နိုးထခြင်း

ချင်ဖုန်းသည် ရှည်လျားသော အိပ်မက်တစ်ခုထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီအိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော်ရွတ်ဆိုသံများက သူ၏နားထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ကောင်းကင်ကို ကန့်လန့်ကာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ"

ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"တရားစာရွတ်ပြီး ဘုရားရှိခိုးတဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးပါပဲ"

ဘုန်းကြီးအိုက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

ချင်ဖုန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီမေးခွန်းကိုတော့ မိတ်ဆွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးသင့်တယ်"

ဖြောင်း

မမျှော်လင့်စွာပင် ချင်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ပါးရိုက်လိုက်ရာ သူကိုယ်တိုင် မှင်တက်သွားပြီး ဘုန်းကြီးအိုကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"မနာဘူးပဲ တကယ်ပဲ အိပ်မက်ဖြစ်ရမယ် ဒါပေမဲ့ ငါဘာလို့ ငါ့မိန်းမကို အိပ်မက်မမက်ဘဲ ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးကို အိပ်မက်မက်ရတာလဲ"

ချင်ဖုန်းက ညည်းညူကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူတစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ သူသတိမလစ်မီက မြင်ကွင်းများသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူသည် သူတော်စင်နှင့် သမင်ဖြူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ပထမအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာတိုင်ကို ချိုးဖျက်ကာ သူ၏ဖခင်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အကြီးအကဲ ရွှမ်းယီ သင်ပေးခဲ့သော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါနှင့် နတ်ဘုရား ကြယ်တာရာ လမ်းညွှန်ခြင်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝိညာဉ်ကို လုံးဝဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။

"ဒါ... ငါသေသွားပြီလား"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး မဖျောက်ဖျက်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် သမင်ဖြူကို ခေါ်ရန်ကြိုးစားပြီး သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် သူ၏ချီစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီးနောက် သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ထိုင်ချလိုက်ကာ လက်တွေ့အခြေအနေက သူ၏စိုးရိမ်မှုများနှင့် ကိုက်ညီနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟားဟားဟား"

ခါးသီးသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ဘုန်းကြီးအိုက ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ နောင်တရနေလား"

"နောင်တ"

ချင်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ပြန်ရွတ်ဆိုပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါလုပ်ခဲ့တဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေအတွက် ငါနောင်တမရဘူး နောက်တစ်ခွင့်အရေး ထပ်ရရင်တောင် ငါဒီလိုပဲ လုပ်မှာပဲ ဒါပေမဲ့..."

ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ပြန်လာရန် စောင့်မျှော်နေသူများကော….. သူတို့ ဒီဝမ်းနည်းစရာ သတင်းကို ကြားသိရသောအခါ ဘယ်လိုခံစားရမည်နည်း။

အိပ်မက်ထဲတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ ပျက်စီးနေသည်ကို မြင်ယောင်နေသည်။

သူသည် ချင်ရှောင်နှင့် ချင်လန်တို့ "ဖေဖေ ဘယ်မှာလဲ" ဟု ငိုယိုနေသည်ကို မြင်ယောင်နေသည်။

ပြီးတော့ သူသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော လရောင်လိုအဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူတို့၏ကတိသစ္စာများကို စောင့်ထိန်းရင်း သူ မင်းနေပြည်တော်သို့ ပြန်လာမည်ကို အသည်းအသန် စောင့်မျှော်နေသည်ကို မြင်ယောင်နေသည်။

ထွက်ခွာသွားသူများ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများအတွက် အဆုံးမဲ့သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ထားရစ်ခဲ့သည်။

အဖြေတစ်ခု ရရှိသွားသော ဘုန်းကြီးအိုသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဘုံသုံးဘုံရဲ့ သံသရာလည်ခြင်း၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ပျက်စီးခြင်း၊ ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းက မှောင်မိုက်ပြီး ပါးလွှာတဲ့ရေခဲပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသလိုပဲ ဒီလိုရိုးသားတဲ့ နှလုံးသားတွေနဲ့မှသာ အရုဏ်ဦးဖြစ်လာပြီး ညကို လင်းထိန်စေနိုင်လိမ့်မယ်"

သူ၏စကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် သူတို့ပတ်လည်မှ နေရာလွတ် တုန်ခါသွားပြီး တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် ချင်ဖုန်း၏ နဖူးပေါ်တွင် စုစည်းကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

ဆောင်းရာသီနေ၏ နွေးထွေးမှုကဲ့သို့၊ နွေဦးရာသီ၏ ညင်သာသော လေပြေကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုသည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ဘုန်းကြီး ခင်ဗျား..."

ချင်ဖုန်းသည် စကားပြောရန် ကြိုးစားရင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ် မိုးရွာပြီးနောက် ပေါက်ထွက်လာသော အညွန့်တစ်ခုကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကြီးကျယ်တဲ့အိပ်မက်က ပျော်စရာကောင်းပေမဲ့ ချစ်ရသူတွေ စိုးရိမ်စိတ်မဝင်ရလေအောင် မိတ်ဆွေ ပြန်ရမယ့်အချိန်တန်ပြီ"

ဘုန်းကြီးအိုက ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဝေ့ဝဲနေသော ရေကဲ့သို့ ဝေဝါးသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

သူ၏အသိစိတ် မှေးမှိန်သွားစဉ်တွင် ချင်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဘုန်းကြီးအို၏ နဖူးပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ရသော်လည်း သွေးတစ်စက်မှ မရှိပေ။

"ငါ ငရဲပြည်မဝင်ရင် ဘယ်သူဝင်မလဲ"

နွေရာသီခြင်တစ်ကောင်၏ တိုးတိုးလေးညည်းသံကဲ့သို့သော ညင်သာစွာ ရွတ်ဆိုသံသည် လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားသည်။

ခရက်

တောင်ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်အဖျား နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်တွင် ကြာပန်းကျောက်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဧရာမဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော်ကြီးသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံနှင့်အတူ ကြေမွသွားသည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏နဖူးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့တိုးနေသော အနက်ရောင်ကန့်လန့်ကာသည်လည်း ဒီအချိန်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

တိမ်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဘိုးဘေးနဂါးပေါ်တွင် တတွတ်တွတ်ပြောနေဆဲဖြစ်သော ဗုဒ္ဓရဲ့ နှုတ်တော်သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ငိုနေသလိုလို ရှုပ်ထွေးနေသလိုလို လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘုန်းကြီးအိုကြီး ထွက်ခွာသွားပြီ"

နတ်ဘုရားဘုံတွင် ရွှမ်းယီသည် နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် အုပ်စိုးကာ မိစ္ဆာများကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရင်က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော နတ်ဘုရားဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။ သူတစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်း တစ်ချက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အချိန်အတော်ကြာ သတိလစ်နေခဲ့သော ချင်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ပတ်လည်မှ လူများ၏ စိုးရိမ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာအမူအရာများက သူ့ကို ကြိုဆိုနေသည်။

"ယောက်ျား နိုးပြီလား"

"အင်း"

လျိုကျန့်လီသည် သူမကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ပူကို ညင်သာစွာ မှုတ်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အတွေးများစွာဖြင့် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေသည်။

ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသတိလစ်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကိုလည်း သူသိရှိခဲ့ရသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံ မျက်လုံးကြီးက ကယ်တင်သွားခဲ့ကာ တစ္ဆေဘုရင်သည် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာမှ သတ္တဝါများကို ဦးဆောင်ကာ မသေဆုံးနိုင်သော နတ်ဘုရားမိစ္ဆာများကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သူတို့၏မသေမျိုးဖြစ်ခြင်းကို ချိုးဖျက်နိုင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့သူမှာ ချင်ဖုန်းပင်။

သူ၏အသက်စွန့်တိုက်ပွဲကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သည် အဆက်မပြတ် သေဆုံးပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်ခဲ့ရကာ သူ၏စတေးခံအဖွဲ့ဝင်များ၏ အရေအတွက်ကို သိသိသာသာ လျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သတ္တဝါများသည် စွန့်ပစ်ခံရသော ရုပ်သေးများ ဖြစ်လာသည်မှာ ထင်ရှားပြီး သူတို့၏မျိုးနွယ်တူများကို စတေးရန် မမှီခိုနိုင်တော့သဖြင့် သူတို့၏တစ်ခုတည်းသော လမ်းမှာ ပျက်စီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်ထူသည် တစ္ဆေဘုရင်၏ ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး နက်ရှိုင်းသောထောင်တွင် နှစ်တစ်ထောင်ကြာ ထောင်ချခံရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုံသုံးဘုံ၏ အကျပ်အတည်း မပြီးသေးသဖြင့် မြေအောက် ကမ္ဘာဘုံသည် စစ်အင်အား အရေးတကြီးလိုအပ်နေသောကြောင့် ရှန်ထူကို သုံးရက်ကြာ တစ္ဆေမီးလျှံဖြင့် လောင်ကျွမ်းခြင်းဖြင့်သာ ပြစ်ဒဏ်ပေးခဲ့သည်။

သူလှည့်စားခံခဲ့ရပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်ကို သိသောအခါ ရှန်ထူသည် ပြစ်ဒဏ်ကို ဆန္ဒအလျောက် လက်ခံခဲ့သည်။

ဘုံနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားသော ငရဲတံခါးသည် ရှင်းမပြနိုင်စွာ မပိတ်နိုင်တော့ဘဲ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြား သွားလာခွင့်ပြုထားသည်။

တစ္ဆေဘုရင်သည် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ၏ အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့် အနာဂတ် အကျပ်အတည်းများကို ရင်ဆိုင်ရန် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရေး ဆွေးနွေးရန် သံတမန်များ စေလွှတ်မည်ဟု ကြေညာခဲ့ပြီး အဘိုးကြီး ပိုင်လီက အလွယ်တကူ သဘောတူခဲ့သည်။

ချန်းဖေးလန်သည် သူ၏ဘေးတွင် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ သူမ၏လေသံ အေးစက်နေသော်လည်း စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

"မင်းခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို ခံယူပြီး မင်းကိုကုန်ခမ်းစေတဲ့ အားကောင်းတဲ့ ပညာရပ်တွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ သုံးခဲ့တယ် အဲဒါကြောင့် မင်းရဲ့ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ပြိုကျသွားတာ"

"သမင်ဖြူနဲ့ ပိုင်ဆုတို့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေနဲ့ တစ္ဆေဘုရင်ရဲ့ တည်ငြိမ်အောင်လုပ်တဲ့ ပညာရပ်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီးတောင် သူတို့က မင်းကို ချည်တစ်မျှင်နဲ့ပဲ ဆွဲထားနိုင်ခဲ့တယ် ကံကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီအဘိုးကြီးစုတ်က မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဝင်လာပြီး မင်းကို တောင်ပိုင်းဒေသရဲ့ အစွန်အဖျား နယ်နိမိတ်ကို ခေါ်သွားတယ် အဲဒီမှာ ရှင်းမပြနိုင်ဘဲ မင်းရဲ့အသက်စွမ်းအားကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့တယ်"

ပုံမှန်အတိုင်း "အဘိုးကြီးစုတ်" သည် အဘိုးကြီး ပိုင်လီကို ရည်ညွှန်းသည်။

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အိပ်မက်ထဲမှ ဘုန်းကြီးအိုကို တွေးမိပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိပုံရသည်။

"တောင်ပိုင်းဒေသရဲ့ အစွန်အဖျား နယ်နိမိတ်မှာ အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု ရှိခဲ့လား"

ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းမနိုးခင်လေးမှာပဲ အစွန်အဖျားဒေသက အကြီးဆုံး ကျောက်ဆင်းတုတော် ပြိုကျသွားပြီး သူ့နဖူးပေါ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ် လူတိုင်းက အံ့အားသင့်ပြီး အစွန်အဖျား ဒေသမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ ရွေ့လျားနေတဲ့ အနက်ရောင် ကန့်လန့်ကာက ရပ်တန့်သွားပြီး မင်းရဲ့ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာတယ် အဲဒီနောက် မကြာခင်မှာပဲ မင်းမျက်လုံးတွေ ဖွင့်လာတာ"

သူမ ခဏရပ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရကာ ဆက်ပြောသည်။

"အဲဒီအဘိုးကြီးစုတ်က မျက်လုံးတွေနီရဲပြီး ပြောတယ်။ သူက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုအတွက် သူ့အသက်ကို စတေးပြီး ဘုံသုံးဘုံအတွက် အချိန်အနည်းငယ် ဆွဲဆန့်ပေးခဲ့တယ်တဲ့"

ဒါဆို ဒါအမှန်ပဲပေါ့။ ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်သီးများကို မလွှဲမရှောင်သာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းသောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် လျိုကျန့်လီ ကမ်းပေးသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့မိန်းမနှစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

လျိုကျန့်လီ၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။

"ယောက်ျား ရှင်က စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ထွက်သွားတာ ဖေးလန်နဲ့ ကျွန်မက ဘာမှသိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

ချန်းဖေးလန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်မသာ အစ်မကျန့်လီနဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသကို မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခုခံဖို့ မသွားခဲ့ရင် ကျွန်မတို့က ရှင့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ တွေ့ခွင့်ရတော့မှာ"

"ရှင်က အတိတ်က ကတိတွေပေးခဲ့ပေမဲ့ တစ်ခါမှ မတည်ခဲ့ဘူး စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ထွက်သွားတယ် အသက်နဲ့သေခြင်း အခြေအနေတွေကို ရင်ဆိုင်တယ် အစ်မနဲ့ ကျွန်မက စိတ်ဆိုးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

ချင်ဖုန်းသည် စိုးရိမ်တကြီး ချွေးများထွက်လာပြီး အလျင်အမြန် အပြစ်လွှဲလိုက်သည်။

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ အဲဒီတုန်းက အခြေအနေက အရေးပေါ်ဖြစ်နေလို့ ငါအလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ မထွက်သွားခင်မှာ ငါအန်းယာကို မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အကြောင်းကြားဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်"

အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသော ချင်ဖုန်းက တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

'တောင်းပန်ပါတယ် အန်းယာ ဒါပေမဲ့ မင်းကလည်း မကြာခင် ငါ့မိန်းမ ဖြစ်လာတော့မှာပဲဆိုတော့ မင်းယောက်ျားအတွက် အပြစ်ယူပေးလိုက်ပေါ့'

သူမသိသည်မှာ ထိုအချိန်တွင် ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခု အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ချင်ဖုန်း၏ လက်မောင်းများထဲသို့ ပြေးဝင်ပစ်လိုက်သည်။ သူမ၏နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ဒီလောက်အန္တရာယ်များမယ်မှန်းသာ သိခဲ့ရင် ကျွန်မ ရှင့်ဆီက ဘာမှဖုံးကွယ်ထားမှာမဟုတ်ဘူး ကျွန်မအစ်မတော်နှစ်ယောက်လုံးကို သေချာပေါက်ပြောပြီး ရှင့်ကို တားခိုင်းမှာပဲ"

သူ၏ရင်ဘတ်ရှေ့မှ ပြားချပ်မှုကို ခံစားမိသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် ဒါအန်းယာဖြစ်မှန်း သိလိုက်သည်။

ဟွန်း ဒီရန်လိုမှုက ဘယ်ကလာတာလဲ…

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းမနှစ်ယောက်စလုံး သူ့ကို နှင်းခဲများကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။