ကိုယ်ကျိုးစွန့်၍ သူတော်ကောင်းဖြစ်ခြင်း

ဗုဒ္ဓတောင်၊ ကျောက်စိမ်းတိမ် နန်းတော်အတွင်း။

ကြာပန်းကျောက်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မြေလျှိုးဘုရားလောင်းသည် လက်အုပ်ချီကာ ရွတ်ဆိုနေသည်။

"အာမိတာဘ"

သူ၏ ခြေရင်းတွင် နတ်သားရဲ တိထင်က မားမားမတ်မတ်ရပ်ကာ သွားများကိုဖြဲ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။

သူတို့၏ မလှမ်းမကမ်းတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြေအောက်ကမ္ဘာ ချီစွမ်းအင်များက ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အမှန်ကို မမြင်ရချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါသည် ထူးဆန်းသော နတ်ဘုရားမိစ္ဆာများကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ ဆိုးရွားလှသည်။

ခြောက်ကပ်သော အသံတစ်ခုက အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေရာကို ငါက ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲက သေဆုံးပြီးသား ဝိညာဉ်ထောင်ပေါင်းများစွာနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ မိစ္ဆာသောင်းထွေ အစီအရင်နဲ့ ပိတ်ဆို့ထားတယ် မင်းရဲ့ ဗုဒ္ဓနဲ့ တာအိုပညာရပ်တွေက ဒီမှာ အသုံးမဝင်တော့ဘူး အလွယ်တကူ လက်နက်ချလိုက်တာ မကောင်းဘူးလား"

တိထင်က အော်ဟစ်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ အမှောင်ရိပ်ထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

တိုက်ခိုက်မှုက အားကောင်းသော်လည်း အမှောင်ရိပ်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် လေဟာနယ်ထဲတွင် သိပ်သည်းနေသော အသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် လက်ကြီးတစ်ဖက်ကို ဖန်ဆင်းကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို လွယ်ကူစွာ တားဆီးလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာပဲ"

တိထင်က မာန်ဖီလိုက်သည်။

"ခေတ်ကာလကို နားလည်သူဟာ ပညာရှိပဲ"

အမှောင်ရိပ်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး မြေလျှိုးဘုရားလောင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြောသည်။

"မင်း ဒီဘုံကိုလာပြီး ငရဲပြည် မတည်ရှိတော့မှ ဗုဒ္ဓဖြစ်မယ်လို့ သစ္စာဆိုခဲ့တုန်းက ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက အမှန်တော့ အတူတူပဲ ဘုံသုံးဘုံ ပြန်ပွင့်ပြီး အရာအားလုံးက ဗလာနတ္ထိဖြစ်သွားတဲ့အခါ ဒီမြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက သေဆုံးပြီးသား ဝိညာဉ်တွေကလည်း အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲ အခု မင်းရှေ့မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိနေတယ် ရွှေသပိတ်ကို ချိတ်ပိတ်ထားတာဖွင့်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း"

မြေလျှိုးဘုရားလောင်းသည် မျက်လွှာချကာ ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော်များကို တိုးတိုးရွတ်ဆိုရင်း ဆိတ်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

ဒီလိုဖြစ်လာတာကတော့ အမှောင်ရိပ်၏ မျှော်လင့်ချက်ထဲတွင် ရှိနေပုံရပြီး သူက ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။

"မင်းမှာ မင်းအသက်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဝဇီရ ကာကွယ်ခြင်းစွမ်းရည် ရှိတာ ငါသိတယ် ဗုဒ္ဓနဲ့ တာအိုပညာရပ်တွေမသုံးဘဲ မင်းအသက်ကို ငါမသတ်နိုင်ရင်တောင် ငါဒီကိုလာကတည်းက အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်လာခဲ့ပြီးသား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အမှောင်ရိပ်က ညာလက်ဖြင့် လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ အစိမ်းရင့်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုအထဲတွင် ရုန်းကန်အော်ဟစ်နေသော ဝိညာဉ်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် စုဝေးနေသည်။

မြေလျှိုးဘုရားလောင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်ခန့်ညားသွားသည်။

"ဘုရားလောင်းတွေက သနားကြင်နာတတ်တယ်လို့ ဆိုကြတယ် မင်းရှေ့မှာ ဒီဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲက ဝိညာဉ်တွေကို ငါဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် မင်းဘယ်လိုခံစားရမလဲ သိချင်လိုက်တာ မင်းက ဒီဝိညာဉ်တွေကို လွှတ်ပေးစေချင်ရင် ငါလွှတ်ပေးနိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ မင်းက ရွှေသပိတ်ကို ချိတ်ပိတ်ထားတာဖွင့်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်ကို လွှတ်ပေးရမယ်"

ယခင်က မြေလျှိုးဘုရားလောင်းသာ သူ၏ဗုဒ္ဓတရားတော် အခြေခံကို အားမကိုးဘဲ မဟာသစ္စာတိုင်တည်ခြင်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးမပြုခဲ့ပါက ထိုသူ့ကို ရွှေသပိတ်ထဲတွင် ချုပ်နှောင်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါက မတွေးဝံ့စရာ အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ရှေ့တွင် မရေမတွက်နိုင်သော လမ်းမှားရောက်နေသည့် ဝိညာဉ်များ ရှိနေသဖြင့် မြေလျှိုးဘုရားလောင်းသည် မျက်ကွယ်မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လမ်းမှားရောက်နေသော ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ရန်မှာ သူ ဒီမြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသို့ ရောက်လာရခြင်း၏ အဓိကတာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်အများကြီး မပေးနိုင်ဘူး"

အမှောင်ရိပ်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် မြေအောက်ကမ္ဘာ ချီစွမ်းအင်များ လှိုင်းထန်လာကာ လမ်းမှားရောက်နေသော ဝိညာဉ်များ၏ ငိုညည်းသံများက ပိုမိုစူးရှလာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မြေလျှိုးဘုရားလောင်းသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ ဗုဒ္ဓတံဆိပ်များက သူ၏ပတ်လည်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသည်။

အစီအစဉ်သည် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့သွားရသည်။ အမှောင်ရိပ်က အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး မိစ္ဆာသောင်းထွေ အစီအရင်ရဲ့ ချိတ်ပိတ်မှုအောက်မှာ ဒီလောက်အားကောင်းတဲ့ ဗုဒ္ဓပညာရပ်တွေကို မင်းဘယ်လို ထုတ်ဖော်နိုင်ရတာလဲ"

သို့သော် သူ၏အံ့အားသင့်မှုသည် ခဏသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အမှောင်ရိပ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရကာ သူ၏လေသံမှာ အေးစက်သွားသည်။

"ငါသိပြီ မင်းက ဒါအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို စတေးမလို့လား ကယ်တင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ ဒီဝိညာဉ်တွေအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံလမ်းစဉ်ကို စတေးရတာ တကယ်ပဲ တန်လို့လား"

မြေလျှိုးဘုရားလောင်းက ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင်တစ်ယောက်က ငါဘုရားကို စကားတစ်ခွန်း သင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်"

"ဘယ်လိုစကားလဲ"

အမှောင်ရိပ်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ ငရဲပြည်မဝင်ရင် ဘယ်သူဝင်မလဲ"

ထိုစကားများအဆုံးတွင် မြေလျှိုးဘုရားလောင်း၏ နဖူးအလယ်တွင် အက်ကွဲသွားပြီး တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ဗုဒ္ဓတောင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ရုတ်တရက် အမှောင်ရိပ်သည် ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲမှ ဝိညာဉ်များသည် ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းမှ ထွက်လာကြပြီး မြေလျှိုးဘုရားလောင်းထံသို့ တိုးဝင်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။

မြေလျှိုးဘုရားလောင်းသည် လမ်းမှားရောက်နေသော ဝိညာဉ်များကို ထိန်းသိမ်းရန် မိမိကိုယ်ကို ခန္ဓာအိုးအဖြစ် အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အတွင်းမှ ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှုများကို ပျောက်ကွယ်သွားစေရန် နှစ်ပေါင်း ရာ၊ ထောင်၊ သို့မဟုတ် သောင်းချီ၍ အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ နိယာမတရားများ ပြန်လည်စုံလင်လာသည့်အခါမှသာ ထိုဝိညာဉ်များသည် သံသရာစက်ဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဘဝသစ်ကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ငါ မင်းကို အဆင်မပြေဖြစ်စေခဲ့ပြီ"

ဘုရားလောင်းက တိုးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်စဉ် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကျောက်သားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒါကတော့ ပေးဆပ်ရသည့် အဖိုးအခပင်။

တိထင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘုရားလောင်း၏ဘေးတွင် ဝပ်နေလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း မြေလျှိုးဘုရားလောင်းကဲ့သို့ ကျောက်သားအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲနေသည်။

၎င်းသည် မြေလျှိုးဘုရားလောင်း၏ တရားတော်ကို နာကြားပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခဲ့သော ဝိညာဉ်သားရဲဖြစ်သည်။ မြေလျှိုးဘုရားလောင်းနှင့်အတူ အတက်အကျကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ"

အမှောင်ရိပ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဒါက သူလိုချင်သော ရလဒ်မဟုတ်သဖြင့် သူလက်မခံနိုင်သည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။

သူ၏ ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြေအောက်ကမ္ဘာ ချီစွမ်းအင်များ လှိုင်းထန်လာပြီး သွေးနှင့်အသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်ကြီးတစ်ဖက် ဖြစ်ပေါ်လာကာ ကျောက်သားဖြစ်နေသော မြေလျှိုးဘုရားလောင်းထံသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုနှစ်ခု ထိတွေ့ခါနီးဆဲဆဲတွင် ကျောက်ဆင်းတု၏ နဖူးအလယ်မှ ထက်မြက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ကြီးကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

အမှောင်ရိပ်သည် နှလုံးသားကွဲကြေမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေရဲတော့ပေ။ မြားသည် လက်ကြီးကို ထိုးဖောက်ပြီးနောက် အရှိန်မသေဘဲ သူ၏ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်လာရောက် ထိမှန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝှစ်

အမှောင်ရိပ်သည် ဗုဒ္ဓတောင်မှ ထွက်ပြေးကာ လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကမူ အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်အစုအဝေးတစ်ခုကို လိုက်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်၏ နောက်တွင်မူ သွေးနှင့်အသားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဧရာမလက်မောင်းကြီးတစ်ခု ပါလာသည်။

"အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"

ထူဘိုက ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုမှ သွေးပေါက်ကို သတိပြုမိလိုက်ကာ ကြွင်းကျန်နေသော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မုန်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ ပြင်ပရန်သူတွေဘက်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့သွေးနဲ့အသားတွေကို မိစ္ဆာပုံစံပြောင်းပြီး မတွေးဝံ့စရာ စွမ်းအားတွေ ထုတ်ဖော်နိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်"

တစ်နည်းဆိုသော် ဒီအမှောင်ရိပ်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းဝမ်းဟောင်နှင့် မုန်ရွှမ်တို့ အမှောင်ရိပ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနေစဉ် လေထဲတွင် ရှိနေသော ချင်ဖုန်းသည် သူတို့ဘေးသို့ ပြန်ဆင်းသက်လာသည်။

သူတို့က အစီအရင်၏ အမြုတေကို ရှာတွေ့ပြီလားဟု မမေးရသေးခင်မှာပင် ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန် နောက်ဆုတ်ကြ ဒီတောင် ပြိုကျတော့မယ်"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ကျယ်လောင်သော တခြိမ်းခြိမ်းအသံက သူတို့၏ နားထဲသို့ ထိုးဝင်လာသည်။

ကျောက်စိမ်းတိမ် နန်းတော်သည် ပြိုကျသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ပန်းပွင့်များကဲ့သို့ ကြွေကျသွားကာ ဗုဒ္ဓတောင်ပါ ပြိုကျသွားစေသည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စုစည်းနေသော အလယ်ဗဟိုတွင် ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် ကျောက်သားဖြစ်နေသော မြေလျှိုးဘုရားလောင်းနှင့် တိထင်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

မုန်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမက ရှေ့တိုးပြီး စစ်ဆေးချင်သော်လည်း ကျင်းဝမ်းဟောင်က လက်ဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဘာလို့တားတာလဲ"

မုန်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာဖြစ်တဲ့ လှုပ်ခတ်မှုက အရမ်းကြီးတယ် တခြားသူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ် ကျူးကျော်သူကို ခေါ်ပြီး မတွေ့ခင် ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်ထွက်သွားကြ"

ကျင်းဝမ်းဟောင်က ရှင်းပြသည်။

ဒီစကားကြောင့် အုပ်စုတစ်ခုလုံး အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မဖမ်းတော့ဘူးပေါ့"

"မင်းတို့ ဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါ့ကို စည်းရုံးဖို့ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျင်းဝမ်းဟောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

ဘေးမှ မုန်ရွှမ်က မေးသည်။

"ဒါဆို သဘောတူတယ်ပေါ့"

"အခုက အဲဒါပြောရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးဘူး အသေးစိတ်ကို နောက်မှ ဆွေးနွေးကြမယ်"

စကားပြောနေစဉ်တွင် ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ညာဘက်လက်ဖဝါးကို ဖွင့်ကာ ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ လေဟာနယ်က တုန်ခါသွားပြီး ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်များကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ကျင်းဝမ်းဟောင်၏ ဘေးသို့ ဆင်းသက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

ရောက်လာသူမှာ ရှန်ထူ ဖြစ်သည်။