ဗီရိုကြီး

အခန်း ၄၀၄ ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လီယန်၏ တစ္ဆေတံခါးပိတ်သူ သဘာဝလွန်စွမ်းအားမှာ အသုံးဝင်လာပြီး လူတိုင်းအတွက် ယာယီဘေးကင်းလုံခြုံသော နေရာတစ်ခုကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။

သို့သော် အန္တရာယ်မှာ လုံးဝမပြီးဆုံးသေးချေ။

အကြောင်းမှာ တံခါးတစ်ချပ်သာ ခြားနားသော ဧည့်ခန်းထဲ၌ တစ္ဆေသည် ရှေ့နောက် လျှောက်လှမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ခြေသံများမှာ အရေးတကြီးနိုင်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

တစ္ဆေမှာ လောလောဆယ် တံခါးကို ကန်မဖွင့်နိုင်သည်ကို လူတိုင်းသိသော်လည်း သူ၏လှုပ်ရှားမှုအသံများမှာ သူတို့၏အာရုံကြောများကို အဆုံးစွန်ထိ တင်းကျပ်စေရန် လုံလောက်သည်။ မည်သူမျှ တစ်စက္ကန့်မျှပင် အနားယူရန် မဝံ့ရဲချေ၊ သူတို့၏စိတ်များ လွင့်ပါးသွားသည့်အခိုက်တွင် တစ္ဆေက တံခါးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာမည်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ငါတို့ ဒီညတောင်မှ ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါ့မလား"

ယန်ရှောင်ဟွားနှင့် ဝမ်ရှန်းတို့သည် တူညီသောအတွေးကို တွေးနေကြသည်။ ယန်ကျန့်ကဲ့သို့သော စွမ်းရည်ရှိသူတစ်ဦး သူတို့ဘက်၌ ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ယုံကြည်မှုမှာ အနည်းငယ်သာရှိပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သဘာဝလွန်တည်ရှိမှုများမှာ အလွန်များပြားပြီး တစ္ဆေများမှာလည်း အလွန်အကျွံ များပြားလှသည်။

အမှားအယွင်း သေးသေးလေးတစ်ခုက သူတို့၏အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေနိုင်သည်။

စတုတ္ထထပ်စာပို့သမားများမှာ အမှန်တကယ် ကံမကောင်းကြချေ။ ဒီနေရာ၌ စာပို့ခြင်းမှာ သေမင်းထံသို့ သူတို့ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပို့ဆောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အစောပိုင်းက သုံးသပ်ချက်မှာ တိကျလှသည်။

စာတိုက်သည် စတုတ္ထထပ် စာပို့သမားများအဖွဲ့ထဲသို့ ခိုးဝင်လာသော တစ္ဆေကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီး တစ္ဆေပေါ်ထွက်လာသည်အထိ လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်သည့် ရှင်းလင်းရေးတစ်ခုကို စတင်နေသည်။

စာပို့သမားများ၏ အသက်နှင့်ပတ်သက်၍မူ သူတို့မှာ လုံးဝ စတေးခံရမည့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့အပြင် စတုတ္ထထပ် စာပို့သမားများ၏ စွမ်းရည်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ထိုသို့သောပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှင်သန်ရန်မှာ လုံးဝနီးပါး မဖြစ်နိုင်ချေ။ စာပို့တာဝန် ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး စာပို့သမားများမှာ မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်း၌ စာတိုက်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မလွဲမသွေ ခံရမည်ဖြစ်သည်။

"လောလောဆယ် အနားယူကြ။ ညက ရှည်လျားနေသေးတယ်။ အားလုံးအဆင်ပြေရင် မင်းတို့ မိုးလင်းတဲ့အထိ ရောက်နိုင်လောက်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏နဖူးပေါ်မှ အက်ကွဲကြောင်းကို ထိတွေ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျိန်စာသင့်ထင်းခုတ်ဓားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒဏ်ရာမှာ ယခုအခါ ကျက်နေသည့်ဖြစ်စဉ်၌ ရှိနေသည်။

သို့သော် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုမှာ သူမျှော်လင့်ထားသလောက် မမြန်ဆန်ချေ။

ထင်ရှားသည်မှာ အစောပိုင်းက ထိုခုတ်ချက်၏ တန်ဖိုးမှာ အလွန်ကြီးမားခဲ့သည်။

"ငါတို့ ဒီည အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်တောင်မှ မနက်ဖြန် စာပို့တာဝန်ရောက်လာရင် ငါတို့ သေဆုံးရဦးမှာပဲ"

ယန်ရှောင်ဟွားသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ နံရံကိုမှီရင်း ကွေးကွေးလေးထိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ သူမ၏လေသံမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုနှင့် လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီနေရာမှာပဲ အခုချက်ချင်း သေဆုံးလိုက်ရလျှင် ပိုကောင်းမည်။

ယန်ကျန့်သည် သူမကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီးပြီ။ အခု အဲဒီလိုပြောနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြံစည်နေတာလား။ မင်းသာ သေချင်ရင် အရင်ဆုံး ငါ့ခွင့်ပြုချက်လိုတယ်"

"ကျွန်မမှာ သေပိုင်ခွင့်တောင် မရှိဘူးလား"

ယန်ရှောင်ဟွားက မေးသည်။

"မဟုတ်ဘူး မင်းမှာ သေနိုင်စွမ်းတောင် မရှိဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း မယုံရင် ကြိုးစားကြည့်လို့ရတယ်"

ယန်ရှောင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ယန်ကျန့်၏ စကားများ၏အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားနေသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်အတွက် တန်ဖိုးသိပ်မရှိဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်မသာ သေသွားရင် ရှင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု လျော့သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါက ရှင့်အတွက် ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်မှာပါ"

"ဒါ အမှန်ပဲ။ မင်းသာ သဘောတူရင် ငါ မင်းကို အခုချက်ချင်း အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်မယ်"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ရင်း မတွေဝေဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ရှင်..."

ယန်ရှောင်ဟွားသည် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်း မပြောဝံ့တော့ချေ။

သူမသည် ယန်ကျန့် အလေးအနက်ပြောနေသည်ကို သိနိုင်သည်။ သူမသာ နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောပါက သူမသည် အခန်းအပြင်သို့ မလွဲမသွေ ပစ်ထုတ်ခြင်းခံရပေလိမ့်မည်။

"လုံးဝအသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ပဲ။ မင်း တာချွမ်းမြို့မှာတုန်းကတည်းက သေခဲ့သင့်တာ။ မင်းရဲ့အရည်အချင်းအဆင့်နဲ့ မင်းက ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်နိုင်မယ်ထင်နေလား။ မင်းက ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးရင်တောင် ငါ မင်းကို လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် လာကြည့်ပါဦး ဒီကုတင်ပေါ်မှာ လူသေအလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေပုံပဲ"

ဝမ်ရှန်းက ရုတ်တရက် အနီးအနားမှ ကုတင်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ကုတင်ကို အဖြူရောင်အိပ်ရာခင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း သူ အစွန်းကို လှန်လိုက်သည့်အခါ အောက်မှထွက်နေသော အလွန်အမင်း ပုပ်ပွနေသည့် အလောင်းကောင်လက်တစ်ဖက်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းသာမက သိမ်းငှက်အိုကြီးနှင့် လျိုချင်းချင်းတို့သည်လည်း ၎င်းကို တွေ့မြင်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက တစ္ဆေမဟုတ်ဘူး အလောင်းတစ်လောင်းပဲ။ စတုတ္ထထပ်စာပို့သမားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ် တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပုံပဲ"

လျိုချင်းချင်းက လေ့လာသုံးသပ်သည်။

"ဒီအလောင်းက ရင်းနှီးသလိုပဲ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက မှတ်ချက်ချရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အိပ်ရာခင်းကို ပိုမိုဆွဲချလိုက်သည်။

လေးလံသော ပုပ်သိုးနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာပြီး လူတိုင်းကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေသည်။

ပြင်းထန်စွာ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းမှာ သူတို့၏ရှေ့၌ အပြည့်အစုံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အလောင်း၏လက်ထဲ၌ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံနှင့် လက်ရေးဖြင့်ရေးထားသော စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"ဒါ ငါ့ရဲ့ပျောက်ဆုံးနေတဲ့သူငယ်ချင်း ကျူးလေ့ပဲ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် အလောင်းကို စစ်ဆေးပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"သူက ငြိမ်းချမ်းစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီး စာတစ်စောင်နဲ့ ဓာတ်ပုံတောင် ချန်ထားခဲ့တယ် ဆိုလိုတာက သူက တစ္ဆေရဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

လျိုချင်းချင်းက ကောက်ချက်ချသည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကျူးလေ့က ကိုယ့်အသက်ကို ကိုယ်သတ်သေမဲ့လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူ အဲဒီလောက် မပျော့ညံ့ဘူး"

"အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ သူ သေဆုံးနေတာ အချိန်အတန်ကြာနေပြီ"

ယန်ကျန့်က အလောင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ်ပြသရင်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ မှတ်ချက်ချသည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် နောက်ထပ်ဘာမှမပြောတော့ချေ။ ထိုအစား သူသည် အလောင်း၏လက်ထဲမှ ဓာတ်ပုံနှင့် စာကို ယူလိုက်သည်။

မတွေဝေဘဲ သူသည် စာကို ဖြန့်ဖတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျူးလေ့၏ လက်ရေးဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးဆန္ဒအနည်းငယ်ကို ရှင်းပြထားသည်။ ဓာတ်ပုံမှာ မိသားစုပုံဖြစ်သည်၊ သူသည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူ၏ချစ်ခင်ရသူများကို စဉ်းစားနေခဲ့ကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

"သူ စတုတ္ထထပ်စာပို့သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ အရာအားလုံးကို လုပ်ခဲ့ပြီးမှ သူ မအောင်မြင်နိုင်ခဲ့ဘူး"

လီယန်က မြင်ကွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ညည်းညူစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်နောက်သို့ ဤအထိ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီးနောက် လီယန်သည် စတုတ္ထထပ်စာပို့သမားတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ပါဝင်သော ကြီးမားသည့်အခက်အခဲကို အပြည့်အဝ နားလည်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အနည်းငယ်ပို၍ ကြာရှည်စွာ ခံနိုင်ခဲ့ပြီး စာတိုက်၏ ပဉ္စမထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ဒီကျိန်စာသင့်နေရာမှ လုံးဝလွတ်မြောက်ပြီး စာပို့တာဝန်များကို ပြီးမြောက်ရန်မလိုဘဲ လွတ်လပ်ခွင့်ရရှိရန် အမှန်တကယ် အခွင့်အရေးရှိသည်။

"ဟင်။ တခြားစတုတ္ထထပ်အခန်းတွေမှာ အဲဒီလိုပရိဘောဂတွေ ရှိလို့လား"

ယန်ကျန့်၏ အာရုံမှာ အခန်း၏ထောင့်သို့ ရွှေ့သွားပြီး ထိုနေရာ၌ ကြီးမားသောသစ်သားဗီရိုတစ်လုံး တည်ရှိနေသည်။

ဗီရိုမှာ အရွယ်အစား ကြီးမားသော်လည်း မထင်မရှားဖြစ်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အခန်း၏အလှဆင်မှုနှင့် ချောမွေ့စွာ ရောနှောနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထိုနေရာ၌ ရှိသင့်ရှိထိုက်သလို ပေါ်နေပြီး သတိပြုမိသည့်အခါမှာပင် အာရုံစိုက်မှုကို မဆွဲဆောင်နိုင်ချေ။

"မဟုတ်ဘူး တခြားစတုတ္ထထပ်အခန်းတွေမှာ အဲဒီလိုဗီရိုတွေ မရှိဘူး။ ငါ အစောပိုင်းက နေခဲ့တဲ့ အခန်း ၄၀၂ မှာ ကုတင်တစ်လုံးနဲ့ ညဘက် ထိုင်ခုံတစ်လုံးပဲ ရှိတယ် တခြားဘာမှမရှိဘူး။ အခန်းတိုင်းက မတူညီတဲ့ပုံစံနဲ့ အလှဆင်ထားတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကြီးမားတဲ့ပရိဘောဂမျိုးက အရမ်းထူးဆန်းတယ်"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်သည်။

"ခင်ဗျား ထင်လား အဲဒီမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့"

"မျှော်လင့်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဘာအခွင့်အရေးမှ မယူကြရအောင်"

ဝမ်ရှန်းသည် လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး ဗီရိုနှင့် သူ၏ကြား၌ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ၎င်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

"ပြောရခက်တယ်။ စစ်ဆေးကြည့်တာ ပိုကောင်းတယ်။ ငါတို့ မနက်ထိ ဒီမှာ ပိတ်မိနေကြဦးမှာပဲလေ"

"လျိုချင်းချင်း မင်း တစ်နေ့လုံး အဲဒီမှာ ရပ်နေဖို့ ကြံစည်နေတာလား"

"ကျွန်မ နားလည်ပြီ ကျွန်မ သွားစစ်ဆေးလိုက်မယ်"

လျိုချင်းချင်းသည် ယန်ကျန့်၏ သွယ်ဝိုက်သောဝေဖန်မှုကို နားလည်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

သူမသည် သူတို့၏ခရီးတစ်လျှောက်လုံး အဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့ပြီး ဘာမှမကူညီခဲ့ချေ။ အန္တရာယ်အားလုံးကို ယန်ကျန့်က ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီး လီယန်ပင်လျှင် တံခါးကို ပိတ်ဆို့ရင်း အလုပ်များနေသည်။ သူမကိုယ်တိုင် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် မကူညီဘဲ ငြင်းဆန်ခြင်းမှာ ခုခံချေပနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

သူမ၌ ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းရင်းမရှိသလို ငြင်းဆန်နိုင်သည့်အနေအထား၌လည်း မရှိချေ။

လျိုချင်းချင်းသည် ဗီရိုထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

သူမ၏အရပ် ၁၇၂ စင်တီမီတာ ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ကြီးမားသောတည်ရှိမှုဘေး၌ သူမသည် အတော်အတန် သေးငယ်နေပုံရသည်။ သူမသည် ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဗီရိုတံခါးကို သတိဖြင့် ဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်...တစ်စုံတစ်ခုက အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လာပြီး သူမ၏ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်...

လျိုချင်းချင်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြုတ်ထွက်သွားပြီး ချိုင့်ဝင်နေသောအပိုင်းနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျကာ ဘေးသို့ လိမ့်သွားသည်၊ သူမ၏ပြူးကျယ်နေသောမျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ဗီရိုဖွင့်သည့်လုပ်ရပ်၌ တောင့်တင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဘာ"

လူတိုင်းသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာမှုကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။

"တိုက်ခိုက်ခံရတာလား"

ယန်ကျန့်၏ အမူအရာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဗီရိုအတွင်း၌ ဘာရှိသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သွေးစွန်းနေသော ရှေးဟောင်းသစ်သားတူတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်တစ်ဖက်သည် ချိတ်ဆွဲထားသောအဝတ်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အထဲမှာ လူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကျွန်မ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတာ သက်ရှိလူတစ်ယောက်ဆီကပဲ"

လျိုချင်းချင်း၏ ပြတ်ထွက်သွားသောဦးခေါင်းက စကားပြောလာသည်၊ သူမ မသေသေးချေ။ သူမ၏လည်ပင်း၌ အသား သို့မဟုတ် သွေးမရှိဘဲ ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ သစ်သားအပိုင်းအစများကို ဖော်ပြနေသည်။ သူမ၏မျက်နှာမှလွဲ၍ အရာအားလုံးမှာ အတုဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှု့တွင် လျိုချင်းချင်းသည် သူမ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံရခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ဦး၏ ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

"သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးစွန်းနေသော ရှေးဟောင်းတူပေါ်၌ စူးစိုက်နေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှာ အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဒီညမှာ လုံးဝအမြတ်မထွက်ဘဲ မဟုတ်ချေ။

"အထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ဘယ်သူမဆို ထွက်ခဲ့"

ဗီရိုအတွင်းမှ လူမှာ တုံ့ပြန်မှုမပေးဘဲ စကားမပြော၊ အသိအမှတ်မပြုချေ။ ထိုအစား လက်တစ်ဖက်သည် အဝတ်ပုံကြားမှ ဆန့်တန်းထွက်လာပြီး ဗီရိုတံခါးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပိတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

"နားမကြားဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို လျစ်လျူရှုနေတာလား"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို ရှေ့သို့ ပျံသန်းစေလိုက်သည်။ လှံ၏အမြီး၌ စိုက်ထည့်ထားသော အလောင်းကောင်သံချောင်းမှာ လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်သွားပြီး တံခါးနှင့် ခိုင်မြဲစွာ ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။

အတွင်းမှ တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးချေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် လျှောက်သွားပြီး ချုပ်နှောင်ထားသောလက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဗီရိုအတွင်းမှ လူတစ်ဦးသည် ဆွဲထုတ်ခြင်းခံလိုက်ရသည့်အခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် သွေးစွန်းနေသောတူကို မကိုင်ဆောင်ထားဘဲ လျိုချင်းချင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ သူမဟုတ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

"ဒါက စတုတ္ထထပ်စာပို့သမားတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ သူ့ကို မှတ်မိတယ်၊ သူ့နာမည်က ချာဟုန်ထောင်"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပြောသည်၊ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူသည် သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

"သိမ်းငှက်အိုကြီး ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားပဲလား"

ချာဟုန်ထောင်သည် သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ကြားနေဖြစ်ပြီး လေးလံသောနှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"တခြားအခန်းတွေမှာ စာပို့သမားတွေရဲ့ခြေရာမရှိတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ မင်း တော်တော်ပုန်းကောင်းတာပဲ၊ အခန်း ၄၀၄ ရဲ့ဗီရိုထဲကို ပြေးပုန်းနေတာ။ မင်း မကြောက်ဘူးလား ဒီအခန်းရဲ့တစ္ဆေက ဗီရိုတံခါးကို ထုရိုက်ပြီး မင်းကို အထဲမှာ သတ်သွားမှာကို"

"ဟုတ်တယ် ငါ ကြောက်ခဲ့တယ် ဒါကြောင့် အစောပိုင်းက ငါတို့ တစ္ဆေရဲ့ခေါင်းကို တည့်တည့်ချိန်ပြီး တစ်ချက်ထိအောင် ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ငါတို့ကို ဘေးကင်းစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး"

ချာဟုန်ထောင်သည် ယန်ကျန့်၏ ခြေထောက်အောက်၌ ချုပ်နှောင်ခံထားရရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယန်ကျန့်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

လူသစ်တစ်ယောက်တည်းလား။

မဟုတ်ဘူး။

လူသစ်အများအပြား။

သူသည် လီယန်၊ ဝမ်ရှန်း၊ ယန်ရှောင်ဟွားနှင့် အခြားမရင်းနှီးသောမျက်နှာများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"အထဲမှာ တခြားဘယ်သူတွေ ပုန်းနေသေးလဲ။ ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ"

"ကျွန်တော်အပါအဝင် သုံးယောက်ရှိပါတယ်"

ချာဟုန်ထောင်က ပြန်ဖြေသည်။

"တော်တော်များတာပဲ"

ယန်ကျန့်က မှတ်ချက်ချသည်။

"ဒီဗီရိုက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ အသံနဲ့လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို သီးခြားခွဲထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိနိုင်တယ်"

"ဒီဗီရိုကို အရင်စာပို့တာဝန်တစ်ခုအတွင်းမှာ ရခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်က အထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ပုန်းနေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့သဘာဝလွန်စွမ်းအင်တချို့က ဗီရိုထဲကို စိမ့်ဝင်သွားပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားမှာ မေးခွန်းတွေရှိရင် ငါတို့ ဒါကို ဆွေးနွေးကြရအောင်။ အဲဒီအရာကို အရင်ချထားလိုက်ပါ"

ချာဟုန်ထောင်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့်၏ လှံရှည်သည် မည်သည့်အချိန်မဆို သူ၏ဦးခေါင်းခွံကို ထိုးဖောက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို လေ့လာကြည့်ရှုရင်း သူ မလှုပ်ဝံ့ချေ။

ဒီကောင်က ရက်စက်စွာ ပြတ်သားသည်။

ငြင်းဆန်ခြင်း သို့မဟုတ် ခုခံခြင်းလက္ခဏာတစ်ခုပြလိုက်သည်နှင့် သူ၏ဦးခေါင်းမှာ ထိုနေရာ၌ပင် ထိုးစိုက်ခြင်းခံရပေလိမ့်မည်။

ချာဟုန်ထောင်၌ ရိုးသားစွာ ဖြေကြားရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိချေ။ သူသည် အခု ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ပြီးတော့ သူ ကြိုးစားရင်တောင်မှ အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ချေ။