အိမ်အပြန်ခရီး
Vol. 10 Ch. 148
ပိုင်ယွီမြို့တော်။
ကောင်းကင်ဘုံသားလေးဦးသည် တစ်စုတစ်စည်းတည်း ရှိနေကြပြီး မလှုပ်ဝံ့ဘဲ နေကြသည်။
သူတို့ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရသောအခါ ပြင်းထန်သော အမြင်မှားခြင်းနှင့် အကြားမှားခြင်းများကို ခံစားခဲ့ရပြီး သူတို့၏ စစ်မှန်သောပုံရိပ်အဆင့် သိုင်းရည်ရွယ်ချက်ကို အားကိုးကာ အသိစိတ်မပျောက်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ ရုတ်တရက် မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြပြီး အမြင်မှားခြင်းနှင့် အကြားမှားခြင်းများလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။
“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ”
လေးဦးသား အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
သူတို့ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ညအမှောင်ကုလားကာကို ဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ ပြာလဲ့သော ကောင်းကင်နှင့် တိမ်ဖြူများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် တွေ့မြင်ရသည်။
မြူခိုးအတွင်းမှ ကြီးမားလှသော နာမည်မသိ ခြေထောက်အရိုးအရိပ်သည်လည်း ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲ ပြီးသွားတာများလား”
ဟော်ရှူဝမ်သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
ကောင်းကင်ဘုံသားယွီက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲ ပြီးဆုံးမှသာလျှင် အသေးစားမိစ္ဆာဆင်းသက်ခြင်းနည်းစနစ်၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အလျင်အမြန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“တောင်ထွတ်သခင်ယွင်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”
ဟော်ရှူဝမ်သည် ချဉ်းကပ်လာသော ရေစက်ကျတောင်ထွတ်သခင် ယွင်လေ့ကို ကြည့်ရင်း ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲဟော်၊ ကျွန်တော် အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ၊ နည်းနည်း ခေါင်းမူးပြီး မိုက်ခနဲဖြစ်သွားတာပဲ ရှိတယ်”
ယွင်လေ့က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။
အခြားသူများလည်း အလားတူ အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။
ထို့နောက် လူတိုင်းသည် ပိုင်ယွီမြို့တော်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး သေဆုံးသူများစွာ မရှိသည်ကို တွေ့ရှိကာ အံ့ဩသွားကြသည်။ ပြင်းထန်သောရောဂါရှိသူ အနည်းငယ်သာ ဤမိစ္ဆာပူဇော်ပွဲအတွင်း သေဆုံးခဲ့သည်။
အများစုမှာ အလွန်အမင်း အားနည်းနေသော်လည်း အသက်အန္တရာယ် မရှိကြပေ။
“ဒါ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ”
အကြီးအကဲ ချင်စုန့်က “မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲကို နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရတာများလား”
ကောင်းကင်ဘုံသားယွီ၏ အဆိုအရ မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲ အောင်မြင်ခဲ့ပါက ပိုင်ယွီမြို့တော်တွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ပေ။
“နယ်မြေသခင်က မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲကျင်းပတဲ့နေရာကို ရှာတွေ့ပြီး တားဆီးလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
ကောင်းကင်ဘုံသားယွီက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဤသည်သာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤအတွေးနှင့်အတူ သူသည် ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အရင်သွားနှင့်ပါ့မယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် နယ်မြေသခင်စံအိမ်က ခင်ဗျားတို့ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းကို အကြောင်းကြားပါ့မယ်”
“ပင်ပန်းသွားပါပြီ၊ ကောင်းကင်ဘုံသားယွီ”
ဟော်ရှူဝမ်က ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ခိုင်းတာလုပ်ရုံပါပဲ”
ကောင်းကင်ဘုံသားယွီက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်ယွီမြို့တော်သို့ လာရောက်ပြီးနောက် သူ ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ရပေ။ အကယ်၍ မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲ ရုတ်တရက် မရပ်တန့်ခဲ့ပါက သူသည်လည်း ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေပေလိမ့်မည်။
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ပိုင်ယွီမြို့တော်၏ အပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။
.....
“လူတိုင်းကို စုစည်းလိုက်"
ဟော်ရှူဝမ်သည် ရှိနေသူများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ လီချန်ရော၊ ဘာလို့ သူ့ကို မတွေ့ရတာလဲ”
“ကြည့်ပါဦး၊ ဟိုမှာ လီချန် မဟုတ်လား”
ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုင်ယွီမြို့တော် အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ယံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထူးဆန်းသော ငှက်တစ်ကောင်သည် သူတို့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာနေသည်။
မကြာမီပင် ကြီးမားသော သိမ်းငှက်နက်ကြီးတစ်ကောင် ဆင်းသက်လာပြီး လီချန်သည် ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။
“လီချန်၊ မင်းက ဘာလို့ မြို့အပြင်ဘက်ကနေ လာရတာလဲ”
ဟော်ရှူဝမ်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲဟော်၊ ကျွန်တော် ဘိုးဘေးကို လိုက်ပို့ပြီး ပြန်လာတာပါ”
လီချန်သည် တိုက်ရိုက်မပြောဘဲ လျှို့ဝှက်အသံလွှင့်ခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ထိုက်ဝူနယ်စားစံအိမ်မှ ကောင်းကင်ဘုံသားယွီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့ပြီးမှ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုက်ဝူနယ်စားစံအိမ်ကို သူ၏ အခြားသော အထောက်အထားအကြောင်း မသိစေချင်ပေ။
ထိုအရာသည် မလိုအပ်သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေပေလိမ့်မည်။
“ဘာ”
ဟော်ရှူဝမ်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ပိုင်ယွီမြို့တော်မှ အသေးစားမိစ္ဆာဆင်းသက်ခြင်းနည်းစနစ်ကို ထိုဘိုးဘေးက ချိုးဖျက်ခဲ့ခြင်းလား။
“လီချန်၊ အသေးစားမိစ္ဆာဆင်းသက်ခြင်းနည်းစနစ်ကို ဘိုးဘေးက ချိုးဖျက်ခဲ့တာလား”
သူသည်လည်း လျှို့ဝှက်အသံလွှင့်ခြင်းကို အသုံးပြုကာ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
လီချန်က ပြန်ဖြေသည်။
အရာအားလုံးကို အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ထံသို့ ပုံချခြင်းသည် ဘယ်တော့မှ မှားမည်မဟုတ်ပေ။
“အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး”
ဟော်ရှူဝမ်သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။
ထိုက်ဝူနယ်စားပင် မဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာကို ဘိုးဘေးက ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ ဘိုးဘေးသည် မည်မျှလောက် အားကောင်းရမည်နည်း။
“အကြီးအကဲဟော်၊ ဘိုးဘေးက ဒီကိစ္စကို လူသိရှင်ကြားမဖြစ်စေဖို့ ပြောပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် ထိုက်ဝူနယ်စားစံအိမ်ကိုပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်ပါတယ်”
လီချန်က သတိပေးလိုက်သည်။
“လီချန်၊ စိတ်ချပါ၊ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ ငါတို့ အထွတ်အထိပ်အကြီးအကဲ သုံးယောက်ပဲ ဘိုးဘေးရဲ့ တည်ရှိမှုကို သိပါတယ်”
ဟော်ရှူဝမ်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည်လည်း လျှို့ဝှက်အသံလွှင့်ခြင်းကို အသုံးပြုကာ အခြားအထွတ်အထိပ်အကြီးအကဲနှစ်ဦးဖြစ်သော ကောင်းကင်ဘုံသား ချင်စုန့်နှင့် ချန်းယွင်တို့အား ပိုင်ယွီမြို့တော်မှ အသေးစားမိစ္ဆာဆင်းသက်ခြင်းနည်းစနစ်ကို ဘိုးဘေးက ချိုးဖျက်ခဲ့ခြင်းအကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။
ဤကောင်းကင်ဘုံသားနှစ်ဦးသည်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
“အထွတ်အထိပ်အကြီးအကဲ သုံးပါးခင်ဗျာ၊ ဒါဆိုရင် ဒီတပည့် လီအိမ်တော်ကို သွားပြီး အခြေအနေကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်”
လီချန်က ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းသွားလိုက်ပါ။ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါ့ကိုပြော”
ဟော်ရှူဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လီချန်သည် ပိုင်ယွီမြို့တော်မှ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။
ထို့ကြောင့် လီချန်သည် ရှောင်ဟေး၏ ကျောပေါ်သို့ ပြန်ခုန်တက်ကာ လီအိမ်တော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
......
လီအိမ်တော်...
“ဦးလေး”
လီယွီဝေသည် လီချန် သိမ်းငှက်နက်ကြီး၏ ကျောပေါ်မှ ပြန်လာသည်ကို တွေ့ရ၍ ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား”
လီချန်က မေးလိုက်သည်။
နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက် ပြန်လာရာ လီအိမ်တော်သည် များစွာမပြောင်းလဲဘဲ ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။
“ဦးလေး၊ အဘွားကြီးပဲ ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး။ ကျန်တဲ့သူတွေတော့ အားလုံး အဆင်ပြေကြပါတယ်”
လီယွီဝေက ပြန်ဖြေသည်။
လီချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ တူမဖြစ်သူ ရည်ညွှန်းသော အဘွားကြီးမှာ သူ၏ ကွယ်လွန်သွားသော အကြီးဆုံးဦးလေး၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။
သူ၏ အကြီးဆုံးဦးလေးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကွယ်လွန်သွားသည်။ သူ အသိပေးခံခဲ့ရသော်လည်း ပြန်မလာခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ဖခင် လီတုန်းလင် နေထိုင်ရာ ဝင်းခြံဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် သူ၏ ညီငယ် လီခွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီခွင်းသည်လည်း အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။
“အစ်ကိုကြီး”
လီခွင်းသည် လီချန်ကို တွေ့သောအခါ အံ့ဩသွားပြီးနောက် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ ရှေ့သို့တက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
သူ၏ အစ်ကိုကြီးသည် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာသော်လည်း သူ၏ တည်ရှိမှုကြောင့်ပင် လီမိသားစုသည် ယနေ့တိုင် ကြီးပွားတိုးတက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
လီချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
အတွင်းတွင် အစေခံမလေးများသည် သူ၏ဖခင်ကို ပြုစုနေကြသည်။
လီတုန်းလင်သည် ကြီးမားသော လက်တင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ရှူမှန်မှန်ဖြင့် အနားယူနေသည်။
သူ၏ အလုံးစုံအခြေအနေသည် ကောင်းမွန်နေပြီး ဆံပင်ဖြူမရှိ၊ ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။
နှစ်များတစ်လျှောက် လီချန်သည် ဆေးလုံးများကို မကြာခဏ ပို့ပေးခဲ့သည်။ မတော်တဆမှုများ မရှိသရွေ့ အသက်တစ်ရာနေနိုင်ခြင်းသည် ပြဿနာမရှိသင့်ပေ။
“အစ်ကိုကြီး၊ အဖေ ဆေးလုံးတွေ သောက်ပြီးပါပြီ”
လီခွင်းက ဘေးမှနေ၍ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏စကားများက လီတုန်းလင်ကို နိုးသွားစေပုံရသည်။ သူ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ပထမတွင် အံ့ဩသွားပြီးနောက် ထထိုင်ကာ လီချန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ချန်အာ”
“အဖေ”
လီချန်က ခေါ်လိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ”
လီတုန်းလင်က ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း မသွားခင် ညစာစားသွားဦး”
နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှလွဲ၍ အခြား ဘာပြောရမည်ကို သူ မသိတော့ပေ။
“ကောင်းပါပြီ”
လီချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူသည် လီတုန်းလင်နှင့်အတူ ညစာစားခဲ့သည်။ စားပွဲတွင် လီခွင်းနှင့် သူ၏သမီး လီယွီဝေသာ ရှိနေသည်။
လီတုန်းလင်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်ပြီး ဝိုင်အနည်းငယ် ပိုသောက်လိုက်သည်။ သူသည် အရက်ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အစေခံမလေးများက အနားယူရန် ကူညီခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။
ဤဝိုင်သည်လည်း လီချန်က ပို့ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အဘိုးကြီးသည် ပဲငံပြာရည်ရနံ့ကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်။
သူသည် အားလပ်ချိန်တွင် ခွက်ငယ်တစ်ခွက် သောက်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။
မထွက်ခွာမီ လီချန်သည် ဆေးလုံးပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လီယွီဝေအား ပေးလိုက်ပြီး လီမိသားစုဝင်များအား ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သောက်သုံးရန်နှင့် မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုများကို ဖယ်ရှားရန် မှာကြားခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် လုံးဝမှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်သည်။
လီအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာစဉ် လီချန်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့ပြန်လာနိုင်မည်ကို မသိပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ရှောင်ဟေး၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
ရှောင်ဟေးသည် တောင်ပံဖြန့်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
.....
ပန်လင်မြို့
မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲသည် ကြာမြင့်စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
နယ်မြေသခင်ယွီစုန့်သည် ဖြူဖျော့သောမျက်နှာဖြင့် ဆေးလုံးများကို မျိုချနေပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ယွမ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်လည်နာလန်ထူရန် တရားထိုင်နေသည်။
မုတ်ဆိတ်နက်အကြီးအကဲသည် သူ့ကို စောင့်ရှောက်နေသည်။
သူ၏ဖခင်သည် သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံရိပ်အဆင့် သိုင်းရည်ရွယ်ချက်ကို အသုံးပြုကာ နတ်ဘုရားထုလုပ်အစီအရင်ပြားကို အသက်သွင်းပြီး မြူခိုးကို တွန်းလှန်ကာ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ကယ်တင်ရန် ကြီးမားသော အစီအရင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သော်လည်း ကုန်ခမ်းမှုမှာ အလွန်ကြီးမားသည်။
နတ်ဘုရားထုလုပ်အစီအရင်ပြားသာ မရှိခဲ့ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားကို ဆွဲယူနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံရိပ်အဆင့် သိုင်းရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားရန် လုံလောက်မည်မဟုတ်ပေ။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နယ်မြေသခင်ယွီစုန့်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ဤမျှလောက်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ပြန်လည်နာလန်ထူရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူရပေလိမ့်မည်။ သူသည် ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။ “ဒီမှာ အခြေအနေကြည့်ဖို့ လူတချို့ထားခဲ့ပြီး ထိုက်ဝူနယ်စားစံအိမ်ကို အရင်ပြန်ကြမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဖေ”
မုတ်ဆိတ်နက်အကြီးအကဲက ပြန်ဖြေသည်။
နောက်ဆက်တွဲ ဖြေရှင်းရန် ပိုမိုခက်ခဲသော ကိစ္စရပ်များ ရှိလာမည်ကို သူသိသည်။
ကောင်းကင်ဘုံအဆိပ်ဂိုဏ်း၏ မိစ္ဆာပူဇော်ပွဲသည် သေချာပေါက် အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ခြင်္သေ့ကုလားအုတ်တောင်တန်းမှ မည်သည့် မဟာပညာရှိက သေမျိုးဘုံသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူ မသိပေ။
ထိုက်ဝူနယ်သည် အလွန်အမင်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
***