မထွက်ခွာမီ အတူရှိနေခြင်း

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာကြယ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုကျိန်စာသင့်သတ္တဝါ၏ မူလကမ္ဘာကို ကြေမွသွားစေကတည်းက ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုများသည် ပုန်းခိုသွားကြပြီး ထိုးစစ်ဆင်ခြင်းများ မပြုလုပ်တော့ပေ။

နေနှင့်လမရှိသော အထီးကျန်မြေများတွင် အဆုံးမဲ့သော ကြက်သွေးရောင် ချောက်နက်ကြီးများ၊ သေခြင်းကင်းမဲ့သော မိစ္ဆာများ၏ အရေအတွက်သည် သိသိသာသာ ထိုးကျသွားသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏တပ်ဖွဲ့များကို အဆုံးမရှိ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်တော့မည်မဟုတ်ဘဲ ဒီကျန်ရှိနေသော အနည်းငယ်သာ တည်ရှိတော့သည်။

ဒါကလည်း သူတို့၏သေခြင်းကင်းမဲ့သော ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းစွမ်းရည်များ ပြင်းထန်စွာ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရသည်ကို ဆိုလိုသည်။ အကယ်၍သာ သူတို့အဆက်မပြတ် သေဆုံးနေပါက သူတို့သည် ဘုံသုံးဘုံမှ အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဧရာမမျက်လုံးကြီးသည် ရုတ်တရက် လွင့်ထွက်သွားပြီး ကြီးမားသော မိုးပျံကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနှင့် ဆောင့်တိုက်မိသွားသည်။

"မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်သာ မဟုတ်ရင် ငါတို့ဒီလိုအကျပ်အတည်းထဲကို ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး မူလက ငါတို့တစ်လအတွင်းမှာ အရှင်သခင်ကြီးကို အပြည့်အဝ လွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့မှာ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အကန့်အသတ်မရှိ ရွှေ့ဆိုင်းသွားပြီ"

အခြားသတ္တဝါများသည် အေးစက်စွာ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ပုံစံများကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မျက်နှာပေါင်းများစွာသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ပြသနေကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ မျက်လုံးကြီး၏ ကြေမွသွားသော ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင်သွေးများ ထွက်ကျလာသည်၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် သူ၏တိုက်ပွဲသည် ပြန်လည်မပြင်ဆင်နိုင်သော ပြင်းထန်သည့် ဒဏ်ရာများကို သက်ရောက်စေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဒီနောက်ဆုံးဒဏ်ရာသည် သူ၏ပျက်စီးမှုကို ပိုမိုဆိုးရွားစေရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ဗေဒင်မတွက်နိုင်တော့ပေ။

"ဒီရှုံးနိမ့်မှုက ကျွန်တော့်အမှားပါ သူရဲ့လှည့်စားတဲ့ အကွက်ထဲကို ကျွန်တော်ကျရောက်သွားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကို ကြည့်ရင် အကျိုးအမြတ်က ဆုံးရှုံးမှုထက် သာနေတုန်းပါပဲ"

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ သေဆုံးသွားပြီဆိုတော့ မင်းနေပြည်တော်ရဲ့ ချိတ်ပိတ်ထားတာက အားနည်းသွားရမယ် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် တစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့တာနဲ့ အများဆုံး တစ်နှစ်လောက်ပဲ ထိန်းထားနိုင်မှာ"

"ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ ငါတို့ယာယီ အနားယူပြီး ပြန်လည်အားဖြည့်နိုင်တယ် ပြီးတော့ ပထမ မူလ ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုရဲ့ အရင်းအမြစ် ပေါ်ထွက်လာတာကို စောင့်ဆိုင်းမယ် အဲဒါက ဘုံသုံးဘုံ ပြန်ဖွင့်မယ့်အချိန်ပဲ"

ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဆိုးရွားနေဆဲပင်။ မူလက တစ်လစောင့်ရမည့် အရာသည် ယခုအခါ တစ်နှစ်ပြည့်အောင် ဆွဲဆန့်သွားသည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေများအရ သူတို့တွင် အမှန်တကယ်ပင် ပိုကောင်းသော ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ကြေမွသွားသော ကမ္ဘာမှ အက်ကွဲကြောင်းသည် ဘုံသုံးဘုံအပေါ်တွင် မမှေးမှိန်နိုင်သော အမာရွတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သက်ရှိအားလုံးကို မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေသည်။

သူတို့ထိုအက်ကွဲကြောင်းကို ငေးကြည့်လိုက်တိုင်း ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ စိုက်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး အတွင်းမှ စိမ့်ထွက်နေသော ငိုညည်းသံများသည် ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်အတွက် နောက်ပြန်ရေတွက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မိစ္ဆာများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသော ရာ့ခ်ရှာဆာမျိုးနွယ်သည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့ဘဲ မဟာချန်၏ နယ်မြေလေးခုကို ထိုးစစ်ဆင်စပြုသည်။

မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ရာ့ခ်ရှာဆာ ဘုရင်မသည် မဟာချန်နှင့် တိုက်ရိုက်ပူးပေါင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး မမျှော်လင့်စွာပင် ဒီခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖိနှိပ်ရာတွင် အဓိကအင်အားစု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ မျက်လုံးကြီးကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုတစ်ခု၏ ထောက်ပံ့မှုမရှိဘဲ သူတို့၏သေခြင်းကင်းမဲ့သော စွမ်းရည်များကို ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် ဒီခြိမ်းခြောက်မှုသည် ပူးပေါင်းတပ်ဖွဲ့များက လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး မဟာချန်ကို ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုမဖြစ်စေခဲ့ပေ။

ဘုံသုံးဘုံသည် ခေတ္တခဏ ငြိမ်သက်မှုကို ခံစားနေရပုံရသည်။အကယ်၍သာ အထက်မှ ထိုအက်ကွဲကြောင်းသာ မရှိခဲ့ပါက။

ချင်စံအိမ်တော်အတွင်းတွင် အန်းယာသည် လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့နှင့် စိုးရိမ်တကြီး တွေ့ဆုံနေသည်။

"အစ်မတော်တို့ ယောက်ျားက ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ပိုင်းလူက ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ျားက အရင်ကနဲ့စာရင် တကယ်ပဲ နည်းနည်းလေး ထူးဆန်းနေတယ်"

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမထပ်ပြောသည်။

"...ညဘက်မှာ"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ အန်းယာ၏ ချစ်စဖွယ်မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ ဒါက တကယ်ပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုရမယ့် အကြောင်းအရာလား။ ဒါက အချက်အလက်မှန်ကန်သော်လည်း သူမအတွက်တော့ သိပ်မထူးခြားပေ သူမဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကြာကြာမခံနိုင်ပေ။

ရှက်ရွံ့သော အတွေးများကို ဖယ်ရှားရန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမစိတ်ကို စုစည်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မဆိုလိုတာ အဲဒါမဟုတ်ပါဘူး ယောက်ျားက နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ကနေ ပြန်လာကတည်းက သူချင်စံအိမ်တော်ကနေ မထွက်ဘဲ ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ငါတို့နဲ့အတူတူပဲ နေခဲ့တယ် ရှင်တို့နှစ်ယောက် သတိမထားမိဘူးလား"

သူမ၏စကားများက လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ကို သူတို့၏မကြာသေးမီက နေ့ရက်များကို ပြန်အမှတ်ရသွားစေသည်။ ယခင်က သူတို့သည် ကျင့်ကြံမှုတွင် နစ်မြောနေကြပြီး သိပ်အာရုံ မစိုက်မိခဲ့ကြပေ။

ကလေးနှစ်ယောက်ကို မိခင်ဘက်မှ မိသားစုများက ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးနေပြီး ယောက်ျားသည် ခရီးသွားရန် လိုအပ်သော သာမန်ကိစ္စများဖြင့် အမြဲအလုပ်များနေသဖြင့် သူရှိခြင်း သို့မဟုတ် မရှိခြင်းသည် မှတ်သားလောက်ဖွယ် မဖြစ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် အန်းယာ၏ မှတ်ချက်ကြောင့် ဒါက အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ဖြစ်နေပုံရသည်။

လျိုကျန့်လီ၏ လှပသော မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့် အချိန်အတော်ကြာ လက်ထပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူမ သူ၏စရိုက်ကို အလွန်အမင်း နားလည်သည်။ သူဒီလိုပြုမူခြင်းက တစ်ခုတည်းသော အချက်ကိုသာ ညွှန်ပြနိုင်သည်။သူသည် အန္တရာယ်ရှိသောအရာတစ်ခုခုကို ထပ်မံပြုလုပ်တော့မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ထံမှ ဖုံးကွယ်ထားရန် ရည်ရွယ်သည်။

သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ချန်းဖေးလန်သည် ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်သွားသည်။

"သူ့ကို သွားရှာကြစို့"

"မြင်းကြီးစီးမယ် မြင်းကြီးစီးမယ်"

ကလေးငယ် ချင်ရှောင်သည် ချင်ဖုန်း၏ ပခုံးများပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လုံးဝပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

သူတို့၏ဘေးတွင် ချင်လန်သည် မနာလိုစွာဖြင့် သူမ၏လက်ချောင်းကို စုပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းစူထားသည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သောအသံဖြင့် သူမပြောလိုက်သည်။

"ဖေဖေ ဖေဖေ သမီးလည်း မြင်းကြီးစီးချင်တယ်"

ချင်ရှောင်က မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်သည်။

"မရဘူး ဖေဖေက ငါ့အပိုင်"

သူစကားမဆုံးမီတွင် ချင်ဖုန်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တွန်းချလိုက်သည်။ ချင်ရှောင်သည် မှင်တက်သော မျက်နှာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကျသွားသည်။

ဖြစ်ရသေး….. သေးငယ်တဲ့ အနွေးထည်လေးက ဂွမ်းထည့်ထားတဲ့ ကလေးနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး။

ချင်ဖုန်းသည် သူမ၏နဖူးပေါ်တွင် ချိုငယ်လေးနှစ်ချောင်းရှိသော ချင်လန်ကို ပွေ့ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ပါးပြင်ကို နမ်းရှုံ့ကာ သူမကို သူ၏ပခုံးများပေါ်သို့ မြင့်မြင့်မားမား တင်လိုက်သည်။

ချင်ရှောင်သည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ထရပ်ကာ ခေါင်းဖြင့် တိုက်မည်ပြုသော်လည်း ချင်ဖုန်းက သူ၏နဖူးကို ရုတ်တရက် ဖိထားလိုက်သည်။ သူမည်သို့ပင် လက်မောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းနေပါစေ သူရှေ့သို့ဆက်မတိုးနိုင်ဘဲ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် ငိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဒီအချိန်တွင် ပုံရိပ်သုံးခု ရောက်လာသည်။ ချင်ရှောင် မြင်ပြီးနောက် သူငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ၊မေမေလတ် မေမေလေး ဖေဖေက သားကို အနိုင်ကျင့်တယ်"

ဒီကောင်စုတ်လေး... ချင်ဖုန်း တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ထိုင်ချကာ ချင်ရှောင်ကို ပွေ့ယူလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဖေဖေက စနေတာပါ အခုလိမ္မာနေနော်"

ဇနီးသုံးယောက်၏ အကြည့်များ သူ့အပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသောအခါ ချင်ဖုန်း၏ ဦးရေပြား ထုံကျင်သွားသည်။

ဒါက ပူးပေါင်းစစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းရဲ့ စည်းချက်လား။

လျိုကျန့်လီ၏ ပတ္တမြားရောင်နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟသွားသည်။

"နင်ရွှမ် ရှောင်နဲ့လန်ကို အရင်ခေါ်သွားပေးပါ ငါတို့သူတို့အဖေနဲ့ ဆွေးနွေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်"

တင်းမာသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံမိသော လန်နင်ရွှမ်သည် နောက်ထပ်မမေးရဲတော့ဘဲ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

ဘန်း

တံခါးပိတ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"မိန်းမ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချင်ဖုန်း၏ အသံ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ရှင်ဘာထပ်လုပ်တော့မလို့လဲ"

လျိုကျန့်လီသည် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း လှိုင်းထန်သော စိတ်ခံစားချက်များ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် လည်ပတ်နေသည်။

သူမသည် အန်းယာ၏ ပြောပြချက်ကို ကြားခဲ့ပြီး အက်ကွဲကြောင်း ပေါ်လာသောအခါ ရှင်းမပြနိုင်သော ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ အချက်အလက်များကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာအပေါ် အကျပ်အတည်းတစ်ခုခု ကျရောက်ခဲ့ပြီး ထိုအက်ကွဲကြောင်းအလွန်မှ အခြားကမ္ဘာသည် သူတို့၏ခေါင်းများအပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားတစ်စင်း ဖြစ်နိုင်သည်ကို ကောက်ချက်ချရန် မခက်ခဲပေ။

ချင်ဖုန်း၏ အကြည့်သည် သူ၏ဇနီးသုံးယောက်အပေါ်သို့ ဝေ့သွားပြီး သူတို့၏တောက်လောင်နေသော အကြည့်များက သူ့ကို ခါးသီးစွာ ပြုံးစေသည်။

"မထွက်ခွာခင် မနက်ဖြန်မှာ မင်းတို့အားလုံးကို ပြောပြဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာပါ ဒါပေမဲ့ ပိုစောပြီး ရှင်းပြရတော့မယ်ထင်တယ်"

အမှန်တရားမှာ ကောင်းကင်ဘုံမြှုပ်နှံခြင်း အဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်ထံမှ အမှန်တရားကို သိရှိပြီးနောက် သူသည် တစ္ဆေဘုရင်နှင့် ဆက်သွယ်ပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် လောကတစ်ခုလုံး၏ လမ်းစဉ်နည်းလမ်းမှတစ်ဆင့် သူ၏ဝိညာဉ်ကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထုတ်ပြီး ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်မည်။

အလားအလာများ မည်မျှပင် မှောင်မိုက်နေပါစေ၊ ရှင်သန်ရန် အခွင့်အလမ်း တစ်ရာပုံတစ်ပုံသာ ရှိနေပါစေ။

သူသည် ဘုံသုံးဘုံကို ကယ်တင်ချင်သည်၊ သူချစ်မြတ်နိုးရသူများ နေထိုင်ရာ ဒီကမ္ဘာကို ကယ်တင်ချင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သူသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ဆန္ဒတစ်ခုတွင် နစ်မြောခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ ဒီနောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်များကို သူ၏မိသားစုနှင့်အတူ အတူရှိနေခြင်းပင်……

အခြေအနေအပြည့်အစုံကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ လျိုကျန့်လီနှင့် အခြားသူများ တုန်လှုပ်သော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ရှိနေကြသည်။

"ယောက်ျား ရှင်..."