ယောက်ျားပြန်လာဖို့ ကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်ခြင်း

"မင်းစဉ်းစားပြီးပြီလား"

"အဖေ သားစဉ်းစားပြီးပါပြီ"

အဆုံးမရှိသော ဟွမ်ချွမ်မြစ်ကို ကြည့်ရင်း ရုန်းကန်နေသော သေဆုံးပြီးသား ဝိညာဉ်များ၏ မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရသောအခါ ချင်ကျန့်အန်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကိစ္စ၏ အကြောင်းစုံကို သိရှိပြီးနောက် သူ၏ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ သဘာဝအတိုင်း တားဆီးရန်ပင်။ သို့သော် ဖေအတူ သားအတူပင်၊ တခြားတစ်ယောက်က ဒီနေရာသို့ လာရန် တစ္ဆေဘုရင်နှင့် ဆက်သွယ်ပြီးဖြစ်ရာ သူပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်ရမည်။

လှိုင်းထန်နေသော ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲတွင် ချင်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်သည် လ၏တောက်ပမှုနှင့်တူသော သန့်စင်သည့် အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုသူမှာ ရှေ့ပြေးဖြစ်သော ရောင်စုံခုနစ်သွယ် သမင်ဖြူဖြစ်ပြီး သူ၏ဝိညာဉ်ကို လရောင်တာအိုဖြင့် ကာကွယ်ပေးနေသည်။

မဟုတ်ပါက သူ၏ဝိညာဉ်သည် သာမန် စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ထက် များစွာသာလွန်သော်လည်း သူသည် ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲတွင် တစ်နှစ်ပြည့်အောင် နေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေဘုရင်သည် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"မင်းကို ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ ငါ့ရဲ့အမြင့်မြတ်ဆုံးစွမ်းအားကို သုံးပြီး ကူညီပေးနိုင်တယ် အဲဒါက မင်းကို မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဘဝတွေကို တွေ့ကြုံခံစားခွင့်ပေးလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို မင်းကောင်းကောင်း သိသင့်တယ်"

"မင်းရင်ဆိုင်ရမှာက ဟွမ်ချွမ်မြစ်ရဲ့ စုတ်ဖြဲခြင်းနဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းတင်မကဘဲ အဆုံးမဲ့သော ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း သံသရာထဲမှာ မင်းရဲ့မူလရည်ရွယ်ချက်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့လည်း လိုအပ်တယ်"

"မဟုတ်ရင် မင်းအဲဒီထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားပြီး မတည်ရှိတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲမှာ ပိတ်မိနေလိမ့်မယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ မင်းရဲ့အသိစိတ်က ဘယ်တော့မှ နိုးထလာမှာမဟုတ်ဘူး မင်းရဲ့ဝိညာဉ်က ပျက်စီးသွားပြီး မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ဆွေးမြေ့သွားလိမ့်မယ် ပြီးတော့ ဘုံသုံးဘုံကနေ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

ချင်ဖုန်းသည် အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်သိပါတယ်"

သူသည် ဒီအရာများကို ကောင်းကင်ဘုံမြှုပ်နှံခြင်း အဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်ထံမှ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုနှင့် သတ္တိဖြင့် ဒီနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

တစ္ဆေဘုရင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သူ၏စကားများကြောင့် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘုံသုံးဘုံရဲ့ ကပ်ဘေးကို ငါတို့လို အသက်ကြီးတဲ့သူတွေက ထမ်းပိုးသင့်တာပါ ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်စွာနဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်က မင်းလိုကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ တင်ထားရတယ်"

"ကောင်းပြီ အဲဒီအရာမပေါ်ခင်မှာတော့ မင်းစိတ်ချလက်ချနေနိုင်တယ် ဘုံသုံးဘုံက ဘေးကင်းနေမှာပါ အဲဒီနောက်ပိုင်းအတွက်တော့ ပထမ မူလအနှစ်သာရ ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုက တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်အားကောင်းလဲဆိုတာ ငါလည်း မြင်ချင်သေးတယ်"

"ကျွန်တော်သွားတော့မယ်"

ချင်ဖုန်းက ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒါက သေလမ်းသို့ သွားခြင်းနှင့် ညီမျှသော အခြေအနေဖြစ်သော်လည်း သူသည် လွတ်လပ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိပုံရသည်။

ခုန်ပျံလိုက်သည်နှင့် ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲတွင် ရေမစဉ်ဘဲ ဝိညာဉ်များ၏ စူးရှသောအော်ဟစ်သံများသာ ပိုမိုစူးရှလာသည်။

ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတစ်ခု မသိသော ရင်းမြစ်မှ လာကာ ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ချင်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးကာ ဝိညာဉ်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံပေးသည်။

"ဗုဒ္ဓတို့၏ မဟာသစ္စာတိုင်တည်ခြင်း စွမ်းအား"

တစ္ဆေဘုရင်သည် မိမိကိုယ်ကို တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းလာရာ ဦးတည်ရာသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံနှင့် ပျက်စီးနေသောဘုံကြားမှ အက်ကွဲကြောင်းမှ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တောင်ပိုင်းအစွန်အဖျားနယ်မြေတွင် အမှောင်ထုအပြင်ဘက်၌ မရေမတွက်နိုင်သော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားပြီး သူတို့၏အသိစိတ်သည် ဘုံသုံးဘုံတွင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ညင်သာသော ဗုဒ္ဓအသံတစ်ခုသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ငါ ငရဲပြည်မဝင်ရင် ဘယ်သူဝင်မလဲ"

ကိုးထပ်မြောက်ထောင်၏ အောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရွှေရောင်မျက်လုံးတစ်စုံ လင်းထိန်လာပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဘုံသုံးဘုံသည် ကြယ်ပင်လယ်တစ်ခုနှင့်တူပြီး အနာဂတ်သည် သူ၏လက်တစ်ဖျစ်တီးစာမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှင်းမပြနိုင်စွာပင် ကြယ်ပင်လယ်ထဲတွင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး တည်ငြိမ်ကာ အရေးမပါပုံရသည်။

"ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့သူ"

သူ၏လေသံတွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိပြီးနောက် မထီမဲ့မြင်ပြုသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သေခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရတာထက် ပိုစိတ်ပျက်စရာကောင်းတာ ဘာမှမရှိဘူး နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွေက သာမန်နဲ့ပျင်းစရာကောင်းနေမယ်ဆိုရင် ဘာလို့ပျော်စရာတစ်ခုခု မလုပ်ရမှာလဲ"

သူ၏စကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် ကြယ်ပင်လယ်သည် လှိုင်းထန်စပြုလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် ဘုံသုံးဘုံမှ တတိယအဆင့်အထက် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများသည် ပုံမှန်မဟုတ်သောအခြေအနေကို သတိပြုမိပုံရသည်။

သို့သော် သူတို့မော့ကြည့်သောအခါ ကြေမွနေသော ကမ္ဘာမှ အက်ကွဲကြောင်းမှလွဲ၍ အရာရာအားလုံး မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ လျိုကျန့်လီနှင့် အခြားသူများသည် ချင်ဖုန်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို အလှည့်ကျ အတူရှိနေပေးကြပြီး သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ဂရုစိုက်ကာ မမျှော်လင့်ထားသောအရာတစ်ခုခု မဖြစ်ပွားအောင် သေချာစေသည်။

သူတို့သိသည်မှာ သူတို့၏ယောက်ျား၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ဝိညာဉ် ပြန်မလာနိုင်ပါက သူသည် မုချသေဆုံးမည်ဖြစ်သည်။

အန်းယာသည် စိုစွတ်နွေးထွေးသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့် ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ခွဲထွက်သွားရင်တောင် ဆက်သွယ်မှုရှိနေတုန်းပဲ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ယောက်ျားက မျက်မှောင်ပိုပိုကြုတ်လာပြီး သူ့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက ပိုပိုပြီး မသာယာဖြစ်လာတယ် ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲမှာ သူ့ဝိညာဉ်ကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာလား"

ချန်းဖေးလန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါဘိုးဘေးတွေကို မေးကြည့်ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံနဲ့ ဟွမ်ချွမ်မြစ်အကြောင်း အနည်းငယ် သိခဲ့ရတယ်"

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ နိယာမတရားတွေ ဖောက်ပြန်နေပြီး ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းလမ်းကြောင်းက ပိတ်ထားတယ် ဒါကြောင့် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲမှာ စုပုံနေခဲ့တယ်"

"အဲဒီမှာ စုပုံနေတဲ့ မကျေနပ်မှုတွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ် ယောက်ျားရဲ့ဝိညာဉ်ကို ပြင်ပလူတစ်ယောက်က ကာကွယ်ပေးထားရင်တောင် သူက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဘဝတွေရဲ့ ထိုးထွင်းဉာဏ်တွေကို တွေ့ကြုံခံစားနေရင်း သက်ရောက်မှုရှိနေဦးမှာပဲ သူသာ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရင်..."

သူမ၏အသံ တိုးဝင်သွားပြီး ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

"သူအတွင်းစိတ်မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ"

လျိုကျန့်လီသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်၏ ဖျော့တော့သောအပြာရောင်မျက်လုံးများတွင် မလိုလားမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

"ယောက်ျားက ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှာ ပိတ်မိသွားပြီး သူ့ဝိညာဉ်က ဘယ်တော့မှ ပြန်လာနိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး"

ဒီစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသက်ရှူသံပင်လျှင် အလွန်စူးရှနေပုံရသည်။

ဘေးတွင် လန်နင်ရွှမ်သည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို စီစဉ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏သခင်မကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမက သက်သာရာရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလို လူကောင်းတွေမှာ ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာရှိပါတယ် သူအဆင်ပြေမှာပါ"

"အင်း"

လျိုကျန့်လီသည် ချဉ်းကပ်လာပြီး ချင်ဖုန်း၏ ပါးပြင်ကို သူမ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ သူ၏နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်မျှင်များကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး လျိုစံအိမ်တော်မှာ အခြေအနေဘယ်လိုလဲ"

လျိုကျန့်လီ၏ လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏အသံမှာ အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လကစပြီး မဟာချန်ရဲ့ နယ်မြေလေးခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်"

"သေဆုံးသွားသူတွေက အလောင်းတစ္ဆေတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တခြားသူတွေကို ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်နဲ့ ကူးစက်နေတယ် မြို့တော်တော်များများ ကျဆုံးသွားပြီ မင်ဧကရာဇ်က အလောင်းတစ္ဆေတွေကို လုံးဝဖယ်ရှားဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး နယ်စပ်ဒေသတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့ တော်ဝင်စစ်တပ်ကို အမိန့်ပေးခဲ့တယ် ကျွန်မအဖေရဲ့ နတ်ဘုရားစစ်တပ်လည်း ပါဝင်နေတယ်"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ အလွန်တည်ကြည်သွားသည်။

ဘုံသုံးဘုံသည် သက်ရှိနှင့်သေသူများကြားမှ လောကီအငြိုးအတေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသော အလောင်းတစ္ဆေများ၏ တည်ရှိမှုကို သည်းမခံပေ။ အတိတ်တွင် အလောင်းတစ္ဆေတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းက ဒေသတစ်ခုလုံးကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေနိုင်သော်လည်း ယခုမူ နယ်မြေလေးခုလုံးတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလောင်းတစ္ဆေကပ်ဘေးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်လား။

ချန်းဖေးလန်သည် အတိတ်က ထိုအချိန်ကို တွေးမိသည်။ သူမသာ နဂါးပုလဲကို မစတေးခဲ့ပါက သူမ၏ယောက်ျား သေဆုံးသွားလောက်ပြီ...

"ဒါက နိမိတ်တစ်ခုလား"

လန်နင်ရွှမ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

အန်းယာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ဗေဒင်တွက်ချက်မှုတွေအရ အနာဂတ်က အနက်ရောင်မြူတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာ သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားတဲ့အထိပဲ ကြားထဲမှာ ကျိုးတိုးကျဲတဲ ပုံရိပ်တွေက အလောင်းတွေ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး အရိုးစုတွေ နေရာအနှံ့မှာ ရှိနေတယ်"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ လျိုကျန့်လီက ပြောလိုက်သည်။

"နင်ရွှမ် ဓားသေတ္တာကို အသင့်ပြင်ထား ငါတို့မင်းနေပြည်တော်ကနေ ထွက်ခွာမယ်"

အခြားသူများ မှင်တက်သွားကြသည်။

"သခင်မလေး ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ"

လန်နင်ရွှမ်က ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးအတွက် ငါ့ယောက်ျားက မသေချာမရေရာတဲ့ အနာဂတ်အတွက် သူ့အသက်ကို စွန့်စားနေတယ် သူ့ဇနီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါအနည်းဆုံးတော့ သူပြန်မလာခင်မှာ သူ့အတွက် ကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်ပေးရမယ်"

"ကျွန်မ အစ်မ ကျန့်လီနဲ့အတူ သွားမယ်"

ချန်းဖေးလန်သည် မတ်မတ်ထရပ်လိုက်သော်လည်း တခြားတစ်ယောက်က ခေါင်းခါနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းနေပြည်တော်မှာ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် ရှိပေမဲ့ မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်ဘူးလို့ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ဘူး မင်းနဲ့အန်းယာက ငါ့ယောက်ျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီမှာနေရမယ်"

ချန်းဖေးလန်သည် နောက်ထပ်တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း လျိုကျန့်လီ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသောအခါ သူမဒီစကားလုံးများကို တစ်ဖန်ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမတွင် စကားတစ်ခွန်းသာ ကျန်တော့သည်။

"ခရီးလမ်း ဘေးကင်းပါစေ"

မကြာမီပင် မင်းနေပြည်တော်အပြင်ဘက်တွင် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

နှင်းကဲ့သို့ သန့်စင်သော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးဟိန်းသံနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေ၏ တီးတိုးသံတို့ လိုက်ပါလာမည်။ သူမ၏ဓားသည် အလွန်ထက်မြက်ပြီး သူမသွားလေရာရာတွင် အလောင်းတစ္ဆေများ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော အရပ်သားများနှင့် စစ်သားများကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။