အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်း

ရွှေရောင်အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ချိန်က ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ခမ်းနားစွာ သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သော နတ်ဘုရားများသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်ရှိနေခဲ့သည်မှာ ထိုရွှေရောင်သင်္ဘောများသာ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းက သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရ။ ရွှေရောင်သင်္ဘောများသည် ရုတ်တရက် တောက်ပစွာ လင်းလက်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်ပြီး ရွှယ်အန်း၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို လူအများသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးများပင် ရှာမတွေ့တော့ပေ။

လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကပင် လူအများအပြားသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ လက်မြှောက်အရှုံးပေးခဲ့ကြပြီး ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်ကိုရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်သည် ဤနတ်ဘုရားနတ်ဆိုးများ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ကျွန်များဖြစ်လာတော့မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

...

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားနတ်ဆိုးများသည် ရွှယ်အန်းတစ်ယောက်တည်း၏ လက်ချက်ဖြင့် ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။

ယခုလို မထင်မှတ်ထားသော အလှည့်အပြောင်းကြောင့် လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောစရာစကားများ ပျောက်ရှသွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် အန်းယန်ကို ပွေ့ချီပာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လာသည်။

ဖန်းမင်ရွှယ်၊ မီးဖီးနစ်နှင့် အခြားသူများလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါဆင်းသက်လာကြသည်။

ကလေးမလေး နှစ်ယောက်နှင့် ထန်ရွှမ်အာတို့သည် မှော်ရတနာအဆောက်အဦးထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်း ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကလေးမလေး နှစ်ယောက်မှာ ပြေးလာကြသည်။

"ဖေဖေ၊ မေမေ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

"မေမေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သူ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ ခဏအိပ်နေတာ"

ရှန်းရှန်းနှင့် နျန်နျန်တို့သည် နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီးနောက် ရွှယ်အန်း၏ အဝတ်စကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

ရွှယ်အန်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသောအခါ လူအုပ်သည် သူ့အတွက် လမ်းတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကြပြီး နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေကြသည်။

"သခင်ရွှယ်က ပြိုင်စံရှားပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် စတင်အော်ဟစ်လိုက်သောကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးသည် တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်ကြတော့သည်။

"သခင်ရွှယ်က ပြိုင်စံရှားပဲ"

ဤအော်ဟစ်သံများကြားတွင် ရွှယ်အန်းသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လူအုပ်ကြားမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာကာ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် လေထဲရှိ ဖွဲများပမာ တုန်ရီနေကြသော ကျင်းမိသားစုဝင်များရှိနေသည်။

ရွှယ်အန်းက ၎င်းတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

လူအုပ်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒုန်း...

ကျင်းဟောက်သည် ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

သူ့နောက်တွင် ဂျင်မိသားစုဝင်အားလုံးလည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ကျင်းဟောက်၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးအေးများဖြင့် စိုစွတ်နေပြီး သူသည် ခေါင်းကို မမော့ဝံ့ဘဲ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့်သာ ပြောခဲ့သည်။

"ရွှယ်အန်း... ငါ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ ကျင်းမိသားစုအတွက် နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလေးကို ချန်ထားပေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခွင့်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဘယ်လိုသဘောရလဲ"

ဤတောင်းပန်သံကို ကြားသောအခါ လူအများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ကျင်းမိသားစုသည် သေဒဏ်နှင့် ထိုက်တန်သည်မှာ မှန်သော်လည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော ကျင်းဟောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခွင့်သာ တောင်းဆိုနေသည့် မြင်ကွင်းသည် လူအများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သနားကြင်နာစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လူအများအပြားသည် ရွှယ်အန်းကို တောင်းပန်သည့် အရိပ်အယောင်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေတွင် ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ်ကွေးတက်သွားပြီး ပေါ့ပါးသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ သခင်မလေးက အခု ငါ့ကို မျက်လုံးချင်းတောင် မဆိုင်ဝံ့တော့ဘူးလား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူအများအပြား အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားကြသည်။

ဒူးထောက်နေသော ကျင်းဟောက်လည်း တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် တုန်ရီစွာ ပြောလိုပ်သည်။

"ရွှယ်အန်း ငါက ကျင်းမိသားစုရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင် ကျင်းဟောက်ပါ၊ မင်း ပြောနေတာက..."

ရွှယ်အန်းက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော့၊ ငါ့ရှေ့မှာ သရုပ်ဆောင်နေစရာမလိုဘူး၊ ခုနက ငါ နတ်ဘုရားတွေကို ချေမှုန်းနေတုန်းက မင်း ကျင်းဟောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံတစ်စကို ဖွက်ထားခဲ့တယ်၊ မင်းက ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ သေဆုံးခွင့်ဆိုတဲ့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ဖို့ မျှော်လင့်နေတာ မဟုတ်လား၊ နဂါးမျိုးနွယ်က သခင်မလေး ငါပြောတာမှန်တယ်ဟုတ်"

ရွှယ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူအများအပြားလည်း အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားကို နားလည်သွားကြသည်။

ကျင်းဟောက်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဒေါင်လိုက်မျက်ဆံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ရွှယ်အန်း နင် တကယ်ပဲ အဆုံးထိ ရက်စက်တော့မှာလား၊ နင်က ငါ့မောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ အစ်မတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီးသွားပြီ၊ ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ဘာလို့မပေးရတ။လဲ"

"မင်းကို ချမ်းသာပေးမယ် ဟုတ်လား၊ ဟား... မင်းသာ စကြဝဠာထဲမှာ ဒီဘုံရဲ့ တည်နေရာအတိအကျကို မပေးခဲ့ရင် နတ်ဘုရားတွေက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ပြီး ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာနိုင်မှာလဲ၊ အခုမှ သနားညှာတာမှုကို တောင်းခံနေတာက နည်းနည်းတော့ ရိုးအလွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

ရွှယ်အန်း စကားပြောရန် ပြင်နေစဉ်အတွင်း ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ့နောက်ရှိ ကျင်းမိသားစုဝင်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။

ခေါင်းများစွာသည် ကောင်းကင်သို့ လွင့်တက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျင်းဟောက်တစ်ယောက်တည်းသာ ဒူးထောက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းသည် တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တော်တော်ပရိယာယ်များတဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်ပဲ၊ မင်း ကျင်းမိသားစုကို ပထမဆုံးချဉ်းကပ်တုန်းကလည်း ကိုယ့်အတွက် နောက်ဆုတ်လမ်းတစ်ခု ချန်ထားဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်မလား၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ မင်းက သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မျိုးစေ့တွေ ချန်ထားခဲ့တာ၊ ဘယ်အချိန်မဆို မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံကို ထည့်သွင်းဖို့ လွယ်ကူအောင်လို့ပေါ့၊ ဒါပေမယ့် အခု ကျင်းမိသားစုအားလုံး သေသွားပြီဆိုတော့ မင်း ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မှာလဲ"

ကျင်းဟောက် မဟုတ်သေး... လုံတာ့သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း မုန်းတီးသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ရွှယ်အန်း နင်က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်လွန်းတယ်၊ ငါ နင့်ကို လျှော့တွက်ခဲ့မိတယ်၊ ဒါပေမယ့် နငါ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားအများကြီးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့အတွက် နင်ကိုယ်တိုင် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာပဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်က နင့်ကို အလွတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး"

ကျင်းဟောက်သည် ရုတ်တရက် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် မှိန်ဖျော့သော အမှတ်အသားတစ်ခုသည် ရွှယ်အန်းထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းလာသည်။

"နင် ငါ့ကျိန်စာမိသွားပြီ၊ ကါ့ ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်က နင့်ကို အဆုံးထိ လိုက်သတ်ကြလိမ့်မယ်၊ ဟားဟားဟား..."

လုံတာ့၏ ရယ်သံမှာ အရူးတစ်ယောက်နှင့်တူနေသည်။

ရွှယ်အန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သနားစရာပဲ"

သူ ထိုသို့ပြောကာ သူ့ နတ်ဘုရားအာရုံသည် ထိုအမှတ်အသားကို လွှမ်းခြုံကာ လေထဲတွင် ကွဲထွက်စေလိုက်သည်။

လုံတာ့၏ ရယ်သံလည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"နင်... နင် ဘယ်လိုလုပ်..."

လုံတာ့သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သူမ ပြုလုပ်လိုက်သော ကျိန်စာသည် နဂါးသွေးကျိန်စာဖြစ်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းပညာဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်မှ လက်ဆင့်ကမ်းလာသော ဆန်းကြယ်သည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် နတ်ဘုရားအာရုံနှင့် ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားသည်။

ဤအမှတ်အသားသည် သင်၏ ကျင့်ကြံမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးမည်မဟုတ်သော်လည်း အရိပ်ကဲ့သို့ မဆုတ်မနစ် လိုက်ပါနေမည်ဖြစ်သည်။

ဖြေရှင်းနည်းကို မသိဘဲ ဘဝပြန်ဝင်စားလျှင်ပင် ၎င်းကို မချိုးဖျက်နိုင်ပေ။

သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုနည်းပညာမျိုးကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကတည်းက ငါငြီးငွေ့နေပြီ"

သူ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နတ်ဘုရားအာရုံကို လှည့်လိုက်ကာ ထိုအမှတ်အသားသည် ပြာအဖြစ်သို့ ရောက်သွားသည်။

"အိုး၊ ငါ မင်းကို ပြောဖို့မေ့နေတာ၊ မင်းရဲ့ ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်လည်း သိပ်မကြာခင် ရှင်သန်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အဲ့လိုဖြစ်အောင်လုပ်မှာမို့လို့ပဲ"

သူ တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြီးနောက် အဖြူရောင်မီးတောက်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်သည် လုံတာ့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

လုံတာ့သည် ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရွှယ်..."

ဘုန်း

အဖြူရောင်မီးတောက်သည် လုံတာ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး မှိန်ဖျော့သော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခုနှင့်အတူ သူမလည်း လုံးဝလောင်ကျွမ်းသွားကာ ဘာမှမကျန်ခဲ့တော့ပေ။

ဤကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်၏ အမွေဆက်ခံသူမှာ ဝိညာဉ်ပါ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်မှသာ ကြည့်ရှုနေသူများလည ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားလည်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ရွှယ်အန်း၏ ပြတ်သားမှုနှင့် ထက်မြက်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် လှည်ဘပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲချန်၊ ကျန်တာတွေကို စီစဉ်လိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် ယန်အာကို အရင် အိမ်ပြန်ခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်"

"ကောင်းပါပြီ"

ချန်ရှို့ဟယ်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်အပြင် ထန်ရွှမ်းအာနှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အန်းမိသားစုဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ချန်ရှို့ဟယ်နှင့် အခြားသူများသည် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာသက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကြောင့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးမှ လူများ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

ရွှယ်အန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားပြသမှုသည် မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် နိုင်ငံအများအပြားသည် ဤနိုင်ငံအပေါ် ကောင်းမွန်သော သဘောထားများ ပြသလာကြသည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆို ထိုအချိန်မှစ၍ ဟွာကောနိုင်ငံသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပြိုင်ဆိုင်လြိ့မရသော အင်အားအကြီးဆုံးနိုင်ငံ ဖြစ်လာမည်ကို လူတိုင်း နားလည်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။