အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာခြင်း

ယန်ကျန့်သည် ညနေခြောက်နာရီ၌ မီးများငြိမ်းသွားပြီးနောက် တစ္ဆေစာတိုက်အတွင်းမှ အခြေအနေကို သိရှိသည်။

သူသည် ယခင်က မီးများငြိမ်းသွားပြီးနောက် အန္တရာယ်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ထိုအချိန်အတွင်း စာတိုက်အတွင်းမှ မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုအချိန်က သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များဖြင့် သူတို့ကို ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ညဉ့်နက်သည့်အခါ စာတိုက်မှာ အန္တရာယ်များသော်လည်း အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌ နေပါက သဘာဝလွန်ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။

ထိုအချိန်၌ စတုတ္ထထပ်မှ အခန်း ၄၀၂ မှာ လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်၊ ယန်ကျန့်၊ လီယန်၊ ယန်ရှောင်ဟွား၊ ဝမ်ရှန်းနှင့်အတူ သိမ်းငှက်အိုကြီးနှင့် လျိုချင်းချင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက် ရှိသည်။

ဒီအရေအတွက်မှာ အခန်းတစ်ခန်းအတွက် စံသတ်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။

ယခင်ခန့်မှန်းချက်များအရ အခန်းတစ်ခန်း၌ လူများလေ မီးများငြိမ်းသွားပြီးနောက် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေ ပိုမြင့်လေဖြစ်သည်။

တစ္ဆေစာတိုက်သည် အခန်းတိုင်းမှ လူအရေအတွက်ကို ဟန်ချက်ညီစေရန် ရည်ရွယ်ပုံရပြီး စာပို့သမားအားလုံး တစ်နေရာတည်း၌ စုပြုံနေခြင်းကို တားဆီးနေသည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စတုတ္ထထပ်က အောက်ထပ်တွေနဲ့ အခြေခံကျကျ ကွဲပြားတယ်။ ဒီည တံခါးအပြင်ဘက်မှာ တစ္ဆေတွေ သေချာပေါက် ရှိနေလိမ့်မယ် ပြီးတော့ သူတို့က အရမ်းကို ရန်လိုကြလိမ့်မယ်။ အခန်းကို လုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လို့မရတော့ဘူး။ ပစ်မှတ်ထားခံရရင် တစ္ဆေက အခန်းထဲကို မတွေဝေဘဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး အထဲကလူတိုင်းကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်"

"ငါတို့ရဲ့တစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်စရာက အပြင်ဘက်က သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို သီးခြားခွဲထုတ်ပြီး ဝင်မလာအောင် တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတိုင်းကို သုံးဖို့ပဲ"

အကြောင်းမှာ ဒါက ရှင်ခြင်းနှင့်သေခြင်းတရား၏ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ စာပို့သမားတစ်ဦးအဖြစ် သူသည် ဒီစတုတ္ထထပ်အထိ အသက်ရှင်လျက် တိုက်ပွဲဝင်လာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ဒီညမှာ အထူးသဖြင့် ထူးခြားသည်။

လွတ်မြောက်လမ်းမရှိ။ ကံတရားကို လောင်းကစားခြင်းမရှိ။ ရှေ့မှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လူနှင့်တစ္ဆေ၊ အနိုင်အရှုံးမှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန် လွယ်ကူသည်။

မီးများ ငြိမ်းသွားသည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

တိတ်ဆိတ်မည်းမှောင်နေသော စင်္ကြံမှ နက်ရှိုင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံမှာ ထူးဆန်းပြီး ခေါက်သံမဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က နံရံကို သူတို့၏ခေါင်းဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆောင့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လေးလံပြီး ရုတ်တရက်ဆန်သည်။

အသံ၏ရင်းမြစ်ကို ခွဲခြားသိရှိရန် လွယ်ကူသည်၊ ၎င်းမှာ ဒီအခန်းနှင့်နီးစပ်သော တစ်နေရာမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

အကဲဖြတ်မှု မှန်ကန်ပါက ၎င်းမှာ အနီးအနားမှ တံခါးမရှိသောအခန်းမှ မြစ်ဖျားခံသည်။

"အဲဒါ ဘာသံလဲ"

ဝမ်ရှန်းသည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။

သူသည် ပထမထပ်မှ စာပို့သမားတစ်ဦး လုံးဝသာမန်လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ စတုတ္ထထပ်အထိ ရုန်းကန်တက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူသည် သဘာဝလွန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မပိုင်ဆိုင်ချေ။ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားပါက သူသည် ပထမဆုံးသေဆုံးသူ ဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး သူ့နောက်မှ ယန်ရှောင်ဟွား အနီးကပ်လိုက်ပါလာမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါက တစ္ဆေပဲ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါက အခန်း ၄၀၄ ရဲ့တံခါးကို တစ်ညလုံး ထုရိုက်ခဲ့တဲ့တစ္ဆေပဲ။ နောက်တစ်နေ့ရောက်တော့ တံခါးက ကြေမွသွားပြီး အဲဒီအခန်းထဲမှာ နေထိုင်တဲ့စာပို့သမားအားလုံး သေဆုံးခဲ့ကြတယ်။ ငါ့သူငယ်ချင်း ကျူးလေ့က အဲဒီဖြစ်ရပ်အတွင်းမှာ အခန်း ၄၀၄ ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အခု အဲဒီအရာက တံခါးကို မထုရိုက်ဘဲ နံရံကို ထုရိုက်နေတာ"

လီယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေက တကယ်ပဲ နံရံကို ဖောက်ထွင်းနိုင်လို့လား"

"ငါ မသိဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအခန်းက ကျိန်စာသင့်နေရာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။ ဘယ်သူမှ အဲဒီထဲကို ဝင်လို့မရဘူး ဝင်တဲ့သူတိုင်း သေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက စာတိုက်နံရံတွေကို ဖောက်ထွင်းနိုင်မလားဆိုတာကို ငါ စိတ်မပူဘူး။ ငါ ပိုစိုးရိမ်တာက တစ္ဆေက အခန်းထဲကနေ ထွက်ပြီး အပြင်မှာ လှည့်လည်သွားလာမှာကိုပဲ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပြောသည်။

"အကယ်၍ သူသာ တခြားအခန်းတစ်ခန်းရဲ့ တံခါးကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ရင် အကျိုးဆက်တွေက စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"ငါတို့ အဲဒီလောက် ကံမဆိုးနိုင်ပါဘူး"

ယန်ရှောင်ဟွားက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စာပို့တာဝန်သာမရှိရင် ငါ ဒီစာတိုက်ကို လာခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး။ အတိတ်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရရင် တိုက်ခိုက်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ဒီကို ထွက်ပြေးလာနိုင်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ဒီနေရာက သဘာဝလွန်လှုပ်ရှားမှုတွေအတွက် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်လာပြီ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ရှင်းပြသည်။ သို့သော် သူ၏အမူအရာမှာ အခြေအနေ၏လေးနက်မှုကြောင့် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် ထိတ်လန့်မှုမပြဘဲ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ စတုတ္ထထပ်စာပို့သမားတစ်ဦးအဖြစ် ရှင်သန်လာခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသည်။

"ဒီညရဲ့အမှောင်ထုကာလက အခုမှစတာပဲရှိသေးတယ် မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေက အခုပဲ လှုပ်ရှားစပြုနေပြီ။ အရင်ပုံစံတွေအရဆိုရင် တစ္ဆေတွေက အနည်းဆုံး ညဆယ်နာရီအထိ မလှုပ်ရှားကြဘူး။ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ မင်း နားလည်လား ယန်ကျန့်"

လျိုချင်းချင်းသည် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ဖြင့် ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်လာသည်။

"ဒီဆယ့်နှစ်နာရီက ငါတို့အတွက် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ မနက်ခြောက်နာရီအထိ ငါတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မယ်ဆိုတဲ့အာမခံချက် မရှိဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"မင်း ဘာကိုပြောချင်တာလဲ"

"ကျွန်မကို ရှင် မယုံဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။ အရင်တစ်ခေါက် တာချွမ်းမြို့က စာပို့တာဝန်မှာ ကျွန်မ ရှင်ဆီက အမှန်တရားတချို့ကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အဓိကအချက်မဟုတ်ဘူး။ အဓိကအချက်က ဒီည ငါတို့ ရှင်သန်ဖို့အတွက် စည်းလုံးပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမယ်ဆိုတာပဲ"

လျိုချင်းချင်းသည် စကားပြောရင်း ယန်ကျန့်၏ လက်ထဲမှ အက်ကွဲနေသော လှံကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မသာ မှားမတွက်ဘူးဆိုရင် ရှင် ခုနက ကျွန်မကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား"

ယန်ကျန့်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ပင်ကိုအသိစိတ်က ထက်မြက်သားပဲ။ ခဏလေးက ငါ မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းလိုက်ရတယ်"

သူသည် ငြင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

သူ၏စကားများမှာ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော သိမ်းငှက်အိုကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ဝမ်ရှန်းနှင့် ယန်ရှောင်ဟွားပင်လျှင် တောင့်တင်းသွားသည်။

ယခုလေးတင် ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုသို့သောသေစေနိုင်သည့် အတွေးများကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲ။ ငါတို့နဲ့ လျိုချင်းချင်းကြားမှာ ပဋိပက္ခတစ်ခုခု ရှိခဲ့လို့လား။ သူမက တာချွမ်းမြို့မှာတုန်းက ရှင့်ကို ကူညီခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ယန်ရှောင်ဟွားက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"မသေချာမရေရာတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ဖယ်ရှားပစ်သင့်တယ်။ ငါတို့ရဲ့အလုပ်လိုင်းမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေက ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ အံ့ဩစရာတွေဆိုတာ သေခြင်းတရားလို့ အဓိပ္ပာယ်ရလို့ပဲ။ လျိုချင်းချင်းရဲ့ချီပေါင်းဝတ်စုံက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။ ဒါ့အပြင် တာချွမ်းမြို့က အခန်း ၃၀၁ က ရုပ်သေးလူတွေကလည်း သူမနဲ့အတူ ရှိနေနိုင်ခြေများတယ်"

"တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို တိတ်တဆိတ်ထိန်းချုပ်ပြီး စတုတ္ထထပ်စာပို့သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်၊ သူမမှာ ပဉ္စမထပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့အလားအလာ ရှိတယ်။ ငါလည်း ပဉ္စမထပ်ကို သွားဖို့လိုတယ်။ ဒါက အနာဂတ်မှာ သူမနဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်စေနိုင်တယ် အခု သူမကို ရှင်းလင်းပစ်တာက အလုံခြုံဆုံးရွေးချယ်မှုပဲ"

ယန်ကျန့်သည် လျိုချင်းချင်း၏ မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်ရင်း အကြောင်းအရာကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဘွင်းဘွင်းရှင်းပြသည်။

သူသည် သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏စိတ်ထဲမှ စကားများကို ပြောဆိုရန် ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။

"ရှင့်ရှုထောင့်ကကြည့်ရင် ရှင့်ရဲ့ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုက အမှန်တကယ်ပဲ မှန်ကန်ပါတယ်"

လျိုချင်းချင်းသည် မငြင်းဆိုချေ။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီချီပေါင်းက စာပို့တာဝန်တစ်ခု အတွင်းမှာ အလောင်းတစ်လောင်းဆီကနေ ကျွန်မ ချွတ်ယူခဲ့တဲ့အရာတစ်ခုပါ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဒါက ကျွန်မအပေါ်မှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လွှမ်းမိုးခဲ့တယ်။ အခန်း ၃၀၁ က မတော်တဆမှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်"

သူမသည် စကားပြောရင်း သူမ၏ဝတ်စုံ၏ အနီရောင်အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်လိုက်သည်။

အင်္ကျီလက်အောက်၌ အသားမဟုတ်ဘဲ သစ်သားအသွင်အပြင်များ ရှိနေသည်။ သစ်သားလက်မောင်းတစ်ဖက် ဖြစ်ပြီး သူမ၏လက်များသာ သက်ရှိတစ်ရှူးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

ထူးဆန်းသောပေါင်းစပ်မှုမှာ သဘာဝမကျဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းသည် လျိုချင်းချင်းကို အနည်းငယ်မျှပင် မဟန့်တားချေ။

ဒီမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်သည့်အခါ ဝမ်ရှန်းနှင့် သိမ်းငှက်အိုကြီးတို့သည် အလိုလို အသက်ရှူအောင့်လိုက်ပြီး သူမထံမှ ခွာလိုက်ကြသည်။

လျိုချင်းချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှင်းလင်းစွာ လူသားမဟုတ်တော့ဘဲ တစ္ဆေလွှမ်းမိုးမှုဖြင့် လုံးဝကူးစက်နေသည်။

ယန်ကျန့် သူမကို သတ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိချေ။

ထိုသို့သောလူတစ်ဦး အနီးအနား၌ ရှိနေခြင်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် လီယန်မှာမူ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။ သူ့အတွက်တော့ ဒါက ထူးဆန်းသည်မဟုတ်၊ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများမှာ ဒီလိုပင်ဖြစ်သည်။ လျိုချင်းချင်း၏ အခြေအနေမှာ ဖုန်းချွမ်း သို့မဟုတ် ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကဲ့သို့သောလူတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အပျော့စားဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပုံစံများကို လုံးဝဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး လူသားပုံစံများ ဖွဲ့စည်းရန် တစ္ဆေပစ္စည်းများကိုသာ အားကိုးနေရသည်။

ယန်ကျန့်၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုမှာ လျိုချင်းချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူမ၏လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နောက်ကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်ထင်တာတော့ အခုက လျိုချင်းချင်းကို ပစ်မှတ်ထားရမဲ့အချိန် မဟုတ်ဘူး။ ဒီညရဲ့အခက်အခဲကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုပါတယ်"

လီယန်က အကြံပေးရင်း ဦးစားပေးကိစ္စအတွက် အမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဒါက ဖျောင်းဖျခြင်းဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်သည် လျိုချင်းချင်းကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် လုံးဝ မဆုံးဖြတ်ရသေးကြောင်း သူ၏လေ့လာတွေ့ရှိချက်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယန်ကျန့်သာ အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်ပါက သူသည် အစောပိုင်းကတည်းက လှုပ်ရှားခဲ့ပြီးလောက်ပြီ။ သူသည် ယခုအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေမည်မဟုတ်ချေ။

"အခန်း ၃၀၁ က တစ္ဆေက လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ"

ယန်ကျန့်၏ တွေဝေမှုမှာ တာချန်းမြို့မှ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချီပေါင်း…. လျိုချင်းချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကူးစက်နေသော ရုပ်သေးလူများ၊ အရာအားလုံးမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေနှင့် ပြန်လည်ဆက်စပ်နေသည်။ အကယ်၍ ယန်ကျန့်သာ လှုပ်ရှားခဲ့လျှင် သူသည် ထိုတစ္ဆေကို ဒီနေရာသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာရန် နှိုးဆော်မိနိုင်သည် မဟုတ်လော။

"မင်းရဲ့အခြေအနေကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားမယ်။ ဒီစာပို့တာဝန် ပြီးဆုံးတဲ့အထိ ငါ မင်းကို မတိုက်ခိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ကြံစည်မှုတွေကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ငါ့ရဲ့ကန့်သတ်ချက်တွေကို မစမ်းသပ်နဲ့"

ယန်ကျန့်သည် ဒီအရေးကြီးသောအချိန်၌ အခြားတစ္ဆေများနှင့် လမ်းကြောင်းမဖြတ်လိုဘဲ တင်းမာသော သတိပေးချက်တစ်ခုကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ရှင် အများကြီး စဉ်းစားလွန်းနေပြီ။ ကျွန်မမှာ ဘယ်လိုရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနိုင်မှာလဲ"

လျိုချင်းချင်းသည် တည်ငြိမ်သောမျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုမှာ ယာယီအားဖြင့် လျော့ကျသွားသည်။

အဖွဲ့သည် ခဏတာမျှ သဘောတူညီမှုတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ညကို မည်သို့ရှင်သန်ကျော်လွှားရမည်ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်၌ နံရံကို တစ်စုံတစ်ခု ထုရိုက်နေသော မှိန်ဖျော့သံမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသည်။ အသံမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်ပြီး လေးလံလာသည်။

ထိုအချိန်၌ ညနေ ၆ နာရီခွဲသာ ရှိသေးသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ရှည်လျားသောညမည်းကြီးမှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။

"ဒီအသံက အရမ်းမဟုတ်တော့ဘူးလို့ ခံစားလာရတယ် ငါတို့ရဲ့ဘေးခန်းကနေ လာနေသလိုပဲ"

ယန်ရှောင်ဟွားသည် တံတွေးကို မျိုချရင်း ရေချိုးခန်းဘေးမှ နံရံကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထုရိုက်သံမှာ ထိုနံရံ၏ နောက်ကွယ်၌ပင် ဖြစ်ပျက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ငါလည်း ခံစားမိတယ်"

ဝမ်ရှန်းက တောင့်တင်းစွာ ပြောရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

" တိတ်တိတ်နေ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက လေသံဖြင့် ပြောရင်း သူတို့ကို ပါးစပ်ပိတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အခန်းသည် မသက်မသာဖြစ်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက်မှ မည်းမှောင်နေသော စင်္ကြံမှ ရုတ်တရက် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ ထူးခြားသောပုံစံတစ်ခု ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် အပြေးအလွှားစတင်သည်။

"ဒုတ်ဒုတ်ဒုတ်"

ထို့နောက် တစ်ဖန်ရပ်တန့်ကာ လှည့်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး တစ်ဖန် ပြန်ပြေးသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မှောင်မိုက်သောစင်္ကြံ၌ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ပြေးနေသည်။

အပြေးတစ်ခါစီတိုင်းသည် အာရုံကြောများကို တင်းကျပ်စေပြီး လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုစီတိုင်း၌ တင်းမာမှုကို ပိုမိုတင်းကျပ်စေသည်။

ဒီနေရာ၊ ဒီအချိန်၌ မည်သည့်စိတ်ကောင်းရှိသူမျှ အပြင်ဘက်၌ အပြေးလေ့ကျင့်နေမည်မဟုတ်ချေ။

ပြောရန်မလိုဘဲ ဒါဟာ လူမဟုတ်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

"အစောပိုင်းက ငါ အဲဒီဧရိယာမှာ မြေမှုန့်တွေနဲ့ ဖုံးနေတဲ့ခြေရာတစ်ခုကို သတိပြုမိခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ အဲဒီခြေရာတွေက အပြင်မှာရှိတဲ့အရာတစ်ခုခုနဲ့ သက်ဆိုင်ရမယ်။ နံရံကို ထုရိုက်နေတဲ့အရာကိုပါ ထည့်တွက်ရင် ငါတို့ အနည်းဆုံး တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို အတည်ပြုနိုင်ပြီ"

"မဟုတ်ဘူး သုံးကောင်ပဲ။ အစောပိုင်းက စင်္ကြံထဲက မီးလုံးကနေ ချိတ်ဆွဲနေတဲ့အလောင်းကလည်း တစ်ကောင်အဖြစ် ထည့်တွက်ရမယ်"

"အမှောင်ထုစတာနဲ့ တစ္ဆေသုံးကောင် အသက်ဝင်လာပြီ၊ ဒီစတုတ္ထထပ်က တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

သိမ်းငှက်အိုကြီး တွေဝေသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ အခန်းထဲမဝင်သမျှ ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ ညကို ရှင်သန်ကျော်ဖြတ်၊ စာပို့တာဝန်ကို ပို့ဆောင်ပြီးရင် ငါတို့ အနည်းဆုံး ခြောက်လလောက် ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရလိမ့်မယ်"

"မင်း တာဝန်ဘယ်လောက် ပြီးခဲ့ပြီလဲ"

ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"ငါ တာဝန်တစ်ခု ပြီးခဲ့ပြီးပြီ ဒါက ငါ့ရဲ့ဒုတိယမြောက်ပို့ဆောင်မှုပဲ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထထပ်တာဝန်စည်းမျဉ်းတွေအရ လူသစ်တွေက ပုံမှန်အားဖြင့် ငါနဲ့အတူ မလှုပ်ရှားကြဘူး အထူးအခြေအနေတွေကလွဲရင်ပေါ့"

"ခဏနေဦး"

ယန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် သူ၏လက်ကို မြှောက်ပြီး လူတိုင်းကို ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဟင်"

အဖွဲ့သည် ချက်ချင်း သူတို့၏အာရုံကို ယန်ကျန့်ထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

"ဘုန်း ဘုန်း"

အခန်း၏တံခါးမှ မှိန်ဖျော့ပြီး မမှန်မကန်သော ခေါက်သံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ တစ်စုံတစ်ခုက ၎င်းကို ညင်သာစွာ ထိခတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ခေါက်သံမဟုတ်ချေ။

ယခင်က သစ်သားတံခါးမှ အပိုင်းအစတစ်ခု ကွဲထွက်သွားသော အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် တစ်ဖက်မှ အရိပ်တစ်ခု မှိန်ဖျော့စွာ ယိမ်းထိုးနေပုံရသည်။

"တံခါးမှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်"

ယန်ကျန့်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ"

ယန်ရှောင်ဟွားသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ အုပ်လိုက်ပြီး သူမပြုလုပ်မိသော မည်သည့် ဆူညံသံမဆို ဆိုးရွားသောအရာတစ်ခုခုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

"ငါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြတ်သားစွာ ပြောရင်း တံခါးဆီသို့ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပြီး သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးကို အသုံးပြု၍ အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်က ကြောက်တတ်ပုံ မရဘူး မဟုတ်လား"

သိမ်းငှက်အိုကြီး၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားသည်။

တိုက်ရိုက်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်သို့ ထိုသို့ချောင်းကြည့်ခြင်းမှာ ကြီးမားသောသတ္တိနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို လိုအပ်သည်။

"ခေါင်းဆောင် ခင်ဗျား ဘာမြင်လဲ"

လီယန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ဘာမှမမြင်နိုင်ချေ။

စင်္ကြံမှာ မည်းမှောင်နေပြီး တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများပင်လျှင် ၎င်းကို နားလည်ရန် အထူးစွမ်းရည်များ လိုအပ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးအမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့်၊ သွေးနီရောင်အငွေ့အသက်နှင့် တစ္ဆေဆန်သော ရှင်းလင်းမှုဖြင့် သူသည် အပြင်၌ အတိအကျ ဘာရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်၌ လေထဲ၌ ချိတ်ဆွဲနေသည်မှာ ပိန်လှီခြောက်သွေ့နေသော ခြေထောက်တစ်စုံဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မီးလုံးမှ ချိတ်ဆွဲထားသော ထိုအလောင်းပင်၊ ၎င်းသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူတို့၏ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့သည်။ ခြေထောက်များမှာ ညင်သာစွာ ယိမ်းထိုးနေပြီး တံခါးကို အဆက်မပြတ် ထိခတ်နေကာ သူတို့ အစောပိုင်းက ကြားခဲ့ရသော မှိန်ဖျော့သည့်ခေါက်သံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထိုချိတ်ဆွဲထားသောခြေထောက်များ၏ နေရာချထားပုံမှာ ထူးဆန်းစွာ မဟာဗျူဟာကျပြီး ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးအမြင်အာရုံကို သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှလွဲ၍ နောက်ထပ်စစ်ဆေးခြင်းမှ ကောင်းစွာ ဟန့်တားထားသည်။

"ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ အလောင်းက ငါတို့တံခါး အပြင်ဘက်မှာပဲ"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ"

အဖွဲ့သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့၏ကိုယ်ထဲ၌ အအေးဓာတ်တစ်ခု စိမ့်ဝင်လာသည်။

အလောင်းက ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီလား။

"ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား"

သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်ရင်း ရှေ့ဆက်လာမည့် မခံမရပ်နိုင်သောညအတွက် သူ့ကိုယ်သူ အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒီမှာရှိတဲ့မီးကလည်း သိပ်မမှန်တော့ဘူး"

လျိုချင်းချင်းက မှတ်ချက်ချရင်း မျက်နှာကျက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အပေါ်မှ မီးသီးမှာ ပို၍ပင် မှိန်ဖျော့လာသည်၊ ဝါယာကြိုးချို့ယွင်းမှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ နားမလည်နိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါး ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် သို့ဖြစ်သည်။ အရိပ်များမှာ အခု အခန်း၏ထောင့်တိုင်းကို ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလင်းရောင်မှာ နေရာကို အပြည့်အဝ မလင်းထိန်နိုင်တော့ချေ။

"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း"

ရေချိုးခန်းနားမှ နံရံကို ထုရိုက်သံမှာ အခု အလွန်ပြင်းထန်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ အမှန်ပဲ၊ အဲဒီအရာက ငါတို့နောက်က နံရံကို ထုရိုက်နေတာ"

လီယန်က ပြောရင်း ရေချိုးခန်းကို စစ်ဆေးရန် ပြေးသွားသည်၊ နံရံပေါ်၌ ဖြစ်ပေါ်နေသော ဖောင်းကြွမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဖြူဖျော့သွားသည်။ အနီးအနားမှ ကြွေပြားများမှာ အက်ကွဲနေသည်။ ဒီအတိုင်းဆက်သွားလျှင် နံရံ၏အခြားတစ်ဖက်မှ အရာသည် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပေလိမ့်မည်။

"ဘုန်း"

ဒါတွေအားလုံး မလုံလောက်သေးသကဲ့သို့ အနီးအနားအခန်းနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော တံခါးသည် သူ့အလိုလို ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ပိတ်သွားသည်။

ရုတ်တရက်အသံကြောင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားသည်။

"အခန်းကလည်း မလုံခြုံတော့ဘူး မဟုတ်လား"

ယန်ကျန့်သည် သိမ်းငှက်အိုကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ ဒီအခန်းကို အရင်က သေချာစစ်ဆေးခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါက လုံခြုံတယ်။ အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက ငါ ဒီမှာပဲ နေခဲ့တာ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တစ်ခေါက် ဟုတ်လား။ ဒါဆို အဲဒီအချိန်နဲ့ အခုကြားထဲမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း ဘာမှမသိဘူးပေါ့"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဝင်ပေါက်ကို အရိုးပြာတွေနဲ့ ဖုန်သုတ်ထားတာ၊ ဘယ်သဘာဝလွန်စွမ်းအားမှ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပြန်ဖြေသည်။

"ဖြစ်သင့်တယ်"

ယန်ကျန့်က သူ့ကို စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း 'ဖြစ်သင့်တယ်' ကို ယုံကြည်တာလား"

"ငါ ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ဒါက ရရှိနိုင်တဲ့အကောင်းဆုံးရလဒ်ပဲ။ ဒီနေရာမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိသေးလို့လား"

သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် ပြဿနာကို သိရှိသော်လည်း ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အခန်းက မလုံခြုံတော့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ သူတို့ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ရမှာလား"

လီယန်က တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ရင် နောက်ဆုံးမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်လောက်တယ်။ ဒါက ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ အစုလိုက် အပြုံလိုက်ရှင်းလင်းပစ်မှုပဲ။ တစ္ဆေအရေအတွက်က တိုးများလာနေတယ် ပြီးတော့ ဒီမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံးတစ္ဆေက အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး"

သူသည် အောက်ထပ်များကို ခြောက်လှန့်နေသော တစ္ဆေကို ရည်ညွှန်းနေသည်၊ တံခါးဖွင့်သူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်သောသူ။

ကုတ်နံပါတ် - တံခါးဖွင့်တစ္ဆေ။

"မင်း အစောပိုင်းက ပြောခဲ့တယ် မတူညီတဲ့အခန်းတွေမှာ လူအများအပြား မျှော်လင့်မထားဘဲ သေဆုံးခဲ့တယ်လို့။ သူတို့အားလုံး အခန်းတွေထဲမှာ အသတ်ခံခဲ့ရတာလား"

ယန်ကျန့်က ထပ်မေးသည်။

"အများစုကတော့ ဟုတ်တယ်"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပြန်ဖြေသည်။

"သိပြီ"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

နောက်ထပ်မတွေဝေဘဲ သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ကိုင်ဖုကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တံခါးကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

လျိုချင်းချင်းက သူ့ကို တားဆီးရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

တံခါး ဖွင့်သွားပြီဖြစ်သည်။

အခန်းထဲမှ မှိန်ဖျော့နေသောအလင်းရောင်မှာ ကျန်ရှိနေသောဖယောင်းတိုင်ကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးသွားပြီးနောက် ပို၍ပင် မှိန်ဖျော့သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ချက်ချင်း အရိပ်များထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ကျဆင်းသွားသည်။

အပြင်ဘက်မှ အမှောင်ထုသည် အခန်းကို ပြင်းထန်စွာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပုံရသည်။

အပြင်ဘက်၌ ချိတ်ဆွဲထားသည်မှာ ချိတ်ဆွဲထားသော အလောင်း၏ တစ်ဝက်မျှသာမြင်နိုင်သော ပုံရိပ်ဖြစ်ပြီး လေထဲ၌ လှုပ်ရှားနေသည်။

စင်္ကြံမှ ခြေသံများမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

ဒုတ်ဒုတ်ဒုတ်

သူတို့၏နေရာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာသည်။

"ကျွီ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကပ်လျက်အခန်း၏ တံခါးသည် အနည်းငယ် ကျွီခနဲ ပွင့်လာပြီး အရိပ်များထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေပြီး အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို မသဲမကွဲ ဖော်ပြနေသည်။

"ဘုန်း"

ရေချိုးခန်းနံရံသည် မရပ်မနားထုရိုက်မှုအောက်၌ နောက်ဆုံး၌ အက်ကွဲသွားသည်၊ အုတ်ခဲများနှင့် ကြွေပြားများ ပြိုကျသံမှာ ကြားနိုင်လာသည်။

"မသေချင်တဲ့ဘယ်သူမဆို ငါ့နောက်ကနေ အပြင်ကို လိုက်ခဲ့"

ယန်ကျန့်က တံခါးဝအနီး၌ လေထဲတွင် ချိတ်ဆွဲနေသော တစ္ဆေအကြွင်းအကျန်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

၎င်းသည် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ မမြင်ရချေ။

ဒါက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင် ယန်ကျန့်သည် သူ၏သတ်ဖြတ်ခြင်းပုံစံကို မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ချေ။ တစ္ဆေသည် လှုပ်ရှားမှုမပြုဘဲ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ပျံဝဲလာရုံသာဖြစ်သည်။

တစ္ဆေစာတိုက်ထဲ၌ပင်လျှင် စည်းမျဉ်းများက တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အုပ်ချုပ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အလောင်း၏တောင့်တင်းပြီး ဖြောင့်တန်းနေသော ခြေထောက်များကို မထိဘဲ ဂရုတစိုက် ဘေးဖယ်ကာ စင်္ကြံထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

"ဘာ..."

အခြားသူများမှာ မှင်တက်သွားသည်။

အခန်း၏ယာယီဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို စွန့်ခွာပြီး အပြင်ဘက်မှ မသေချာမရေရာသော အန္တရာယ်များဆီသို့၊ ဒါက သေလမ်းရှာခြင်း မဟုတ်ပါလော။

"ငါ သူ့ကို ယုံတယ်"

လီယန်က မတွေဝေဘဲ ပြောရင်း လိုက်ပါရန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ယန်ကျန့်ကို ယုံကြည်သည်။

အကယ်၍ အခန်းအတွင်း၌ နေခြင်းသည် အပြင်ဘက်၌ နေခြင်းထက် အမှန်တကယ် ပိုလုံခြုံပါက မည်သည့်လူမိုက်မဆို မှန်ကန်သောရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့်က လူမိုက်တစ်ယောက်လား။

လုံးဝမဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်နောက်ကွယ်၌ အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

"လုပ်လိုက်ကြစို့"

ယန်ရှောင်ဟွားသည် သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လီယန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး သူမ၏အာရုံကြောများမှာ တင်းမာနေစဉ် ချိတ်ဆွဲနေသော အလောင်းကို ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားကာ အခန်းမှ ထွက်ခွာလိုက်သည်။

သူမသည် ယန်ကျန့်၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ဒီတစ်ကြိမ် မမှားယွင်းရန် ဆုတောင်းနေသည်။

အကယ်၍ မှားယွင်းခဲ့ပါက သူမ မနက်အထိ အသက်ရှင်မည်မဟုတ်ချေ။

မကြာမီ အခန်းထဲ၌ လျိုချင်းချင်း၊ သိမ်းငှက်အိုကြီးနှင့် ဝမ်ရှန်းတို့သာ ကျန်တော့သည်။

"ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ တံခါးကိုပိတ် ငါ မသေချင်ဘူး"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ သူ၏အရေးတကြီးဖြစ်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်။

အလောင်းမှာ အခု ပို၍ပင် နီးကပ်စွာ ပျံဝဲနေပြီး သူ၏တစ်ဝက်မှာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ္ဆေသည် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေသည်။

"နေဦး ရှင် အရင်ဆုံး စိတ်ကိုငြိမ်အောင်ထားဖို့ လိုတယ်"

လျိုချင်းချင်းက ပြောရင်း သိမ်းငှက်အိုကြီး၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းသည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ ယန်ကျန့်နောက်သို့ လိုက်ရန် သူ့ကိုယ်သူ သတ္တိမွေးလိုက်သည်။

ဘာဖြစ်မည်ကို သူ မသိချေ။ သူ သိသည်မှာ သူသည် သိမ်းငှက်အိုကြီး သို့မဟုတ် လျိုချင်းချင်းထက် ယန်ကျန့်ကို ပိုယုံကြည်သည်ဟူသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။ တစ္ဆေမျက်လုံးယန်ကျန့်က သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး"

လျိုချင်းချင်းက ပြောသည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီး တောင့်တင်းသွားပြီး သူမကို အံ့ဩမှုနှင့် မဆုံးဖြတ်နိုင်မှု ရောနှောနေသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်ထဲ၌ အတွေးများ ပြေးလွှားနေသည်။

"ကျစ် သွားကြစို့"

သူ နောက်ဆုံး၌ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခန်း ၄၀၂ ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုဟု ယူဆရသောအရာကို စွန့်ပစ်ပြီး သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

လျိုချင်းချင်းသည် နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့အားလုံး အခန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး အတွင်း၌ မနေရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။