ကံကြမ္မာဆိုတာ ဘာလဲ

ဒီနေ့တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ချင်စံအိမ်တော်သို့ ရုပ်ဖျက်ကာ လာရောက်ပြီး အန်းယာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ယခုအခါ နောက်ပိုင်းလူသည် နည်းနည်းလေး နုပျိုမှုလျော့သွားပြီး နည်းနည်းလေး ပိုရင့်ကျက်လာကာ ယခင်ကနှင့်မတူသော ကျက်သရေတစ်မျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပိုမိုသန့်စင်လာပုံရသည်။

ဒီအပြောင်းအလဲသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူမကို လုံးဝကွဲပြားသွားစေသည်ကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသား နားလည်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ အကိုတော်က ဒီနေ့ ကျွန်မကို လာတွေ့ဖို့ ဘယ်လိုအချိန်ရတာလဲ"

အန်းယာက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ရင်း စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက လူတွေနဲ့ ခမည်းတော် နန်းတွင်းစာကြည့်တိုက်မှာ ဆွေးနွေးပြီးကတည်းက ခမည်းတော်က အဲဒီမှာ အချိန်အများကြီး ကုန်ဆုံးနေပြီး အဲဒီပန်းချီကားကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတယ် ငါက ခမည်းတော်ရဲ့ အခြေအနေအတွက် စိုးရိမ်ပေမဲ့ ဘယ်သူနဲ့မှ ပြောဆိုတိုင်ပင်လို့မရဘူး ဒါကြောင့် ညီမတော်ကို လာတွေ့ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာ"

သူတို့သည် မယ်တော်တစ်ဦးတည်းမှ မွေးဖွားလာကြပြီး သူမသည် သူ့ကို ထီးနန်းလုရန် ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိသဖြင့် ပုံမှန်အတိုင်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရင်ဖွင့်နိုင်ကြသည်။

အန်းယာသည် သူမ၏နူးညံ့သော မျက်မှောင်များကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် စာကြည့်တိုက်ထဲမှ ပန်းချီကားကို မှတ်မိသည်၊ ထိုပန်းချီကားသည် မဟာချန်၏ တည်ထောင်သူဧကရာဇ်၏ ဓားဖြစ်သော ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားကို ချိတ်ပိတ်ထားသည်။

ဒဏ္ဍာရီအရ ကမ္ဘာလောကကြီး ရှုပ်ထွေးနေစဉ်တွင် လူများဒုက္ခရောက်နေသောအခါ တည်ထောင်သူဧကရာဇ်သည် ကောင်းကင်မှ လက္ခဏာများကို တုံ့ပြန်ပြီး ထကြွခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် တောင်ထိပ်တစ်ခုတွင် ပိတ်မိနေစဉ် သူသည် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသောအခါ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ထွန်းလင်းကျဆင်းလာပြီး ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းမှုဖြင့် သန်းပေါင်းများစွာသော အလောင်းများ မြှုပ်နှံခံရပြီး အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဒီဓားကို အသုံးပြုကာ အခက်အခဲများမှတစ်ဆင့် သူ၏ထီးနန်းလမ်းကို ခင်းခဲ့သည်။

ဒါက ကောင်းကင်မှ ချီးမြှင့်သော နတ်ဘုရားဓားပင်။

ဒီဇာတ်လမ်းက အရမ်းအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များသည် ဒါကို ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ပြီး လုံးဝမယုံကြည်ကြပေ။

အန်းယာသည် ဒီဒဏ္ဍာရီသည် သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် အာဏာတည်ဆောက်ရန်နှင့် ဒဏ္ဍာရီဆန်သော အရောင်အနည်းငယ် ထပ်ထည့်ရန် တော်ဝင်မိသားစုက ထပ်ပေါင်းထည့်ထားသော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုမျှသာဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ သိသည်။

သို့သော် ပြောရမည့် အချက်တစ်ချက် ရှိသည်။

တော်ဝင်မိသားစုဝင်များသာ ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ ၎င်း၏စွမ်းအားသည် ကြီးမားသော်လည်း ပေးဆပ်ရမည့် အဖိုးအခမှာလည်း ကြီးမားသည်။

အတိအကျ ဘာကိုပေးဆပ်ရမည်ကိုတော့ နန်းတက်လာမည့် ဧကရာဇ်သာလျှင် နန်းတက်သည့်အခါ ယခင်ဧကရာဇ်၏ နှုတ်မှ သင်ယူနိုင်သည်။

ဓားသည် ပန်းချီကားထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ခံထားရကတည်းက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တစ်စုံတစ်ရာ အသံမမြည်ခဲ့ဘဲ ယခုအခါ တော်ဝင်မိသားစု၏ သင်္ကေတတစ်ခု၊ အလှဆင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။

အန်းယာသည် နတ်ဘုရားဓားကို အာရုံမစိုက်ဘဲ အဲဒီအစား မေးလိုက်သည်။

"ခမည်းတော်က မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက လူတွေနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ရမှာကို စိုးရိမ်နေလို့လား"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူမ၏စကားများကြောင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"စာကြည့်တိုက်ထဲက ဆွေးနွေးပွဲအတွင်းမှာ ငါနဲ့ တခြားတော်ဝင် ညီအစ်ကို တော်တော်များများလည်း ရှိနေခဲ့တယ် ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေက အရင်တုန်းက အသူရာမျိုးနွယ်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့တုန်းကနဲ့ သိပ်မကွာဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ကျင်းဝမ်းဟောင်ရဲ့ နှုတ်ကနေ ဘုံသုံးဘုံက ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်လို့ ငါတို့သိခဲ့ရတယ် အခု ငါတို့အားလုံးက ပင်လယ်ထဲက လှေငယ်လေးတွေလိုပဲ အချိန်မရွေး ဒေါသတကြီး လှိုင်းလုံးတွေက မျိုချသွားတာကို ခံရနိုင်တယ်"

အန်းယာ၏ မျက်မှောင်များ ပိုမိုကြုတ်သွားသည်။

သူမသည်လည်း မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ၏ ဒီဘုံသို့ ကျူးကျော်ရခြင်းအကြောင်းရင်းကို သူမ၏ယောက်ျားထံမှ သိရှိခဲ့ရသည်။

အကယ်၍သာ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံတွင် မကြာမီဖြစ်ပေါ်တော့မည့် လှုပ်ခတ်မှုသာ မရှိခဲ့ပါက သူတို့သည် အသက်လုသည့် နည်းလမ်းများကို အသုံးမပြုခဲ့ကြပေ။

ဘုံသုံးဘုံကို လောဘကြီးနေသော သတ္တဝါများသည် အလွန်ထူးဆန်းပြီး ယခုအချိန်အထိပင် သူမလက်ခံရန် ခက်ခဲနေသည်။

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမစိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ခမည်းတော်က အနာဂတ်မှာ နတ်ဘုရားဓားကို အသုံးပြုရမယ့် အခြေအနေတစ်ခု ရှိလာမယ်လို့ ကြိုမြင်နေပြီး အဲဒါကြောင့် ဒီလိုဖြစ်နေတာလား"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအနေဖြင့် မင်းသားသည် မဆင်မခြင် စကားမပြောရဲဘဲ သက်ပြင်းချရုံသာ တုံ့ပြန်နိုင်သည်။

အန်းယာက ဆက်ပြောသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ရဲ့ နိုင်ငံတော် ဆရာက ဒါကို ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ခဲ့လဲ"

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက လှုပ်ခတ်မှု ပြီးဆုံးသွားကတည်းက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ရဲ့ နိုင်ငံတော် ဆရာက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ကို ပိတ်ထားပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘယ်သူနဲ့မှ မတွေ့တော့ဘူး"

သူက ပြန်ဖြေသည်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်တွင် ဆံပင်ဖြူများဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ချင်ဖုန်း၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးတွေဆီက ကြားတယ် ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတယ်ဆို"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်သည် အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်ထားခဲ့ပြီး သူသည်လည်း ကောလာဟလအချို့ ကြားခဲ့ရသည်။ ပထမထပ်သာ သူ၏အစ်ကိုကြီးများ နေထိုင်ရန် ရရှိပြီး ထိုထက်ကျော်လွန်၍ မည်သူမျှ တက်ခွင့်မပြုပေ။

ဒါဆို အဘယ်ကြောင့် နိုင်ငံတော် ဆရာက သူ့ကို အခုလာရှာရသနည်း။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ကျေနပ်သော အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက တိုက်ပွဲက မင်းရဲ့ကံကြမ္မာရဲ့ တာအိုအပေါ် နားလည်မှုကို ပိုနက်ရှိုင်းစေခဲ့တယ် ငါ့နောက်မှာ ငါ့ရဲ့သင်ကြားမှုတွေကို အမွေဆက်ခံမယ့်သူတစ်ယောက် ရှိနေပုံပဲ"

သူ၏စကားလုံးများသည် သူ၏အမွေကို လွှဲပြောင်းပေးနေသကဲ့သို့ အသံထွက်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ နောက်နေတာပဲ ဆရာက မသေမျိုးဖြစ်ပြီး ကံကြမ္မာရဲ့ တာအိုရဲ့ သခင်ပဲ ဆရာ့ရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကို အမွေဆက်ခံဖို့ တခြားသူတွေ မလိုအပ်ပါဘူး"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ချင်ဖုန်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းအရာကို နောက်ထပ်မဆွေးနွေးတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူထရပ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းဘယ်လိုထင်လဲ ကံကြမ္မာဆိုတာ ဘာလဲ"

ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"အကြောင်းနဲ့အကျိုး၊ ကြိုတင်သတ်မှတ်ချက်၊ လူ့ကံကြမ္မာကို ကောင်းကင်က သတ်မှတ်တယ် ဒါကံကြမ္မာလား"

"မင်းမှန်တယ် ကောင်းကင်ဘုံဝိညာဉ်နဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်သဘာဝက ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုတော်ပဲ ပြီးတော့ ကောင်းကင်က သက်ရှိအားလုံးကို အုပ်စိုးတယ် ကောင်းကင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို သေစေချင်ရင် သူသေရမယ်၊ ကောင်းကင်က နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ပျက်စီးစေချင်ရင် ပျက်စီးလိမ့်မယ် ဒါကံကြမ္မာပဲ"

"ကောင်းကင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သာမန်လူတွေက ယာယီတိမ်တိုက်တွေပဲ ကမ္ဘာ့အပြောင်းအလဲတွေက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပဲ အရာအားလုံးက ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပဲ ကောင်းကင်ရဲ့ လမ်းစဉ်နဲ့အတူ ရှင်သန်ကြီးထွားတယ် ဆန့်ကျင်ရင် ပျက်စီးခြင်းကို ဦးတည်တယ် ဒါကံကြမ္မာပဲ"

ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီပြောဆိုချက်က သက်ရှိအားလုံးက စစ်တုရင်ခုံပေါ်က စစ်တုရင်ရုပ်တွေပဲဖြစ်ပြီး သူတို့က ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုတော်အတိုင်းသာ ကြိုးကိုင် ခြယ်လှယ်ခံနိုင်တယ်လို့ အသံထွက်နေပြီး ဒါက အတော်လေး မနှစ်မြို့စရာကောင်းသည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တောင် တပည့်က လူက ကောင်းကင်ကို အောင်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ နိယာမတစ်ခုကိုလည်း ကြားဖူးပါတယ် ဆရာလိုပဲ ကံကြမ္မာကို ချောင်းကြည့်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မဟာချန်ကို ပျက်စီးခြင်းကနေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကယ်တင်ခဲ့တာ ကံကြမ္မာကို အောင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ချင်ဖုန်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်ပါသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါအားလုံးက ကံကြမ္မာရဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေသေးရင်ရော"

ချင်ဖုန်းသည် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ အဲဒီအစား ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြသည်။

ကန်တစ်ခုတွင် ကန်ထဲတွင် အကန့်အသတ်မခံချင်သော ငါးငယ်တစ်ကောင် ရှိပြီး သူသည် တစ်နေ့တွင် ဆယ်ပေအကွာမှ တောင်ကျချောင်းသို့ သွားနိုင်မည်ဟု အမြဲမျှော်လင့်နေသည်။

သူသည် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို အမြဲစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး တစ်နေ့တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းကာ ကန်ရေလျှံသွားသည်။ သူသည် ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါကာ တောင်ကျချောင်းထဲသို့ ကူးခတ်သွားသည်။

သို့သော် တောင်ကျချောင်းတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် သူသည် တောင်ကျချောင်းက အလွန်သေးငယ်သည်ဟု ခံစားရပြီး မြစ်သို့ သွားချင်လာသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျင်ကာ အထက်သို့ ကူးခတ်သွားသည်။ မရပ်မနား ကြိုးပမ်းမှုများမှတစ်ဆင့် သူသည် လှိုင်းထန်သော ရေတံခွန်ကို ခုန်ကျော်ကာ မြစ်ထဲသို့ ကျသွားသည်။

သို့သော် သူသည် ကျေနပ်ခြင်းမရှိသေးပေ။ သူသည် မြစ်ထဲသို့ ကူးခတ်ကာ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

အဆုံးမရှိသော သမုဒ္ဒရာသည် သူ့ကို အဆုံးကို မမြင်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်ခဲ့ပြီး ကန်ထဲမှ ငါးငယ်တစ်ကောင် မဟုတ်တော့ပေ။ သို့သော် သူသည် မော့ကြည့်သောအခါ ကောင်းကင်သည် သူကန်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသည်နှင့် မထူးမခြားနားပင်။

သူသည် သူ၏ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် အမြဲတမ်း ကံကြမ္မာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

"ဘယ်လောက် ရယ်စရာကောင်းလိုက်လဲ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ ပြောချင်တာက သတ္တဝါပေါင်းများစွာထဲက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းက အဲဒီငါးငယ်လေးလိုပဲ ကံကြမ္မာကနေ လွတ်မြောက်ပြီလို့ ထင်နေပေမဲ့ တကယ်တော့ အရာရာအားလုံးက ကံကြမ္မာထဲမှာပဲ ရှိနေပြီး ငါတို့ ဘယ်တော့မှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘူးဆိုတာလား"

အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူအရင်က ချောင်းကြည့်ခဲ့သော အနာဂတ်ကရော……

ရှင်းမပြနိုင်သော လေးလံမှုတစ်ခု သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နေရာယူသွားသည်။

"ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့လမ်းစဉ်က အစကတည်းက မှားခဲ့တယ် ငါဒီလောက်အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရရင်တောင် ကန်ထဲကနေ သမုဒ္ဒရာထဲကို ကျသွားသလိုပဲ ဒါပေမဲ့ မင်းက မတူဘူး ချင်ဖုန်း မင်းက ကန်ထဲမှာ မွေးဖွားခဲ့တာမဟုတ်ဘူး မင်းက ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့သူပဲ မင်းမှာ စစ်တုရင်ခုံကို မှောက်လှန်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိတယ်"

ချင်ဖုန်းသည် မလွှဲမရှောင်သာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ မျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ဆရာ ဘာကိုဆိုလိုလဲ ကျွန်တော်နားမလည်ဘူး"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ စိတ်အေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ မင်းက ငါ့ကို အသက်အရမ်းကြီးနေလို့ နည်းနည်းရူးနေတဲ့ စကားပြောဖော်လိုချင်တဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

"မင်းအခု သွားနိုင်ပြီ"

ချင်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။