ကျွန်မအရှုံးပေးပါတယ်။ ရှင်နိုင်သွားပါပြီ
Vol. 60 Ch. 893
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကိုပင် မကြောက်သော၊ ကာမရာဂကြီးပြီး အရှက်မရှိသော လုချန်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လျှိုချင်းချိုထံ၌ လုံးဝကို နည်းလမ်းမရှိတော့ချေ။
သူမသည် လှပသော မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး တောင့်တောင့်ကြီး လဲလျောင်းနေ၏။ သူမသည် မိမိ၏ အပျိုစင်ဘဝကို အလွန်တန်ဖိုးထားသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များစွာ နေထိုင်ခဲ့သူတစ်ဦးအတွက်မူ အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုအရာသည် အရေးမကြီးပေ။
သူမသည် ယခင်က မိမိ၏ အပျိုစင်ဘဝအတွက် အသက်စွန့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားဟန် ပြုခဲ့သော်လည်း အမှန်တော့ သူမ တကယ်တမ်း စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လုချန်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မလားဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။
သို့သော် ကာမရာဂစိတ် ပြင်းပြနေသော ဤလူသားသည် သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ လုချန်းက သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို မယုံကြည်သောကြောင့် သူမတွင် လုံးဝ နည်းလမ်းကုန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ယခု သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ချိပ်ပိတ်ခံထားရသောကြောင့် သူမ၏ အတွင်းအား ချက္ကရနေရာကိုပင် ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်တော့ပေ။ မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေရန်ကလည်း လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူမ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သော လျှိုချင်းချိုကို မြင်သောအခါ လုချန်း အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“လျှိုနတ်သမီး နည်းနည်းလောက်တော့ ရုန်းကန်ပြဦးလေ။ ဒီလိုကြီး တောင့်တောင့်ကြီး လဲနေတော့ ဘာထူးမှာလဲ။”
လျှိုချင်းချိုတွင် ထင်ရှားပေါ်လွင်သော အလှတရားနှင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရည် ရှိသည်။ သူမ၏ တုန်ယင်နေသော မျက်တောင်များ၊ လှပသော နှာတံနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းများသည် ပန်းပုရုပ်တစ်ခုနှင့် တူနေ၏။
သို့သော် လျှိုချင်းချို မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် ခေါင်းတလားထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်နှင့်သာ တူနေတော့သည်။ လုချန်းအတွက်မူ သူ၏ ဇနီးသည်က စိတ်ခံစားမှု မပြပါက သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုလည်း လုံးဝနီးပါး ပျောက်ဆုံးသွားတတ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် အေးစက်လှပသော ပိုင်ချင်းချင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မျက်နှာသေနှင့် နေတတ်သော်လည်း ရင်းနှီးသော အခိုက်အတန့်များတွင်မူ သူမ၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းလာပြီး နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်ဆန်လာကာ သူ့ကို
ချစ်သူဟု ချစ်ခင်စွာ ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသည်။
ဒါမျိုးက လုချန်း လိုလားသော တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ယခု လျှိုချင်းချိုကတော့ ပါးလည်းမနီ၊ နှလုံးလည်းမခုန်၊ လုံးဝလည်း မရုန်းကန်သောကြောင့် သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှသည်ပင် လုချန်းကို များစွာ မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအခိုက်တွင် လျှိုချင်းချိုသည် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ရှေ့မှ လူသားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စူးရှစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ လုပ်ချင်တာလုပ်လေ။ ကျွန်မအချိန်တွေ လာမဖြုန်းနဲ့။”
ဒါက...
လုချန်းက လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ မင်းက ဒီလိုပြောမှတော့ ကိုယ်လည်း မင်းဆန္ဒအတိုင်း လိုက်လျောပေးရမှာပေါ့။”
သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် လုချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ကိုင်းညွှတ်သွားပြီး လျှိုချင်းချို၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်သည်။လျှိုချင်းချိုလည်း ခွေးကိုက်ခံရသကဲ့သို့ သဘောထားကာ စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် လုချန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး
“အွန်း... အွန်း…”
လျှိုချင်းချို အနည်းငယ် ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လုချန်း အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အနမ်းကျွမ်းကျင်မှုသည် ထူးချွန်အဆင့်တွင်ရှိပြီးလျှိုချင်းချိုကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။
သူမကို နမ်းနေစဉ် သူ၏ လက်များက လျှိုချင်းချို၏ ဝတ်စုံပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေသည်။ သူ၏ လက်များကို ခံစားမိသောအခါ လျှိုချင်းချို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားခဲ့သည်။
အချိန်ကုန်လွန်လာသော်လည်း လုချန်းက လျှိုချင်းချိုကို ထိုကိစ္စ မလုပ်သေးပဲ နေရာအနှံ့ နမ်းရှုံ့ ပွတ်သပ်ခြင်းသာ ပြုလုပ်နေသည်။
သူမ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု လျှိုချင်းချို အစပိုင်းက ယူဆထားခဲ့ပြီး မကြာမီ ပြီးသွားမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လုချန်းက မည်သည့် အဓိက လှုပ်ရှားမှုမှ မပြုလုပ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် လျှိုချင်းချို၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး ပါးပြင်များ ပန်းရောင်သန်းလာကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် လုချန်းက လျှိုချင်းချိုကို မော့ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အိုး။ လျှိုနတ်သမီး။ အခု ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
လုချန်းက သူမ၏ ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်နေသော အခြေအနေကို မြင်သွားသဖြင့် ရှက်ရွံ့သွားသော လျှိုချင်းချိုလည်း သူမ၏ စိတ် လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း အံကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။”
လုချန်းက
“ကိုယ်ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။”
လျှိုချင်းချိုက
“ဒီနေ့ အရှက်ခွဲခံရတာအတွက် တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်မ လက်စားချေမှာ။”
သူမ ယခု စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ဤလူသား လုချန်းသည် နောက်ကွယ်မှ သူမ၏ ပင်မကိုယ်ကိုပင် မကြောက်သောကြောင့် သူမ ဘာများတတ်နိုင်ဦးမည်နည်း။
ထိုစဉ်မှာပင် လျှိုချင်းချိုသည် သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်များကို အနည်းငယ် စုစည်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ လုချန်းက သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိပြီး သူမ မလှုပ်ရှားနိုင်စေရန် ခြေထောက်များကို ဖိထားလိုက်သည်။
“ရှင်”
လျှိုချင်းချို ရှက်လည်းရှက် ဒေါသလည်း ထွက်သွားသည်။
လျှိုချင်းချို၏ ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ လုချန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး
“ဒီလိုမှပေါ့။ ခုတင်ပေါ်မှာ သစ်သားရုပ်လို တောင့်တောင့်ကြီး လဲနေတာ ဘာပျော်စရာကောင်းလို့လဲ။”
“လူယုတ်မာ။ ကျွန်မအသက်နဲ့လဲပြီး ရှင်နဲ့တိုက်မယ်။”
စကားပြောနေစဉ် လျှိုချင်းချိုသည် ထပြီး လုချန်းနှင့် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး လုံးဝ အားအင်ချိနဲ့နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ လုချန်းကလည်း သူမကို အလွယ်တကူ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်တွင် လျှိုချင်းချို အာရုံလွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ရှင်က ဘာလို့ မုယန်စီနောက်ကို မလိုက်ပဲ ကျွန်မကို ဖမ်းဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။ သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပုံစံနဲ့ဆိုရင် သူက တခြားသူတွေကို ပြုစုတဲ့နေရာမှာ တော်တော် ကျွမ်းကျင်မှာပဲ။”
မုယန်စီသည် အမြဲတမ်း ပါးလွှာသော ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ခြေတံရှည်များကို ဖော်ပြထားရာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိသောကြောင့် လုချန်းက သူမကို မကြိုက်ပဲ နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လုချန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး
“စိတ်ရှည်ရမှာပေါ့။ တစ်လုတ်တည်းနဲ့ ဝမလာနိုင်ဘူးလေ။”
လျှိုချင်းချိုက
“အခု သူလွတ်သွားပြီဆိုတော့ ရှင် သူ့ကို ထိတွေ့ခွင့် ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။”
လုချန်းသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်
“သူ ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ဆီကို လာရမှာပဲ။”
ထိုအချိန်တွင် လုချန်းက လက်လှမ်းကာ လျှိုချင်းချို၏ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း
“ကဲ။ သူ့အကြောင်း ဆက်မပြောကြတော့ဘူး။ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်အကြောင်းပဲ ပြောကြရအောင်။”
ထိုအခါ လျှိုချင်းချို လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။ လုချန်းက သူမကို တစ်စုံတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သလား မသိသော်လည်း သူမ သူ့ကို မခုခံနိုင်တော့ချေ။
လျှိုချင်းချိုက အားနည်းစွာဖြင့်
“ကျွန်မ အရှုံးပေးပါတယ်။ ရှင် နိုင်သွားပါပြီ။”
ထိုအခိုက်တွင် သူမသည် သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမ၏ ပင်မခန္ဓာက သိသွားလျှင်လည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ပင်မခန္ဓာက သူမကို သေဒဏ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လျှင်ပင် သူမ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ ယခု သူမ ခံစားနေရသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုထက် ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းက ပိုကောင်းမည် ဖြစ်သည်။
လျှိုချင်းချို အရှုံးပေးသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်းလည်း ဆက်လက် ထိန်းမထားတော့ပဲ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။
မကြာမီပင် လျှိုချင်းချိုထံမှ ညည်းညူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အွန်း...”
…….
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...
ချွမ်နိုင်ငံတော် နေပြည်တော်မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု မုယန်စီ အမြဲခံစားနေခဲ့ရသည်။
တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်ရင်း ချွမ်နိုင်ငံတော် နေပြည်တော် ရှိရာဘက်သို့ သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မုယန်စီ သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ထူးဆန်းလိုက်တာ။ လုချန်းက ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်မလာသေးတာလဲ။”
ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီးနောက် လုချန်း၏ စရိုက်အရ သူ သူမနောက်သို့ လိုက်လာမည်မှာ သေချာသည်။
ဖြစ်နိုင်တာက...
မုယန်စီ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးလိုက်မိသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ ထွက်ပြေးနေစဉ် လျှိုချင်းချိုက အခွင့်အရေးကောင်းဟု မြင်ကာ ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မတူညီသော လမ်းကြောင်းများသို့ ထွက်ပြေးသွားသောကြောင့် လုချန်းက လျှိုချင်းချိုနောက်သို့ ဦးစွာ လိုက်သွားပြီး သူမနောက်သို့ မလိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်မည်။ သူမ ထွက်ပြေးနေစဉ် ချွမ်နင်နန်းဆောင်မှ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရခြင်းက အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။
ဤအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ မုယန်စီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် မုယန်စီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုအရာက ဘာလဲဆိုတာ သူမ မသေချာပေ။
တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ခံစားချက်မျိုးလား။
မုယန်စီ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“သူ ငါ့နောက်ကို မလိုက်လာတာက လျှိုချင်းချိုကို ပိုလှတယ်လို့ ထင်လို့လား။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုလိုချင်လို့လား။”
ဤစကားများနှင့်အတူ မုယန်စီလည်း တောင်ကုန်းပေါ်မှ ချွမ်နိုင်ငံတော် နေပြည်တော်ဘက်သို့ အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွား တော့သည်။ ယခု သူမ လုချန်း၏ လက်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဤကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာရန် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေသင့်သည်။
လုချန်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသော သတ္တဝါဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ယခင်က ထွက်ခွာမည့်နည်းများကအသုံးမဝင်တော့ပေ။ အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။
နံနက်စောစော။
ချွမ်နင်နန်းဆောင်။
[ဇနီးတစ်ဦး ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်စဉ်ဖြစ် သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် မိန်းမပျိုကျင့်စဉ်ကို ဆုချီးမြှင့်ပါသည်။]
[သခင်နှင့် ဇနီးတို့ တစ်ကြိမ် ချစ်ခင်ကြင်နာမှု ပြုလုပ်ပြီး အတွင်းအားမန္တာန်ကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံအမှတ်များ ...]