ခွဲခွာခြင်း

သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထုတ်ခြင်းသည် မည်မျှ အန္တရာယ်ရှိသည်ကို လျိုကျန့်လီထက် ပိုသိသူမရှိပေ။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ တစ်ရက်ခွဲခွာသွားပါက ခန္ဓာကိုယ်သို့ ပြန်မဝင်နိုင်တော့သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားသည်။

စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်သည် နတ်ပင်လယ်ကို အထူးပြုပြီး သူတို့၏ဝိညာဉ်သည် သာမန်လူများထက် များစွာသာလွန်သော်လည်း တစ်နှစ်ကြာ ခွဲခွာနေခြင်းသည် ဘယ်လို သဘောတရားမျိုးလဲ။

ထို့အပြင် ဒါက ဘေးကင်းလုံခြုံသော အခြေအနေတွင်ပင် မဟုတ်၊ ဝိညာဉ်သည် သေခြင်းနှင့်ရှင်ခြင်း၏ နယ်မြေဟု ကောလာဟလထွက်နေသော မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဒီလုပ်ရပ်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းနှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တူညီနေသည်။

"ငါသဘောမတူဘူး"

ချန်းဖေးလန်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူမ၏ဖျော့တော့သောအပြာရောင်မျက်လုံးများသည် ချင်ဖုန်းကို စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်နေကာ သူမ၏လေသံမှာ အေးစက်ပြီး အနည်းငယ်ပင် စူးရှနေသည်။

အန်းယာသည် ဘေးတွင်ရပ်ကာ သူမ၏ပါးစပ်ကို ညာလက်ဖြင့် အုပ်ထားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ မြူများဖုံးလွှမ်းကာ နီရဲနေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လျိုကျန့်လီသည် များစွာတည်ငြိမ်ပုံရသော်လည်း အဖြူရောင် လက်စရှည်အောက်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားသော နူးညံ့သည့်အကိုင်းအခက်များသည် သူမ၏လက်ရှိစိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသည်။

သူမသည် ချင်ဖုန်းကို မော့ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"သွားကို သွားရမှာလား"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဇနီးသုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့က ရှင်မသွားဖို့ အတင်းအကျပ်လုပ်ရင်ရော"

လျိုကျန့်လီ၏ ကြက်သွေးရောင်နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟသွားပြီး သူမ၏စကားများတွင် ခြိမ်းခြောက်မှုအရိပ်အယောင် ပါဝင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ဘေးမှ ဓားသေတ္တာ တုန်ခါသွားပြီး ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓားနှင့် ကြည်လင်ရေဓား နှစ်ခုစလုံး ကြည်လင်သော ဓားသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဘေးမှ ချန်းဖေးလန်နှင့် အန်းယာတို့လည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ နဂါးစွမ်းအင်သည် ချန်းဖေးလန်ကို ဝန်းရံထားပြီး ခန့်ညားသော နဂါးဟိန်းသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အန်းယာ၏ ပထမ မူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်သည် သူမ၏လက်ဖဝါးများတွင် ပျံဝဲနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေကာ သိသိသာသာပင် နတ်ဘုရားပညာရပ်တစ်ခုခုကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

"ကိုယ်သွားကိုသွားရမယ်"

ဒီစကားများနှင့်အတူ သုံးယောက်လုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အန်းယာသည် အရင်ဆုံးလှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏လှိုင်းထန်နေသော ပထမ မူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်သည် ရွှေရောင်စာလုံးများ ကခုန်နေသော စာလိပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သံကြိုးများကဲ့သို့ ချင်ဖုန်းကို ရစ်ပတ်သွားသည်။

ဒါက နတ်ဘုရားပညာရပ် ရွှေတံဆိပ်စာလိပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ယင်ယန် တာအို ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှေတံဆိပ်စာလိပ်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မျိုချလိုက်သည်။

လှိုင်းတစ်လုံး ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့် နောက်တစ်လုံး ထပ်တက်လာသည်။ ချန်းဖေးလန်သည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ၏နောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူမ၏ဖြူဖွေးသော ကြာပန်း လက်မောင်းများပေါ်တွင် ငွေရောင်နဂါးအကြေးခွံများ ပေါ်လာကာ နဂါးစွမ်းအင်သည် သက်တံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို ချည်နှောင်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

ချင်ဖုန်းသည် နောက်ပြန် မကြည့်ပေ။ သူ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွန်းလင်းလာပြီး အစီအရင်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် ပုံဖော်ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ချန်းဖေးလန်နှင့် နေရာချင်းလဲလိုက်ပြီး သူမ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အခန်းကို ဓားနယ်မြေတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုက်ကာ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါချီစွမ်းအင်သည် ပြိုကျနေသော တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ၏ပခုံးများကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်ပြီး လျိုကျန့်လီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလောက်အစွမ်းဖြင့် သူမသည် သမိုင်းတွင် အသက်အငယ်ဆုံး ဓားနတ်ဘုရားမဟု ခေါ်ထိုက်ပေသည်။

ချွင်

နတ်ဘုရားဓားနှစ်ချောင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ ချင်ဖုန်းထံသို့ ပစ်လွှတ်လာသည်။

ဒီဓားနှစ်ချောင်းသည် သူ့ကို ထိခိုက်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန်၊ သူ့ကို သူတို့၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထားရန်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ချန်းဖေးလန်နှင့် အန်းယာတို့သည် အစ်မကျန့်လီ၏ ဓားပညာအစွမ်းကို သိကြသည်။ သူတို့၏ယောက်ျားသည်လည်း ဒုတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူသည် အစ်မ ကျန့်လီနှင့် မယှဉ်နိုင်သင့်ပေ။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲမြင်ကွင်းက သူတို့၏လှပသော မျက်လုံးများကို မလွှဲမရှောင်သာ ပြူးကျယ်သွားစေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဓားနှစ်ချောင်းကို သူ၏လက်ချောင်းများကြားတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှပ်ထားပြီး ၎င်းတို့ကို တစ်စက်မျှပင် ရှေ့သို့ဆက်မတိုးနိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

"မိန်းမတို့ တော်လောက်ပြီ"

သူသည် အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီသည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

"ဝှစ်" ခနဲအသံနှင့်အတူ နတ်ဘုရားဓားနှစ်ချောင်းသည် သူတို့၏ဓားအိမ်များသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ယခင်က ဆူညံမှုများ ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ယောက်ျား ရှင့်ရဲ့လက်ရှိအစွမ်းကို ရဖို့ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အကျပ်အတည်း ဘယ်နှစ်ခုလောက် ကြုံခဲ့ရလဲ"

သူတို့ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့ချိန်ကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူသည် စာပေသူတော်စင် မျိုးဆက်သို့ မကြာသေးမီကမှ ဝင်ရောက်ခဲ့သော အားနည်းသည့် ပညာတတ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် လူသုံးယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ထူးခြားသော လွယ်ကူမှုဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

ချန်းဖေးလန်နှင့် အန်းယာတို့သည်လည်း သူမ၏စကားများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရတိုင်း သူတို့၏ရှေ့တွင် အမြဲတမ်း ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက ဘုံသုံးဘုံကို သက်ရောက်တဲ့ အန္တရာယ်ဖြစ်မှတော့ ဘုံသုံးဘုံက လူတွေက အတူတူရင်ဆိုင်ဖို့ ပုံမှန်အတိုင်း လိုအပ်တာပေါ့"

"နတ်ဘုရားဘုံမှာ နတ်ဘုရားဧကရာဇ် ရှိတယ်၊ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှာ တစ္ဆေဘုရင် ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က မင်းနေပြည်တော်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ ဒီလိုဆိုရင်တောင် တစ်နှစ်အကြာက အကျပ်အတည်းကို သူတို့မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလား"

ချန်းဖေးလန်က ပြောလိုက်သည်။

အန်းယာသည်လည်း စကားစလိုက်သည်။

"အဲဒီတည်ရှိမှုကို နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့တာဆိုတော့ သူ့ရဲ့အစွမ်းက အရင်ကလို မဟုတ်တော့တာ ဖြစ်နိုင်တယ် သူချိတ်ပိတ်ထားတာကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်လာရင်တောင် ဘုံသုံးဘုံက သတ္တဝါတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် ယောက်ျား ရှင်ဒါကို လုပ်စရာမလိုပါဘူး"

သူမ၏စကားမဆုံးမီတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူမကို တားဆီးရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်တွင် ပြသခဲ့သော ပုံရိပ်ကို မမြင်ခဲ့ကြရသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။

ချင်ဖုန်းသည် နောက်ထပ်များများစားစား မရှင်းပြတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူသည် သူ၏ဇနီးသုံးယောက်ကို ထိုင်ခိုင်းပြီးနောက် သူတို့အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရကြသည်။

သူတို့၏ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှု မြင်ကွင်းများ…..

သူတို့မျှဝေခဲ့သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အခိုက်အတန့်များ…..

သူတို့တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သွန်ချခဲ့သော စိတ်ခံစားချက်များ……

ဒီလောက်အချိန်များစွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း အရာအားလုံးသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေဆဲပင်။

သူတို့၏စကားဝိုင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဇနီးသုံးယောက်ထဲမှ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။ ချင်ဖုန်းသည် သူတို့လည်း အတိတ်၏ အလှတရားတွင် နစ်မြောနေပြီး မိမိတို့ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ကြောင်း သိသော်လည်း ဒီနည်းဖြင့်သာ မကြာမီဖြစ်ပေါ်တော့မည့် ခွဲခွာခြင်း၏ နာကျင်မှုကို လျော့ပါးစေနိုင်မည်။

လျိုကျန့်လီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်နဲ့ ဖေးလန်၊ အန်းယာကြားမှာ ကျွန်မ မသိခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တာကိုး"

ချန်းဖေးလန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မရှိတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ရှင်နဲ့ အစ်မကျန့်လီက ဒီလောက်ချိုမြိန်တဲ့ အချိန်တွေကို ပိုင်ဆိုင်နေခဲ့တာပေါ့"

အန်းယာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။ သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သော ထိုချိုမြိန်သော စကားလုံးများကို ကြားရသောအခါ သူမလည်း အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် မှင်တက်စွာ ကြည့်နေသည်။

ခဏလေး၊ မင်းတို့တွေ အဓိကအချက်ကို လွဲနေကြတယ် မဟုတ်လား။

ဒီအမှတ်တရတွေကြောင့် မင်းတို့စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား။

ညသည် နက်ရှိုင်းနေပြီး ချင်ဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ဝေဝါးနေသော လရောင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ခံစားချက်များ ရောနှောနေသည်။

ဒီညပြီးနောက် သူသည် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ ဟွမ်ချွမ်မြစ်သို့ ဦးတည်သွားမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ဘာဖြစ်မည်ကို မသေချာပေ။

သို့သော် သူ့ကို ရှုပ်ထွေးစေသည်မှာ နေ့ဘက်တွင် သူ၏ဇနီးသုံးယောက်နှင့် ခွဲခွာပြီးနောက် သူတို့ကို တစ်ဖန်ပြန်မတွေ့ရခြင်းပင်။

ထိုအမှတ်တရများကြောင့် သူတို့စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား။

မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားက တကယ်ပဲ နားလည်ရခက်တယ်။ ချင်ဖုန်းသည် အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးသည် ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လာသည်။ ချင်ဖုန်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်ရာ ဒီည ချန်းဖေးလန်၏ အလှည့်ဖြစ်သင့်သည်။

သို့သော် တံခါးဝမှ ပုံရိပ်သုံးခုနှင့် လျိုကျန့်လီ၏ လက်ထဲမှ ဆေးကို မြင်သောအခါ သူလုံးဝ မှင်တက်သွားသည်။

အထူးသဖြင့် မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ဇနီးသုံးယောက်၏ နီရဲနေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ…..

ဒါဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...

ချင်ဖုန်းသည် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်တကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။

"မိန်းမတို့ ဒါဘာလဲ"

"ယောက်ျား ဆေးသောက်ချိန်တန်ပြီ"

လွီပုသည် မယှဉ်နိုင်သော အစွမ်းအစရှိသော်လည်း သူရဲကောင်းသုံးဦး၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ချင်ဖုန်း၏ အစွမ်းသည် လွီပု၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရန် များစွာဝေးကွာနေသေးသဖြင့် သူရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ သူသည် ချန်ပန်ပိုမှ ကျောက်ယွင်ကဲ့သို့ ခုနစ်ကြိမ်ဝင်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိသည့်အတွက်သာ နောင်တရသည်။

သို့သော် လေးယောက်တိုက်ပွဲတွင် သူတို့အားလုံးသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လိုက်နာခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အမှန်တကယ် မထိခိုက်ခဲ့ကြသည့်အတွက် သူကံကောင်းသည်ဟုလည်း ခံစားမိသည်။

ရွှေနှင့်သံတို့၏ တိုက်ပွဲသည် ညနက်သန်းခေါင်ယံအထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

အပြင်ဘက်မှ လရောင်သည် ပြတင်းပေါက်အက်ကွဲကြောင်းမှ ထိုးကျလာပြီး ခုတင်ဘေးတွင် ကျရောက်နေသည်။

ချင်ဖုန်း၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ရောင်စုံခုနစ်သွယ် သမင်ဖြူကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ၏ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏နတ်ပင်လယ် လှိုင်းထန်လာပြီး သူ၏ဝိညာဉ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာကာ ခုတင်ဘေးတွင် အရိပ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

သူသည် ဇနီးသုံးယောက်ကို ချစ်ခင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ကိုယ်သွားရတော့မယ်"

"မင်းတို့နဲ့တွေ့ဆုံပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကျွမ်းခွင့်ရခဲ့တာ တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်မိပါတယ်"

သူ၏စကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် သူသည် ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ လမ်းကြောင်းဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင်လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ဝိညာဉ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ တစ်ချိန်တည်းတွင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အန်းယာတစ်ယောက်သာ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ညင်သာစွာ အသက်ရှူနေသည်။