တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အစားထိုးခြင်း

ချင်ဖုန်း ချင်စံအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်တိုင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်တွင် နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် ပြောဆိုခဲ့သော စကားဝိုင်းက စိုးမိုးနေဆဲပင်။

ထိုပုံပြင်သည် "ရေတွင်းထဲက ဖား" ဟူသော ပုံပြင်ကို သူ့အား မနေနိုင်ဘဲ သတိရသွားစေသည်။

အကယ်၍သာ အရာရာအားလုံးကို ကံကြမ္မာက စီစဉ်ထားပါက သူတို့၏တည်ရှိမှုက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမည်နည်း။

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တာအိုက အတိအကျ ဘာလဲ၊ ဒါတကယ်ပဲ တည်ရှိရဲ့လား"

"ဆရာက ဘာလို့ ငါက ငါးကန်ထဲမှာ မွေးဖွားခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရတာလဲ"

ဒီအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်စပြုသည်။

"ဒါဆို ဆရာက ငါက ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်မဟုတ်ဘဲ ဘဝကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်ဆိုတာ သိနေတာလား"

ဂလု

သူ၏လည်စေ့ လှုပ်ရှားသွားပြီး ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခုန်လာသည်။

"ဆရာက ငါဘဝကူးပြောင်းလာသူအဖြစ် ရောက်လာတာကို ဘယ်တုန်းက သိခဲ့တာလဲ ငါဖေးလန်နဲ့ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ကို ဝင်တုန်းက အဲဒီအဘိုးကြီးက ငါ့ကို ထွင်းဖောက်မြင်သွားတာလား"

"မဟုတ်ဘူး ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး အဲဒီတုန်းက သူက ငါ့ရဲ့စာပေအရည်အချင်းကိုပဲ အထင်ကြီးပြီး ငါ့ကဗျာကို အလကားရချင်နေတာ"

"ဒါဆို ငါမင်းနေပြည်တော်ကို ရောက်လာပြီး ဆရာနဲ့တွေ့တဲ့အခါ သူငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ထွင်းဖောက်မြင်သွားတာလား"

အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားပညာရပ်သည် လူတစ်ယောက်ကို သန့်စင်သော သတ္တဝါသုံးဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် အဓိကသတ္တဝါတစ်ဦး ရှိနေသင့်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ၏အမြင်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ထိုအဘိုးကြီးထက် များစွာအားကောင်းပြီး အားကိုးရသည်။

ဟွန်း သူဒီစကားကို အဘိုးကြီးရှေ့မှာတော့ သေချာပေါက် မပြောသင့်ဘူး...

"ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ ဆရာက ငါ့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်တုန်းက သိခဲ့လဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး အရေးကြီးတာက ငါ့အပေါ် သူရဲ့သဘောထားပဲ"

ငါ့ကို မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံပြီး နှိမ်နင်းမယ့်အစား သူက ဂရုတစိုက် သင်ကြားပေးပြီး မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးမားမားတောင် ထားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်တွင် ပြောခဲ့သော စကားလုံးများသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။

"ငါက ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့သူ၊ စစ်တုရင်ခုံကို မှောက်လှန်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့စစ်တုရင်ခုံကို ငါမှောက်လှန်ရမှာလဲ၊ ကံကြမ္မာလား"

သုံးသပ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏စိတ် ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အရေးကြီးသောအချက်မှာ နိုင်ငံတော် ဆရာ ပြောဆိုခဲ့သော လေသံ ဖြစ်သည်။ သူသည် သေလုနီးပါးလူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ၏နောက်ဆုံးစကားများကို မှာကြားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဒါက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

"အကြီးအကဲ ရွှမ်းယီရဲ့ တည်နေရာ မသိရတာတော့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါသူ့ကို မေးလို့ရလောက်တယ်"

ညနက်သန်းခေါင်ယံတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်မှ လေနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

မြစ်ကိုးခွေ့ ကမ်းပါးတွင် ငါးမျှားနေသော နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် ရုတ်တရက် ဘေးသို့စောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဆံပင်ဖြူများဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ငါမင်းရဲ့ပုံစံအမှန် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်ကနေ ထွက်သွားတာကို ဘယ်တော့မှ မမြင်ဖူးဘူး အခုအပြင်မှာ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါနည်းနည်း စိတ်မသက်မသာ ခံစားရတယ်"

ဆံပင်ဖြူနှင့် မုတ်ဆိတ်မည်း နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိလာတာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ အတူတူ သေရည်တစ်ခွက် ကောင်းကောင်းသောက်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဘူး ဒီည သောက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

သူပြောနေစဉ်တွင် သူ၏လက်စများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သေရည်အိုးငယ်တစ်လုံးနှင့် သေရည်ခွက်နှစ်ခွက် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ကမ်းပါးပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ညင်သာစွာ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

"လရောင်ခြည်ပြခန်းက နတ်ဘုရားမူးယစ်ရီဝေလား တကယ်ပဲ လူ့ဘုံရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ သေရည်ပဲ"

သူ၏ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သေရည်ခွက်သည် သူ၏လက်ထဲသို့ ပျံသန်းလာပြီး သေရည်သည် အပ်တစ်ချောင်းကို ချည်မျှင်ဖြင့် သွင်းသကဲ့သို့ ခွက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

သူခေါင်းမော့ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး အရသာကို ခံစားလိုက်သည်။

"ကောင်းတဲ့သေရည်ပဲ"

သူမှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏ခွက်ကို မြှောက်ကာ အတူသောက်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့သေရည်ပဲ"

"မင်းသောက်ဖို့သက်သက်နဲ့တော့ ဒီကိုလာမှာမဟုတ်ဘူး စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိရင် တိုက်ရိုက်ပြောတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ငါတို့ကြားမှာ ကွေ့ကောက်ပြောစရာ မလိုပါဘူး"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ပြောလိုက်သည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ သူတို့ နောက်ဆုံးသော့ကို ရသွားပြီ ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့က အချိန်ပဲ လိုတော့တယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်လိုက်ပြီး အချိန် အတော်ကြာပြီးနောက် သူသက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါငါ့အမှားပဲ ငါလက်တစ်ဖက် ကူညီပြီး ကျန့်အန်းကို နဂါးဖယောင်းတိုင်ကို ခုခံဖို့ မကူညီသင့်ဘူး"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါမင်းအမှားမဟုတ်ဘူး ဒါအားလုံးက သူ့အစီအစဉ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ ငါမရေမတွက်နိုင်တဲ့ လမ်းခွဲတွေကြားထဲက လမ်းမှန်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာက ရယ်စရာကောင်းတယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ လမ်းဆုံးက နေရာတစ်ခုတည်းပဲဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါမင်းပြောမယ့်စကားမျိုးနဲ့ မတူဘူး ငါ့ကို အမှောင်ထဲကနေ အလင်းဆီကို သစ္စာဖောက်ဖို့ သူ့ရဲ့ငွေလျှာနဲ့ ဖျောင်းဖျခဲ့တဲ့သူက မရှိတော့ဘူးလား"

"မဟာချန်ဧကရာဇ်က ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားကို ငှားပြီး ငါ့ကို သုံးရက်သုံးည တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက ဒီနေ့ရဲ့ရလဒ်အတွက်ပဲလား ဒါမှမဟုတ် ငါသူ့ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာကလည်း ကံကြမ္မာပဲလား"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ထပ်ပြောသည်။

"အရင်တုန်းက ငါဘာလို့မင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား"

"ဘာလို့လဲ"

နိုင်ငံတော် ဆရာက မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့စကားတွေက ငါ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့တယ် ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ့်လက်ထဲမှာပဲ ထားသင့်တယ် ငါဘယ်သူ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဒါမှမဟုတ် စွန့်ပစ်နိုင်တဲ့အရာမှ မဖြစ်ဖူးဘူး"

သူထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ချီစွမ်းအင် လှိုင်းထန်လာကာ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် "ကောင်းကင်ဘုံ အလိုတော်ကို ဖီဆန်၍မရ" ဟူသော စာလုံးကြီးများ ရှင်းမပြနိုင်စွာ ပေါ်လာသည်။

"အရင်တုန်းက မင်းငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ စကားလုံးလေးလုံးကို ငါအခု မင်းကို ပြန်ပေးတယ်"

သူပြောလိုက်သည်။

ဝှစ်

ကြမ်းတမ်းသော ချီစွမ်းအင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး "မ" ဟူသော စာလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ "ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်ကို ဖီဆန်၍ရ၏" ဟုသာ ကျန်တော့သည်။

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလာလည်တဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါသိတယ် မင်းလုပ်ဖို့လိုအပ်တာကို စိတ်ချလက်ချ သွားလုပ်ပါ အရင်တုန်းက ငါရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ငါမပြောင်းလဲတော့ဘူး ငါတို့မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ ပြန်တွေ့ပြီး နောက်တစ်ခွက် ထပ်သောက်ကြတာပေါ့"

"ကောင်းပြီလေ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ခပ်ရေးရေးပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု လျော့ကျသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကိုးထပ်မြောက်ထောင်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အဘိုးကြီးသည် လေဟာနယ်ထဲမှ စစ်တုရင်ခုံကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ သူ၏အနားသို့ လျှောက်လာသည့်တိုင် သူတုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပေ။

သူတစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး သူ၏မှိုင်းညို့နေသော မျက်လုံးအိုများတွင် အထီးကျန်သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

"အားလုံးက အတူတူပဲ၊ အားလုံးက အတူတူပဲ"

သူတီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းဘယ်လမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်ပါစေ ရလဒ်က အမြဲတမ်း အတူတူပဲ ဖြစ်နေမှာပဲ"

"ငါတို့တစ်ထောင်နှစ်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားနေတာ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကွာခြားလို့လဲ"

"အဆုံးသတ်က ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြိုတင်သတ်မှတ်ပြီးသား"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အဘိုးကြီးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပျော့ခွေသွားစေပြီး လုံးဝရှုံးနိမ့်သွားပုံရသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို လှောင်ပြောင်ဖို့ လာတာလား"

"ဒါမှမဟုတ် မင်းငါနဲ့ ပေါင်းစည်းဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးပြီလား"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လာမယ့်တိုက်ပွဲအတွက် မင်းရဲ့စွမ်းအားအများစုကို ငါယူသွားဖို့ လိုအပ်တယ်"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အဘိုးကြီးသည် ခဏရပ်ပြီးနောက် ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရုန်းကန်ချင်နေတုန်းပဲလား မင်းသိသင့်တယ် ငါ့လိုပဲ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားတဲ့နောက်မှာ မင်းက ဘုံသုံးဘုံရဲ့ အဆုံးသတ်ကို မျက်မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်"

"ဒါကို ဘယ်သူမှ မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး မင်းနဂါးတံဆိပ်တုံးကျောက်တိုင်ရဲ့ ပျက်စီးခြင်းကို နှောင့်နှေးရင်တောင်၊ မင်းနေပြည်တော်ရဲ့ နဂါးသွေးကြောကို ဖိနှိပ်ရင်တောင် သူက ချိတ်ပိတ်ထားတာကို ချိုးဖျက်နိုင်တုန်းပဲ ဘယ်သူမှ မတားဆီးနိုင်ဘူး"

"ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတယ်"

"မင်းရွေးချယ်ခဲ့တဲ့သူလား"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အဘိုးကြီးသည် မျက်လုံးများကို မြှင့်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူသာ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေကို ဝင်ရောက်နိုင်ရင် အခွင့်အရေးရှိနိုင်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အဲဒီလောက်အချိန်မရှိဘူး"

"သူလျှောက်နေတဲ့လမ်းက မင်းနဲ့ငါ့လမ်းနဲ့ မတူဘူး၊ ကမ္ဘာပေါ်က အစဉ်အလာအားလုံးနဲ့ မတူဘူး ဒါက လောကရဲ့လမ်းစဉ်တစ်ခုပဲ၊ လောကရဲ့ အသက်ရှည်ခြင်းနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး"

"လောကရဲ့လမ်းစဉ် ဟုတ်လား ဘယ်လောက်ခက်ခဲလိုက်လဲ"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အဘိုးကြီးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သဘောမတူပေ။

"စလိုက်ကြရအောင်"

သူနောက်ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ကံကြမ္မာကို လက်ခံသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို အဘိုးကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်ရာ သူ၏လက်ဖဝါးမှ အားကောင်းသော စုပ်ယူမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အဘိုးကြီး၏ အသက်ရှုသံကို မိမိကိုယ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။

အဘိုးကြီး၏ အသက်ရှုသံ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ အသက်ရှုသံမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

သို့သော် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အဘိုးကြီး သူ၏နောက်ဆုံးအသက်ရှုသံကို ကုန်ခမ်းလုနီးပါးတွင်...