မင်းသမီးက အိမ်တော်တံခါးကို မကျော်ဖြတ်ရသေးဘူး

အခန်းထဲတွင် အန်းယာသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲသော အမူအရာဖြင့် မျက်ခုံးများကို နှိမ့်ချထားသည်။

မင်းနေပြည်တော် နန်းတော်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် သူမသည် နေ့ရောညပါ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ တောင်ပိုင်းရှေ့တန်းမှ သတင်းများ ရောက်လာတိုင်း သူမသည် အမြန်ဆုံး သိရှိနိုင်ရန် အမြဲကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအကြောင်း ကြားရတိုင်း သူမ၏မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖြူဖျော့သွားပြီး ချင်ဖုန်းနှင့် ကွေကွင်းရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ပဋိပက္ခ ငြိမ်သက်သွားကြောင်း သိရှိရသောအခါ သူမသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဒီနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်၊ သူမချစ်မြတ်နိုးရသူကို အမြန်ဆုံး တွေ့မြင်လိုသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမအိပ်မက်ထဲတွင် တမ်းတနေခဲ့ရသူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏မျက်စိရှေ့တွင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ တမ်းတမှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်ကာ သူမသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှေ့သို့ပြေးသွားပြီး သူ၏နှလုံးခုန်သံနှင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း ချိုမြိန်မှုတွင် နစ်မြောနေလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် နူးညံ့သော အခိုက်အတန့်သည် တိုတောင်းလှသည်။ သူမကို ချန်းဖေးလန်က လျင်မြန်စွာ မယူလိုက်ပြီး ဘေးသို့ခေါ်သွားသည်။

"ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမက အရမ်းရင်းနှီးနေလို့မဖြစ်ဘူး"

သူမ၏လေသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေပြီး သတိပေးမှု အရိပ်အယောင် ပါနေသည်။

အန်းယာသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှက်ရွံ့မှု ရောနှောနေသော အမူအရာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် သူမ၏ တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးသော အမူအရာကို ပြန်လည်ရရှိကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက နောက်ဆုံးမှာ မင်းနေပြည်တော်မှာ ကျွန်မကို လက်ထပ်မှာပဲ"

သူမ၏မျက်လုံးများသည် ချန်းဖေးလန်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားပြီး သူမ မရှောင်လွှဲခဲ့ပေ။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ထိပ်တိုက်တွေ့သွားပြီး မီးပွင့်များ လွင့်စင်နေပုံရသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ နောက်ဆုတ်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။

ဒီမြင်ကွင်းက ချင်ဖုန်းကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး နောက်သို့တွန့်သွားစေသည်။ သူသည် ကြားထဲညပ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မလွဲမရှောင်သာ ကြုံတွေ့ရမည့်အရာမှ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ စောင်ကို ဆွဲခြုံလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်မှသာ အခြေအနေက ငြိမ်သက်သွားသည်။

"မင်းသမီးက အိမ်တော်တံခါးကို မကျော်ဖြတ်ရသေးဘူး"

အဓိကဇနီးထံမှ စကားလုံးများက အန်းယာ၏ မာနထောင်လွှားသော အမူအရာကို ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

သူမ၏မယ်တော်က တစ်ချိန်က ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ တခြားအမျိုးသမီးများနှင့် လင်ယောက်ျား လုသည့်အခါ ဟန်ချက်ညီသော နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုရမည်၊ မိမိ၏အားသာချက်များကို အသုံးချပြီး အားနည်းချက်များကို ရှောင်ရှားကာ သွေးထွက်သံယိုမရှိဘဲ အန္တရာယ်ကင်းစွာ နန်းတွင်းတိုက်ပွဲများကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်း၏ သခင်မဖြစ်သော သူမ၏မယ်တော်သည် ဒီအနုပညာကို ကောင်းစွာကျွမ်းကျင်ပြီး အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသည်။

သူမသည် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ခဲ့ပြီး နားမလည်သောအရာများနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ နှိမ့်ချစွာ အကြံဉာဏ်တောင်းခံခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏မယ်တော်က နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သောအခါ ယခင်သင်ခန်းစာ အားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း သူမနောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

"သာမန်အမျိုးသမီးတွေအတွက်တော့ ဒီနည်းလမ်းတွေက ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းဖို့ လုံလောက်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သမီးရင်ဆိုင်နေရတာက လျိုမိသားစုရဲ့ သမီးတော်ပဲ"

"ဓားနတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ကံကြမ္မာပါလာသူ၊ သဘာဝကျောက်စိမ်းဓားနှလုံးသားနဲ့ မွေးဖွားလာသူ၊ သူက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒတွေကိုသာ လိုက်နာဖို့ ကြိုးစားတယ် ရိုးသားပြီး တိုက်ရိုက်ကျတယ်"

"အဲဒီသိမ်မွေ့တဲ့ နည်းဗျူဟာတွေက အသုံးမဝင်ဘူး"

ပြီးတော့ သူမက သူမ၏မယ်တော်ကို ဒါကို ဘယ်လိုတန်ပြန်ရမလဲဟု မေးသောအခါ ခါးသီးသောအဖြေတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

"သူ့ကို အင်အားသုံးပြီး နှိမ်နင်းလိုက် ဒါမှမဟုတ် သူ့ဆန္ဒတွေကို နာခံပြီးတော့မှ ချင်မိသားစုက ကောင်လေးရဲ့ နှလုံးသားကို ဖမ်းစားဖို့ နည်းလမ်းတွေရှာ"

ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရလျှင် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်သည်၊ သူမသည် အရှက်ရမှုကို သည်းခံပြီး သူမ၏ယောက်ျားမှတစ်ဆင့် အခြေအနေကို ကယ်တင်ရန် ကွေ့ကောက်သော နည်းလမ်းရှာရမည်။

ဒီစကားလုံးများသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အရင်က သူတို့ထိပ်တိုက်တွေ့စဉ် အသူရာဘုရင်၏ သမီးတော် ပြောခဲ့သောစကားများကို အန်းယာအား သတိရသွားစေသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ပြီးမှ ရယူရတယ်။

ယခု ဂရုတစိုက်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ချင်မိသားစု၏ အခြေအနေသည် အသူရာမျိုးနွယ်စုနှင့် ထူးမခြားနား ဖြစ်နေပုံရသည်။

သို့သော် သူမသည် စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ဖြစ်ရာ အဆင့်မြင့် နတ်သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးကို ဘယ်လိုယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

အန်းယာသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ကံကြမ္မာကို လက်ခံကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မတော် ပြောတာမှန်ပါတယ် ကျွန်မ ရိုင်းပြမိပါတယ်"

လွှမ်းမိုးထားသော လျိုကျန့်လီနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မာနကြီးသော ချန်းဖေးလန်ပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရာ သူမဆိုလျှင် ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

လျိုကျန့်လီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းအရင်ကပြောခဲ့တာတွေက ငါ့ယောက်ျားက ငါနဲ့ဖေးလန်ကို ပြောပြခဲ့တာနဲ့ လုံးဝကွဲပြားနေတယ်"

"ငါတို့အားလုံး အခုဒီမှာ ရှိနေကြပြီဆိုတော့ အသေးစိတ် ပြောကြတာပေါ့"

ချင်ဖုန်း၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် ဘေးသို့လှည့်သွားပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက် သွားစေသည်။ သူ၏ကျောကို အပ်များဖြင့် ထိုးနေသကဲ့သို့၊ လည်ချောင်းထဲတွင် ငါးအရိုးစူးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မူလက မင်းနေပြည်တော်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေသော အန်းယာကို ဒိုင်းကာအဖြစ် အသုံးပြုရန် လုံလောက်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်စွာပင် သူမသည် ဒီအထိ ရောက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ သူတို့ နေရာတွင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကြပါက အရာရာအားလုံး ပေါ်သွားမည် မဟုတ်လော။

မိန်းမနှစ်ယောက်၏ နည်းလမ်းများကို တွေးမိသောအခါ သူသည် ချွေးစေးများ မထိန်းနိုင်ဘဲ ထွက်လာသည်။

"အရာရာအားလုံး ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငါလည်း ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ အတိတ်ကို ပြန်ဖော်စရာမလိုတော့ဘူးမလား"

သူသည် အလျင်အမြန် အန်းယာထံသို့ အချက်ပြလိုက်ပြီး သူတို့ အတွေးတူညီကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။

သို့သော် ချန်းဖေးလန်၏ အသံက အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယောက်ျား မျက်လုံးထဲ သဲဝင်နေရင် ကျွန်မကူပြီး ကလော်ထုတ်ပေးရမလား"

လူလိုပြောကြည့်ပါလား ဒါ လူပြောတဲ့စကားလား…..

ချင်ဖုန်း၏ ဦးရေပြားသည် ဒီစကားများကြောင့် ထုံကျင်သွားသည်။ ငါ့မှာ ခြေထောက်ယားနာဖြစ်ရုံနဲ့ မင်းက ငါ့ကို ခြေထောက်ဖြတ်ချင်နေတာလား။

အန်းယာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး သိသိသာသာ အားမကိုးရသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းသည် ပညာရှိ၏ ဦးနှောက်ကို ချက်ချင်းပင် အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်သည်။

မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ခြေထောက်များကို ကန်ကျောက်ပြီး သူသတိလစ်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။

"ယောက်ျား"

ချန်းဖေးလန်သည် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးပြီး စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ထားလိုက်တော့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်…..

လျိုကျန့်လီသည် အရာရာကို ထွင်းဖောက်မြင်ပုံရပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ကြည့်နေသည်။

နှုတ်ဆက်ပွဲ၏ အမှန်တရားကို ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်ပြီး ဒါက သတိပေးချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့ ဒီတစ်ခေါက် မင်းနေပြည်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အန်းယာနှင့် သူမ၏ယောက်ျားသည် အများဆုံး လက်ထပ်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ယခင်ကိစ္စကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းရန် အချိန်ကောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဒီအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လျိုကျန့်လီသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။

သူမသည် ဒီအရာများကို အရင်က ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူး၊ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဓားပညာနှင့် သူမ၏ယောက်ျားသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

'မယ်တော်ပြောတာ မှန်ပုံပဲ မိန်းမတစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ ဒီကျွမ်းကျင်မှုတွေကို သူ့ဘာသာသူ တတ်မြောက်လာတာပဲ'

ချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ မသက်သာသေးသော်လည်း ပုံမှန်လမ်းလျှောက်ခြင်းမှာ ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်တော့ပေ။

သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လိုက်ရာ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်က သွန်းလောင်းကျလာပြီး အနည်းငယ် စူးရှသဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများကို ကာကွယ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရသည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာသည် မှောင်မိုက်ပြီး နေမရှိပေ လဝက်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ဒီတောက်ပသော နေကို မြင်ရသည်မှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူ၏မျက်လုံးများ အားကောင်းသောအလင်းနှင့် အသားကျသွားပြီးနောက် သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်အထက်တွင် နတ်ဘုရားဘုံ၏ အက်ကွဲကြောင်းများကို ဝန်းရံထားသော ချိတ်ပိတ်ထားမှုများ လျော့ရဲနေသည်။

အက်ကွဲကြောင်းများ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး ဘယ်တော့မှ မပျောက်ကွယ်သော ငရဲတံခါးနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ အကျပ်အတည်း ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာကို တွေးမိသောအခါ ကျိုးချီနှင့် ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်တို့ ပူးပေါင်း ကြံစည်ခဲ့ကြသည်မှာ အဖေ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနက်ရောင်နှင့်ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်စအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

'အဲဒီအရာက ဘာလဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့က ဘာလို့အဲဒါအတွက် ဒီလောက်အထိ ကြိုးစားခဲ့ကြတာလဲ'

'အဲဒီအရာကို ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့က ဘာလုပ်ကြမှာလဲ'

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နဖူးကို ဖိညှစ်လိုက်ပြီး အဖြေရှာမရနိုင်ပေ။ သူ မင်းနေပြည်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ဆရာကို မေးရန် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်သို့ သွားမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ္ဆေဘုရင် တစ်ချိန်က သူ့အားပေးခဲ့သော ကျောက်စိမ်းကို ထုတ်ယူကာ ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရေး ဆွေးနွေးရန် မင်းနေပြည်တော်သို့ သံတမန်များ စေလွှတ်ရန် လိုအပ်နေသေးရာ ဒီတစ်ခေါက် သူတို့အတူတကွ သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏အရှိန်အဝါ မှာကျောက်စိမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ပင်လယ်ထဲသို့ ကျောက်တုံးတစ်တုံး နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပေ။

"မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ ဖြေရှင်းစရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးပုံပဲ"

ချင်ဖုန်းက တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

"ယောက်ျား"

နောက်မှ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်သုံးခုသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့် တူနေသည်။

"ပြန်ရမယ့်အချိန်တန်ပြီ"

"ကောင်းပြီ"

ခမ်းနားထည်ဝါသော တစ္ဆေနန်းတော်အတွင်းတွင် တစ္ဆေဘုရင်သည် အမြင့်တွင် ထိုင်ကာ အားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေသည်။

ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ ညှိနှိုင်းပြီးနောက် မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာများကို လုံးဝသုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ယခင်က ပြဿနာအမျိုးမျိုးကိုလည်း စနစ်တကျ ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာသည် မုန်တိုင်းကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပုံရသော်လည်း ဒါက မုန်တိုင်းမတိုင်မီ ငြိမ်သက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးသိကြသည်။

ထိုမသေမျိုးတည်ရှိမှုများသည် မုချပြန်လာကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါ ဘုံသုံးဘုံအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ကျင်းဝမ်းဟောင်က လေးစားစွာ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။

" မင်းနေပြည်တော်ကို စေလွှတ်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရွေးချယ်မှု အတည်မပြုရသေးပါဘူး"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ အခြားသူများအားလုံး စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ထရပ်လိုက်သည်။

ထိုသူမှာ ချင်ကျန့်အန်းပင်။

ဖယောင်းတိုင်နဂါး တိုက်ပွဲကတည်းက သူ၏မိသားစုကို ပြန်မတွေ့ရသေးဘဲ သဘာဝအတိုင်း လွန်စွာလွမ်းဆွတ်နေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏သားသည် မင်းသမီး အန်းယာနှင့် လက်ထပ်တော့မည်ဟု ကြားသိရသောအခါ ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူဘယ်လိုလုပ် မရှိဘဲနေနိုင်မည်နည်း။

အရင်က အပေါ်တက်ရန် အခွင့်အရေးမရှိခဲ့သော်လည်း ယခု ငရဲတံခါး မပိတ်နိုင်ဘဲ မြေအောက်ကမ္ဘာသည် လူ့ကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်နေသောအခါ များစွာအဆင်ပြေလာသည်။ သူဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံနိုင်ပေ။

အကယ်၍သာ ယင်နှင့်ယန်ကြားမှ အတားအဆီးသာ မရှိပါက မြေအောက်ကမ္ဘာမှ လူများသည် လူ့ကမ္ဘာတွင် ကြာရှည်စွာ မနေနိုင်ပေ။ သူထိုနေရာတွင် နေရန်ပင် စီစဉ်ထားသည်။

"ခွင့်ပြုတယ်"

တစ္ဆေဘုရင်က သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မဟာမိတ်ဖွဲ့ရေး ဆွေးနွေးတဲ့ကိစ္စက အလွန်အရေးကြီးတယ် မြေအောက်ကမ္ဘာက တစ်ယောက်ယောက် လိုက်ပါဖို့ လိုအပ်တယ်"

ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သွားဖို့ဆန္ဒရှိပါတယ်"

မုန်ရွှမ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လူ့ကမ္ဘာမှ သေရည်သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အမြဲရှိနေသည်။ ဒီတစ်ခေါက်တွင် သူမ၏ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ရုံသာမက ချက်လုပ်နည်းပညာကိုလည်း သင်ယူနိုင်သည်။ ဘာက ပိုကောင်းနိုင်မည်နည်း။

တစ္ဆေဘုရင်သည် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်မလိုလားစွာဖြင့် သူမ၏နဖူးကို ဖိညှစ်လိုက်သည်။

"ဦးနှောက်ရှိတဲ့ တစ်ယောက်ကိုပါ ထပ်လွှတ်လိုက်"

မုန်ရွှမ်: "……….."