သူလုပ်သမျှက အလုပ်မှာ အိပ်နေတာပဲ။ ဒီကောင်က အသုံးမကျဘူး!

"အစီအရင်တစ်သောင်း ပုံကြမ်း?"

စာကြည့်တိုက်ထောင့် တစ်ခုတွင် ချင်းယန် သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းရှာဖွေရန်အတွက် သူ၏စိတ်စွမ်းအင်ကို စုဆောင်းကာ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အံ့အားသင့်စရာ အရိပ်အမြွက်မျိုး ပြလိုက်သည်။

အဲဒါကဘာလဲ?

လီချင်းဟဲ အနားက ထွက်သွားကတည်းက စိတ်စွမ်းအားကို တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုလုံးသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်၊ မျက်လုံးနှင့် နားများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားကာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေပါသည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ တစ်ခုခုကို ဆက်တွေးနေမယ်ဆိုရင် သူ့နားထဲမှာ မလွဲမသွေ ပဲ့တင်ထပ်နေလိမ့်မည်။

သူထွက်သွားပြီးတာနဲ့ လီချင်းဟဲက သူ့ထရပ်ကားကို သူ့ဘာသာသူ ​​​မောင်းထုတ်သွားပါတော့သည်။

"ဒါပေမယ့်...အဲဒီအစီအရင်တစ်သောင်း ပုံကြမ်းထဲမှာ ဘာပါလို့လဲ... ဒါက လီချင်းဟဲ စာကြည့်တိုက်ကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲလား"

ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူရရှိထားသော အချက်အလက်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကာ စာကြည့်တိုက်၏ စာဖတ်မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤစာ​ကြည့်တိုက်၏ ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ်တို့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာခဲ့​ပြီး​ပြီ။ အစီအရင် ဆိုင်ရာ စာအုပ်အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် အလယ်အလတ်၊ တတိယအဆင့် အကြောင်းအရာများသာ ဖြစ်သည်။

"အစီအရင်တစ်သောင်းပုံကြမ်း" ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းအရာတစ်ခုက ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။

"ဧကန္တ... ဒီစာ​ကြည့်တိုက်မှာ ငါမသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေ​သေးတာလား"

သူသည် ရှောင်ပိုင်၏ သားမွေးများကို ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း အတွေးများ လွင့်နေကာ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အံ့အားသင့်နေသည့် အရိပ်အမြွက်များ ပေါ်လာသည်။

ဤ "ကောင်လေး" က ယောက်ျားအစစ် မဟုတ်ပါ၊ ယောက်ျားအသွင်ဆောင်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး လောကီအတွေ့ အကြုံနည်းပါးသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမက အရမ်းငယ်သေးသလို နုံအသေး၏။ လီချင်းဟဲဟာ စာကြည့်တိုက်ထဲ ခိုးဝင်ပြီး အစီအရင်တစ်သောင်းပုံကြမ်းကိုပါ ခိုးယူဖို့ ကြံရွယ်နေသည်။

ထို့နောက် စနစ်၏ သတိပေးချက်အရဆိုလျှင် အနှစ်ငါးရာ ကြာသောအခါ ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်ကြောင့် သူမသည် ပြီးပြည့်စုံမှု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိကာ အစီအရင်ဂိုဏ်းဆရာ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် တိကျွင်းနယ်ပယ်အထိ တစ်ရှိန်ထိုး ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။

"ဒါက အခွင့်ကောင်းကြီးရဲ့ ဂန္တဝင် ဥပမာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဒါကိုတွေးရင်း ချင်းယန် အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လီချင်းဟဲ၏ ပထမဆုံး အလုပ်ဝင်သည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ ချင်းယန် အပါအဝင် လူတိုင်းကို တွက်ချက်ပြီး အရာရာကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ခဲ့တယ်လို့ သူမ ထင်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါ၏။

ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မင်းရဲ့အနာဂတ် အနှစ်ငါးရာကို ငါက တွက်ချက်ပြီးပြီ။

"ကျစ်! မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်... လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို မသိ​သေးဘူး"

ချင်ယန်က ပြုံးပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် ပျော့ပျောင်းတဲ့ ထိုင်ခုံလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆက်အိပ်ဖို့ သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ နေရာကို ရှာလိုက်၏။ ယခုတော့ လီချင်းဟဲရဲ့ စေ့ဆော်မှုကို သူနားလည်သွားပြီ။

သူလုပ်ရမှာက သူ့နယ်မြေကို ထိန်းထားမည်။ သူမရဲ့အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုစွမ်းရည်ကို သတိပြုပြီး ဆုလာဘ်တစ်ခုထုတ်ဖို့ မှန်ကန်တဲ့အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေရမည်။

သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ဘုန်းကြီးနေပါစေ နောင်နှစ်ပေါင်းငါးရာလောက်မှ သူမကို လူတွေက ကြည်ညိုကြမှာလေ။

ဘာဖြစ်သလဲ?

ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာကပဲ။

မြွေပွေးတစ်ကောင်သည် နဂါးအဖြစ်ပြောင်းလဲရန် နှစ်ပေါင်းငါးရာ ကြာတတ်သည်မို့ ဘာကိုမှ ကြောက်စရာ မရှိပါ။

"ငါ့မှာ တာအိုအစီအရင်ရဲ့ အစစ်အမှန် ရှင်းပြချက်တွေ ရှိတယ် ဒီကောင်မလေးကို သင်ခန်းစာတချို့ သင်ပေးပြီး နာခံမှုရှိအောင် လေ့ကျင့်ပေးရမယ်"

စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီအတွေးနဲ့ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားသော နေရာကို နှစ်မြှုပ်ကာ "စစ်မှန်သော ရှင်းပြချက်" ကို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် တောင်များနှင့် မြစ်များ၏ အဝေးမှ အာရုံခံပုံရိပ်များစွာကို ဖွင့်ကာ သူ့ဖုန်းမှတဆင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အစီအရင် ဖွဲ့စည်းပုံများကို အစဉ်တစိုက် ကျွမ်းကျင်လာသဖြင့် ချင်းယန်၏ ဖုန်းရွှေ ဖွဲ့စည်းမှုများအပေါ် နားလည်မှုသည်လည်း မယုံနိုင်စရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နိယာမတစ်ခုတည်းကို နားလည်ခြင်းက စကြဝဠာဆိုင်ရာ နားလည်မှုဆီသို့ ဦးတည်သည်လေ။

ချင်းယန် သူ့ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များပေါ်တွင် သူ့အကြည့်များက ရစ်ဝဲနေသည်။ သူသည် တောင်များကိုဖြတ်၍ ကွေ့ပတ်နေသော နဂါးကြီးကို ခြေရာခံရင်း တောင်နှင့် ရေထုများကို ကြည့်ရှုကာ အတွင်းတွင် ဝှက်ထားသော ဧကရာဇ်သင်္ချိုင်းများကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်များစွာ၏ သင်္ချိုင်းနေရာများကို မည်သည့်တောင်၌ မည်သည့် ဖန်းရွှေပုံစံများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကြောင်းပါ အတိအကျ သိရှိလာသည်။ ဒါတွေကို သိထားရင် ရွှေတောင်ကို တူးပြီး ချမ်းသာလာအောင် အိတ်ထဲ ထည့်ထားနိုင်ပါ၏။

ဒါ​ပေမဲ့ ဒါဟာ သေဆုံးသွားသူရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာဖြစ်လို့ ချင်းယန် သွားထိဖို့တော့ စိတ်မ၀င်စားပါ။ သူသည် ယခုတွင် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေသောကြောင့် သိုဝှက်ထားသော ရတနာများကို ရှာဖွေချင်စိတ်မရှိပေ။

လက်ထဲမှာ အရေးအကြီးဆုံးက အလုပ်ပဲ။ တာအိုအစီအရင် ရှင်းလင်းချက် အကြောင်း နားလည်မှုကို ဆက်လက်ခိုင်မာလာစေနိုင်ပါက သူ့အောင်မြင်မှုများက အမြင့်အသစ်သို့ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။

အချိန်တန်သောအခါ အနာဂတ် အစီအရင်ဂိုဏ်းဆရာကို စေ့စေ့စပ်စပ် သင်ခန်းစာပေးပြီး သန်းတစ်ရာတန်သော စိတ်ဝိညာဉ်လှုပ်ခတ်မှု အတွေ့အကြုံကို ချက်ချင်း ကြားဝင်ပေးလိုက်မည်။

"ဒါက အဆတစ်ရာတိုးပေးတဲ့ ဆုလာဘ်သာဆိုရင် ပိုတောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိဦးမယ်"

ချင်းယန် သူ့ဖုန်းကို ငြိမ့်ညောင်းစွာ ချလိုက်ပြီး ရှောင်ပိုင်ကို ကောက်ကွေးပစ်လိုက်သည်။ သူမကို လည်ပင်းခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အတွင်းစိတ်လောကထဲ နှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

………………….

ခဏကြာတော့ လီချင်းဟဲသည် ကုဒ်မပါတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့အတူ ချင်းယန်ကို ရှာဖွေရင်း အဆောက်အဦတစ်ဝိုက် လှည့်လည်သွားနေခဲ့တယ်။

"အစ်ကိုချင်း မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ငါ့မှာ ကုဒ်နံပါတ်မပါတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ရှိတယ် ဘယ်မှာထားရမှာလဲ"

စာအုပ်ကိုယူကာ စာအုပ်စင်များတစ်လျှောက် ဂရုတစိုက်ဖြင့် အတန်းလိုက်ရှာဖွေရင်း နောက်ဆုံးတွင် ချင်းယန်၏ ပါးလွှာသောနေရာကို ရှာတွေ့သည်အထိဖြစ်သည်။

စာအုပ်စင်များကြားတွင် ချင်းယန်သည် ထိုင်ခုံသေးသေးလေးပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ နံရံကိုမှီထားသည်။ မလှုပ်မယှက် လည်ပင်းပေါ်တွင် လှဲနေသော ချစ်စရာ မြေခွေးလေးတစ်ကောင်လည်း ရှိ၏။

လူနှင့် မြေခွေးတို့သည် စာကြည့်တိုက်၏ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော နေရာများနှင့် အလှမ်းဝေးရာ စာအုပ်ပင်လယ်ကြားတွင် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

လုံခြုံပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင်။

"…….."

လီချင်းဟဲ ဒါကိုမြင်ပြီး အနီးနားက စာအုပ်စင်တွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ စကားမပြောဘဲ နေလိုက်တော့သည်။

"ဒီပေါ့လျော့တဲ့ ချင်းမျိုးရိုးက ဒါကို ရှင်းသွားပုံပဲ"

ဤနေရာသည် စာကြည့်တိုက်အတွင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသည်။ နေရာကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်ထားပြီး လူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တက်ကြွမှုကို အပြည့်အဝ အနားယူလို့ရကာ သာမာန်အားဖြင့်တော့ ဘယ်သူမှ ဖြတ်မသွားတတ်ချေ။

လီချင်းဟဲသည် သူ့မျက်လုံးများထဲက အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ချင်းယန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ပျင်းတယ်... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက အရမ်းနိမ့်နေတာ မဆန်းပါဘူး... ဒီမှာပဲ အလုပ်ဆက်လုပ်ရတော့မှာပဲ ..."

နေ့တိုင်း ဒီလိုအိပ်ရင် အနာဂတ်မှာ ဘာဆက်လုပ်တော့မှာလဲ။

လီချင်းဟဲ သူ့လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်ပြီး ချင်ယန်၏ အိပ်နေသော အနေအထားကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို အခုနှောင့်ယှက်လိုက်ရင်... သူနိုးလာတဲ့အခါ စိတ်ဆိုးလောက်လား... ထားလိုက်ပါတော့ သူနိုးလာတဲ့အထိ ဒီမှာ စောင့်နေလိုက်မယ်..."

လီချင်းဟဲသည် နံဘေးတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်နေပြီး အပေါ်ထပ်သို့ သူ့မျက်လုံးများ ရံဖန်ရံခါ စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ဖက်လူ နိုးလာမည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ စောင့်ဆိုင်းနေရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ညနေခင်းတွင် ချင်းယန် အချိန်မီ နိုးလာကာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ အကြောဆန့်ကာ သမ်းဝေရင်း ထောင့်စွန်းရှိ လီချင်းဟဲဘက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟူး!

ညင်သာသော ဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည်လည်း ထောင့်ကိုမှီ၍ အိပ်မောကျနေပြီး အကြံဥာဏ်တောင်းချင်နေသော စာအုပ်ကို သူမလက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ။

ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းယန် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အစောပိုင်းတွင် လီချင်းဟဲ စာကြည့်တိုက်ရှိ တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေနေချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ တည်နေရာကို သူ သတိထားမိခဲ့ပြီးသားပါ။

မထင်မှတ်ပဲ ခဏစောင့်ပြီးနောက် ဒီကောင်မလေး တကယ် အိပ်ပျော်သွားလေ၏။ ချင်းယန် သူမရှေ့တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဝပ်တွားကာ သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် တို့ထိလိုက်သည်။

"ထတော့ လီချင်းဟဲ.. အလုပ်ဆင်းချိန်ရောက်ပြီ"

"ဟမ်…"

လီချင်းဟဲလည်း အိပ်ငိုက်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမခေါင်းက ရီဝေဝေ ဖြစ်နေကာ သူ့ပါးစပ်ထောင့်ကနေ တံတွေး​တွေကို သုတ်လိုက်သည်။

ချင်းယန်: "ဒီစာအုပ်ကို ပြန်ထားလိုက်... နံပါတ်မပါတဲ့ စာအုပ်တွေကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး အခုနက ကောင်တာပေါ် တင်ထားလိုက်... အလုပ်ဆင်းချိန်ရောက်ပြီ အိမ်စောစောပြန်..."

ထို့နောက် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ချီကာ ထွက်သွားလေသည်။

"သူ အခုထွက်သွားပြီလား?"

လီချင်းဟဲ အိပ်ငိုက်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ ထို​သူ့နောက်ကျောကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို အံသြစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူက အလုပ်မှာကျ ပျင်းနေတယ် အလုပ်ဆင်းတော့ တခြားသူတွေထက် ပိုမြန်တယ်...ဒီလိုလူက ဘယ်လိုလုပ် စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်​နေရတာလဲ!!"