ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း

မေမေလေး၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ စီးကျလာသည်။ သူမ နေ့ရောညပါ တမ်းတနေခဲ့ရသူသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရှိနေရာ သူမဘယ်လိုလုပ် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ နေမည်နည်း။

သို့သော် ဒီအရာအားလုံးက တကယ်ပဲလား။

သူမသည် ရှေ့သို့တိုးကာ တခြားလူကို ပွေ့ဖက်ချင်သော်လည်း သူမလက်လှမ်းလိုက်သောအခါ ဗလာနတ္ထိ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

အကယ်၍သာ သူမသည် ပုံရိပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဒါက သူမ၏စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရပါက သူမကို ကြေမွသွားစေနိုင်သည်။

မေမေလေးသည် တုန်ယင်နေပြီး ခေါင်းမှခြေဖျားအထိ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ညာဘက်လက်သည် ချင်ကျန့်အန်း၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့ရန် လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ မလုပ်ရဲခဲ့ပေ။

ချင်ကျန့်အန်းသည် သူ၏ဇနီး၏ အတွေးများကို ထွင်းဖောက်မြင်သွားပြီး သက်ပြင်းချကာ သူမကို သူ၏လက်မောင်းများထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ချစ်ဇနီး ဒီရက်တွေမှာ မင်းဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပြီ"

ခိုင်မာပြီး အားကောင်းသော လက်မောင်းများ၊ ရင်းနှီးသော အသက်ရှုသံနှင့် နက်ရှိုင်းသော အသံအားလုံးက မေမေလေးအား သူမ၏ရှေ့မှ သခင်ကြီးသည် ပုံရိပ်ယောင်မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

သူမသည် များစွာ ပြောချင်သည်၊ သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ တမ်းတမှုကို ဖော်ပြချင်သည်၊ သူရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသေဆုံးခဲ့ဘဲ အဘယ်ကြောင့် အိမ်သို့ပြန်မလာခဲ့သည်ကို မေးချင်သည်၊ သို့သော် သူမ၏စိတ်ခံစားချက်အားလုံးသည် သူမ၏လည်ချောင်းသို့ ရောက်သောအခါ ရှိုက်ငိုသံများအဖြစ်သို့ ပိတ်ဆို့သွားသည်။

ဒါက အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မှု၏ မျက်ရည်များပင်…….

ဒါက နေ့ရက်ညရက်များစွာ မျှော်လင့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာသော ပျော်ရွှင်မှု၏ မျက်ရည်များပင်။

"ယောက်ျား ယောက်ျား"

မေမေလေးသည် အဆက်မပြတ် ခေါ်နေပြီး သူမ၏ဦးခေါင်းကို သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိကပ်ထားကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အရည်ပျော်ဝင်သွားချင်နေသည်။

ချင်ကျန့်အန်းသည် သူမ၏ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါပြန်လာပြီ"

သူတို့၏ထိגעဖွယ် ပြန်လည်ဆုံစည်းမှုသည် ရှိနေသူအားလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့လာစေသည်။

ယောက်ျားများသည် လွယ်လွယ်နှင့် မငိုကြဟု ဆိုကြသော်လည်း ညီငယ်သည် သူ၏မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

အရာရာကို ကြိုတင်သိထားသော ချင်ဖုန်းပင်လျှင် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ စိုစွတ်လာသည်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် သူတို့၏အကြည့်များသည် ရှင်းပြချက် တောင်းခံနေသကဲ့သို့ သူ၏ယောက်ျားထံသို့ လှည့်သွားကြသည်။

ချင်ဖုန်းက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"နောက်မှ မင်းတို့သိလိမ့်မယ်"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အချိန်အခါမဟုတ်သော နူးညံ့သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်ကြီးချင် ဒါက မင်းနေပြည်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီးလား ဒီလောက်ကျက်သရေရှိတာနဲ့ ခင်ဗျားပြန်လာချင်စိတ် ပြင်းပြနေတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး"

မေမေလေးသည် အေးခဲသွားပြီး ချင်ကျန့်အန်း၏ လက်မောင်းများထဲမှ တောင့်တင်းစွာ ထွက်လိုက်သည်။ သူမမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ယောက်ျားနောက်တွင် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး မှည့်နေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိစွာ သူမကို ပြုံးပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မေမေလေး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဖယောင်းတိုင်နဂါးနှင့် တောင်ပိုင်းဒေသတိုက်ပွဲတွင် သခင်ကြီးချင် သေဆုံးသွားသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ဒီမှာ သူအသက်ရှင်လျက် သူမ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။

သို့သော် သူသာမသေခဲ့ပါက အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက်ကြာအောင် အိမ်သို့ပြန်မလာခဲ့သနည်း။ ပြီးတော့ အဘယ်ကြောင့် စာတစ်စောင်မှ မပို့ခဲ့သနည်း။

ဒီသံသယအားလုံးသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် ချက်ချင်းပင် အဖြေထွက်သွားသည်။

အချစ်သစ် သူ သူမကို မလိုချင်တော့ဘူး။

အံ့အားသင့်မှု၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် မလိုလားမှုတို့ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရောယှက်နေသည်။ ဒီအချိန်တွင် ထိုခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ကြည့်ရသည်မှာ ရန်စမှုနှင့် မာနထောင်လွှားမှုတို့ ပါဝင်နေပုံရသည်။

ချင်ကျန့်အန်းသည် မုန်ရွှမ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် ပါးရိုက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

မုန်ရွှမ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူမတစ်ခုခုမှားပြောမိသလားဟု မနေနိုင်ဘဲ တွေးမိသည်။

မေမေလေးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကွာရှင်းမယ်"

သူမ၏အသံမှာ မျက်ရည်များဖြင့် နွမ်းနယ်နေသည်။

ချင်ကျန့်အန်း: "…….."

ချင်ဖုန်း: "……………"

"အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာပါ"

ချင်ဖုန်း၏ နာရီဝက်ကြာ ရှင်းပြမှုအပြီးတွင် အားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဇာတ်လမ်းအစအဆုံးကို နားလည်သွားကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဒူးများကို ပွတ်သပ်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"အရာရာအားလုံး ရှင်းပြပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်ထလို့ရပြီလား"

"မဟုတ်ဘူး ဆက်ဒူးထောက်ထား"

ချင်ကျန့်အန်းနှင့် မေမေလေးတို့ တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

သူသာ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပါက ဒီလောက်ကြီးမားသော နားလည်မှုလွဲမှားမှု ဘယ်လိုဖြစ်ပေါ်နိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း အငြိုးခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အရင်က သူသာ မေမေလေးကို အဖေအသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ပြောခဲ့ရင်တောင် သူမဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။

သူမက သူလိမ်နေသည်ဟု ထင်လိမ့်မည်။

ဒီအကြောင်းကြောင့် မေမေလေး နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်ကျရောက်သွားနိုင်ခြေ ပိုများသည်။

ဒီလိုဖြစ်မှတော့ အခုလောလောဆယ် ဖုံးကွယ်ထားပြီး အချိန်တန်မှ အသိပေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

ဘယ်သူက ဒီလိုအဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မည်နည်း။

ထိုင်ခုံပေါ်မှ လင်မယားကို မော့ကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အဆုံးမှာတော့ ငါတစ်ယောက်တည်း အားလုံးကို ထမ်းပိုးခဲ့ရတာပဲ။

ညီငယ်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သေပြီးတဲ့နောက်မှာ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ကျရောက်ပြီး တခြားပုံစံနဲ့ တည်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး"

မုန်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက ဘုံသုံးဘုံရဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ခဲ့တာပါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက စစ်ပွဲမှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ နိယာမတရားတွေ ပြိုကျခဲ့လို့ ဒီလုပ်ဆောင်ချက်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာ"

"ဒါဆို အဖေက အခု လူလား၊ တစ္ဆေလား"

ညီငယ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

မေမေလေးသည်လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချင်ကျန့်အန်းက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးခဲ့ပြီးပြီ မင်းတို့မြင်နေရတာက သိပ်သည်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတုတစ်ခုပဲ တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သိပ်မကွာပေမဲ့ လူ့ကမ္ဘာမှာ ကြာရှည်ခံမှာမဟုတ်ဘူး အများဆုံး လဝက်လောက်ပဲ"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ မေမေလေး၏ မျက်လုံးများ တစ်ဖန်နီရဲလာသည်။

"ဒါဆို သခင်ကြီးက လဝက်ကြာရင် ကျွန်မကို ထပ်ထားသွားတော့မှာပေါ့"

ချင်ကျန့်အန်းက သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ချစ်ဇနီး အရမ်းဝမ်းမနည်းပါနဲ့ ငါသေပြီးသားလူတစ်ယောက်ပါ မင်းကို ပြန်တွေ့ခွင့်ရတာနဲ့တင် ကျေနပ်လုံလောက်ပါပြီ ပြီးတော့ ငရဲတံခါး ဖွင့်ထားသရွေ့တော့ အနာဂတ်မှာ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးရှိဦးမှာပါ"

"သခင်ကြီး"

ထိုသို့ပြောပြီး နှစ်ယောက်သား တစ်ဖန်ပြန်လည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ဖြစ်သော ချင်ရှောင်နှင့် ချင်လန်တို့ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ယခင်တစ်ယောက်က သူ့အဖေထိုင် နေသည်ကို မြင်ပြီး ချင်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မဆိုင်းမတွ ခုန်တက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်မောင်းနှင့်ခြေထောက်များကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြင်းကြီးစီးမယ် မြင်းကြီးစီးမယ်"

ချင်ကျန့်အန်းသည် ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို မြင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒါတွေက ငါ့မြေးတွေလား"

နောက်ဆုံးတွင် ဒူးထောက်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး ချင်ဖုန်းသည် ချင်ရှောင်ကို လျင်မြန်စွာ မယူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန် မင်းအဘိုးကို သွားဖက်လိုက်"

"အဘိုး"

ကလေးငယ်နှစ်ယောက်သည် ခေါင်းစောင်းကာ ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာ ပြသလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဖေဖေ၊ မေမေနှင့် အဘွားကို သိပြီးဖြစ်သော်လည်း ဒီအဘိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ သူတို့၏လက်များကို ကိုင်ကာ ချဉ်းကပ်လာမှ သူတို့သည် စမ်းသပ်သလို ခေါ်လိုက်ကြသည်။

"အဘိုး"

"အေး"

ချင်ကျန့်အန်းသည် မျက်လုံးများနီရဲစွာဖြင့် ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို မယူလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာကို ပြသလိုက်သည်။

ကြာရှည်စွာ ခွဲခွာပြီးနောက် မိသားစုသည် စကားများစွာ ပြောဆိုကြသည်။

ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရေး ဆွေးနွေးရန် မင်ဧကရာဇ်နှင့် စောစောတွေ့ချင်သော်လည်း မုန်ရွှမ်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူမကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြောထားသည်မှာ ခြောက်ရက်အကြာတွင် သူ၏မင်္ဂလာဆောင်နေ့ ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းမွန်သည့် သေရည်များ သောက်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မုန်ရွှမ်သည် ထုံးစံအတိုင်း မျှော်လင့်နေပြီး ကျင်းဝမ်းဟောင်ကို မသွားရန် အစွမ်းကုန် တားဆီးရန် ကြိုးစားနေသည်။

အကယ်၍သာ ကိစ္စများ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီး သူတို့ ငရဲတံခါးသို့ စောစောပြန်ရပါက သူမသေရည်ကို လွဲချော်သွားမည် မဟုတ်လော။

ထို့အပြင် သူမသည် ဒီအခွင့်အရေးကို အရယူပြီး လူ့ကမ္ဘာမှ ချက်လုပ်နည်းပညာကို သင်ယူနိုင်သည်။ အနာဂတ်တွင် သူမမြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ သောက်ရန် ကိုယ်ပိုင်သေရည်ကို ချက်လုပ်နိုင်မည်။

တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် ချင်ဖုန်းသည် ညကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရာ ကြယ်များကြားတွင် လသည် မှိန်ဖျော့စွာ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခန်းမထဲတွင် မိသားစု၏ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လည်ဆုံစည်းသည့် မြင်ကွင်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဇနီးမယားနှင့် သားသမီးများရရှိခြင်း၊ မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ ပျော်ရွှင်မှု ဒါက သူယခင်ဘဝတွင် ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံဖူးသော အတွေ့အကြုံဖြစ်ပြီး ဒီပျော်ရွှင်မှုကို ကာကွယ်ရန် သူ၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။

သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဒါကို ဖျက်ဆီးခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

ဒီအချက်ကို တွေးမိသောအခါ သူသည် ထိုစဉ်းလဲသော သတ္တဝါများ၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို တွေးမိပြီး သူ၏နဖူးပေါ်တွင် မှောင်မိုက်မှုတစ်လွှာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ဘုံသုံးဘုံကို ပြန်ဖွင့်ခြင်း"

"ဘုံသုံးဘုံကို ပြန်ဖွင့်ခြင်းက ဘာလဲ"

ကြည်လင်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံတစ်ခု သူ၏နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူသောဝတ်စုံဖြင့် လျိုကျန့်လီသည် သူသတိမထားမိဘဲ သူ၏ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဇနီးကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်စေချင်စိတ်မရှိသဖြင့် ဖုံးကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ပြုံးကာ အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်။

"မိန်းမ မင်းပြန်မနားသေးဘူးလား"

ညလေပြေသည် တိုက်ခတ်သွားပြီး လှပသောသူ၏ အဖြူရောင်လက်စများကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ အိမ်အတွင်းမှ ဖယောင်းတိုင်မီးသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိုးထွက်လာပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော သူမ၏မျက်နှာကို လင်းထိန်စေရာ ပါးပြင်များ ပန်းနုရောင်သန်းနေပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏ဆံပင်ကို နားနောက်သို့ သပ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ျား ဒီညကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ"

ဒါကိုး ချင်ဖုန်းက နားလည်သွားပြီး သူ၏ခါးကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။

ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အခုမှ ပြန်ကောင်းလာတာ၊ ငါ့စွမ်းဆောင်ရည်ကို သက်ရောက်မှုရှိမလား။

ရုတ်တရက် သူတစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပုံရပြီး သူ၏အသိစိတ်သည် နတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ နှလုံးသားမေးမြန်းခြင်း ပလ္လင်ဘေးမှ သမင်ဖြူကို ကြည့်ကာ သတိထားစွာ မေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ သမင်ဖြူ ဒီည ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားရဲ့စွမ်းအားကို ထပ်ချေးပေးလို့ရမလား"

သူသည် မိုးလင်းသည်အထိ တိုက်ခိုက်မည်။

သမင်ဖြူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏တောက်ပသော မျက်လုံးများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သွားစမ်း"

ထိုသို့ပြောပြီး ၎င်းသည် နတ်ပင်လယ်မှ ထွက်ခွာသွားကာ လရောင်တစ်စအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီး ကောင်းကင်မှ လဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း: "………."

လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အထူးသဖြင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သင်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ အားကိုးနိုင်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချန်းဖေးလန်သည် အမိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏အဝတ်အစားများ ဖုန်များစွန်းထင်းနေကာ သူမ၏မျက်နှာအမူအရာ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။ သူမဒီည သူမ၏ယောက်ျားကို ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မလိုလားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူမသည် တစ်ညလုံး လေ့ကျင့်ပြီး သူမ၏ အစ်မ ကျန့်လီကို အမီလိုက်ကာ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ချင်နေသည်။

ဒီအချိန်တွင် သူမ၏နားများ အနည်းငယ် လှုပ်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူမအသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှက်သွေးဖြာနေသော မေမေလေးသည် ချင်ကျန့်အန်းကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်ပိုင်းလူက ငြင်းဆန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ချစ်ဇနီး ဒါလုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ရှင့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကနဲ့ သိပ်မကွာဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား"

"ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ မရှိဘူး"

တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များ ပိတ်သွားပြီး မကြာမီ ဖယောင်းတိုင်မီးပင် ငြိမ်းသွားသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။