အခန်း (၆၅)

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆရာ” ဂူရွဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်။

ဝူကျန်ခုံမျက်နာ ပြန်တည်သွားပြီး “မင်းလည်းပြေးရမယ် ဒါက မသင်မနေရ ပဲ ရှဲ့ရှဲ့မင်းလည်းပြေး”

ရှဲ့ရှဲ့ ကခါးသီးသောမျက်နှာဖြင့်ထောက်ပြကာ “ဆရာ၊ ငါတို့ဒီပွဲမှာအပြေးမလွတ်ဘူးလား”

ဝူကျန်ခုံ က “မင်းအနိုင်ရခဲ့လား”

“ ငါ…” ရှဲ့ရှဲ့ ၏နှလုံးသားသည်ဒေါသနှင့်အတူပူလောင်ခြင်းနှင့်စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းခြင်းတို့နှင့်ပြည့်နေသည်။ သူသည် ဂူရွဲ့ နှင့်ဤပွဲတွင်သူ၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုများနှင့်စွမ်းအားအားလုံးကိုအစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်းနောက်ဆုံးတွင်သူရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ဒီမိန်းကလေးရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကအရမ်းထူးဆန်းတယ်မဟုတ်လား။ ၎င်းသည်သူ၏ကိုယ်ပိုင် နဂါးဓား တစ်စုံထက်တောင်ပိုထူးဆန်းသည်။

ဂူရွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမဟာလေ့ကျင့်ရေးကိုရှောင်ဖို့မကြိုးစားခဲ့ပေ ကွင်းရဲ့တစ်ဖက်ကို ဦး တည်ပြေးသွားပြီးကျန်တဲ့အတန်းဖော်တွေနဲ့အတူပြေးလွှားခဲ့တယ်။

ရွေးချယ်စရာများများစားစားမရှိတာကြောင့် ရှဲ့ရှဲ့ ကသက်ပြင်းရှည်တစ်ခုကိုချရင်းသက်ပြင်း ထုတ်လိုက်သည်။

ဂူရွဲ့ ၏ခြေလှမ်းများသည်ပေါ့ပါးမြန်ဆန်သည်။ သူမသည် ထန်ဝူလင်းနား ကိုရောက်သည်နှင့်

“မင်းကမင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလေးတုံးတွေဘာကြောင့် သယ်ထားရတာလဲ”

ထန်သူလင်း က“ ငါ့ခွန်အားကိုမြှင့်တင်ဖို့ ဆရာကငါ့ကို သန်မာအောင် လေ့ကျင့်ပေးနေတာ။ မင်းကလည်း အတော်အစွမ်းမှာသေချာတယ် “

ဂူရွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ “ ငါတကယ်အစွမ်းမထက်ပါဘူး။ အရမ်းလည်း မသန်မာဘူး။ ငါက ငါ့စွမ်းအားကိုကောင်းကောင်းထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ရုံပါ။ သိုင်းဝိညာဉ်အားလုံးက အတူတူပဲ။ မင်းမှာလုံလောက်တဲ့ ၀ိညာဉ်စွမ်းအားရှိနေပြီး မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကိုကောင်းကောင်းထိန်းချုပ်နိုင်ရင်မင်းအံ့သြစရာတွေရလာလိမ့်မယ်။ ”

ဂူရွဲ့ ၏စကားများကိုကြားရသောအခါ ထန်ဝူလင်း ၏နှလုံးသည်အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထိန်းချုပ်?

“မတ်တပ်ရပ်ပြီးစကားပြောနေတာမပင်ပန်းဘူးလား။ မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကိုဘယ်လိုထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လဲ။ ” ရှဲ့ရှဲ့ ၏အသံသည် ထန်ဝူလင်း ၏အခြားတစ်ဖက်မှထွက်ပေါ်လာသည်။ အလေးချိန်ရှိသောအ ၀ တ်များ ၀ တ်ရန်မလိုဘဲအနားယူပြီးသည့်နောက်သူယခုပြေးသောအခါစိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ဂူရွဲ့ က “အဲဒါကမင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်သိုင်းဝိညာဉ်ကိုကောင်းကောင်းနားမလည်တာကြောင့်ဘဲ”

ရှဲ့ရှဲ့ ကမယုံဘူး။ “ငါအပြည့်အ ၀ နားမလည်ဘူးလို့မင်းဘာကြောင့်ပြောနိုင်တာလဲ”

ဂူရွဲ့ က“ မင်းရှုံးသွားပြီလေ ငါပိုပြီးရှင်းပြစရာလိုသေးလို့လား “

“ ငါ…” ရှဲ့ကှဲ့သည်ဝမ်းနည်းသွားပြီးသူ့ခေါင်းကိုနံရံကိုရိုက်ခွဲလိုက်သလိုခံစားလိုက်ရတယ်။ သူသည်ပညာတတ်တစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးလား။ ဤအကယ်ဒမီသို့ ၀ င်ပြီးနောက်သူဘာဖြစ်ခဲ့လဲ။ အကြိမ်ကြိမ်အရှက်ရခဲ့သည်။

ဝူကျန်ခုံ သည်ကျောင်းအဆောက်အ ဦး ထဲသို့လမ်းလျှောက်လာသည်။ အတန်းအားလုံးသည်စာသင်ေနဆဲဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့်စင်္ကြံများသည်လူရှင်းေနသည်။

သင်ကြားရေးရုံးသို့လမ်းလျှောက်လာစဉ်ရုတ်တရက်ရပ်လိုက်ပြီးတံခါးကိုခေါက်လိုက်သည်။

“အထဲဝင်ပါ!” လုံဟိန်းစု အသံထွက်လာသည်။ ဝူကျန်းခုံ

တံခါးဖွင့်၍ ဝင်လိုက်သည်။

လုံဟိန်းစု ကသူ့အလုပ်စားပွဲနောက်မှာထိုင်နေသည်။ ဝူကျန်ခုံ သည်ရုံးခန်းထဲသို့ ၀ င်သွားသည်ကိုသိလိုက်သောအခါ လုံဟိန်းစု ၏မျက်နှာအမူအရာသည်အံ့အားသင့်သွားသည်။ အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် “ဆရာ ဝူ၊ ငါဘာကူညီပေးရမလဲ”

“ တောင်းပန်ပါတယ်ဒါရိုက်တာလုံ ငါမင်းကိုတောင်းပန်ဖို့လာခဲ့တာ “

သူ၏ ဦး ညွှတ်မှုကိုကြည့်လျှင်လုံဟိန်းစု လုံးဝထိတ်လန့်စရာဖြစ်သွားသည်။

ဒါကဘယ်လိုအခြေအနေလဲ။ ရေခဲမျက်နာမင်းသား သည်တောင်းပန်ရန်ရောက်လာသည်။ အနောက်ဘက်မှနေထွက်လာပြီလား။

ဤကဲ့သို့သောအစွန်းရောက်ဝိသေသလက္ခဏာများနှင့်ဤဆရာအကြောင်း သူအတော်လေးသိထားသည်။ ဝူကျန်ခုံ အကယ်ဒမီတွင်ပထမဆုံးနေ့ကတည်းကသူသည်အထင်အရှားရှိနေခဲ့သည်။ သူသည်ရုပ်ရည်၊ အစွမ်းသတ္တိနှင့်အကယ်ဒမီတွင်သြဇာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ်နာမည်ရှိသည်။ သို့သော်သူသည်အလျှော့မပေးသကဲ့သို့မာနထောင်လွှားသည်၊ အကယ်ဒမီသင်ကြားရေးသင်ရိုးညွှန်းတမ်းကိုမလိုက်နာဘဲသူ့အမြင်နှင့်အညီသာလုပ်ဆောင်တတ်သည်။ အကယ်ဒမီမှအမျိုးသမီးကျောင်းသားများကသူ့ကို ‘ရေခဲမျက်နာမင်းသား’ ဟူသောအမည်ပင်ပေးထားသည်။

ဒီလူကကျောင်းအုပ် ကိုအရေးမစိုက်တဲ့အခါ တောင်ရှိတယ်။ သို့သော် မာနထောင်လွှားရန်လည်း သူ့မှာအခွင့်အရေးရှိသည်။ အသက် ၃၀ အရွယ်ငယ်ရွယ်သူတစ် ဦး သည် ဝိညာဉ် ဧကရာဇ် အဆင့် ၆၀ ကိုပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်၊ သူသည်လူတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ဒအကြောင်းအရင်းအချို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

။ ဒါပေမယ့်ဒီလူ ဝူကျန်ခုံ ကသူ့ကိုဘာကြောင့်တောင်းပန်တာလဲ။ သင်္ချိုင်းသည်ဥယျာဉ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ပြောင်းသွားပြီလား။

ဝူကျန်ခုံ ကဆက်လက်ပြီး

“ ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကငါ့အပြစ်ပါ။ အဲ့ကြောင့် ငါတောင်းပန်လိုပါတယ်။ မင်းရဲ့ခွင့်လွှတ်မှုကိုရဖို့ငါမျှော်လင့်တယ်။ ”

“ဘယ်တော့မှမတွေးပါနဲ့။ “ လုံဟိန်းစုပြောလိုက်တယ်

ဝူကျန်ခုံ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး

“ဆရာလုံ ဒီနေ့ကျောင်းသားအသစ်တစ်ယောက်ရောက်လာတယ်။ သူက ငါ့ရဲ့စမ်းသပ်မှုကိုလည်း အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ သူ့မှာအလားအလာလည်းရှိတယ်။ အကယ်ဒမီက အ့လိုကျောင်းသားကို လက်လွတ်လိုက်ရမှာဆိုးလို့လာပြောတာပါ။ ငါ့ရဲ့အတန်းငါးမှာလက်ခံထားပါတယ် အ့တာပြောချင်လို့ပါ “

နောက်ဆုံးတော့လုံဟိန်းစုသည် ဝူကျန်းခုံ လာရချင်၏ အကြောင်းပြချက်ကိုနားလည်သွားတယ်။

သူဒီကိုရောက်လာပြီး သူ့ ရဲ့အကူအညီကိုရအောင်ရှာတာပဲ

သို့သော်လည်း ဝူကျန်းခုံ ၏တောင်းပန်မှုများကိုလက်ခံပြီးနောက် လုံဟိန်းစု သည်ဒေါသမထွက်တော့ပါ။ သူဘာကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း ရေခဲမျက်နာမင်းသား ၏ဆွဲဆောင်မှုသည်အမျိုးသမီးများအတွက်သာထိရောက်သည်မဟုတ်။

“ဆရာ ဝူ ငါ့ကိုကျောင်းသားတွေရှေ့မှာလေးလေးစားစားဆက်ဆံ ဖို့မင်းကိုသတိပေးရလိမ့်မယ်”

“ ကောင်းပြီ။ ” ဝူကျန်ခုံ ကခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုံဟိန်းစု ကသူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ဆက်ဆံရေးကဒီလောက်မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကောင်းလိမ့်မယ်လို့မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ယခုအချိန်တွင် ဝူကျန်ခုံသည်အလယ်တန်းအကယ်ဒမီတွင်ရှိနေခြင်းသည်ဆိုးဝါးသောအရာတစ်ခုတော့မဟုတ်ချေ။

“ ဆရာလုံကဒီကျောင်းသားကိုသေချာ ကြည့်နေပုံရတယ်!”

လုံဟိန်းစုသည် ဂူရွဲ့၏ ထောက်ခံစာစာကိုဖွင့်ပြီးအသေးစိတ်ဖတ်လိုက်သည်။

ဤစာသည်မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ရှိမူလတန်းကျောင်းမှလာခဲ့သည်။ ဘာမှထူးခြားပုံမပေါ်ပါ။

ဂူရွဲ့: အမျိုးသမီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား: အဆင့် ၁၅ ။ သိုင်းဝိညာဉ်၊ ဒြပ်စင်ပညာရှင် လား? ဒါဘယ်လိုသိုင်းဝိညာဉ်လဲ