အခန်း (၄၂)

ဒီကလေးကအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ သို့တိုင် သူသည်ဤကဲ့သို့လေးလံသောသန့်စင်သောသံတူကိုသုံးနိုင်သည်။ အဆင့် ၂ ပန်းဘဲသမားအချို့ပင် အလေးချိန် ၄၀ ကီလိုဂရမ်အလေးချိန်ရှိသောသံတူတစ်ချောင်းကို သုံး၍ မရပေ။

လိုအပ်သောကာယကြံ့ခိုင်မှု၊ သက်လုံနှင့်နည်းစနစ်တို့ လိုအပ်သေးသည်။ ကြံ့ခိုင်ခြင်းသည်အခြေခံအုတ်မြစ်ပင်ဖြစ်သည်။

ဘန်! ဘန်! ဘန်!

ဘန်! ဘန်! ဘန်! ဘန်!

တူရိုက်သံသည်ပြင်းထန်သောရိုက်ချက်နှင့်အချိတ်အဆက်မိသော စည်းချက်နှစ်ခုကိုခံစားစေရသောပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုဖြစ်နေသည်။

‘ပါရမီရှင်! ဒီကလေးကပါရမီရှင်ပဲ”

ချန်ယွဲ့ သည် ငွေစင်သတ္ထု ကိုကြည့်စရာတောင်မလို။ သူ၏အတွေ့အကြုံအရ ထန်ဝူလင်း၏သတ္ထု ကိုသန့်စင်ခြင်းသည်မည်မျှထိရောက်မှုရှိမည်ကိုသိပြီးဖြစ်သည်။

ငွေစင်သတ္ထု တစ်တုံးကိုလုံးဝသန့်စင်ရန်မှာလုံးဝမလွယ်ကူပေ။

ငွေစင်သတ္ထု သန့်စင်ရန်နီးလာသည်နှင့်အမျှတူရိုက်သံများလျင်မြန်စွာမြန်လာသည်။ ခဏအကြာတွင်အဆက်မပြတ်ရိုက်ခတ်နေသောသံတူ၏အရိပ်များကိုသာမြင်ရတော့သည်။

ပန်းပဲဆရာအသင်း၏တတိယထပ်

ဓာတ်လှေကားတံခါးပွင့်လာပြီးလူနှစ်ယောက်ထွက်လာ သည်။ ဤလူနှစ် ဦးအနက်မှ အသက် ၄၀ ခန့်ရှိခန့်ညားထည်ဝါသောအမျိုးသားတစ် ဦး သည်ငွေမီးခိုးရောင်အ ၀ တ်များကို ၀ တ်ဆင်ထားသည်။ သူသည်လည်း ပန်းပဲဆရာတံဆိပ်တစ်ခုကိုတပ်ဆင်ထားသည်။

သူ၏တံဆိပ်မှာရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး သံတူတစ်ချောင်းပုံစံဖြစ်သည်။ ၎င်းအထက်၌အနက်ရောင်ကြယ် ၈ လုံးရှိသည်။

ထိုကြယ်ရှစ်ပွင့်သည်၎င်းတို့၏ပန်းပဲပညာတွင်အဋ္ဌမအဆင့်ကိုရရှိထားသောသူတော်စင်ပန်းပဲဆရာအဆင့် တစ် ဦး ကိုဆိုလိုသည်။ ရွှေတူသည်ပန်းပဲသမားတစ် ဦး အဖြစ်သူ၏ရာထူးကိုကိုယ်စားပြုသည်။ အဋ္ဌမအဆင့်ပန်းဘဲသမားသည်ကြယ်ရှစ်ပွင့်သူတောင်စင်အဆင့် ပန်းပဲဆရာဖြစ်သည်။အရှေ့ပင်လယ်

ပန်းပဲဆရာအဖွဲ့တစ်ခုလုံးတွင်ဤအဆင့်တွင်ရှိသော ပန်းပဲသမားတစ် ဦး သာရှိသည်။

သက်လတ်ပိုင်းလူတစ်ယောက်အနားတွင် အသက် ၁၃ နှစ်သို့မဟုတ် ၁၄ နှစ်ခန့်ရှိသောမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရပ်နေသည်။ သူမသည်ကြီးမားပြီးတောက်ပသောမျက်လုံးတစ်စုံနှင့်အတူအလွန်လှပသောမျက်နာကလေးရှိသည်။

သူတို့ရောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ ၀ န်ထမ်းများချက်ချင်းမတ်တပ်ရပ်ပြီး

“ ခေါင်းဆောင် ”

သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးကခေါင်းညိတ်ပြီး

“ သက်သာသလိုနေပါ။ ငါ မူစီ ကိုဒုတိယအဆင့်စာမေးပွဲဖြေဖို့ခေါ်လာတာ။ ငါစစ်တမ်းကောက်သူနဲ့စကားပြောချင်တယ်။ ” ၎င်းသည်ကြယ်ရှစ်ပွင့် သူတော်စင်အဆင့်ပန်းပဲပညာရှင် ဖြစ်သော နေလပြည်ထောင်စု ၏အရှေ့ပင်လယ်မြို့ ၏ပန်းဘဲဆရာအသင်း၏ဥက္ကဋ္ဌမုချန်း ပင်ဖြစ်သည်။

“ ဟုတ်။ ကျေးဇူးပြု၍ ခဏစောင့်ပေးပါခေါင်းဆောင် ။ မူစီ က ဒုတိယအဆင့်စာမေးပွဲကိုတောင် ဖြေတော့မှာလား။ ညီမလေးက တကယ် ပါရမီရှင်လေးပဲ။ ”

မူစီဟူသော ကလေးမလေးသည် ဝန်ထမ်းများကို

ခေါင်းညိတ်ကာပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သို့သော်

သူမကို ပါရမီရှင်ဟုခေါ်သည်ကို သူမမကြိုက်ပေ။ သူမ ဤအဆင့်သို့ရောက်လာသည်မှာ ပါရမီကြောင့်မဟုတ်ပဲ သူမရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပန်းတိုင်မှာ သူမအဖေကိုကျော်တက်ပြီးနဝမအဆင့် နတ်ဘုရားပန်းပဲဆရာအဆင့် ဖြစ်ရန်ဖြစ်သည်။

ယခု ဝိညာဥ်ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးတွင်ကြယ်ကိုးပွင့်နတ်ဘုရားပန်းပဲဆရာတစ်ဦးသာရှိသည်။

“အာ! ဒါဘာအသံလဲ “ မုချန် မျက်ခုံးကိုပင့်လိုက်သည်။ သူမအနားတွင် မုရှီ သည်မျက်ခုံးမွှေးကိုပင့်တင်လိုက်ပြီးသူမ၏ကြော့ရှင်းသောနားလေးများသည်အနည်းငယ်စူးစိုက်နေသည်။ သူမသည်အဆက်မပြတ်ငြိမ့်ငြိမ့်ညောင်းညောင်း သို့မဟုတ် အဆက်မပြတ်ပြင်းထန်လာသောလေတိုးသံကိုချက်ချင်းသိလိုက်သည်။

မုချန် က ၀ န်ထမ်းအား

“ စတုတ္ထအဆင့်ပန်းပဲဆရာအဆင့်စာမေးပွဲဖြေဖို့တစ်ယောက်ယောက် ရောက်နေတာလား။ ”

၀ န်ထမ်းကအံ့သြစွာဖြင့်“ မဟုတ်ပါဘူး”

မုချန် ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး မုရှီဘက်သို့လှည့်လိုက်သည်။

“ စမ်းသပ်ခန်းကို အရင်ဆုံးပြင်ဆင်ပါ။ ငါသွားကြည့်လိုက် ဦး မယ်။ “

“ အင်း”

မုရှီ သည်စပ်စုချင်သော်လည်းဖခင်စကားကိုနာခံပြီးဒုတိယအဆင့်စမ်းသပ်ခန်းသို့ချက်ချင်း ဦး တည်သွားခဲ့သည်။

သမီးဖြစ်သူနှင့်ခွဲခွာပြီးနောက် မုချန် သည်အသံများနောက်သို့လိုက်သွားပြီးအခန်းနံပါတ် ၃ သို့အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာသည်။