မြစ်ကမ်းနား

တောက်ပသောနေရောင်ခြည်သည် ကျယ်ပြန့်သော မှန်ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ စီးဝင်နေသည်။

ဒါက နောက်ထပ် လှပပြီး ငြိမ်းချမ်းသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။

ကျယ်ဝန်းပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော ကုတင်ပေါ်၌ ကျန်းလီချင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ နိုးထလာသည်။ သူမသည် ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်ပြီး ပွယောင်းသော ညဝတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ရင့်ကျက်ပြီး ကောက်ကြောင်းထင်ရှားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထင်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး သဘာဝကျသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ဘေးသို့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲ၌ လူမရှိချေ။

ယန်ကျန့် ဒီမှာ မရှိပေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ညက သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ယန်ကျန့်ရဲ့ ငါ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လျော့နည်းလာနေပြီ"

ကျန်းလီချင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ရင်ထဲ၌ မသဲမကွဲသော အကျပ်အတည်း ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူမသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ မည်သည့်အချိန်မဆို အလွယ်တကူ အစားထိုးခံရနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုနေသည်။

သူမသည် ကျန်းယန်ကို တွေးမိလိုက်သည်။

ကျန်းယန်သည်လည်း ဒါကို သတိပြုမိပုံရသောကြောင့် သူမသည် နည်းဗျူဟာပြောင်းပြီး ယန်ကျန့်၏ ဇာတိမြို့သို့ သွားကာ သူ၏အဒေါ်နှင့် အဆင်ပြေအောင် ပေါင်းသင်းခဲ့သည်။ သူမ၏အတွေးမှာ အကယ်၍ သူမသည် ယန်ကျန့်၏ ချစ်သူမဖြစ်နိုင်ပါက သူ၏မိသားစု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် နေထိုင်ရန် ကျေနပ်မည်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေများသည်။

ကုတင်ဘေးမှ ထူထဲသော မှတ်စုစာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်သည် ယန်ကျန့်၏ အတိတ်နှင့် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို နားလည်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဒီအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရန် စိတ်ခံစားမှုများ၊ တဏှာများနှင့် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး နားမလည်နိုင်သော ပုံမှန်မဟုတ်သည့်အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်ကို သူမ သိရှိသည်။

အချစ်သည် သူတို့လိုလူများ၏ နှလုံးသားထဲ၌ မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း သူမသည် သူမ မချစ်သင့်သောသူတစ်ဦးကို ချစ်မိခဲ့သည်။

အကယ်၍ ယန်ကျန့် သူမကို ပစ်ပယ်သွားမည့်နေ့ ရောက်လာခဲ့လျှင် ကျန်းလီချင်သည် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဒီကမ္ဘာကြီး၌ မည်သို့ရှင်သန်ရမည်ကို မသိချေ။ သူမသည် ရူးသွပ်သွားသည်အထိ စိတ်ကျရောဂါဖြစ်သွားနိုင်သည် သို့မဟုတ် ကြီးမားသောဖိအားကို မခံနိုင်ဘဲ သူမ၏အသက်ကို စောစီးစွာ အဆုံးသတ်ရန် ရွေးချယ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် အလွန်အကျွံ သိရှိထားသည်။

သူမ သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းအကြောင်း ပိုမိုနားလည်လေ သူမ၏ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလေဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ကြောက်ရွံ့မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းလေ သူမသည် ယန်ကျန့်၏ တည်ရှိမှု၏ အရေးပါပုံကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားလေဖြစ်သည်။

တောက်ပပြီး နေသာသော အပြင်လောကကို ကုတင်ပေါ်၌ ထိုင်ရင်း ကြည့်နေစဉ် သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအစား ဖော်ပြမရနိုင်သော အအေးဓာတ်တစ်ခုက သူမအပေါ်သို့ တက်လာပြီး သူမကို တုန်ယင်သွားစေသည်။

ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် အအေးဓာတ်မဟုတ်ချေ။

ယန်ကျန့် မရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျန်းလီချင်သည် အမြဲတမ်း ဒီလိုခံစားရသည်။

သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီးမှ သူမ၏စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ထပြီး မျက်နှာသစ်ပြင်ဆင်ကာ နောက်တစ်နေ့ကို စတင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် ဒီနေ့ ကုမ္ပဏီသို့ သွားပြီး အလုပ်လုပ်ရဦးမည်။

"ဘဝက အမြဲတမ်း ဒီလိုသာ နေသွားနိုင်ရင် သိပ်မဆိုးပါဘူး"

ကျန်းလီချင် သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။

ဒီနေ့ သူမသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စကတ်တိုနှင့် အနက်ရောင်ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင့်ကျက်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုနှစ်မျိုးလုံးကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ယန်ကျန့်၏ ချမ်းသာသော လူနေမှုဘဝပုံစံကြောင့် သူမသည် နေ့စဉ်နီးပါး မတူညီသောဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်နိုင်ပြီး ပုံစံအမျိုးမျိုးကို စမ်းသပ်နိုင်သည်။ သူမသည် သူမ၏ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကိုလည်း အထူးဂရုစိုက်ပြီး ဒီအရာအားလုံးနှင့် ထိုက်တန်အောင် နေထိုင်နိုင်ရန် သေချာလုပ်ဆောင်သည်။

"သူ ဟိုမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျန်းလီချင်သည် သူမ၏ကားသော့များကို ယူပြီး အလုပ်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ယန်ကျန့်သည် ရပ်ကွက်မှ မထွက်ခွာသေးဘဲ မြစ်ကမ်းနား၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေပုံရသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။

အများကြီး မစဉ်းစားဘဲ...သူမသည် ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ သူ့ထံသို့ မရောက်မီမှာပင် ကားတစ်စီး အနီးအနားသို့ ဆိုက်ရောက်လာပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။ ယောက်ျားတစ်ဦး ထွက်လာပြီး အလားတူပင် မြစ်ကမ်းနား၌ ရပ်ကာ အောက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ထိုလူကို မှတ်မိသည်။ လီယန်… ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာရှင်တစ်ဦးနှင့် ယန်ကျန့်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမ ချဉ်းကပ်သွားစဉ်မှာပင် လူနေရပ်ကွက်၏ လားရာဘက်မှ နောက်ထပ်ကားတစ်စီး ရောက်ရှိလာသည်။

ထူထဲပြီး မည်းနက်သောဆံပင်အပြည့်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူမ၏ကိုယ်ဟန်မှာ ကျက်သရေရှိပြီး သူမ၏အလှမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့သည်၊ အခြားအမျိုးသမီးများပင် မနာလိုဖြစ်စေနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

ကျန်းလီချင်သည် ဒီလူကိုလည်း သိသည်၊ သူမ၏နာမည်မှာ ဟွမ်ကျီယာ ဖြစ်သည်။

"တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား"

သူမ၏ရင်ထဲ၌ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်။

ယန်ကျန့်၏ အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦး စုရုံးရန်အတွက် ကိစ္စမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့် သေချာပေါက်နီးပါး ဆက်စပ်နေသည်။ သူမကဲ့သို့သော သာမန်လူတစ်ဦး နေရာမရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျန်းလီချင်သည် လှည့်ပြန်ပြီး ထွက်ခွာသွားလိုသည်။ သူမ ဘာမှမမြင်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ပြီး အစီအစဉ်အတိုင်း အလုပ်သို့ ဆက်သွားလိုသည်။

သို့သော် ဒီနေရာသို့ ရောက်နှင့်ပြီးဖြစ်၍ သူမသာ သွားပြီး နှုတ်မဆက်ပါက မယဉ်ကျေးရာ ရောက်နိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် ယန်ကျန့် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန် ရှင် ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ"

ကျန်းလီချင်သည် မြစ်ကမ်းနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ယန်ကျန့်၏ နောက်၌ ရပ်ကာ ရေကို တစ်ချက်ကြည့်ရန် သတိဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

မြစ်ရေမှာ ကြည်လင်နေပြီး ညင်သာစွာ လှိုင်းထနေကာ နေရောင်ခြည်အောက်၌ အနည်းငယ် လင်းလက်နေပုံရသည်။

မြစ်ရှုခင်းမှာ လှပသည်။

ဒါကလည်း ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်၏ နာမည်၏ ဇာစ်မြစ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် ကျန်းလီချင်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မြစ်ရေအောက်မှ ပူဖောင်းများ တက်လာပြီး ရေမှာ နောက်ကျိလာသည်။ ထို့နောက် ဖြူဖျော့ဖူးယောင်နေပြီး ပုံပျက်နေသော အလောင်းကောင်နှင့်တူသည့် မျက်နှာတစ်ခု ရေအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏မည်းနက်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသောဆံပင်များမှာ ရေညှိပင်အစုအဝေးတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့ကျဲနေပြီး ထူးဆန်းကာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အထူးဆန်းဆုံးမှာ ၎င်းမှာ မျက်နှာတစ်ခုတည်းသာဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မရှိ၊ ခြေလက်များမရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်နှာ၏ အရေပြားမှာ ဦးရေပြားနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခေါင်းမှ အရှင်လတ်လတ် ခွာယူထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အား"

ကျန်းလီချင်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အလိုလို နောက်သို့တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များ ယိုင်နဲ့သွားပြီး သူမ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အေးစက်ပြီး အားကောင်းသော လက်တစ်ဖက်က သူမကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ကိုယ်ဟန်ကို တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်၏အမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်မှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေကာ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

ရေမျက်နှာပြင်သို့ ပေါ်ထွက်လာသော ရေနစ်နေသည့်မျက်နှာမှာ ရေထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားသော်လည်း မြစ်၏အခြားတစ်နေရာ၌ ပူဖောင်းများ ဆက်လက်တက်လာနေသည်။ ရေမှာ ပို၍ပင် နောက်ကျိလာပြီး အခြားအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ လူ့ခြေထောက်တစ်ခြမ်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ဖြတ်တောက်ထားသော အစွန်းမှာ ပုပ်ပွနေစဉ် ဆွဲဖြဲခံထားရသကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းပြီး စုတ်ပြတ်နေသည်။

"ဒါက တာချန်းမြို့မှာ မြစ်ဖျားခံတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ အခြေအနေအရ ကြည့်ရရင် တခြားနေရာမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အခု ဒီနေရာကို သက်ရောက်နေတာပဲ။ ဒါသာ ဒေသတွင်းဖြစ်ရပ်ဆိုရင် ငါတို့ သက်ဆိုင်ရာသေဆုံးမှုတွေရဲ့ သတင်းပို့ချက်တွေကို ရရှိပြီးလောက်ပြီ"

လီယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မြစ်အတိုင်း မြောက်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မြစ်အထက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနိုင်တယ်"

ဟွမ်ကျီယာက ထပ်ပြောသည်။

"ကျွန်မ မနေ့က အဲဒီ A-အဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ရဲ့ ဖိုင်ကို ပြန်သုံးသပ်ခဲ့တယ်။ အဓိက သံသယရှိသူက တစ္ဆေကန်လို့ ကုတ်နံပါတ်ပေးထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပဲ။ ဒါက မဖြေရှင်းရသေးတဲ့ အမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အခု ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားပြီး ဒီဧရိယာကို သက်ရောက်နေနိုင်ခြေများတယ်"

"တစ္ဆေကန် ဟုတ်လား။ ဒီလောက်ဝေးတဲ့အရာက ဒီနေရာကို သက်ရောက်နေနိုင်သေးလို့လား"

လီယန်သည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး သဘာဝလွန်နေရာနှင့် ဒီနေရာကြားမှ အကွာအဝေးကို တွက်ချက်လိုက်သည်။

အနည်းဆုံး ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ဝေးသည်။

"သက်ရောက်မှုဆိုတာထက် သဘာဝလွန် ညစ်ညမ်းမှုလို့ ပြောရမှာပေါ့။ ဒါက ငါတို့လို တစ္ဆေအသုံးပြုသူတွေအတွက် အရေးမကြီးနိုင်ပေမဲ့ သာမန်လူတွေအတွက်တော့ သေစေနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပြီး သူ၏လက်ကို မြစ်ရေထဲသို့ နှစ်လိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်အောက်၌ ရေမှာ ထူးခြားစွာ အေးစက်နေသည်ဟု သူ ထင်လိုက်သည်။

"လျိုရှောင်ယွိကို သူ့အလုပ်စတင်ဖို့ အကြောင်းကြားပြီး တာချန်းမြို့ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အတွင်းက ရေအရင်းအမြစ်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ခိုင်းလိုက်"

သူက ပြောသည်။

လီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း တွေဝေစွာ ထပ်ပြောသည်။

"ရေကို ပိတ်ဆို့တာက ကြီးမားတဲ့ပြဿနာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ပြည်တွင်းသုံး ရေပေးဝေရေးစနစ်လည်း သက်ရောက်မှုရှိမှာဖြစ်လို့ တာချန်းမြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ရေရှားပါးမှု ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"

"ပြည်တွင်းစိုးရိမ်မှုတွေက ငါတို့တာဝန်မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူတွေကို အဲဒါအတွက် စိတ်ပူခိုင်းလိုက်။ အနည်းဆုံးတော့ အခြေအနေကို လေ့လာဖို့ ရက်အနည်းငယ် စောင့်ကြည့်။ အခြေအနေတွေ ဆိုးရွားလာရင် ဌာနချုပ်က ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

လီယန်က တစ်ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ နောက်ထပ်သေဆုံးမှုတွေ မဖြစ်အောင် လူတွေကို မြစ်ကမ်းနားကနေ ဝေးဝေးမှာထား"

ဟွမ်ကျီယာက ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်မတို့ တစ္ဆေကန်ဖြစ်ရပ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်တွယ်သင့်တယ်"

လီယန်သည် အားမလိုအားမရဖြစ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ ငါတို့အဖွဲ့သာ အတူတကွ လှုပ်ရှားခဲ့ရင် ခိုင်မာတဲ့အခွင့်အရေး ရှိမှာပဲ"

ဟွမ်ကျီယာက တန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီယန်သည် အားအင်ချိနဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့မှာ လူအင်အားမလုံလောက်လို့ပဲ။ ခေါင်းဆောင်ရော ငါရော တစ္ဆေစာတိုက်ရဲ့ နောက်လာမဲ့ စာပို့တာဝန်ကို စောင့်နေကြတာ။ အဲဒါသာ ရောက်လာရင် ငါတို့ ချက်ချင်းအဲဒီကို ပြန်သွားရလိမ့်မယ်။ ခေါင်းဆောင်နဲ့ ငါသာ ထွက်သွားရင် ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့ တစ္ဆေကန်ကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားရတာက အများကြီး ပိုခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်"

"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ"

ဟွမ်ကျီယာသည် ဝန်ခံလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး၌ ထိုကိစ္စကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များမှာ အလွန်များပြားပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရင်ဆိုင်ရန်ပင် အတော်အတန် အချိန်လိုအပ်သည်။ စွန့်စားရမှုများမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားသည်ကို မပြောလိုတော့ချေ။

"ပြန်ကြရအောင်။ ဒီကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ထား။ လာမယ့်ရက်တွေမှာ မဖြေရှင်းနိုင်သေးရင် ငါ ပြန်စဉ်းစားမယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ မြစ်ကမ်းနားမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန် ကျွန်မကို စောင့်ပါဦး"

ကျန်းလီချင်သည် သူ၏နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားသည်။

"ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက ဆက်တိုက်ပေါ်ထွက်နေတာပဲ ကြည့်ရတာ အခြေအနေတွေက အခု ထိန်းချုပ်မှု လုံးဝလွတ်သွားပြီထင်တယ်"

လီယန်သည် မြစ်ကမ်းနား၌ ရပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်၊ သူ၏မူလကပင် မကောင်းသော အသားအရေမှာ ပို၍ပင် လေးနက်သွားပုံရသည်။

ဟွမ်ကျီယာက မှတ်ချက်ချသည်။

"ဒါက ရှောင်လွှဲမရတဲ့အရာ မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်မြန်မြန် ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး"

လီယန်က ပြောရင်း ခေါင်းခါကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ကုမ္ပဏီကို မောင်း။ ငါတို့ အလုပ်နောက်ကျတော့မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ကျန်းလီချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်နှင့်အတူ အလုပ်သို့ အသွားအပြန် လိုက်ပါရသည်ကို အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်မှာမူ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုအမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားရင်း အတွေးများဖြင့် နစ်မြုပ်နေသည်။

တစ္ဆေဗီရို၏ ကျိန်စာ၊ မြစ်ထဲမှ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာများ၊ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသော ချန်ချောင်ယန်၊ တစ္ဆေစာတိုက်၏ စတုတ္ထထပ်အတွက် စာပို့တာဝန်...

ပြဿနာတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ပြီးတော့ ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပိုမိုဆိုးရွားလာသည့် အခြေအနေကိုပင် ထည့်မတွက်ရသေးချေ။