အခန်း (၈၆)

ဝူကျန်းခုံ ထွက်သွားသောအခါ အကုန်လူံးတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျောင်းသားတွေရော စက်လက်နက်မာစတာတွေပါ အံ့သြကုန်သည်။ ဝိညာဥ်ခြောက်ကွင်း ဝိညာဥ်မာစတာများ၏ တိုက်ပွဲတွင် ဝူကျန်းခုံသည် ကွမ်းပေါင်ကို ဓားချက်နှစ်ချက်ထဲနဲ့ အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ကွမ်းပေါင်သည် တပ်မဟာမှူးဖြစ်သောကြောင့် တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံနဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအားများသည်။ ဝူကျန်းခုံမှာ အကောင်းဆုံးဝိညာဥ်ကွင်းတွေရှိရင်တောင် ခုလို မြန်မြန်မရှုံးသင့်ဘူး။

သူတို့ရဲ့သိုင်းဝိညာဥ်အစွမ်းတွေ ကွာခြားနေတာလား.... ဝူကျန်းခုံက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ပိုရှိနေတာလား...

“ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရေခဲမျက်နာမင်းသား…”

အမည်မသိအမျိုးသမီးတစ် ဦး ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အရှေ့ပင်လယ်အကယ်ဒမီသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်ပျော်ရွှင်စရာပင်လယ်တစ်ခုဖြစ်လာသည်။ အလယ်တန်းနှင့်အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများသည် ဝူကျန်းခုံ ၏နာမည်ကို အထူးသဖြင့် အတန်းငါးမှစတင်၍ အော်ဟစ်ချီးကျူးလာကြသည်။ သူတို့ဂုဏ်ယူနေကြသည်။ အတန်းငါးကိုအကုန်လုံးက အထင်သေးကြသည်။ အခုတော့ ဆရာဝူကြောင့် သူတို့ကိုအလေးပေးလာကြသည်။

ဆရာများအကြားတွင် ရဲရင့်ရုံမှာ အစက

“သူ့ကို ညီမလေးမကြိုက်ဘူး သူကအေးတိအေးစက်နဲ့” ဟုပင် သူ့အမကိုပြောဖူးသည်။ ယခုတော့ ထိုအရာကိုမေ့ပြီး

“ သူ့ကို ငါကြွေသွားမိပြီ “ ဆိုပြီး အနားမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

ရဲရင့်ရုံ ၏အနားတွင် ခန့်ခန့်ညားညားမိန်းမတစ်ယောက်.ရှိနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။

“ ကွင်းခြောက်ကွင်း သူ့မှာကွင်းခြောက်ကွင်းရှိတယ်။ သူ့ကို အရင်က ငါအနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ထင်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူက ကွင်းခုနှစ်ကွင်းကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်လောက်တယ်။ သူအဲ့နေရာက လာတယ်ဆိုတာ သံသယဝင်စရာတောင် မလိုတော့ဘူး”

ရဲရင့်ရုံမှာ လှည့်ကြည့်ပြီးသူမဘေးမှအစ်မဖြစ်သူဆီသို့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကခါးခါးသီးသီးအပြုံးလေးနဲ့

“ အစ်မ၊ မင်းအရမ်းရက်စက်တာပဲ”

ရဲရင့်လုံ ၏လှပသောမျက်လုံးများသည်မာကျောမှုဖြင့်တောက်လောင်နေသည်။

“ ငါ့ကို ဘယ်သူကမှ မငြင်းဖူးဘူး။ သူက ပထမဆုံးပဲ။ ဒီအတွက် သူပေးရဆပ်လိမ့်မယ်။ ”

ကွမ်းပေါင် သည်ထိုနေရာတွင်ဆယ်မိနစ်ကျော်တောင့်တင်းအေးခဲနေခဲ့သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှအေးခဲမှုသည်တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏သွေးခုန်နှုန်းသည်

ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြန်ရလာသည်။

သူ၏လက်နှစ်ဘက်တွင် ဒဏ်ရာများမှသွေးများစီးကျလာသည်။

သူ့လက်ဖဝါးကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါကြောက်ရွံ့ခြင်းလှိုင်းတစ်ခုကသူ့မျက်လုံးထဲကို ၀ င်လာသည်။

‘ဒီကောင်ကကြောက်စရာကောင်းတယ်! ... “

“ဗိုလ်ကြီး၊ ငါတို့ကော “

လူတစ် ဦး သည် ကွမ်ပေါင် ဆီသို့အမြန်ပြေးလာပြီး

“ငါတို့ရဲ့ဝိညာဉ်ကိရိယာတွေနဲ့ စက်ရုပ်တွေကိုထုတ်လိုက်ရမလား။ “

“ အရူး! မင်းသေချင်ရင်သွားသေ။ ငါ့ကိုလာမခေါ်နဲ့ ။ ငါတို့ရဲ့ဝိညာဉ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေနဲ့ စက်ရုပ်တွေကိုအသက်သွင်းခဲ့ရင် ငါတို့အသက်ရှင်မယ် ထင်လား သွား၊ ပြန်မယ်! “

ကွမ်းပေါင် ကထမ်းစင်ပေါ်မှာ အိပ်နေတဲ့သူ့ညီလေးကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

သူသာအခြားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ရင် သူကဒီကိစ္စတွေကို ၀င်ရောက်စွက်ဖက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စက အရှေ့ပင်လယ်မြို့ ရဲ့အုပ်ချုပ်ရေးဌာနကနေ သူ့ဆီပြသနာတွေလာတော့မယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။

သို့သော်လည်း ဤကိစ္စသည် သူ့ညီ၏ကိစ္စဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ညီငယ်ကိုအလွန်ချစ်သည်။

သူသည် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးတွင် အကြီးဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ် ကလေးဘဝကတည်းက ခွန်အားကြီးသည်။ ကွမ်လုံမှာလည်း အလားတူအရည်အချင်းမျိုး ရှိသော်လည်းသူတို့၏နွမ်းပါးသောမိသားစုသည် သူတို့နှစ်ဦးကိုထောက်ပံ့ရန်ခက်ခဲခဲ့သည်။

ကွမ်လုံသည် အကယ်ဒမီတွင်ကောင်းစွာတက်ခဲ့သော်လည်း သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်နှင့်မပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့်တ်ိုးတက်မှုများနှောင့်နှေးခဲ့ရသည်။

ကွမ်းပေါင်သည် သူ၏ညီငယ်အား ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ကူညီရန်ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူကူညီမှုဖြင့် ကွမ်လုံသည် စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့်ပေါင်းစည်းနိုင်လိမ့်မည်ဟုသူမျှော်လင့်သည်။ သို့သော်လည်း

သူသည်အကောင်းဆုံးအသက်အရွယ်ကိုကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် အားလုံးနောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကွမ်းပေါင်သည်

ကွမ်းလုံ အပေါ် အပြစ်တစ်ခုရှိသလို အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။ ကွမ်လုံသည်လည်း ဒေါသအိုးကွဲတစ်ခုဖြစ်လာပြီး အကာအကွယ်ငွေများစုဆောင်းကာ

အရက်သောက်ရင်း ရန်ဖြစ်ရာမှ မသန်မစွမ်းအဖြစ်သို့ရောက်သွားသည်။ ကွမ်းပေါင်မှာ ထိုအရာကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့တပ်ကိုခေါ်ကာ ဤနေရာသို့လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ခုတော့ရှုံးသွားပြီ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး...

အကယ်ဒမီထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသော ဝူကျန်းခုံက သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော ထန်ဝူလင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ

“ ပြန်ပြီးလေ့ကျင့်မှုတွေဆက်လုပ်ပါ။ ”

သူ၏ အသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်းအေးစက်နေသည်။

“ဆရာ၊ ငါတို့ကိုအပြစ်မတင်ဘူးလား”

ထန်ဝူလင်းမှာ မမေးပဲ မနေနိုင်ပါ။

“ မင်းတို့အားလုံး ဘာအပြစ်လုပ်လို့လဲ အပြစ်တင်စရာမရှိဘူး။ လေ့ကျင့်ရေးခန်းကို သွားပါ။ မင်းတို့ကို ညပိုင်းရောက်ရင်အကယ်ဒမီကနေ ထွက်သွားခွင့်မပြုတော့ဘူး၊ အနားယူတဲ့ရက်တွေလည်းပါတယ်။ ”

“ ဟုတ်!”

ဝူကျန်းခုံ ထွက်သွားပြီး ထန်ဝူလင်းတို့ သုံးယောက်စလုံး သူတို့ရဲ့သက်ဆိုင်ရာအဆောင်နေခန်းတွေစီကိုပြန်သွားခဲ့တယ်။

“ ဝူလင်း။ ငါနည်းနည်းတုန်နေသေးတယ်။ ဘာဖြစ်တာလဲ? “

ရှဲ့ရှဲ့ သည် ထန်ဝူလင်း ၏လက်မောင်းကိုတင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် အမှန်ပင်တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထန်ဝူလင်း က “မင်းအေးနေတာလား”

ရှဲ့ရှဲ့ ၏မျက်လုံးများသည်တောက်ပနေသည်။

“ မဟုတ်ဘူး .. မအေးဘူး.. ငါစိတ်လှုပ်ရှားနေတာ။ ဝိညာဥ်မာစတာတွေက

ဒီလောက် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ

ငါဘယ်တုန်းကမှမသိခဲ့ဘူး။ မင်းတစ်ခုခုခံစားရလား။ ဆရာဝူက သူရဲ့ဓားကိုထုတ်လိုက်တုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးအေးခဲသွားတယ်။ တစ်နေ့ ငါဆရာဝူလိုအစွမ်းထက်ရမယ် ”

ထန်ဝူလင်းက သူ့လက်ကိုရိုက်လိုက်ပြီး

“ ဒါဆို ငါတို့တရားထိုင်ဖို့မြန်မြန်ပြန်ရမယ်။ မင်း အဆင့် ၂၀ နီးပါးရောက်နေပြီ၊ ဘယ်လိုကြိုးစားရမယ်ဆိုတာမင်းမသိသေးဘူးလား။ ”

ရှဲ့ရှဲ့ ကသံသယ ၀ င်စွာနဲ့သူ့ကိုပြန်ပြောတယ်

“မင်းအခုဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်လိုက်တဲ့အခါမင်းစိတ် မလှုပ်ရှားဘူးလား။ “

ထန်ဝူလင်းမှာ ဘာမှပြန်မပြောပဲ ငြိမ်နေလေသည်။

ထိုအခါ ရှဲ့ရှဲ့ က

“ ငါမင်းကိုအရှုံးပေးတယ်။ မင်း တရားအရင်ထိုင်သွားနိုင်တယ်။ ငါ ခဏလောက်စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ငြိမ်အောင်လုပ် လိုက်ဦးမယ် ”

ထန်ဝူလင်းသည် သူ့အိပ်ရာပေါ်တွင်တရားထိုင်လိုက်သည်။

သူလည်း ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မလှုပ်ရှားပဲ နေနိုင်မှာလဲ......

“ ငါ ပိုသန်မာလာရမယ်”

ထန်ဝူလင်းသည်အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဝူကျန်းခုံ ၏ဓားချက်နှစ်ချက်တိုက်ခိုက်ပုံကိုအာရုံစိုက်လိုက်သည်။