လီချင်းဟဲက အစီအရင်ဂိုဏ်းဆရာလား
Vol. 7 Ch. 94
“???”
ထိုအသံကြောင့် ချင်းယန် အံ့ဩသွားသည်။
စနစ် ပေါ်လာပြီ!
ဒီကောင်ကလည်း အနှစ်ငါးရာ ရှင်သန်နိုင်မှာလား။
ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းယန်ရဲ့စိတ်တွေ လှုပ်ရှားသွားပြီး လီချင်းဟဲကို စူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေမိသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု သူ့အပေါ်မှ လွင့်ပျံလာ၏။
နာမည်- လီချင်းဟဲ
အသက် : ၅၁၉
ကျင့်ကြံမှု- တိကျွင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်
ကိုယ်ခံပညာ- အစီအရင်ဆိုင်ရာ မဟာဆရာ၊ ယန်ထျန်းအစီအရင် ...
ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး- အစီအရင်များကို နှစ်သက်ခြင်း
"သူက တကယ် အသက်ငါးရာလောက် ရှည်မယ့် အရူးပဲ"
ချင်းယန် ဒါကိုမြင်တော့ အရမ်းပျော်သွားသည်။ သူ့ရှေ့က ပျော့ညံ့ပုံပေါ်တဲ့ လီချင်းဟဲကို ကြည့်လိုက်တဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတော့သည်။
ဒီကောင်လေးက ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ အလားအလာရှိတာပဲ။
ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကျားသားစားဖို့ ဆော့ကစားရင်း သူ့အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်နိုင်သူမို့ အနာဂတ်မှာ ကြီးကျယ်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ သေချာပါသည်။
'မင်းက ငတုံးလို ကစားရတာကို တကယ်ကြိုက်တာလား?'
ချင်းယန်သည် လီချင်းဟဲ၏ အခြေအနေကို တွေးကာ နံရံကို နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။ သူ့စိတ်တွေ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်ကာ နောင်လာမည့် ဆုကြေးတန်ဖိုးကို တွက်ချက်နေ၏။ လူအင်အား၊ အချိန်၊ စရိတ်စကအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားသည်။
စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သော လီချင်းဟဲကို ကြည့်ရင်း ချင်းယန်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ တစ်ဖက်လူဟာ အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုများအပေါ် အလွန်စိတ်ပါဝင်စားနေပြီး ယခုမှ နောင်နှစ်ပေါင်းငါးရာတွင် မဟာသခင်ဖြစ်လာမည်။
ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ...
မိမိ သူ့ကို ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ပြီး အရှုံးကို ဝန်ခံခိုင်းရမည်။ ဒါဆို ဆုကြီးကို ဆွတ်ခူးနိုင်ပြီ မဟုတ်ပါလား။
ဒီအတွေးနဲ့ လီချင်းဟဲကိုကြည့်ရင်း ချင်းယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
ဒီကလေးက နှစ်ပေါင်းငါးရာအတွင်း ဧကရာဇ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ သူ ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့ မျှော်မှန်းချက် မြင့်မားလာဖို့ အတော်လေး လုံလောက်လေသည်။
"ကောင်းပြီ... အခု အကောင့်ဝင်လိုက်ပါ... ဖြည့်စရာ စာရွက်စာတမ်းတွေ မရှိတော့ဘူး"
တာဝန်ခံက ဘောပင်နဲ့ စာရွက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး စာချုပ်ကို အံဆွဲထဲ ထည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်း... မင်းအစ်ကိုချင်း နောက်က လိုက်သွား အလုပ်နဲ့ တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးသွားလိမ့်မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်သိပါပြီ"
လီချင်းဟဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ချင်းယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
"အခုကစပြီး အစ်ကိုချင်း ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"အဆင်ပြေပါတယ်.. ငါ့ကို ချင်းယန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ... အားနာစရာမလိုဘူး!"
"ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုချင်း... အစ်ကိုချင်းယန် ကျနော်က ဒီမှာလူသစ်ပါ... အနာဂတ်မှာ အစ်ကိုကပဲ လမ်းညွှန်မှုတွေကို ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
အနီးနားရှိ တာဝန်ခံက ရယ်မောကာ လက်ခုပ်ထတီးလေ၏။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးသွားအောင် လုပ်လိုက်ကြဦး..."
သို့နှင့် ထိုနှစ်ယောက်အား ရုံးခန်းထဲက ပြန်လွှတ်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ဧရိယာနှစ်ရှိ ၎င်းတို့၏ ရာထူးဆီသို့ ဦးတည်သွားနေခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချင်းယန်သည် အမျိုးမျိုးသော စာကြည့်တိုက်စည်းမျဉ်းများကို လီချင်းဟဲအား ရှင်းပြရန် အခွင့်အရေးတိုင်းကို ရယူခဲ့သည်။
"ဒီစာကြည့်တိုက်ရဲ့ ပထမထပ်မှာ အဓိက အပိုင်း နှစ်ပိုင်း ပါရှိတယ်... ဒုတိယဧရိယာကိုတော့ မင်း တာဝန်ယူရမှာ.. အလုပ်ချိန်အတွင်း မပြေးမိအောင်တော့ သတိထားပေါ့... မိနစ်နည်းနည်းစောပြီး အလုပ်ဝင်ဖို့လည်း သတိရပါ... တစ်ရက်လျော့ရင် အဲဒီလအတွက် မင်းရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အလုပ်တက်မှတ်တမ်းက ပျောက်သွားလိမ့်မယ်..."
ဒါကိုကြားတော့ လီချင်းဟဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး သော့ချက်တွေကို ဂရုတစိုက် မှတ်သားလိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က အခန်းနှစ်ခန်းထဲက စာအုပ်စင်ဆီ ရောက်လာတယ်။
"ဒီစာအုပ်တွေက မင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း လိုအပ်တယ်... ငါတို့အလုပ်က အဲဒီနေရာတွေကို ချက်ချင်း အစားထိုးပေးဖို့ပဲ"
ချင်းယန်သည် စင်ပေါ်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုယူကာ မျက်နှာဖုံးပေါ်သို့လှန်ကာ လီချင်းဟဲအား ပြသလိုက်သည်။
"ဒီမှာကြည့်... အပိုင်းတစ်ခုကနေ တစ်ခုစီကို ကုဒ်နံပါတ်တွေ တပ်ထားတယ်... ဒါတွေကို မှတ်ထားပြီး မြန်မြန် ပြန်စီနိုင်ရမယ်"
"အမ်? စည်းကမ်းတွေ အများကြီးပဲ..."
လီချင်းဟဲ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့ခေါင်းက လှည့်သွားသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး။
"ဒါက ခက်ခဲပင်ပန်းလွန်းတာပဲ အစ်ကို ချင်းယန်ရယ်...."
"ဟမ်? ဒါကခက်လို့လား?"
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းယန်ခမျာ အံ့ဩသွားသည်။
ခက်လို့လား?
စာကြည့်တိုက်မှာ အနားယူချင်တာလား။
စည်းမျဥ်းအားလုံးကို အပြည့်အဝ နားမလည်ပါက ငါးတစ်ကောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ဖမ်းနိုင်ပါ့မလဲ။
ကျစ် ဒီလူယုတ်မာက ဒီနေ့ အလုပ်မပြီးသေးဘူး မနက်ဖြန်ထွက်မလို့များလား။
ဒါကို စဉ်းစားရင်း ချင်းယန်သည် လီချင်းဟဲ၏ ပျော့ညံ့သော ဘောင်ဘီကို စိုက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲ ရောက်တော့မယ့် ဆုလာဘ်ကို ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ထားနိုင်မှာလဲ။
"လာ... ဒီကိုလာ ချင်းဟဲ ငါမင်းကို ပြစရာတစ်ခုရှိတယ်"
ထို့ကြောင့် ချင်းယန်သည် လီချင်းဟဲလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဧရိယာနှစ်တွင် အလှည့်အပြောင်း ဆက်တိုက်လုပ်ပြီးနောက် ချောင်ထောင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤနေရာသည် အကြီးဆုံးစာအုပ်များ စီတန်းထားပြီး ဖြတ်သွားသူ မရှိသလောက်ပင်။
"အစ်ကိုချင်းယန် မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ...?"
လီချင်းဟဲ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်းယန်ကို သတိထား ကြည့်လိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အနီးနားတွင် မည်သူမျှမရှိသည့်အပြင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မျက်စိကွယ်သည့်နေရာတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ကြသည်။
ချင်းယန်က သူ့ကို ဘာလို့ ဒီကို ရုတ်တရက် ခေါ်လာတာလဲ။
၎င်းသည် စကားဖြင့် မပြောနိုင်သော လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းအချို့လား။
"ကောင်းပြီ... မကြောက်နဲ့ မင်းရဲ့ အကြီးအကဲဆီကနေ အဖိုးတန် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ငါက လက်ဆင့်ကမ်းပေးမလို့"
ချင်းယန်သည် လီချင်းဟဲလက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်စင်ထောင့်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ဖွက်ထားသော နေရာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှဟဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခွေးခြေလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"???"
လီချင်းဟဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"အစ်ကိုချင်းယန် မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."
"ဒါက မင်းအတွက် ထားခဲ့တဲ့ မင်းစီနီယာဆီက ဆုလာဘ်ပဲ"
ချင်းယန် ခွေးခြေပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
"ပင်ပန်းရင် ဒီကိုလာပြီး ငါးဖမ်းလိုက်.... နှစ်မိနစ် သုံးမိနစ်လောက်တော့ အနားယူလို့ ရပါတယ်"
"ငါ..."
လီချင်းဟဲမှာ သူ့ကို ပေးလာတဲ့ ခွေးခြေကို ယူလိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမူအရာနဲ့ ချင်းယန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကြင်နာစမ်းပါ... ဒီသင်တန်းကျောင်းမှာ နေ့တိုင်းလုပ်စရာတွေ ရှိတယ် ဒါပေမယ့် မင်းမှာက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်လေ... ဟန်ချက်ထိန်းပြီး အနားယူ..."
ချင်းယန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ပုံမှန် အနားယူဖို့လည်း သတိရ... ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲ... မင်းမှာ ပြဿနာရှိရင် ငါ့ကို လာပြောပါ..."
သူ့စကားများ ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ နွေဦးလေညင်းကဲ့သို့ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များအတွက် သိမ်မွေ့သော စိုးရိမ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လီချင်းဟဲမှာ သေးငယ်သော ခုံလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ချင်းယန်လောက် အငယ်တန်းတွေကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ရှာရတာ ရှားပါ၏။
တော်တော်ကောင်းတဲ့ လူပဲ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုချင်း..."
လီချင်းဟဲ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါ၏။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး ပြဿနာမရှိဘူး။ ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲလေ!"
ချင်ယန် ပြုံးပြလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးများကပါ တောက်ပလာသည်။ ဆု ဝင်လာပြီ။ အခွင့်အရေး ရတုန်း ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်ရမည်။
ဤအရာအားလုံးကို မြင်နေရတဲ့ ရှောင်ပိုင်ကတော့ သူ့ပုခုံးပေါ်မှ သွားများကိုအံကြိတ်ကာ ချင်းယန်ကို ဘေးတိုက် ကြည့်နေသည်။ ရှုတ်ချသောမျက်လုံးများက နီရဲနေ၏။
သခင်စုတ်!
အလုပ်စဝင်တဲ့နေ့မှာပဲ နင်က လျှော့ပေါ့ပေးတယ်ပေါ့?
…………………………………
ချင်းယန် ညွှန်ကြားချက်လေးတွေ ပေးပြီးနောက် အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဧရိယာနှစ်ထဲမှာ လီချင်းဟဲကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး ကျယ်ပြောလှတဲ့ စာအုပ်စင်တွေကို မျက်နှာမူလိုက်ပါ၏။
"ဟူး! နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီး!"
လီချင်းဟဲ စင်ဘေး၌ လှည့်ပတ်ကာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေပြီး စာအုပ်များ၏ ကျောရိုးများကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ ထိန်းမရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရသည်။ ဒီထဲဝင်လာနိုင်ဖို့ အတွေးများစွာ ထည့်ထားခဲ့ပြီး ထိုမှသာ စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။
"ဒီချင်းမျိုးရိုးကတော့ လူကောင်းနဲ့ တူပါတယ်..."
လီချင်းဟဲ အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်သတိရပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။
မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေအပေါ် တစ်စုံတစ်ယောက်က အရမ်းဂရုစိုက်တယ် ထင်ရတဲ့ ဒီစာကြည့်တိုက်မှာတော့ လေထုက ကောင်းမွန်နေပုံပါပဲ။
လီချင်းဟဲ စာအုပ်စင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အပြုံးမပျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီ အစီအရင်တစ်သောင်းပုံကြမ်း ငါ့လက်ထဲ ရောက်စေရမယ်.. ယောက်ျားတွေပဲ ပေးပြီး မိန်းမတွေကို မပေးရတဲ့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစု စည်းကမ်းကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! !"