အလွန်အရေးကြီးသော တစ်စုံတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားခြင်း

ဘုန်း။

ကြေမွသွားသော ကမ္ဘာ၏ အရင်းအမြစ် ပျက်စီးသွားသည့်အခိုက်တွင် ဘုံသုံးဘုံ တုန်ခါသွားသည်။

လူတိုင်းသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ကန့်လန့်ကာတစ်ခု စုတ်ပြဲသွားသကဲ့သို့ မည်းနက်သော ချောက်နက်ကြီးအလယ်တွင် ကြက်သွေးရောင် တောက်ပမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အဆက်မပြတ်သော အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပါလာသည်။

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံများသည် အက်ကွဲကြောင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကြည့်ရှုသူများ၏ နှလုံးသားများကို ထုနှက်နေသည်။

အက်ကွဲကြောင်းသည် ကြီးမားခြင်းမရှိသော်လည်း ဘုံသုံးဘုံနှင့် ထောင့်တိုင်းမှ လူတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်စေသည်။

ဒါက ကမ္ဘာပျက်ခြင်း ဖွင့်ပွဲ၏ နိဒါန်း၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းမတိုင်မီ သတိပေးချက်တစ်ခုနှင့်တူနေသည်။

"တစ္ဆေဘုရင် ဒါက..."

မြေအောက်ကမ္ဘာအတွင်းတွင် ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် အက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ အလွန်တည်ကြည်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အက်ကွဲကြောင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တည်ရှိမှုများ၏ ကမ္ဘာများ ရှိနေသည်ကို သူသိသည်။

ထိုနေရာတွင် အဆုံးမဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သို့သော် ထိုကမ္ဘာသည် ဘုံသုံးဘုံနှင့် အမြဲတမ်း ကွဲကွာနေခဲ့ရာ အဘယ်ကြောင့် ယခုပေါ်လာရသနည်း။

အားကောင်းသော စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခု သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် မြင့်တက်လာသည်။

တစ္ဆေဘုရင်သည် သူမ၏အကြည့်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး သူမ၏နက်ရှိုင်းသော အနက်ရောင်မျက်လုံးများတွင် တည်ကြည်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

နတ်ဘုရားဘုံတွင် အကြီးအကဲ ရွှမ်းယီ ထိုဘုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး နတ်ဘုရားဧကရာဇ်အဖြစ် သူ၏ရာထူးကို ပြန်လည်ရယူကာ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းများကို ဦးဆောင်ပြီး သစ္စာဖောက်သူများကို ရှင်းလင်းကာ ထိုမသေဆုံးနိုင်သော နတ်ဘုရားမိစ္ဆာများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ မျက်လုံးကြီးနှင့် အခြားသူများ၏ မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ချိတ်ပိတ်ခံထားရသော ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်ရန် အစီအစဉ်ကြောင့် အားကောင်းသော နတ်ဘုရားမိစ္ဆာများသည် နတ်ဘုရားဘုံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ဒါကလည်း နတ်ဘုရားဧကရာဇ်နှင့် အခြားသူများအတွက် အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေခဲ့သည်။

ယခုအခါ နတ်ဘုရားဘုံသည် မြေအောက်ကမ္ဘာနှင့် မထူးမခြားနားဖြစ်ပြီး မသေဆုံးနိုင်သော နတ်ဘုရားမိစ္ဆာအားလုံးကို နှင်ထုတ်ပြီးဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အသက်ရှူချောင်ရုံမျှသာ ရှိသေးသည်၊ နတ်ဘုံနန်းတော်ကို ပြန်လည် အားကောင်း လာစေရန်နှင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု၊ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု တစ်ဖန်ပြန်လည် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

မြို့စောင့်နတ်၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်သည် အက်ကွဲကြောင်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဒီအက်ကွဲကြောင်းက..."

ရွှမ်းယီသည် အက်ကွဲကြောင်း၏ အဆုံးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ ခရီးလမ်းမှာ ကောင်းကောင်းသွားပါတော့ မင်းရဲ့စတေးမှုက အချည်းနှီးဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး"

မင်းနေပြည်တော်၏ စာကြည့်တိုက်တွင် စာလိပ်အတွင်းမှ ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားသည် ဓားငိုသံများ ဆက်တိုက်ထုတ်လွှတ်နေပြီး ကြေမွသွားသော ကမ္ဘာဆီသို့ လွတ်မြောက်ကာ ခုတ်ပိုင်းချင်နေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပျံဝဲနဂါးခန်းမ၌ နဂါးတိုင်ပေါ်မှ ရွှေရောင်နဂါးရှစ်ကောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရသည်။ သူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မင်းနေပြည်တော်အထက်မှ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားကြသည်။

သူတို့သည် သွားများကို မဖြဲကြ၊ ကြမ်းတမ်းစွာ မဟိန်းဟောက်ကြဘဲ အဲဒီအစား ငိုယိုမြည်တမ်း နေသကဲ့သို့ နိမ့်ကျပြီး တိုးညင်းသော နဂါးသံကို ထုတ်လွှတ်ကြသည်။

မင်ဧကရာဇ်သည် ဒီမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရှင်းမပြနိုင်သော လေးလံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီအချိန်တွင် အမတ်ကြီးလီသည် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ စိုးရိမ်နေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

"ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီလောက်တုန်လှုပ်နေရတာလဲ"

မင်ဧကရာဇ်၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်နေသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏စိတ်အခြေအနေ အခုအချိန်တွင် မကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို သတင်းပို့ပါတယ် ဘိုးဘေးဗိမာန်ထဲက ယခင်ဧကရာဇ်တွေရဲ့ ကမ္ပည်းပြား အားလုံးက ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အကုန်ပြုတ်ကျကုန်ပါတယ်"

"တည်ထောင်သူဘိုးဘေးရဲ့ ကမ္ပည်းပြားကတောင်... အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပါတယ်"

"ဘာ"

မင်းနေပြည်တော်မှ လူများ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ မိစ္ဆာသုတ်သင်သူများနှင့် နယ်မြေလေးခုကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သားများ…..

ကောင်းကင်ကွဲထွက်သွားသည့်အခိုက်တွင် အကြောင်းရင်းတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ သူတို့၏နှလုံးသားများမှ တစ်စုံတစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နယ်စပ်ကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ စောင့်ကြပ်ပြီးနောက် အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လာသော စစ်သားတစ်ဦး ရုတ်တရက် မျက်ရည်များကျလာသည်။ သူ၏ဘေးတွင် သူ၏သမီးငယ်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေ ဖေဖေ ဘာလို့ငိုနေတာလဲ"

မဟာချန်၏ မိုးရေထဲတွင် ဒီလိုမြင်ကွင်းများသည် နေရာတိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်။

နယ်မြေလေးခု၏ တပ်မှူးများသည် ကွဲထွက်သွားသော ကောင်းကင်ကို လျစ်လျူရှုကာ အားလုံးသည် မင်းနေပြည်တော်၏ ဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မြစ်ကိုးခွေ့ဘေးတွင် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် သောက်ခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ဘဲ သူ၏ဘေးမှ သေရည်အိုးသည် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဘုန်း….

မိုးတိမ်မည်းများ လိပ်တက်လာပြီး ကောင်းကင်သည် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းချလိုက်ရာ ကောင်းကင်ပင်လျှင် ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သာယာပညာသင်ကျောင်း၏ ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်ကာ အက်ကွဲကြောင်းအလွန်မှ ကြေမွနေသော ကမ္ဘာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး နေရာတွင် အေးခဲသွားသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပျောက်ဆုံးနေသော အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့၊ သူအလွန်အရေးကြီးသော တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောင်းသားတစ်ဦး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာချင် ခင်ဗျားဘာလို့... ငိုနေတာလဲ"

"ငါ ငိုနေတယ်"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ပါးပြင်များကို သုတ်လိုက်ရာ သူ၏လက်ဖဝါး မျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ ပုံရိပ်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူတစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိပုံရသည်။ အပြင်ဘက်မှ တိုက်ခတ်နေသော မုန်တိုင်းကို လျစ်လျူရှုကာ သူသည် မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ ဦးတည်ရာသို့ ခုန်ပျံသွားသည်။

သူ၏နောက်မှ ကျောင်းသားများ မည်သို့ပင် အော်ခေါ်နေပါစေ သူသတိမပြုမိတော့ပေ။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်အောက်တွင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ တပည့်များ စုရုံးနေကြပြီး အန်းယာပင်လျှင် ဒီနေရာသို့ ရောက်နေသည်။

မင်ဧကရာဇ်၏ အမိန့်အရ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန၏ ခေါင်းဆောင်သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် တွေ့ဆုံရန် လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် မျှော်စင်၏ ပထမထပ်တွင် မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်။

သိထားသင့်သည်မှာ ဒီကာလအတွင်း ချင်ဖုန်းမှလွဲ၍ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာကို တွေ့ရန် အပေါ်တက်သွားသူ မရှိခဲ့ဘဲ အခြားသူများသည် အချိန်အတော်ကြာ အပေါ်မတက်ခဲ့ကြပေ။

လျင်မြန်သော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုံးဝစိုရွှဲနေသော ချင်ဖုန်း ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မိုးမှ ခိုလှုံရန်ပင် မေ့သွားလောက်အောင် သူဘယ်လောက်စိုးရိမ်နေရမည်လဲ... အန်းယာသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း အဆုံးတွင် သူမစကားမပြောဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆရာ ဆရာ... သူ..."

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ပတ်လည်မှ လူများကို ကြည့်ကာ အဖြေတစ်ခု ရှာဖွေနေသည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးဖြစ်သော ရှန်လီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါတို့ကို အတားအဆီးက ပိတ်ဆို့ထားပြီး အပေါ်တက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ လူတိုင်းကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော အတားအဆီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်သွားသည်။

ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု မျှော်စင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အပေါ်တက်ခဲ့ကြ"

အားလုံး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်သို့ တက်သွားကြသည်။

ထိုနေရာတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်ဖြူများဖြင့် ပုံရိပ် ရပ်နေပြီး သူ၏လက်ဖဝါးကို ဆန့်တန်းကာ မိုးစိုနေသော မြို့ကို ကြည့်နေသည်။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သလိုပင်၊ ဒါက ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲခဲ့ပုံရသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ရင်းနှီးသော မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

ရှန်လီနှင့် အခြားသူများ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့သည် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ဟုလည်း ခံစားမိကြသည်။

ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရင်းနှီးသောအသံ ရင်းနှီးသော မျက်နှာဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ယခုအခါ အနည်းငယ် မရင်းနှီးသလို ဖြစ်နေရသနည်း။

"ကျွန်တော်တို့... တပည့်တွေက ရက်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရတော့ ဆရာ့ကို လွမ်းလို့ပါ"

"မင်းတို့ငါ့ကို တွေ့ပြီးပြီဆိုတော့ အခုသွားလို့ရပြီ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြောလိုက်သည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန၏ ခေါင်းဆောင်သည် ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရှန်လီနှင့် အခြားသူများ အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အပေါ်ထပ်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ချင်ဖုန်းတစ်ယောက်သာ ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ပုံရိပ်သာ ကျန်တော့သည့်တိုင် သူလက်သီးများကို ဆုပ်ကာ ခက်ခဲစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ ဘယ်မှာလဲ"

ဒီမေးခွန်းက "ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ" ကို အငိုက်မိစေခဲ့သည်။ သူလှည့်ကာ ခန်းမအလယ်သို့ လျှောက်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချကာ ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"သူမင်းအကြောင်း ပြောတာမှန်တယ်၊ မင်းက တကယ်ပဲ မတူဘူး သူက ဒီနောက်ဆုံးနှစ်အတွက် သူ့အသက်ကို လဲလှယ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဒါက နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးတစ်ခုကို တကယ်ပဲ ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်လောက်တယ်"

ချင်ဖုန်း၏ တုန်လှုပ်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ "ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ" က ထပ်ပြောသည်။

"သူသူ့ရဲ့ကံကြမ္မာကြယ်ကို စတေးပြီး အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ တည်ရှိမှုအရင်းအမြစ်ကို ကြေမွသွားစေခဲ့တယ် မသေဆုံးနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားမိစ္ဆာတွေက သူတို့ရဲ့စွမ်းအားတွေကို အလိုရှိတိုင်း မသုံးစွဲနိုင်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့မှာ ဒီကမ္ဘာကို နောက်ဆုံးထိုးစစ်ဆင်ဖို့ စွမ်းအင်မရှိတော့ဘူး ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းက..."

သူ၏စကားမဆုံးမီတွင် ချင်ဖုန်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံ၏ ကော်လံကို ဆွဲကိုင်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ သူ့နေရာကို ယူရတာလဲ မင်းထိုက်တန်လို့လား"

ကောင်းကင်ဘုံမြှုပ်နှံခြင်း အဖွဲ့အစည်းနှင့် အကြိမ်များစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့မှ အယောင်ဆောင်သည် သူ၏ဆရာ ဖန်တီးခဲ့သော နောက်ဆုံးကိုယ်ပွားဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမြှုပ်နှံခြင်း အဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်၊ ဒီကမ္ဘာကို ကျရောက်ခဲ့သော ကပ်ဘေးအများအပြား၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူဖြစ်ကြောင်း ပုံမှန်အတိုင်း နားလည်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ" သည် ချင်ဖုန်း၏ ဒေါသကို ပယ်ချကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို တိုက်ခိုက်ကြည့်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့လက်ရှိအစွမ်းနဲ့ဆို မင်းငါ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး မင်းသူ့သေဆုံးခြင်းရဲ့ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်တယ်၊ ကမ္ဘာကို အသိပေးပြီး သူ့ကို သမိုင်းက အမှတ်ရစေ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေက ချီးကျူးစေနိုင်တယ် ဒါက လူတွေကြားမှာ မငြိမ်မသက်မှုနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်ရင်တောင်ပေါ့"

တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အစားထိုးခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ကမ္ဘာကို ယုံကြည်စေပြီး သူတို့ရဲ့စိတ်ဓာတ်ကို မြင့်မားနေစေခြင်း ဒါက သူ၏ဆရာ၏ ရည်မှန်းချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း သေလမ်းသို့ သွားခဲ့ရင်တောင်၊ သူ့အတွက် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင် ထွင်းထုပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိရင်တောင်၊ ဒါက တန်ဖိုးရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို လွှတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ စီးကျလာသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်လဲ"

သူသည် သူ၏ဆရာ၏ သေဆုံးခြင်းကို အချည်းနှီး မဖြစ်စေနိုင်ပေ။ အကယ်၍သာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ငြိမ်းချမ်းသာယာသော ခေတ်တစ်ခေတ်ကို မြင်ချင်ခဲ့ပါက သူအကောင်အထည်ဖော်အောင် ကူညီပေးမည်။ ဒါက သူ၏ဆရာအတွက် အကောင်းဆုံး ကမ္ပည်းကျောက်စာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။