ငါက မင်္ဂလာပွဲကို လုယူဖို့လာတာ

ဝှစ်….

ဒီစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့် ပုံရိပ်နှစ်ခု လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

တစ်ယောက်မှာ လျိုကျန့်လီဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ သဘာဝအတိုင်း ချန်းဖေးလန်ပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်သား စုထျန်းယွဲ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍သာ သတို့သား၏ ပျော်ရွှင်သောနေ့ မဟုတ်ပါက သူတို့ သူမနှင့် လေးလေးနက်နက် စကားပြောရပေလိမ့်မည်။

လက်ပိုက်ထားသော စုထျန်းယွဲ့သည် သူမ၏နူးညံ့သော မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဟန် ဆက်ဆောင်နေသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများထဲမှ ကောက်ကျစ်သော အလင်းရောင်မှာမူ မဖုံးကွယ်တော့ပေ။

ချန်းဖေးလန်၏ မျက်နှာမှာ နှင်းခဲများကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ျား အစ်မ ကျန့်လီနဲ့ ကျွန်မ ရှင်းပြချက်တစ်ခု လိုချင်တယ်"

ဒီနေ့ အန်းယာ အိမ်တော်တံခါးကို ဝင်လာသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူမအတွက် လုံလောက်စွာ စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဘယ်ကမှန်းမသိသော စွဲမက်ဖွယ် မြေခွေးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ဘယ်လိုပေါ်လာရသနည်း။

အကယ်၍သာ သူတို့၏အချုပ်အခြာအာဏာကို မပြသဘဲ တခြားအမျိုးသမီးများကို နောက်ဆုတ်အောင် မလုပ်ပါက သတို့သားကို ဒီအတိုင်း သူ၏နန်းတွင်းဆောင်ကို တည်ထောင်ခွင့် ပြုရမည်လား။

သူမကြားခဲ့သည်။ ရှိနေသော အရာရှိများစွာသည် ချင်မိသားစုထဲသို့ သူတို့၏သမီးများကို လက်ထပ်ပေးရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ဆက်လက်ထားရှိနေကြသည်။

ဒီအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ချန်းဖေးလန်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ပွဲကြည့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ကြည့်ရှုသူများသည် ရုတ်တရက် သူတို့၏ကျောရိုးထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သောက်ကြ သောက်ကြ မကြာခင် မစားရင် အစားအစာတွေ အေးကုန်တော့မယ်"

"ညီအစ်ကိုကျိုး မင်းက အရမ်းတွန့်တိုတာပဲ မင်းခွက်ထဲမှာ သေရည်တွေ အများကြီး ချန်ထားတယ် ငါးမွေးမလို့လား"

"ဒီနေ့ ငါတို့မူးတဲ့အထိ သောက်ကြမယ်"

ချင်ဖုန်းသည် ဖေးလန်ကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

"အခြေအနေတွေက မိန်းမတို့ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး"

သူစကားပြောသည်နှင့် သူတို့ပတ်လည်မှ ဆူညံသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်တစ်ချောင်းကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်သည်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီမှ အစ်ကိုကြီးများပင်လျှင် နားစွင့်လိုက်ကြသည်၊ အထူးသဖြင့် တတိယအစ်ကိုကြီး ရွှီလဲ့ရှန်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ ချင်ဖုန်း ရှိနေသူများကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တိုင်း သူတို့သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို စကားပြောကာ သောက်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ဟန်ဆောင်ကြသည်။

သို့သော် သူ၏အကြည့် လွှဲသွားသည်နှင့် သူတို့သည် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုခုကို လွဲချော်သွားမည်စိုးသဖြင့် ချက်ချင်းပင် တစ်ဖန်ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် လက်လျှော့လိုက်ပြီး စုထျန်းယွဲ့၏ အစောပိုင်းက မပွင့်မလင်းစကားများကို ရှင်းလင်းစပြုသည်။

"မြေခွေးရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ကိုယ်ပွား"

"မြေခွေးငယ်လေး"

လူများသည် သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် သိသာသော စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် များစွာမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ဒါအကုန်ပဲလား။

နောက်ဆုံးတွင် ကြားစရာ အကြောင်းအရာများ မရှိတော့ပုံရသဖြင့် အားလုံး နောင်တရသော ခံစားချက်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စုထျန်းယွဲ့၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟသွားပြီး သူမတစ်ခုခုပြောချင်ပုံရသော်လည်း ချင်ဖုန်းက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။

"သူဌေးမ ထျန်းယွဲ့ ခင်ဗျားဒီမှာ ရှိနေတာ ကြာပြီပဲ ဘာလို့ နေရာတစ်ခုမရှာလိုက်တာလဲ"

သူမ၏ဘေးတွင် စုရှောင်ယွဲ့သည်လည်း မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်၏ လက်စကို ဆွဲလိုက်သည်။ သတို့သား၏ နေ့ကြီးရက်ကြီးတွင် ဒီလိုအနှောင့်အယှက်မျိုး ဖြစ်စေခြင်းက မဟာချန် တော်ဝင်မိသားစုကို စိတ်ဆိုးစေနိုင်သည်။ အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်ပါက မြေခွေးလေးရဲ့ တီးတိုးသံပြာသာဒ်သည် ဆက်လက်လည်ပတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

တူရှန်းမြေခွေးမျိုးနွယ်၏ အမြတ်အစွန်းအများစုသည် ယခုအခါ မြေခွေးလေးရဲ့ တီးတိုးသံပြာသာဒ်မှ လာသည်။

"မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင် တော်လောက်ပါပြီ"

"ကောင်းပြီ"

စုထျန်းယွဲ့သည် စွဲမက်ဖွယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လွတ်နေသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မုန်တိုင်းပြီးဆုံးသွားပြီဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထို့နောက် ချင်စံအိမ်တော်၏ တံခါးဝတွင် ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချင်ဖုန်း ငါမင်းကို မင်္ဂလာပွဲမှာ လုယူဖို့ လာခဲ့တယ်"

အနည်းငယ် ပျင်းရိနေခဲ့သော ဧည့်သည်များသည် ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားမှု ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အသံလာရာသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ သူတို့၏မျက်လုံးများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

"အသူရာမျိုးနွယ်"

သူတို့သည် အသူရာဘုရင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်အချို့ကို မှတ်မိကြသည်။

သူတို့ထဲမှ များစွာသည် မင်းနေပြည်တော်အပြင်ဘက်မှ လူသားမျိုးနွယ်နှင့် အသူရာမျိုးနွယ်တို့၏ တိုက်ပွဲတွင် ရှိနေခဲ့ကြသဖြင့် မှတ်ဉာဏ်မှာ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အော်ဟစ်လိုက်သော စွဲမက်ဖွယ် မိန်းကလေးမှာမူ မိခင်ကျားသစ်တစ်ကောင်၏ ရိုင်းစိုင်းသောအလှနှင့် တောက်ပသော မျက်လုံးများတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေပြီး လူများစွာကိုလည်း စွဲမှတ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏ သမီး၊ အသူရာမျိုးနွယ်၏ ဘုရင်ငယ် ပါဘလို ပင်ဖြစ်လေ၏

ချင်ဖုန်းကို ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏အချစ်ကို ပွင့်လင်းစွာ ကြေညာခဲ့ပြီး သူ့ကို အသူရာမျိုးနွယ်သို့ ပြန်လည်လက်ထပ်မည်ဟု သစ္စာဆိုခဲ့သည်။

သူမသည် ဒီနေ့ သူမ၏ကတိကို ဖြည့်ဆည်းရန် လာခဲ့သည်လား။

ဒီမင်္ဂလာဆောင်ပွဲက တကယ်ပဲ တက်ရောက်ရကျိုးနပ်တယ်၊ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတာပဲ။

ကြည့်ရှုသူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ချင်ဖုန်း၊ လျိုကျန့်လီ၊ ချန်းဖေးလန်နှင့် ပါဘလိုတို့ကြား ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း တောက်ပနေသည်။

ဒီပြဇာတ်က အခုမှ စတင်ရုံသာရှိသေးပြီး သွေးထွက်သံယိုဖြင့် မပြီးဆုံးရန် ဆုတောင်းခြင်းမှလွဲ၍ သူတို့သည် ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းရန်သာ မျှော်လင့်ကြသည်။

ပြီးတော့ ပါဘလိုသည် ပရိသတ်ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။ သူမပေါ်လာသည်နှင့် လျိုကျန့်လီနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မီးတောက်ကဲ့သို့သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အသူရာမျိုးနွယ်တွင် ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ကို အင်အားသုံး၍ ယူဆောင်ခြင်းသည် ထုံးစံပင် ဖြစ်၏။

အရင်ဆုံး သူမ၏ရှေ့မှ ဒီနှစ်ယောက်ကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် အတွင်းမှ တစ်ယောက်ကို နောက်မှ ဖြေရှင်းမည်။

ပါဘလိုသည် သူမ၏လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်ရာ ကွဲအက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါချင်ဖုန်းကို ခေါ်သွားမယ် သဘောမတူတဲ့သူရှိရင် ငါ့ကို စိန်ခေါ်လို့ရတယ် ဘယ်သူ အရင်သွားချင်လဲ"

အတိတ်တွင် သူမတွင် ဒီလိုယုံကြည်မှုမျိုး ရှိမည်မဟုတ်သော်လည်း ကမ္ဘာ့အပြောင်းအလဲများ အပြီးတွင် သူမ၏ကျင့်ကြံမှုသည်လည်း ကြီးမားသော တိုးတက်မှုများ ရရှိခဲ့သည်။ ဒီနေ့တွင် သူမသည် တတိယအဆင့်နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူမ၏အသက်အရွယ်တွင် ဒီလောက်အစွမ်းရှိသူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိမည်နည်း။

ချန်းဖေးလန်သည် သူမ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏အရှိန်အဝါများ သူမ၏ပတ်လည်တွင် စုစည်းလာသော်လည်း သူမ၏ဘေးမှ လျိုကျန့်လီက သူမကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ဒါကို ငါ့ဘာသာငါ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်"

သတို့သား၏ နေ့ကြီးရက်ကြီးတွင် ဒီပြက်လုံးကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပါဘလို၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မြင့်တက်လာသည်။ သူမဒီအမျိုးသမီးကို မှတ်မိသည်။ အတိတ်က အားကစားကွင်းတွင် သူမသည် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အံ့အားသင့်ဖွယ် အစွမ်းကို ပြသခဲ့သည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမသည် ချင်ဖုန်း၏ ပထမဇနီးပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ ဘယ်ကစကြမလဲ"

လျိုကျန့်လီသည် ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ ပေါ့ပါးစွာ ပျံတက်သွားသည်။ မကြာမီတွင် သူမ၏နယ်ပယ် ပွင့်ထွက်လာပြီး ချင်စံအိမ်တော်အထက်မှ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ပါဘလိုသည် ထုံးစံအတိုင်း နားလည်သည်။ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူမသည် အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။

ခန်းမအတွင်းတွင် အစ်ကိုကြီး ရှန်လီက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် လျိုကျန့်လီက မကြာသေးခင်ကမှ ဒုတိယအဆင့်နယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်သွားတာ မဟုတ်လား"

ယန်ချန်နှင့် အခြားသူများ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် သနားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသနေသည်။

အခြားကြည့်ရှုသူများမှာမူ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ခွက်များမှ သောက်စရာများ ယိုဖိတ်နေသည်ကိုပင် သတိမပြုမိကြပေ။ အချို့သည် စိတ်ဝင်စားလာပြီး လောင်းကစားစပြုကြသည်။

"ငါလောင်းတယ် လျိုကျန့်လီက သူ့ပြိုင်ဘက်ကို အကွက်တစ်ရာအတွင်းမှာ အနိုင်ယူလိမ့်မယ်"

အခြားသူများသည် သူတို့၏လောင်းကြေးများကို ထပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ဒုတိယလူ စကားမပြောမီတွင် အထက်မှ နယ်ပယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ပုံရိပ်တစ်ခု ကျက်သရေရှိစွာ ဆင်းသက်လာပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် အပြာရောင်အသားအရေဖြင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ကိုင်ထားရာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

"ပြီးသွားပြီလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ခန်းမထဲမှ လူများသည် အံ့အားသင့်စွာ အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒါအရမ်းမြန်မနေဘူးလား။

ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် ပါဘလိုသည် ကောင်းကင်သတ် အသူရာနှင့် အခြားသူများထံသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။ သူမယှဉ်နိုင်မှတော့ ပုံမှန်အတိုင်း လက်ထပ်ခြင်းကိစ္စကို ထပ်မံ မပြောရဲတော့ပေ။

ချင်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ပြီး သူတို့အတွက် ထိုင်စရာနေရာတစ်ခု ရှာပေးလိုက်သည်။

မဟာချန်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်လိုက်လျှင် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲသို့ အသူရာမျိုးနွယ်ကို မည်သူက ဖိတ်ကြားနိုင်မည်နည်း။ ဂုဏ်သိက္ခာက ကြီးမားလှသည်။

ခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ပြီးသွားသော ပိုင်ချိုးသည် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာ ပြသလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး လူကြိုက်များတာပဲလို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး"

ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ချင်အန်းက အကောင်းဆုံးပဲ၊ သူမစိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထပ်ပေါင်းလိုက်သည်။

စားသောက်ပွဲ ဆက်လက်ကျင်းပနေစဉ်တွင် အငမ်းမရ စားသောက်နေခဲ့သော အစ်မသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တုန်ယင်စပြုသည်။

သူမငိုနေသလား။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

"အစ်မ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ယန်သည် ဘေးသို့စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် သေရည်ဆက်သနေဆဲဖြစ်သော ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏အကြီးဆုံးသမီးကို အဲဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ ခိုးသွားတာလား။

ဒါအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

သူ၏ညာဘက်လက်သည် ဗီဇအလျောက် သူ၏ဓားရိုးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ဝူရွှမ်သည် လှည့်လာပြီး သူမ၏ပါးများ ဖောင်းကားနေကာ နှုတ်ခမ်းများတွင် အစားအစာ အစွန်းအထင်းများ ရှိနေသည်။

"အရမ်းအရသာရှိတာပဲ"

သူမသည် အရသာကြောင့် မျက်ရည်ကျသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ပိုင်ယန်: "……….."

ပိုင်ချိုး: "…………"

မင်္ဂလာဆောင်ပွဲသည် ချောမွေ့စွာ ဆက်လက်ကျင်းပသွားပြီး အားလုံးသည် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ကြပြီး မလွဲမရှောင်သာ အချို့မူးယစ်သွားကြသည်။

ခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရွှီလဲ့ရှန်သည် မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတစ်ချိန်က ငါ့ညီလေးအတွက် ဗေဒင်တစ်ခု တွက်ခဲ့ဖူးတယ် အဲဒီထဲက တစ်ဝက်က အခုအမှန်တကယ် ဖြစ်လာပြီ"