တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသောလမ်း

လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်အတွင်း ယန်ကျန့်သည် ကုမ္ပဏီကိစ္စများကို စီစဉ်ခဲ့ပြီး ဖုန်းချွမ်းနှင့် ထုံချန်တို့အတွက် တာဝန်အချိန်ဇယားတစ်ခုကို ရေးဆွဲကာ တာချန်းမြို့၏ လုံခြုံရေးအစီအမံများကို အားဖြည့်ခဲ့သည်။

သူတို့၏တံခါးဝ၌ တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းမျိုး ဘယ်တော့မှ ထပ်မဖြစ်စေရ။

လျိုရှောင်ယွိသည် သူမ၏အလုပ်နှင့် လျင်မြန်စွာ အသားကျသွားပြီး အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်လည်ပတ်မှုအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ဒီအချိန်အတွင်း...ကျန်းဝေ့သည် ကုမ္ပဏီ၌ တာချန်းမြို့ သတင်းအချက်အလက်ဌာနဟုခေါ်သော ဌာနအသစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်ဟု ယန်ကျန့် ကြားသိခဲ့သည်။

သူသည် မည်သို့မည်ပုံမသိဘဲ တက်ကြွသောလူငယ်တစ်စုကို စုစည်းကာ သူတို့ကို အစားအသောက်ကောင်းများဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရင်း နေ့စဉ် တာချန်းမြို့အနှံ့ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ ဦးဆောင်လှည့်လည်နေသည်။ သူ၏အဆိုအရ သူတို့၏အလုပ်မှာ မြို့၏ထောင့်တိုင်းမှ သံသယဖြစ်ဖွယ် သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းပြီး တာချန်းမြို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက မကောင်းသောအရာတစ်ခု မဟုတ်သည့်အပြင် ကုမ္ပဏီကလည်း ကုန်ကျစရိတ်များကို စိတ်မပူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့...ယန်ကျန့်သည် အလုပ်ပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်လာခဲ့သည်။

ကားထဲ၌ ကျန်းလီချင်နှင့် လျိုရှောင်ယွိတို့ ထိုင်နေသည်။

လျိုရှောင်ယွိသည် သူမ၏ခေါင်းကို လက်ဖြင့်ထောက်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ အငေးကြည့်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူမက မေးလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့အသားအရေက ဘာလို့ ဒီလောက်ဖြူပြီး နူးညံ့နေတာလဲရှင့်။ သူ့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာလဲ"

"ဘာလို့ ဒီလိုမဆိုင်တဲ့မေးခွန်းကို မေးရတာလဲ"

ယန်ကျန့်သည် ထိုသို့သောအသေးအဖွဲအကြောင်းအရာများကို ဖျော်ဖြေရန် မလိုလားချေ။

"ကျွန်မက စူးစမ်းပြီး အမှတ်မထင် မေးလိုက်တာပါ"

လျိုရှောင်ယွိက ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန်စွမ်းအားက သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲစေပြီး သူမရဲ့ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာ။ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အေးနေတာကို မင်း သတိမထားမိဘူးလား။ သူမရဲ့နှလုံးခုန်နှုန်းက နှေးနေတယ်။ သာမန်စံနှုန်းတွေအရဆိုရင် သူမရဲ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေက ပုံမှန်ရှင်သန်ရေးလိုအပ်ချက်တွေကို မထောက်ပံ့နိုင်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အကောင်းပကတိပဲ"

"ဒီအခြေအနေတွေအောက်မှာ သဘာဝလွန်စွမ်းအားက တည်ငြိမ်နေပြီး ချို့ယွင်းမှုမရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့အခြေအနေက ရပ်တန့်လုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ ဇီဝကမ္မအခြေအနေတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်"

"ရှင် ဆိုလိုတာက ဘာလဲ"

လျိုရှောင်ယွိက ထပ်မေးသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါဆိုလိုတာက နောက်ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာရင်တောင် ဝမ်ရှန်းရှန်းက အခုပုံစံ အတိုင်းပဲ ရှိနေဦးမှာ။ သူမ အသက်ကြီးလာမှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့သက်တမ်းက သာမန်လူတွေ ထက်တောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်"

"ဒါ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ"

ကျန်းလီချင်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ထိုသို့သောထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုများမှာ မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသမီးများအကြား မနာလိုမှုကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

"ဒါက စတေးမှုတစ်ခုနဲ့ လာတာ"

ယန်ကျန့်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အကယ်၍ သဘာဝလွန်စွမ်းအားက ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားရင် ဒါမှမဟုတ် လုံးဝကျရှုံးသွားရင် ဝမ်ရှန်းရှန်းက ချက်ချင်း အလောင်းကောင်တစ်လောင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့အသက်က သဘာဝလွန် စွမ်းအားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနဲ့ သူမရဲ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခန္ဓာကိုယ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနဲ့ ထောက်ပံ့ထားပြီး မတည်ငြိမ်တဲ့ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ခုကို ရရှိထားတာ။ အဲဒီဟန်ချက်ညီမှုက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်"

လျိုရှောင်ယွိက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒါကို သိပါတယ်။ ကျွန်မ တစ္ဆေကျွန်ရဲ့ဖိုင်ကို ပြန်သုံးသပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ရှင့် တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း သေချာပေါက် အသက်ဆုံးရှုံးမှာပဲ"

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလိုစတေးမှုကို ပေးဆပ်ဖို့ စိတ်မရှိပါဘူး"

ကျန်းလီချင်က ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ထာဝရနုပျိုပြီး သူမ၏အသက်မှာ ယန်ကျန့်နှင့် ဆက်နွှယ်နေခြင်းမှာ သူမ၏အမြင်၌ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အကျိုးရှိသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သဘာဝလွန်ကိစ္စများ၌ ပါဝင်ပတ်သက်နေသော သာမန်လူများမှာ အကာအကွယ်မရှိဘဲ သေဆုံးရန် ကံကြမ္မာပါလာသည်။ သူမ၏အသက်ကို ယန်ကျန့်နှင့် ချည်နှောင်ခြင်းမှာ များစွာသောသူများအတွက် မယုံနိုင်လောက်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်...သူတို့စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယန်ကျန့်သည် စတီယာရင်ဘီးကို ရုတ်တရက် ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး ကားကို အရေးပေါ်လမ်းကြော၌ ထိုးရပ်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာသွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

လျိုရှောင်ယွိသည် ကားခန်းထဲ၌ ထိုင်ခုံမှ လွင့်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်လိုက်သည်။

"ကျန်းလီချင်၊ ကားမောင်းပြီး လျိုရှောင်ယွိကို ပြန်ခေါ်သွား။ ငါ လုပ်စရာကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ အိမ်ပြန် မလာတော့ဘူး။ ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာနိုင်တယ်။ စကားမပျံ့စေနဲ့၊ ငါ အိမ်မှာ ဂိမ်းဆော့နေတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းလီချင်သည် ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံသို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့လိုက်သည်။

"အခု မောင်းထွက်သွားတော့"

ယန်ကျန့်သည် ခိုင်မာစွာ ညွှန်ကြားရင်း အနီးအနားမှ လမ်းကြားတစ်ခုဆီသို့ နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ လျှောက်သွားသည်။

လျိုရှောင်ယွိသည် အလျင်အမြန် ခေါ်ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်မကို အကြောင်းကြားပါဦး"

ကျန်းလီချင်သည် နောက်ထပ်ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ယန်ကျန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လီဗာကို ချက်ချင်းနင်းကာ မောင်းထွက်သွားသည်။

သူမသည် ယန်ကျန့်၏ စရိုက်ကို နားလည်သည်။ ဒီလိုအခိုက်အတန့်များ၌ အပိုစကားတစ်ခွန်းပြောခြင်း သို့မဟုတ် တစ်စက္ကန့်ဖြုန်းတီးခြင်းမှာ မိုက်မဲရာကျသည်။ ယန်ကျန့်သည် အခြေအနေကို နားမလည်သော အသုံးမဝင်သည့်လူများကို မုန်းတီးသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းလီချင်သည် မည်သည့်တွေဝေမှုမျှမရှိဘဲ ပြတ်သားစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကား ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်...ယန်ကျန့်၏ ဖုန်းမြည်လာပြီး လီယန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ စာတိုက်ဆီသွားတဲ့လမ်းက တစ်ခါပြန်ပေါ်လာပြီ။ ငါတို့ သွားကြမှာလား"

ထိုအချိန်၌ လီယန်သည် ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်၌ ရှိနေသေးသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်နှစ်တိုင် ယူလာခဲ့"

ဒီတစ်ကြိမ် သူသည် ရှန်လျန်ထံမှ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ပစ္စည်းတစ်သုတ်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး အနီရောင်တစ္ဆေ ဖယောင်းတိုင်များလည်း ပါဝင်သည်။ သူ ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်။ စာတိုက်မှာ တွေ့ကြမယ်"

လီယန်သည် ဖုန်းချလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဖုန်းကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်မှာ အေးစက်နေကာ ရှေ့မှ လမ်းကြားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သာမန်မျက်လုံးများအတွက် ဒါက အရေးမပါသော လမ်းကြားတစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏အမြင်အာရုံ၌ ထိုလမ်းကြားသည် အဝေးသို့ဆန့်တန်းနေသော ကွေ့ကောက်သည့် လမ်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ အဆောက်အအုံဟောင်း တစ်လုံးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ ထူးဆန်းသောအဆောက်အအုံ၏ ဝင်ပေါက်၌ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး ပတ်ပတ်လည်၌ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသော အရောင်စုံနီယွန်မီးများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။

ဖိနှိပ်မှုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်တစ်ခု လေထုထဲ၌ ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ္ဆေစာတိုက်

"ဒါက မျှော်လင့်ထားတာထက် စောလွန်းတယ်။ ငါ နောက်ဆုံးစာပို့တာကို ပြီးစီးခဲ့တာ မကြာသေးဘူး။ ဘယ်နှစ်ရက်ပဲ ကြာသေးလို့လဲ။ စာပို့တဲ့မစ်ရှင်အသစ်တစ်ခု ရောက်လာပြန်ပြီလား"

ယန်ကျန့်သည် ဒါကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သူ၏မျှော်လင့်ချက်များအရ တစ္ဆေစာတိုက်၏ မစ်ရှင်များမှာ အနည်းဆုံး တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လကြာမှ ပေါ်ပေါက်သင့်သည်။

သို့သော် တစ်ပတ်ကျော်မျှသာ ကြာမြင့်သေးသည်။

နောက်ထပ်ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုမှာ သူသည် ကံမကောင်းရုံမျှသာဖြစ်ပြီး စာပို့မစ်ရှင်တစ်ခုအတွက် အချိန်ကိုက်အပေါ်၌ အမြဲတမ်း ကျရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းရင်း ယန်ကျန့်သည် နောက်ပြန်မလှည့်နိုင်သော လမ်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။ သူ၏လက်သည် ထူးဆန်းစွာ အက်ကွဲနေသော ရွှေရောင်လှံတစ်စင်းကို ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဒီသဘာဝလွန်လက်နက်ကို လက်ထဲ၌ ကိုင်စွဲပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်ပြောင်းလဲသွားသော တည်ရှိမှုနှင့်အတူ ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေစာတိုက်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို အပြည့်အဝ ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချနေသည်။

သူသည် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေသည်။

သူ၏ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး သူ၏နောက်မှ တာချန်းမြို့၏ မြို့ပြရှုခင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင် မှောင်မိုက်မှုဖြင့် ဝါးမြိုခြင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ္ဆေစာတိုက်အဆောက်အအုံမှာ ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။

နီယွန်မီးများမှာ ပိုမိုတောက်ပစွာ လင်းထိန်နေသည်။

မသိလိုက်ဘဲ ယန်ကျန့်သည် သဘာဝလွန်လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး တာချန်းမြို့ကို စွန့်ခွာကာ မစူးစမ်းရသေးသော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဒီနေရာသည် နားလည်ရန် ခက်ခဲပြီး တစ္ဆေစာတိုက်အဆောက်အအုံတစ်ခုတည်းသာ လုံးဝမှောင်မိုက်မှုကြား၌ တည်ရှိနေကာ နောက်ထပ်စွန့်စားလျှင် လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသည်။

ဒီအရေးကြီးသောအချိန်၌ သူသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အခြားဧရိယာများသို့ ဝင်ရောက်စူးစမ်းခြင်းမှ ပုံမှန်အတိုင်း ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။

"ခေါင်းဆောင်"

ဝင်ပေါက်၌ ယန်ကျန့်သည် သူ၏နောက်မှ မလှမ်းမကမ်း၌ ဝေဝါးသောပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ချဉ်းကပ်လာသော လီယန်ဖြစ်သည်။

စာတိုက်လမ်းသည် မတူညီသောနေရာများသို့ ဦးတည်သော်လည်း ခရီးဆုံးများမှာ အမြဲတမ်း ဆုံစည်းသည်။

"စိတ်အေးအေးထား။ ငါတို့ အရင်က တာတုန်းမြို့က ဝမ်မိသားစုစံအိမ်ကို ဖြေရှင်းခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒီတစ္ဆေစာတိုက်က ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်သည် လီယန်၏ တင်းမာမှုကို ဖြေလျှော့ပေးရင်း ပြားချပ်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှင်းလင်းသည်မှာ လီယန်၏ တိုးတက်မှုအရ သူသည် တစ္ဆေစာတိုက်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒါက သူ၏သဘာဝလွန်စွမ်းအားများနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိနိုင်သည်၊ သူသည် ဒီနေရာပတ်ဝန်းကျင်၌ တစ္ဆေများ၏ တည်ရှိမှုကို အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။

လီယန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

"အဟွတ်၊ အဟွတ်"

လေးလံပြီး ဖျားနာနေသော ချောင်းဆိုးသံတစ်ခုက သူတို့ကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီကို မလာသင့်ဘူး"

အသံမှာ ရင်းနှီးနေသည်၊ ၎င်းမှာ တာဟန်မြို့၏ တာဝန်ခံ စုန့်ရန် ဖြစ်သည်။

ကုတ်နံပါတ် - ဖျားနာနေသောတစ္ဆေ။

ယန်ကျန့်၏ အမူအရာမှာ သူ အမှတ်ရလိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စုန့်ရန်သည် တစ္ဆေစာတိုက်၏ ပထမထပ်၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်၌ သူသည် ဒီနေရာ၌ အနည်းဆုံး တစ်လခွဲကြာနေပြီဖြစ်သည်။

ဒီနေရာ၌ တစ်လခွဲကြာ ရှင်သန်ရပ်တည်ရန်မှာ စွမ်းရည်သာမက ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုလည်း လိုအပ်သည်။

"ငါပါ စုန့်ရန်"

ယန်ကျန့်သည် တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး သူ၏ခြေအောက်မှ ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားကြမ်းပြင်၏ ကျွီခနဲမြည်သံကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လေထုမှာ စိုစွတ်ပြီး မှောင်မိုက်နေပြီး သူ တစ္ဆေစာတိုက်၏ ပထမထပ်ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင်၌ ကောင်တာအိုတစ်လုံးရှိပြီး ထိုနေရာ၌ ဖျားနာနေပြီး အလောင်းကောင်လို ဖြူဖျော့နေသော လူတစ်ဦးသည် တောင့်တင်းစွာ ထိုင်နေသည်။ ရွှေရောင် လမ်းလျှောက်တုတ် တစ်ချောင်းကို အမှီပြုထားပြီး မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားသည်။

ကောင်တာဘေး၌ ရှေးဟောင်းရေနံဆီမီးအိမ်တစ်လုံး မှိန်ဖျော့စွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လင်းနေပြီး ပယင်းရောင် အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ရေနံဆီမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေပြီး ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းကောင်များ၏ အနံ့နှင့်တူကာ ကြာရှည်စွာ စွဲကျန်နေသည်။

ကောင်တာပေါ်၌ သေနတ်တစ်လက် တင်ထားသော်လည်း ၎င်း၏ကျည်များမှာ ကုန်ဆုံးနေပြီး မောင်းမှာလည်း မတင်ထားချေ။

ယန်ကျန့်၏အသံကို ကြားသည့်အခါ စုန့်ရန်၏မျက်လုံးများမှာ ဖျတ်ခနဲ ပွင့်လာသည်။ သူ၏အကြည့်မှာ အသက်မဲ့နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကာ တိမ်ဖုံးနေပြီး သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယန်၊ အသက်ရှင်နေသေးတာလား။ ကျွန်တော်ထင်တာ နောက်ဆုံးစာပို့တာဝန်မှာ သေသွားပြီလို့"

စုန့်ရန်သည် အံ့ဩသွားပုံရပြီးနောက် မှိန်ဖျော့သော ပျော်ရွှင်မှုကို အရိပ်အမြွက်ပြသည်။

ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလိုပြောရတာလဲ"

"စာတိုက်က အခု လုံးဝထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပုံပဲ။ ဒီနေရာက ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ အပေါ်ထပ်က စာပို့သမားတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေနေကြတယ်"

စုန့်ရန်က ပြန်ဖြေသည်။

သူသည် တတိယနှင့် စတုတ္ထထပ်များကို ရည်ညွှန်းနေသည်။

ယန်ကျန့် တစ္ဆေစာတိုက်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီးကတည်းက ပထမနှင့် ဒုတိယထပ်မှ စာပို့သမားများအားလုံးနီးပါး သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ အချို့တတိယထပ်မှ စာပို့သမားများမှာ အခန်း ၃၀၁ စာပို့မစ်ရှင်ကို ရှောင်ရှားခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။