ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားနဲ့ ရှင်က ဘယ်လိုပတ်သက်လဲ

ညဥ့်နက်နေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ချင်းယန်ရဲ့အိမ်မှာလည်း တံခါးတွေ၊ ပြတင်းပေါက်တွေကို ပိတ်ပြီး ကုလားကာတွေ ဆွဲချထားသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ချင်းယန်သည် သူ၏ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သစ်သားအပိုင်းအစကို လက်ဖဝါးတစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားသည်။ သူ့လက်ဖဝါးမှ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဖန်မီးအိမ်တစ်ခုလို လွင့်မျောနေ၏။

သူ့အနားတွင်တော့ ရှောင်ပိုင် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ချင်းယန် သစ်သားနိယာမ အပိုင်းအစကို လွှင့်တင်နေပုံအား ကြည့်ရင်း သူ့အမြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ယမ်းလျက်ရှိသည်။

သူမမျက်လုံးများထဲမှာ ကြီးမားသော တောင့်တမှု အရိပ်အမွတ်များကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရသည်။

"အရမ်းလှတာပဲ!"

ပါးစပ်လေးက လောဘတကြီး ရေရွတ်ကာ မနာလိုစိတ်ဖြင့် သူ့လက်ဖဝါးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ လမ်းတစ်ဝက်လောက်ကို အရောက်မှာပဲ ချင်းယန် မျက်ခွံများကိုဖွင့်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဟမ်း..."

အသံကြားတော့ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ဂနာမငြိမ်တဲ့ ခြေသည်းတွေ ဆုတ်ခွာသွားပြီး နားရွက်တွေ ကုပ်သွားခဲ့သည်။ ချင်းယန် သူမကို အရင်သတိပေးခဲ့ပြီးသားပါ။

အကယ်၍ သူမ တစ်ကြိမ်သာ နှောင့်ယှက်ဝံ့ပါက သူမ၏ စိတ်အာရုံစူးစိုက်မှု ဆေးလုံးများကို ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။ ချင်းယန်က သူမအားနည်းချက်ကို တိုက်ရိုက် အသုံးချသွားခဲ့သည်။

"အင်း... မနှောင့်ယှက်ပါဘူး မနှောင့်ယှက်ပါဘူး"

ရှောင်ပိုင် သူမ၏ မြေခွေးဖြူ တွင်းထဲသို့ ပြန်ကျုံ့သွားပြီး ခြေသည်းများကို နမ်းလိုက်သည်။

"ဒီနိယာမ အပိုင်းအစကို ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး..."

သူမ ထိုစကားပြောနေစဉ်တွင် သူမ၏မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားကာ ကုတင်အလယ်ဗဟိုဆီသို့ တဝဲလည်လည် ကြည့်နေသေးသည်။

ပျက်ပြယ်သွားသော မြစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများသည် တိုးညှင်းစွာ အသံလွှင့်ရင်း ကြွယ်ဝသော အဆုံးမရှိ အသက်စွမ်းအင်များကို စီးဆင်းသွား​စေသည်။ သက်တမ်း အနှစ်ငါးရာရှိသော သစ်ပင်မိစ္ဆာ၏ သစ်သားအနှစ်သာရထက်တောင် ပိုများ​သေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် ချင်းယန်၏ရှည်လျားသော၊ တည်ငြိမ်သော အသက်ရှုသံများဖြင့် ကြီးထွားလာ၏။ သစ်ပင်များ မွေးဖွားလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့၏အလင်းရောင်မှာလည်း ပိုမိုတောက်ပလာသည်။

နောက်အခိုက်၌ အလင်းတန်းများသည် ချင်းယန်ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လုံးလုံးပေါင်းစပ်သွားပြီး သူ့ကို ဖုံးအုပ်သွား​​လေသည်။

"အင်း..."

ချင်းယန် ပျော်ရွှင်စွာ ညည်းညူရင်း အကြားအာရုံကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ချဲ့ထွင်ကာ အနီးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွား​စေသည်။ ကြီးထွားနေသော အပင်များ၏ စူးရှသော အသံက သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

တံခါးနားက "ရွှေကြာပန်း" အပင်မှ ရပ်ရွာအဝင်ဝရှိ ရှေးဟောင်းအပင်ကြီးအလား ကြီးထွားလညမှု အားလုံး၏ စည်းချက်သည် သူ့နားထဲ ဝင်ရောက်လာသည်။ သစ်ပင်တိုင်းသည် သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရ၏။

"မဆိုးပါဘူး..."

ခဏအကြာ၌ ချင်းယန် သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် သစ်သားနိယာမ အပိုင်းအစကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဤအတွေ့အကြုံအားဖြင့် သူသည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သစ်သားနိယာမကို ခြေရာခံမိပြီဟု ဆိုနိုင်ပါပြီ။

လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လျှင် အတွေးတစ်ခုဖြင့် သူ့လက်ဖဝါးမှ တောက်ပနေသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက သစ်သားနိယာမ အပိုင်းအစမှ ထုတ်လွှတ်သော အလင်းရောင်နှင့် အတူတူပင်။

အသက်စွမ်းအင် အပြည့်ဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံကာ တက်ကြွလန်းဆန်းနေပါသည်။

"ဟင်???"

သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ရှောင်ပိုင်မှာ ချင်းယန်ကို ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဒါက သစ်သားနိယာမရဲ့ ဒဏ္ဍာရီ အနှစ်သာရ ဖြစ်နိုင်လား။

ကောင်းကင်မြေကြီးရဲ့ နိယာမနဲ့ တူညီတဲ့ ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုလား?

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!

မကြားဖူးဘူး။

ရှောင်ပိုင်သည် ချင်းယန် လက်ဖဝါးပေါ်မှ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပန်းရောင်လျှာကို နမ်းလိုက်ပြီး လှမ်းစုပ်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

၎င်းသည် ယခင်က သူမ တွေ့ခဲ့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များထက် အဆတစ်ရာ ပိုအာဟာရဖြစ်လေ၏။

"သခင် အနံ့လေး မွှေးနေတာပဲ!"

ရှောင်ပိုင် တွင်းထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာကာ ချင်းယန်၏ ကုတင်ဘေးသို့ ငုံ့ကာ အံ့အားသင့်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့်...

ဗုန်း!

ချင်းယန်က သူ့လက်ဖဝါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူက သစ်သားနိယာမရဲ့ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အပိုင်းအစအားလုံးကို ကောက်ယူပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"နောက်နှစ်ပတ်လောက်ကြာရင် ဒီသစ်သားနိယာမ အပိုင်းအစကို ငါ အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်လောက်ပြီ"

အတွင်းစိတ်လောကဉာဏ်အလင်းသာ မရှိပါက ဤအရာအားလုံးကို ရရှိဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။

.......

နောက်နေ့ရောက်တဲ့အခါ ချင်းယန် ပုံမှန်အတိုင်း ရှောင်ပိုင်ကို စာကြည့်တိုက်သို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်သွားသည်နှင့် သူ့နေ့ရက်များကလည်း ပုံမှန်အတိုင်းသာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ရံဖန်ရံခါ အလုပ်သွား၍ စာကြည့်တိုက်ထောင့်တွင် လှဲလျောင်းရင်း သူသည် ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အခါ အတွင်းစိတ်လောကထဲ ဝင်နေလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ရှောင်ပိုင်မှာ အနည်းငယ် လန့်နေပုံရသည်။ သူမက ချင်းယန် လက်ဖဝါးကို အရူးအမူး နမ်းလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ သူ၏ချစ်ခင်မှုကို ပြသရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသည်။

ခဏအကြာ၊ စာကြည့်တိုက်ဧရိယာ ၁၌။

လီချင်းဟဲသည် စာအုပ်တွန်းလှည်းကို တွန်းရင်း ဝင်ပေါက်အပြင်ဘက် ဧရိယာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ချင်းယန် မရှိတာကို သတိထားမိတော့ သူ စကားမပြောဖြစ်တော့ချေ။

"သူတစ်နေကုန်လုပ်သမျှက အချောင်ခိုတာပဲ... စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့တောင် အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး... သူဘာကို ပြီးအောင်လုပ်နိုင်မှာလဲ"

အရင်က သူ့ကို ခြေရာကျောက်အဖြစ် သုံးခဲ့ချင်ပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်သွားပုံရလေသည်။ ထို​သူ့ကို ခြေလျင်ကျောက်လို့ ခေါ်တာက နည်းနည်းတော့ မှားနေပြီ...

"စိတ်မ၀င်စားနဲ့... အဲဒီလိုလူတစ်ယောက်က ကြောက်စရာ မဟုတ်ဘူး..."

လီချင်းဟဲ သူမကိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်ကို လှည်းပေါ်တင်ပြီး ဒုတိယထပ်ဝင်ပေါက်ကို ဖြတ်ကာ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

မနေ့ကတည်းက သူမ သိနေပါပြီ။ စာကြည့်တိုက် ပိုင်ရှင်သည် မကြာသေးမီက ဤစာကြည့်တိုက်နှင့် ဝေးကွာ​နေခဲ့၏။ ဒါက သူမလှုပ်ရှားဖို့ အချိန်ကောင်း ဖြစ်လေသည်။

………….

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားကာ နေ့လယ် နီးနေပြီ။ ထို့ကြောင့် စာကြည့်တိုက်ရှိ ဧည့်သည်များလည်း တရွေ့ရွေ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လီချင်းဟဲ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးထောင့်ရှိ တံခါးဝမှ လွင့်မျောနေသော လှပသောရုပ်ပုံတစ်ပုံကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသည်။

"ဟင်? ညီမကျစ်ရွှမ်း?"

လီကျစ်ရွှမ်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ညီမကျစ်ရွှမ်းက ဘာလို့ ဒီကိုလာတာလဲ"

ပြီးတော့ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကနေ တစ်ဖက်က ချင်းယန်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားနေကြောင်း မြင်နေရသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ"

သူမ စာအုပ်ကို အမြန်ချချလိုက်ပြီး စာအုပ်စင်နောက်မှာ ပုန်းနေလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို စင်ပေါ်မှ ဆွဲထုတ်ကာ နှစ်ယောက်စလုံးကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်ရန် အဖုံးအဖြစ် ကြားခံအဖြစ် သုံးလိုက်သည်။

"ညီမကျစ်ရွှမ်းလည်း ချင်းယန်ကို သိတယ်လား?"

ထက်သန်သော ဓားသမား ပါရမီရှင်နှင့် အပျင်းထူတဲ့ စာကြည့်တိုက် စီမံခန့်ခွဲသူ။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးက ဒီထက်ပိုပြီး မကွဲပြားနိုင်ပါဘူး။

လီချင်းဟဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက ရှုပ်ထွေးမှုတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ချင်းယန်သည် ဧည့်ခံစားပွဲကို မှီကာ ပျင်းနေပုံပေါ်သော်လည်း လီကျစ်ရွှမ်း ရှိနေခြင်းကို သဘာဝအတိုင်း ခံစားမိပါသည်။ သူမသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာ​နေသည်။

"ဒီကောင်မလေး ဘာလို့ ဒီကို ထပ်ရောက်နေ​ပြန်တာလဲ"

မနေ့ကတည်းက ဒီကောင်မလေး အကျင့်က မူမမှန်ချေ။ သူမသည် နစ်မွန်းနေပြီး တစ်ခုခုကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ရှာဖွေနေသလိုပင်။ ဒါကိုစဉ်းစားရင်း ချင်းယန်က သူ့လက်ထဲက စာအုပ်ကို ဖွင့်ကာ ဖတ်နေဟန်ဆောင်ပြီး ဆက်လှန်လိုက်သည်။

လီကျစ်ရွှမ်းက စူးရှသော ခြေသံများနှင့်အတူ နီးကပ်လာသည်။ ခဏအတွင်း မွှေးပျံ့သော လေညင်းက သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။ သူ့နားထဲတွင် ခြေသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ချင်းယန် လျစ်လျူရှုဟန်ဆောင်ကာ လီကျစ်ရွှမ်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

"ခွင့်လွှတ်ပါ...ရှင့်ရဲ့အချိန်ကို မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ယူချင်လို့ပါ"

လီကျစ်ရွှမ်း အခြားဧည့်သည်များကို လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ ချင်းယန်၏ တစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် ဤနေ့၏အချိန်ကို အထူးရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်ယန်အား မေးခွန်းထုတ်ကာ ဆရာ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို စေ့စေ့စပ်စပ် နားလည်ရန်၊ နေ့လည်စာစားချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဒါကိုတွေးရင်း လီကျစ်ရွှမ်း ချင်းယန်ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားလုံးတိုင်းကို လေးနက်စွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ပါ၏။

"လူကြီးမင်းချင်းကို မေးချင်တာက..."

"ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားနဲ့ ရှင်က ဘယ်လိုပတ်သက်နေတာလဲ"