အခန်း (၄၉)

ရှဲ့ရှဲ့ ၏ စိတ်ထဲတွင် ၀ မ်းနည်းခြင်းနှင့်ဒေါသတို့ဖြင့်ပြည့်နေသည်။

သူသည်ပထမဆုံးအကြိမ်ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင်သူ၏သတိလက်လွတ်မှုကြောင့်သူရှုံးရသည်ဟုသူထင်ခဲ့မည်။ သို့သော်ဤသည်မှာသူဒုတိယအကြိမ်ဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင်သူသည် ဘာမှကိုမသိလိုက်ပဲရှုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထန်ဝူလင်း ၏ပုခုံးကိုဓားဖြင့်ထိုးခဲ့သည့်နေရာကိုကြည့်သော်လည်း ဒဏ်ရာကရှာမတွေ့ပေ။

'သူ့မှာလျှို့ဝှက်ချက်ရှိတယ်။ ဒီကောင်မှာလျှို့ဝှက်ချက်ရှိတယ်ဆိုတာသေချာတယ်။

"အဲဒီရွှေရောင်အလင်းကဘာလဲ" ရှဲ့ရှဲ့ မေးလိုက်သည် "ရွှေရောင်အလင်း? အ့တာဟာငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ပါ။ ” ထန်ဝူလင်းမြွေလေးကိုထုတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကထွက်လာတဲ့ရွှေရောင်အလင်းအကြောင်းငါပြောနေတယ်!"

ရှဲ့ရှဲ့ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။ ဒီကောင်ကသူ့ကိုစော်ကားရုံတင်မကဘဲ

သူပြောတာ ကိုပါစော်ကားနေတာ ဒါကိုသည်းမခံနိုင်ဘူး။

ထန်ဝူလင်း ရယ်လိုက်သည်။

“ ငါမင်းကိုပြောပြချင်ရင်တောင်အဲဒါဘာလဲဆိုတာငါတောင် မသိဘူး။မင်းနားလည်လား?"

ရှဲ့ရှဲ့နှာခေါင်းရှုံလိုက်တယ်။

အခန်းသို့ပြန်ရောက်တော့ ထန်ဝူလင်းသည် ရှဲ့ရှဲ့ကို ကုတင်ပေါ် တင်လိုက်သောအခါ ကျုံးကျန်စီနဲ့ယွမ်ရှောင် ကြောင်အသွားပြီး

“ဝူလင်း ..ရှဲ့ရှဲ့ကမင်းကိုရိုက်နှက်ဖို့ခေါ်သွားတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရပြန်တာလဲ “

ထန်ဝူလင်းက “ ဒီလိုပါပဲ”

ထန်ဝူလင်းသည် စကားဆက်မပြောတော့ပဲ ညစာစားရန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရှဲ့ရှဲ့ သည် အဆင့်18 ဝိညာဥ်မာစတာဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝူလင်းကိုရှုံးလာသောကြောင့် ကျုံးကျန်စီက ရှဲ့ရှဲ့ကို

“မင်းရှုံးပြန်ပြီလား “

ရှဲ့ရှဲ့မှာ မျက်နာပျက်သွားပြီး

“ ငါသတိလက်လွတ်ဖစ်သွားလို့ပါ နောက်တစ်ခါငါသေချာပေါက်အနိုင်ရလိမ့်မယ်! "

ထို့နောက် ရှဲ့ရှဲ့သည် မျက်နာမှ ဒဏ်ရာများကိုစမ်းရင်း

"ငါ အမာရွတ်တွေ မလိုချင်ဘူး၊ အမာရွတ်တွေ မလိုချင်ဘူး၊ အမာရွတ်တွေ မလိုချင်ဘူး"

ထန်ဝူလင်း တတိယကောင်တာမှ စားစရာများယူလိုက်သည်။ ကောင်တာများမှာ ပိတ်တော့မည်ဖြစ်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေးထမင်းချက်၊ ကျနော် ဒီနေ့အရမ်းနောက်ကျသွားတယ်။နောက်ဆိုကျနော် နောက်ကျမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနောက်ဆုံးကျန်တဲ့ခေါက်ဆွဲအားလုံးကိုကျနော်စားမယ်နော် “

ထမင်းချက်ဦးလေးက

“ မင်းနောက်ကျမှရောက်လာတာကောင်းတယ်။ ဒုတိယကောင်တာမှာစားစရာ အချို့ကျန်သေးတယ်။ ဘယ်သူမှဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့်ငါမင်းကိုပေးလိုက်မယ်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင်တော့အစားအစာတွေ အလကားဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ”

ထို့နောက်

အသားပြုတ် အိုးတစ်ဝက်ကိုခေါက်ဆွဲအိုးထဲသို့ထည့်လိုက်ပြီး ထန်ဝူလင်းကိုပေးလေသည်။

ဒုတိယကောင်တာမှအသားများကိုစားကြည့်သောအခါ အရသာအလွန်ကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရပြီး

“ ဒုတိယကောင်တာက အစားအေသာက်တွေကတကယ်ကောင်းတာပဲ။ ပထမဆုံးကောင်တာဆိုရင် ဘယ်လိုလဲနေမလဲမသိဘူး”

ထန်ဝူလင်း သည်ပထမကောင်တာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ သို့သော်သူသည်လျင်မြန်စွာပြန်လည်ခေါင်းကိုခါလိုက်သည်။ ပထမကောင်တာ မှအစားအစာသည်သူစားနိုင်သောအရာမဟုတ်ပေ။

သူသည်ပန်းပဲလုပ်ငန်းရှင်များအသင်းထံမှအလုပ်အချို့ကိုလက်ခံပြီးနောက်သူသည်ငွေပိုရနိုင်မလားဆိုသည်ကိုသူကြည့်ရမည်။ အဲဒါကပဲသူသည် အနာဂတ်တွင် အခြား စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ၀ ယ်ဖို့အတွက်ငွေအနည်းငယ်စုဆောင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဖက်ဒရယ်ဒင်္ဂါးတစ်သန်းသည်အဝါရောင်နှစ်တစ်ရာဝိညာဉ်ကို ၀ ယ်နိုင်သည်။ ထိုအရာက သူ့ပန်းတိုင်ပင်။ ပန်းပဲလုပ်ငန်းရှင်များအသင်းတွင်ဒင်္ဂါးတစ်သောင်းရပြီးသောအခါ ထန်ဝူလင်း သည်နှစ်တစ်ရာစိတ်ဝိညာဉ်ကိုအာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏အဆောင်ခန်းသို့ပြန်လာသောအခါ ရှဲ့ရှဲ့ မရှိ၊ ဒါပေမယ့် ထန်ဝူလင်း ကသူ့ကိုသိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုလူငယ်သည်မာနထောင်လွှားပြီးခေါင်းမာသူဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှောင် သည်တရားထိုင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ကျုံကျန်စီ သည်မစသေးပါ။ ထန်ဝူလင်း ပြန်လာတာကိုသူမြင်လိုက်တဲ့အခါသူကချက်ချင်းပဲသူ့ခေါင်ေမာ့လိုက်ပြီး

"ထန်ဝူလင်း ရှဲ့ရှဲ့ ကအဆင့် ၁၈ ဝိညာဉ်မာစတာ မလား။ မင်းသူ့ကိုဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ "

ကျုံးကျန်စီ သည်သူ့ထက်ပိုအစွမ်းထက်သော ထန်ဝူလင်း ကိုပိုသိချင်လာသည်။ထန်ဝူလင်းက

"အမှန်တော့ငါလည်းမသိဘူး။ "

သူတကယ်မသိခဲ့ဘူး။ သူ၏လက်မောင်းတွင်ရွှေကြေးများပေါ်လာသည်ကိုသူဘယ်လိုပြောရမှာလဲ … သတိလစ်ခြင်းရာမှနိုးလာပြီးနောက်သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီးသူဘာပဲလုပ်လုပ်ထိုအကြေးခွံများပြန်မပေါ်လာပေ။ သူ၏လက်မောင်းတွင်အကြေးခွံများမပေါ်မီကသူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌အပူရှိန်များမြင့်တက်လာသည်ကိုသတိရခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင်သူ၏အသိစိတ်ခံစားချက်များကိုမထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောစိတ်တစ်ခုသူ့ဆီရောက်လာသည်။သူသာစိတ်မခိုင်ခဲ့ရင်သူတစ်ပါးကိုအန္တရာယ်ဖြစ်စေမှာကိုသူကြောက်တယ်။

ဒါပေမယ့်အဆုံးမှာတော့အဲဒီရွှေကြေးခွံတွေကဘာလဲ။ ၎င်းတို့သည်သူ၏သိုင်း ၀ိညာဉ်ကြောင့်ဖြစ်နိုင်လာ ဒါမှမဟုတ်သူ့ရဲ့မြက်မြွေငယ်လေး၊ ရွှေအလင်းရောင် တကယ်ကအမှိုက်ဝိညာဉ်တစ်ခုဘဲ၊ ဒါပေမယ့်ဖြစ်နိုင်လား။ဘယ်လိုပဲစဥ်းစားစဥ်းစား မြက်မြွေက ဒီအစွမ်းတွေမပေးနိုင်ဘူးလို့သူတွေးမိသည်။

ထိုရွှေကြေးခွံများပေါ်လာစေသောအရာကားအဘယ်နည်း။ သူဒဏ်ရာရမှသူတို့ပေါ်လာတာလား။

ထန်ဝူလင်း အပ်ချုပ်အပ်တစ်ချောင်းကိုထုတ်ယူကာသူ့ကိုယ်သူထိုးလိုက်သည်။

‘နာလိုက်တာ’ ဟူသောပြင်းထန်သောနာကျင်မှုနှင့်အတူသွေးတစ်စက်ထွက်လာသည်။

ဒါပေမယ့်ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ….

ရွှေအကြေးခွံများမပေါ်ခဲ့ပါ။

သူကနာကျင်မှာကိုနည်းနည်းကြောက်တယ်၊ သူကထပ်ကြိုးစားတယ်။

ဒါပေမယ့်ဘာမှမဖြစ်ပေ…

မရဘူး။

'ဒါဆိုငါတရားထိုင်ဖို့ကြိုးစားမယ်'

တရားထိုင်ခြင်းကိုအပြည့်အဝအာရုံစိုက်နေသည့် ထန်ဝူလင်း သည်ထူးခြားသောအပူကိုရှာဖွေရင်းသူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုစတင်ဖြန့်ဝေလိုက်သည်။ သူသည်တရားထိုင်နည်းစနစ်၏အခြေခံအကျဆုံးကိုသာသင်ယူခဲ့သဖြင့်သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏လမ်းကြောင်းသည်အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲသူကသူ့စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုဖြန့်ထုတ်ပြီးသွားပေမယ့်ဘာကိုမှရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။

အရာအားလုံးကအရင်အတိုင်းဘဲ။ သူ၏တိုးတက်မှုနည်းသည်အရင်အတိုင်းပဲ

ဒါကတကယ်ကိုထူးဆန်းတယ်!

မနက်စောစော။

ထန်ဝူလင်း တရားထိုင်ခြင်းပြီးဆုံးသောအခါသူသည်အခန်းအနှံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရှဲ့ရှဲ့ တရားထိုင်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်သည်။ သူ့ မျက်နှာမှာ ရောင်ရမ်းခြင်းများ သက်သာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာသည်ကြည့်ရဆိုးနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။