အခန်း (၄၅)

အရှေ့ပင်လယ်အကယ်ဒမီ ၏ကြီးမားသောဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား။ အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီနှင့်အလယ်တန်းအကယ်ဒမီမှကျောင်းသားအုပ်စုနှစ်စုစလုံးသည်ဤအခမ်းအနားအတွင်းပြည့်နေသည်။

အလယ်တန်းအကယ်ဒမီတွင်အတန်းတစ်ခုစီ၌ကျောင်းသားတစ်ရာ ၀ န်းကျင်ရှိပြီးစုစုပေါင်းကျောင်းသားခုနစ် ဦး မှရှစ်ရာအထိရှိသည်။ အလယ်တန်းအကယ်ဒမီနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင်ကျောင်းသားနှစ်ရာနီးပါးရှိနေသောကြောင့်အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီမှအဖွဲ့သည်သိသိသာသာသေးသည်။ အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီမှကျောင်းသားများကိုအဆင့်သုံးဆင့်ခွဲထားသည်။ ထို့ကြောင့်အလယ်တန်းအကယ်ဒမီမှကျောင်းသား ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသာဆက်ခံနိုင်သောအဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီသို့တက်ရန်ခက်ခဲသောအလုပ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။

“ ကောင်းသောနေ့ပါကျောင်းသားတို့။ ငါတို့အခု အရှေ့ပင်လယ်အကယ်ဒမီ ရဲ့နှစ်စဉ်ကျင်းပတဲ့ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကိုစတင်မယ်။ အရှေ့ပင်လယ်အကယ်ဒမီရဲ့ဥက္ကဌကအခမ်းအနားမိန့်ခွန်းပြောလိမ့်မယ် ”

အရှေ့ပင်လယ်အကယ်ဒမီသည် ၏ဥက္ကဌသည်အသက်ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိမည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“ အကယ်ဒမီမှကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူများကိုကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာနှစ်စဉ်နှစ်တိုင်းအလယ်တန်းနဲ့အဆင့်မြင့်ဌာနခွဲတွေကကျောင်းသားတွေဘွဲ့ရပြီးငါတို့ကိုထားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အတွေးကြောင့် ခုလိုအချိန်ဆို ငါနည်းနည်းဝမ်းနည်းမိတယ်။ သို့သော်လည်း ငါတို့ရဲ့အလယ်တန်းကျောင်းသားအချို့က အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီကို ၀ င်သွားနိုင်တာကြောင့််လည်း ဝမ်းသာမိတယ် ”

“ မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ အကယ်ဒမီတွေကလူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့သွေးတွေလိုပါပဲ။ တစ် ဦး ချင်းစီကိုအကယ်ဒမီကလက်ခံပြီးနောက်သူတို့ကိုလူ့အဖွဲ့အစည်းထဲသို့ပို့ပေးတယ် မဝေးတော့တဲ့အနာဂတ်မှာသင်တို့အားလုံးအောင်မြင် မယ်လို့ငါမျှော်လင့်ပါတယ်။ ” …

ကျောင်းသားများသည်လူစည်ကားသောအခမ်းအနားမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းထွက်သွားကြသည်။ အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီမှကျောင်းသား များသည်သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အတန်းအတွက်ထွက်ခွာသွားသည်။ ကွင်းပြင် အတွင်း၌ကျန်ရှိနေသည့်မှာအလယ်အလတ်အကယ်ဒမီမှကျောင်းသားသစ်များဖြစ်သည်။

“ ယနေ့ငါတို့မှာ ကျောင်းသားသစ်တစ်ရာ့ရှစ်ယောက်ရှိတယ်။ အတန်းငါးတန်းခွဲထားတယ်။ ငါ အခု နာမည်ခေါ်မယ့်ကျောင်းသားတွေက ... "

စုစုပေါင်းအတန်းငါးတန်း ရှိ၍ စွမ်းရည်ပိုရှိသောကျောင်းသားများသည်ရှေ့တန်းတွင်နေရာယူထားသည်။ အတန်းနံပတ်ငါးကိုတော့နောက်ဆုံးမှာနေရာချထားတယ်။

“ ထန်ဝူလင်း ရှဲ့ရှဲ့ ယွမ်ရှောင် ကျုံးကျန်စီ ……” မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းကြေညာသူသည်အတန်းနံပတ်ငါးစာရင်းနာမည်များကိုခေါ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်နာမည်လေးခုကိုခေါ်လိုက်သည်။

အတန်းနံပတ်ငါးတွင်ကျောင်းသားနှစ်ဆယ်ရှိပြီး အတန်းအားလုံးတွင်လူအနည်းဆုံးအတန်းဖြစ်သည်။။

“ အတန်းပိုင်ဆရာများ၊ ကျေးဇူးပြု၍ မင်းတို့ရဲ့ကျောင်းသားတွေကိုသူတို့ရဲ့အတန်းတွေကိုခေါ်သွားပေးပါ ”

ကြေညာချက်ပြီးဆုံးသည်နှင့်အမျှဆရာငါး ဦး သည်ကျောင်းသားအုပ်ရှေ့တွင်ပေါ်လာသည်။ ထိုဆရာငါး ဦး အနက်တစ် ဦး သည်အတန်းနံပတ်ငါးသို့ ဦး တည်လာခဲ့သည်။

ထိုဆရာသည် အသက် ၂၇ သို့မဟုတ် ၂၈ နှစ်ခန့်ရှိပုံရသည်။ အတန်းနံပတ်ငါးကျောင်းသားများကသူ့ကိုလှည့်ကြည့်သောအခါအားလုံးအံ့သြသွားကြသည်။

ဤဆရာသည်ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။

ထန်ဝူလင်းနဲ့ရှဲ့ရှဲ့ တို့သည်ထူးခြားသောရုပ်ရည်ရှိသော်လည်းသူတို့ကကလေးများသာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၎င်းတို့သည်ရင့်ကျက်လာသည်နှင့်အမျှပြောင်းလဲလာနိုင်ခြေရှိသည်။ သို့သော်ဤဆရာသည် အရပ် ၁.၉ မီတာ ၆ပေနီးပါးမြင့်ပြီး ကျစ်လစ်သောလက်မောင်းတစ်စုံနှင့်သေးသွယ်သောခါးသေးသေးလေတစ်စုံနှင့်သူတို့ထံ လျောက်လာနေသည်။ အဖြူရောင်ဘောင်းဘီရှည်သည်သူ၏ခြေတံရှည်များကိုပေါ်လွင်စေသည်။ ထိုဆရာသည် ပိန်ပါးသည်ဟုထင်ရသော်လည်းသူ၏တောက်ပသောမျက်လုံးများ၊ ဖြောင့်စင်းသော နှာခေါင်းနှင့်ပါးလွှာသောနှုတ်ခမ်းတို့နှင့်ပေါင်းစပ်ခြင်းက ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ထက်ပင် ပိုနေသည်။ ဆံပင်ရှည်များကို နောက်တွင် ဖြန့်ချထားသည်။ သို့သော် မျက်နာတွင်တော့ မည်သည့်ခံစားချက်မှ ရှိပုံမရပေ။

အတန်းနံပတ်ငါးမှမိန်းကလေးတစ် ဦး က "ဆရာကရုပ်ချောလိုက်တာ" ဟုပင် ပြော လိုက်မိသည်။ ကောင်မလေးမသိသည်မှာ ကျောင်းသားအားလုံး၏အတွေးကိုထုတ်ပြောလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ငါနဲ့လိုက်ခဲ့!" ဤလူငယ်ဆရာသည် စကားကိုရိုးရှင်းစွာပင်ပြောခဲ့သည်။ စကားများသည်ရိုးရှင်းသော်လည်းကျောင်းသားများ၏စိတ်နှလုံးအတွင်း၌အေးစက်မှုတစ်ခုဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဒီခံစားချက်က…

ယွမ်ရှောင်ကလေသံတိုးတိုးနဲ့

“ဒီ ဆရာက ကြမ်းပုံရတယ်”

သူသည် တကယ်ကိုအစွမ်းထက်တဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပုံလည်းပေါ်နေသည်။ သာမာန်လူတစ်ယေက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အတန်းနံပတ်ငါးအတွက်စာသင်ခန်းသည်မြေညီထပ်တွင်တည်ရှိပြီးအဆောက်အအုံ၏အတွင်းဆုံးဧရိယာတွင်ရှိပြီးတော်တော် လမ်းလျှောက်ရန်လိုအပ်သည်။စာသင်ခန်းထဲမှာစားပွဲနဲ့ထိုင်ခုံအစုံသုံးဆယ်ရှိတယ်။

"မင်းတို့ထိုင်ခုံနေရာ ယူပါ။ " လူငယ်ဆရာကအေးစက်စွာပြောသည်။ သူစကားပြောသည့်အခါတိုင်းသူသည်အေးစက်သောခံစားချက်ကိုအမြဲပေးသည်။

ထန်ဝူလင်း စဉ်းစားပြီးမှစားပွဲခုံကိုရွေးလိုက်သည်။ သူကလက်ရှိအတန်းအလယ်မှာထိုင်နေရင်သူ့အရပ်ကတခြားသူတွေရဲ့အမြင်ကိုအဟန့်အတားဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ရှဲ့ရှဲ့ ၏စိတ်ထဲတွင်ဘာအရာမှမရှိပါ၊ သူသည် ထန်ဝူလင်း ဘေးတွင်ထိုင်ခုံတစ်ခုကိုရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးရွေးလိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယွမ်ရှောင်နှင့်ကျုံးကျန်စီ တို့သည်သူ့ရှေ့နှင့်နောက်၌အသီးသီးထိုင်ခုံများတွင်ထိုင်လိုက်ကြသည် ။ ထို့ကြောင့်အခန်းဖော်လေးယောက်အတူတကွရှိနေပြန်သည်။ငယ်ရွယ်သောဆရာသည်စာသင်ခန်းထဲသို့ ၀ င်ပြီးနောက်လမ်း လျှောက်လာသည်။

"ငါ့နာမည် ဝူကျန်ခုံ" လူငယ်ဆရာသည်သူ့ကိုယ်သူမိတ်ဆက်သည်။ “ နောက်ခြောက်နှစ်မှာမင်းအားလုံးငါ့ရဲ့အုပ်ထိန်းမှုအောက်မှာရှိမယ်။ ”

"ငါထောက်ပြချင်တာတစ်ခုကအခမ်းအနားမှာဒါရိုက်တာ လုံဟိန်းစု ပြောခဲ့သမျှကိုမင်းတို့ဂရုမစိုက်ဘဲနေနိုင်တယ်။ မင်းတို့ကအမှိုက်ပုံးထဲရောက်ရင်တောင်မင်းရဲ့အဖွဲ့ထဲမှာအခိုင်မာဆုံးကျောင်းသားတွေကိုငါလေ့ကျင့်ပေးမယ်။ မင်းတို့သာကျောင်းမထွက်ခဲ့ရင်အ့တာက နောက်ခြောက်နှစ်အတွက်မင်းရဲ့ပန်းတိုင်ပဲ ”

စကားလုံးများသည်မောက်မာမှုနှင့်ပြည့်နေသော်လည်း ဝူကျန်ခုံ သည်လေသံမာမာဖြင့်ပြောပြီးအတန်းအတွင်းရှိကျောင်းသားအားလုံး၏အာရုံကိုဆွဲဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်။

“ မင်းတို့နာမည်၊ သိုင်းဝိညာဉ်၊ ဝိညာဥ်စွမ်းအားအဆင့်နဲ့မင်းတို့ရဲ့မျှော်မှန်းချက်တွေကိုမင်းကိုယ်တိုင်မိတ်ဆက်ရမယ်။ အဲဒါတွေအားလုံးကိုပြောပြပါ။ မင်းတို့ စတင်နိုင်ပြီ! "

၎င်းသည်ရှင်းလင်းပြီးရိုးရှင်းသည်၊ ဘာမျှဖြစ်မလာပါ။ ထို့ကြောင့် ယွမ်ရှောင် သည်သူ၏မိတ်ဆက်ခြင်းကိုစတင်ခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲမင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော့်နာမည် ယွမ်ရှောင် ပါ။ ကျွန်တော့်သိုင်းဝိညာဉ်က ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပြီးကျွန်တော့်ရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့် ၁၂ ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပန်းတိုင်ကထောက်လှမ်းရေးဝိညာဉ်မာစတာဖြစ်ဖို့ပါပဲ။ “

ထန်ဝူလင်း သည်ဘေးတွင်ရှိနေပြီးသူမတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ ဝူကျန်ခုံ သူ့က်ိုကြည့်နေသည်။ သူ၏အကြည့်သည်စူးရှသည်၊ လူတစ် ဦးသို့ထိုးဖောက်မြင်နေရသလိုပဲ။

"ထန်ဝူလင်း၊ သိုင်းဝိညာဉ်က ငွေပြာ မြက်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကအဆင့် ၁၁ ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ပန်းတိုင်က ...... " ထန်ဝူလင်းသည်သူ၏ပန်းတိုင်ကိုမိတ်ဆက်ရမည့်နေရာတွင်ရပ်တန့်သွားသည်။ "ငါ့မှာမရှိသေးပါဘူး။ "

"ဒါကအမှိုက်ဝိညာဉ်ဘဲ၊ မင်းမှာဆန္ဒမရှိတာမဆန်းပါဘူး" စာသင်ခန်းအတွင်းထိုင်နေသောကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ လှမ်း၍ စနောက်လေသည်။

အု..! မြေဖြူခဲအပိုင်းအစတစ်ခုသည် ထိုကျောင်းသား၏ပါးစပ်ထဲသို့အတိအကျပျံသန်းသွားသည်။ ပဲ့ထိန်းဒုံးကျည်တစ်စင်းသည်၎င်း၏ပစ်မှတ်ကို ဦး တည်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဝူကျန်ခုံ က "ဒီလောကမှာအမှိုက်သိုင်းဝိညာဉ်မရှိဘူး။ အဲ့အစားအမှိုက်လိုလူတွေပဲ ရှိတယ်။ အခြားသူတွေကိုအမှိုက်မခေါ်ခင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအရင်စဥ်းစား မင်းကအမှိုက်မဟုတ်ရင်မင်းတို့ ဒီအတန်းနံပတ်ငါးရောက်လာပါ့မလား “