက်ရမယ် "
ထန်ဝူလင်း ကအံ့သြစွာဖြင့် သူသည်အပြင်းထန်ဆုံးပြစ်ဒဏ်ကိုခံရလိမ့်မည်ဟုသူထင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့သူကသူတို့ကိုပေါ့ပေါ့တန်တန်ဘဲ ကျောင်ကျန်စီ သည်အမာရွတ်များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီးမာနကြီးသောလူငယ်၏မျက်နှာသည်ရောင်ရမ်းနေသော်လည်းသူသည်အပြစ်ပေးခြင်းမခံရချေ။
“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ထန်ဝူလင်းအလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။
လုံဟိန်းစု က "ရန်ဖြစ်ရတဲ့အကြောင်းအရင်းရှိခဲ့ပေမယ့်ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုအတွက်လျော်ကြေးပေးဖို့လိုနေသေးတယ်။ မင်းပြတင်းပေါက်၊ ခုတင်နဲ့နံရံတွေကိုပြုပြင်ဖို့ကုန်ကျစရိတ်ငါမင်းကိုပြန်ဆပ်ရမယ်။ ”
"ဟင်?" ဝူလင်း အံ့သြသွားသည်။ ပေးဆပ်မလား။ သူသည်သူ့အဖေပေးသောဖက်ဒရယ်ဒင်္ဂါးသုံးထောင်သာရှိသည်။ ၎င်းသည်စာသင်နှစ်ပတ်လုံးအတွက်သူ၏မုန့်ဖိုးဖြစ်သည်။
ပညာရေးသည်မသင်မနေရဖြစ်သောကြောင့်အစားအစာနှင့်လူနေမှုစရိတ်များအားလုံးကိုအလကားရသည်။ ထို့ကြောင့်သူ့အတွက်ကုန်ကျရန်လိုအပ်သောအရာများစွာမရှိပေ။
“ အခုသွား။ မင်းတို့ ဆန္ဒရှိရင် ထပ်တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ကျောင်းသားမှတ်တမ်းထဲထည့်ရလိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မှာ မင်းတို့တိုက်ခိုက်ရေးမာစတာတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင်ကို အဲ့မှတ်တမ်းတွေကဘဆုံးဖြတ်မှာပဲ ။ မင်းသတ္တိရှိရင်မင်းတိုက်ပါ။ ဒါပေမယ့်မင်းတို့တကယ်တိုက်ချင်ရင်အကယ်ဒမီနဲ့ပတ်သက်တာကိုမထိခိုက်ရင်ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင်ပြင်းပြင်းထန်ထန်အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။ ”
ဆရာ့ရုံးမှထွက်ပြီးနောက် လုံဟိန်းစု ၏တင်းကျပ်သောစကားသံသည်သူတို့နားထဲတွင်ကြားယောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထန်ဝူလင်း၏စိတ်အခြေအနေသည်ယခုများစွာကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူသည်ပြုပြင်ခများအတွက်မည်သို့ပေးရမည်ကိုမသိခဲ့လျှင်ပင်အကယ်ဒမီသည်တရားမျှတစွာဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်သည်မကောင်းသောကြောင့်သူတို့ကအခြားသူများကိုဘက်မလိုက်မှုခဲ့
သင်ကြားရေးအဆောက်အ ဦး ရဲ့အပြင်ဘက်မှာ
လုံဟိန်းစု သည်အတွင်းရေးမှူးအားကျဉ်းမြောင်းသောမျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကိုကြည့်ဖို့ ထန်ဝူလင်း ရဲ့ပရိုဖိုင်ကိုပေးပါ။ "
"ဒါရိုက်တာ၊ ဒီကလေးရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်က ငွေပြာမြက် သက်သက်မဟုတ်ဘူးလား" အတွင်းရေးမှူးကအံ့သြစွာမေးသည်။
“ ငါတို့ထင်သလိုမရိုးရှင်းလောက်ဘူး သူကတစ်ယောက်ထဲနဲ့ လူနှစ်ယောက်ကိုအနိုင်ယူခဲ့တယ် အဲ့ထဲကတစ်ယောက်က ရှဲ့မိသာစုကပဲ သူ့ကပါရမီရှင်ပဲ အသက်9နှစ်နဲ့ငွေပြာမြက်သိုင်းဝိညာဥ်ကို အဆင့်11ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တယ် ငါတို့သူ့ကိုစောင့်ကြည့်ရမယ် “
သူတို့သည်အဆောင်ခန်းသို့ပြန်လာကြအခန်းကရှုပ်ထွေးနေဆဲ သူတို့အတွက်ဘယ်သူမှမသန့်ရှင်းမပေးခဲ့
ထန်ဝူလင်း သည်သူ၏စောင်ကိုစားပွဲပေါ်တွင်ချထားလိုက်ပြီးသူ့အရာအားလုံးကိုကောက်ယူလိုက်သည်။
ကျောင်ကျန်စီကအနားမှာရပ်နေပြီးတော့ လက်သီးကိုဆုပ်လိုက်ဖြန့်လိုက်လုပ်နေသည်။ မာနကြီးတဲ့လူငယ်က ယွမ်ရှောင်အနားကိုကပ်ပြီးမင်းအပေါ်တက်အိပ်လို့ပြောလိုက်တယ် ယွမ်ရှောင်ကဥာဏ်ကောင်းတဲ့ကောင်လေ အချိန်မရွေးပေါက်ကွဲနိုင်တဲ့မီးတောင်ကိုတော့ သူသွားမစပါ။ သူ့ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး အပေါ်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် မာနကြီးတဲ့ လူငယ်က သူ့အိပ်ယာကို သတ်ရပ်စွာခင်းလိုက်တယ်။