လီမော့၏ အတိတ်

အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်။

တောက်ပသော နေရောင်ခြည်သည် အချိန်ခေါင်းလောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး တောက်ပသော ရွှေရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ပိုင်ယွင်နှင့် ချိုင်ရှောက်တို့သည် နွားငယ်လေးတစ်ကောင်အရွယ်အစားရှိသော ထူးဆန်းသားရဲတစ်ကောင်၏ အသေကောင်ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။

ဤထူးဆန်းသားရဲသည် သိုးတစ်ကောင်နှင့်တူသော်လည်း သာမန်သိုးတစ်ကောင်ထက် များစွာကြီးမားသည်။

၎င်းသည် ရှောင်ဟေးက အပြင်ဘက်မှ ဖမ်းလာခဲ့သော သန္ဓေပြောင်း သိုးသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အပြင်ဘက်ရှိ တောင်များနှင့် တောများထဲတွင် ထူးဆန်းသော သားရဲများနှင့် ငှက်များစွာ ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် သာမန်လူများအတွက် တောင်များနှင့် တောများသည် အလွန်အန္တရာယ်များသော နေရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သိုင်းပညာရှင်များအတွက်မူ တောင်များနှင့် တောများထဲရှိ ထူးဆန်းသော သားရဲများနှင့် ငှက်များသည် တန်ဖိုးရှိသော ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။

ယခင်က တန်ဖိုးကြီးခဲ့သော ထူးဆန်းသားရဲအသားသည် ယခုအခါ အတော်လေး ဈေးသက်သာလာပြီး အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ရရှိရန် ပိုမိုလွယ်ကူလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကြီးမပြောင်းလဲမီက တောထဲရှိ ထူးဆန်းသားရဲများသည် အတော်လေး ရှားပါးခဲ့သည်။ အဓိက သိုင်းအင်အားစုအချို့သာ ၎င်းတို့ကို မွေးမြူနည်းနှင့် မျိုးပွားနည်းကို သိရှိခဲ့ကြသည်။

ချိုင်ရှောက်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းရောင်တစ်ခု သိုးသားရဲပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ တရှဲရှဲမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက လက်လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ပြီးပြည့်စုံသော သိုးသားရေတစ်ခုကို လွယ်ကူစွာ ခွာထုတ်လိုက်ရာ အတွင်းမှ တောက်ပသော အနီရောင်အသားများ ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ချိုင်ရှောက်သည် သူ၏ဓားကို ဆက်လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သိုးကို ပြီးပြည့်စုံသော အသားတုံးများအဖြစ် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သိုး၏ အသားတစ်စမှ မကျန်တော့ဘဲ ဖြူဖွေးသော အရိုးစုတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။

ကျွမ်းကျင်သော စားဖိုမှူးတစ်ဦးကဲ့သို့ နွားတစ်ကောင်ကို လှီးဖြတ်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုသည် ဤသို့သော ဓားသိုင်းပညာရှေ့တွင် ဘယ်မှာများယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။

ရှောင်ဟေးသည် ဘေးတွင်ရပ်ရင်း လတ်ဆတ်ဆုံးသော သိုးသားများကို စတင်စားသုံးနေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သိုးသားပုံကြီးတစ်ပုံသည် ရှောင်ဟေး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

"ဆရာတူအစ်ကို၊ ဒီနေ့ သိုးသားကင် တုတ်ထိုး စားကြရင်မကောင်းဘူးလား။"

ပိုင်ယွင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့ရမှာပေါ့။ ဒါဆို ငါအဆီနဲ့အသားကို ခွဲထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချိုင်ရှောက်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သိုးသားကင် တုတ်ထိုးအတွက် အဆီနှင့် အကြောအချို့ ပါဝင်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ အရသာသည် အမွှေးဆုံးနှင့် ဝါးလို့အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အကုန်ပေါင်းပြီးတုတ်ထိုးလိုက်ရုံပဲ"

ပိုင်ယွင်က ပြောလိုက်သည်။

သူမက ကင်ရန်အတွက် ပစ္စည်းကိရိယာများ ယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တောင်အောက်မှ လျှောက်တက်လာသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ မကြာမီမှာပင် ထိုပုံရိပ်သည် အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"စီနီယာအစ်မ လီမော့"

ပိုင်ယွင်သည် ထိုသူကိုမြင်လျှင် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အပြေးအလွှား သွားရောက်နှုတ်ဆက်သည်။

လီမော့သည် ငြိမ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာသည် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေကာ လူကို ရေခဲတမျှ အေးစက်သော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

သို့သော် သူမကို သိကျွမ်းသူများကမူ သူမသည် အမှန်တကယ် အေးစက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို မသိခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

သူမသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောပေါ်တွင် ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို လွယ်ထားကာ ဆံပင်ကို ရိုးရှင်းစွာ စည်းနှောင်ထားပြီး ငွေရောင်ခေါင်းစည်းတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဤဝတ်စားဆင်ယင်မှုသည် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဦးလေး"

သူမက စာဖတ်နေသော လီချန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်း၊ မင်းရောက်လာပြီလား"

လီချန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူက အံ့အားသင့်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက်က ပုံရိပ်ယောင်အဆင့်ကို ဝင်ရောက်သွားပြီလား"

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း လီမော့သည် အချိန်အများစုကို အပြင်ဘက်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး အတွေ့အကြုံများစွာ ရရှိခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က မဟာရွှေ့ပြောင်းရေးကာလအတွင်း လီမော့၏ ဆရာသည် မိစ္ဆာသားရဲတိုက်ခိုက်မှုတွင် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျဆုံးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က လီမော့သည်လည်း နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ယောက် အချိန်မီရောက်ရှိလာသောကြောင့် ကံကောင်းစွာဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ မကြာသေးခင်တုန်းကပဲ ချိုးဖောက်နိုင်သွားတာပါ"

လီမော့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ"

လီချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လီမော့သည် ယခုအခါ သုံးဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဤအသက်အရွယ်တွင် ကျုံးရှီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းသည် အလွန်ထူးချွန်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ပျမ်းမျှဟု ယူဆနိုင်သည်။ မဟာကျုံးရှီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ ပြဿနာမရှိပေ။

သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ယောက်ဖြစ်လာရန်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်ဘုံသားများအကြောင်း ပြောရလျှင် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် မဟာကျုံးရှီးနှစ်ဦး ထပ်မံ၍ ကောင်းကင်ဘုံသားသို့ ထိုးဖောက်သွားခဲ့ရာ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းရှိ ကောင်းကင်ဘုံသားအရေအတွက်သည် ငါးဦးအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။

အလယ်အလတ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားများ မရှိသေးသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံသားငါးဦးရှိခြင်းသည် ထိုက်ဝူနယ်ရှိ အင်အားစုအားလုံးထဲတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

သာ့ချန်ရှိ အဓိက သိုင်းအင်အားစုအများစုတွင် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးသာ ရှိသည် မဟုတ်လော။

အကယ်၍ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်နိုင်ပါက သာ့ချန်တွင် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အဆင့်အတန်းသည် ပိုမိုမြင့်မားလာမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီချန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ အလယ်အလတ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ရန်မှာ ပြဿနာမရှိသင့်ပေ။

ယခုအခါ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်ဘုံသားများသည်လည်း အလှည့်ကျစနစ်ကို ကျင့်သုံးကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးတည်းသာ နဂါးပြန်တောင်တန်း၏ အတားအဆီးစခန်းတွင် တပ်စွဲထားမည်ဖြစ်ပြီး ခြောက်လတစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲကာ ထိုကောင်းကင်ဘုံသားသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတွင် ကျင့်ကြံရန် အချိန်အလုံအလောက်ရရှိအောင် သေချာစေသည်။

"ဦးလေး၊ ဦးလေး ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တုန်းက အခြေအနေကို မှတ်မိသေးလား"

လီမော့သည် လီချန်၏ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အမ်၊ ဘာလို့ ဒါကို မေးရတာလဲ"

လီချန်က အံ့အားသင့်ဟန်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ဤအကြောင်းကို လီမော့နှင့် မပြောခဲ့ဖူးပေ။

နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်တောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။

"ကျွန်မရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက် ပုံရိပ်ယောင်အဆင့်ကို ဝင်ရောက်သွားကတည်းက ကျွန်မ ငယ်ဘဝအမှတ်တရတွေ အများကြီးကို ရုတ်တရက် ပြန်သတိရလာတယ်"

လီမော့က အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"လီမော့၊ အတိတ်ကို အတိတ်မှာပဲ ထားလိုက်ပါ"

လီချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ငယ်ရွယ်သော လီမော့သည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်ခဲ့ရပြီး ထို့ကြောင့် အထီးကျန်စိတ်ဝေဒနာနှင့် ဆင်တူသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အိပ်မက်ဆိုးကိုလည်း တိုက်ရိုက် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ၎င်းကို ပြန်မသတိရခဲ့ပေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ ဓားရည်ရွယ်ချက် ထိုးဖောက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ထိုပျောက်ဆုံးသွားသော အမှတ်တရများကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

"ဦးလေး၊ ဒါကိုကြည့်လိုက်"

လီမော့က ရုတ်တရက် သူမ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူမ၏အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အစိမ်းရင့်ရောင် လင်းနို့ပုံစံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

လီချန်က အံ့အားသင့်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "မင်း ကိုယ်တိုင် ဆေးမင်ကြောင်ထိုးထားတာလား"

လီမော့ ငယ်စဉ်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ထိုသို့သော ပုံစံ လုံးဝမရှိခဲ့သည်ကို သူမှတ်မိသည်။

သူ၏မျက်လုံးများ အစိမ်းရင့်ရောင် လင်းနို့ပုံစံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ ထိုပုံစံသည် အသက်ဝင်လာတော့မည်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက် ပုံရိပ်ယောင်အဆင့်ကို ထိုးဖောက်သွားတဲ့အခါ ဒီအစိမ်းရင့်ရောင် လင်းနို့က ကျွန်မရဲ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ပေါ်လာတာပါ"

လီမော့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့အတိတ်နဲ့ ပတ်သက်နေသလား"

လီချန်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူပေါ့ပေါ့တန်တန် ကောက်ယူခဲ့သော ကလေးတစ်ယောက်တွင် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ကျွန်မလည်း သိပ်မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့အစ်မရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာလည်း ဒီလိုပုံစံ ရှိပုံရတယ်"

လီမော့က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့အစ်မ ဟုတ်လား"

လီချန်၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်ဟန် ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်က လီမော့၏ အိမ်တွင် ခေါင်းပြတ်နေသော အမျိုးသားအလောင်းမှလွဲ၍ ရေတွင်းထဲတွင် လီမော့တစ်ယောက်သာ ရှိပြီး အခြားအလောင်းများ မရှိခဲ့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့အစ်မက အမြွှာတွေပါ… ကျွန်မရဲ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ မိသားစုထဲမှာ ကျွန်မ၊ ကျွန်မအဖေနဲ့ ကျွန်မအစ်မ သုံးယောက်ပဲ ရှိခဲ့တယ်။ ရွာသားတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် သိပ်မလုပ်ဘူး။ ကျွန်မတို့က တခြားတစ်နေရာကနေ ပြောင်းလာတာပါ"

လီမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်က သူမသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း အသိဉာဏ်ရှိပြီး အချို့အရာများကို မှတ်မိနိုင်ခဲ့သည်။

"ဦးလေး၊ ကျွန်မရဲ့အစ်မ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်"

လီမော့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့အိမ်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိချင်နေတာပေါ့"

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ပြန်သွားပြီး ကြည့်ချင်တယ်"

လီမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမတွင် ငယ်ဘဝအမှတ်တရများ ရှိသော်လည်း သူမ၏ ဇာတိမြို့က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မသိခဲ့ပေ။

"ခဏစောင့်။ ငါ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်"

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လီမော့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အစိမ်းရင့်ရောင် လင်းနို့ပုံစံကို သေချာစွာ ခံစားလိုက်သည်။ သူသည် ထူးဆန်းပြီး မရှင်းလင်းသော လှိုင်းတစ်ခုကို မသဲမကွဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

"လီမော့၊ အခု မင်း တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ခံစားမိလား"

လီချန်က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကျင့်ကြံတဲ့အခါတိုင်း ဒီပုံစံကနေ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်လို့ အမြဲခံစားရတယ်။ ကျွန်မ ဒါက အကြားအာရုံချောက်ချားမှု ဖြစ်နိုင်မလားလို့တောင် သံသယဝင်မိတယ်။ ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ပိုဆိုးလာတယ်"

လီမော့က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဲဒီအသံက ဘာလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိလား"

လီချန်က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မသိဘူး။ အရမ်းမရှင်းလင်းဘူး၊ အရမ်းဝေးတဲ့နေရာမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောနေသလိုပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရဘူး"

လီမော့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"လီမော့၊ အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်မှာ ခဏနေပြီး ကျင့်ကြံလိုက်ပါ"

လီချန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလင်းနို့ပုံစံ ဘယ်လိုပေါ်လာတယ်ဆိုတာကို မင်း မဖြစ်မနေ ရှာဖွေရမယ်"

လီမော့၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရင့်ရောင် လင်းနို့ပုံစံသည် ရိုးရှင်းခြင်းမရှိဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့အစ်မ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာကို မင်း တကယ်ပဲ ခံစားမိတာ သေချာလား"

လီချန်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ဒီလိုခံစားချက် ရှိနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့အစ်မ အသက်ရှင်နေသေးရင် သူလည်း ကျွန်မ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာကို သိသင့်တယ်"

လီမော့က ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ရှားရှားပါးပါး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းရဲ့အစ်မ အသက်ရှင်နေသေးရင် အနာဂတ်မှာ ပြန်လည်ဆုံစည်းဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်တယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာပဲ"

လီချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားသည်။ သူသည် လီမော့ကို ထပ်မံလေ့လာရန် ဝိညာဉ်အာရုံခံစားခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

လီမော့အသွင်ပြောင်းထားသော ဝိညာဉ်အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူအလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီမော့၏ ဝိညာဉ်အလင်းရောင်အဆင့်သည် အများကြီး တိုးတက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပြင်ပအကြောင်းအရင်းများမရှိဘဲ လူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်အလင်းရောင်သည် အလွန်တည်ငြိမ်သည်၊ ပုန်းကွယ်နေသော အရိုးအမြစ် သို့မဟုတ် ပြောင်းပြန်အရိုး မဟုတ်လျှင်ပေါ့။

သို့သော် လီမော့တွင် ပုန်းကွယ်နေသော အရိုးအမြစ် သို့မဟုတ် ပြောင်းပြန်အရိုး မရှိပေ။ သူမ၏ အရိုးအမြစ်အရည်အချင်းသည် ထိုအထူးဆေးလုံးများကို အားကိုး၍ လုံးဝတိုးတက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် အစွန်းဆုံးအထိ တိုးတက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ အသာမန်ဆုံးသော အဆင့်နိမ့် အလင်းတောက်ပအဆင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ လီမော့၏ ဝိညာဉ်အလင်းရောင်သည် အလယ်အလတ်အဆင့် အလင်းတောက်ပအဆင့်သို့ ရှင်းလင်းစွာ နီးကပ်လာသည်။

၎င်းသည် အနည်းငယ် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံခံစားခြင်းနည်းစနစ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လင်းနို့ပုံစံကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ လီမော့၏ ဝိညာဉ်အလင်းရောင်အဆင့် တိုးတက်မှုသည် ဤပုံစံနှင့် ပတ်သက်နေသလား။ ယခုမှစ၍ လီမော့ကို အနီးကပ်အာရုံစိုက်ရမည်ဟု ထင်ရသည်။

"သွားကြစို့"

လီချန်က ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လေချွန်လိုက်ရာ ရှောင်ဟေးသည် သစ်သားတဲမှ ခုန်ချလာသည်။

ရှောင်ဟေး၏ အရွယ်အစားသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်ကထက် များစွာကြီးမားလာသည်။ ၎င်း၏ရှေ့တွင် ရပ်နေလျှင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီချန်က လီမော့ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ရှောင်ဟေး၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟေး၏ လက်ရှိအရွယ်အစားဖြင့် လူနှစ်ဦးကို သယ်ဆောင်ပျံသန်းရန်မှာ လုံးဝပြဿနာမရှိပေ။

ရှောင်ဟေးသည် ၎င်း၏ကျောပေါ်ရှိ လီမော့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး သူမကို သယ်ဆောင်ရန် မလိုလားသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်ပျံ၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဒါကို စားရမှာ မဟုတ်ဘူး"

လီချန်က သူ၏လက်ဖဝါးထဲရှိ အာဟာရဖြည့်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လွှဲပစ်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟေးက သနားစရာအမူအရာဖြင့် ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လီချန်က အာဟာရဖြည့်ဆေးလုံးကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟေးက တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖမ်းယူပြီး မျိုချလိုက်ကာ သူ၏တောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

လီချန်က ခေါင်းခါရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ ထူးဆန်းငှက်များသည် ထူးဆန်းငှက်များပင်။ ၎င်းတို့ကို လုံးဝယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ရန် ခက်ခဲသည်။ အကယ်၍ သူ၏ခွန်အား မလုံလောက်ပါက၊ အာဟာရဖြည့်ဆေးလုံးများ မရှိပါက ရှောင်ဟေးသည် ပိုမိုမနာခံဖြစ်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်ဟေးကို ဝိညာဉ်ဉာဏ်ပွင့်စေခြင်း မပြုလုပ်ရန် သူ၏ရွေးချယ်မှုသည် ပညာရှိရာရောက်သည်။

မိုင်တစ်ထောင်အကွာအဝေးကို သူတို့သည် နှစ်နာရီအတွင်း ပျံသန်းရောက်ရှိသွားသည်။

လီချန်သည် ရှောင်ဟေး၏ ကျောပေါ်တွင်ရပ်ရင်း အောက်ရှိ တောင်ပေါ်ရွာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် လူများ ပြန်လည်နေထိုင်နေကြပြီဖြစ်သည်။

သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသော ရွာသည် ခြေရာလက်ရာမကျန်တော့ပေ။

နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော်တောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က မဟာရွှေ့ပြောင်းရေးကာလအတွင်း လူအများအပြားသည် နေရာအသီးသီးသို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤရွာသည် ရွှေ့ပြောင်းမှုဖြင့် ဖွဲ့စည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လီချန်က ရှောင်ဟေးကို ဆင်းသက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူနှင့် လီမော့သည် ရွာသို့ရောက်လာပြီး ရွာသားများကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဤရွာသည် လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က ထုံကွမ်းခရိုင်မှ ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီမော့၏ မူလအိမ်နေရာတွင်မူ အိမ်အသစ်များ ဆောက်လုပ်ပြီးဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ရေတွင်းမှာမူ ရှိနေသေးသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ ရေတွင်းသို့ရောက်လာသောအခါ လယ်သူမတစ်ဦးသည် ရေတွင်းမှ ရေခပ်နေပြီး ကလေးသုံးဦးသည် သူမ၏ဘေးတွင် ဆော့ကစားနေကြသည်။

"ဟေး၊ ကောင်မလေး၊ မင်း ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေပြန်တာလဲ"

လယ်သူမက မော့ကြည့်ပြီး လီမော့ကို မြင်လျှင် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမ်…"

လီချန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်၊ "အစ်မ၊ သူ့ကို အရင်က တွေ့ဖူးလား"

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က သူ့ကို တွေ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အဝတ်အစား မတူဘူး။ သူ ငါ့အိမ်မှာတောင် ထမင်းစားသွားသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကောင်မလေးက အရမ်းရက်ရောတယ်။ ထမင်းဖိုးအတွက်ဆိုပြီး ငွေတုံးကြီးတစ်တုံးတောင် ပေးသွားတယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ တောထမင်းတစ်နပ်က ဒီလောက်ဈေးကြီးစရာလား"

ဤလယ်သူမသည် အလွန်စကားများသူဖြစ်သည်။ သူမ စကားစပြောသည်နှင့် မရပ်မနား ပြောတော့သည်။

လီချန်နှင့် လီမော့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီမော့သည် ဤနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်းမှာ ရှင်းလင်းသည်။

သို့သော် လယ်သူမက သူမ တွေ့ဖူးသည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေသည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ လီမော့နှင့် အလွန်တူသော တစ်စုံတစ်ယောက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် မည်သူနည်း။ "လီမော့၊ မင်းရဲ့အစ်မ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေပုံရတယ်"

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ၊ အစ်မ မှားနေပြီ။ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ညီမပါ"

လီမော့က လယ်သူမကို အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ညီမ… မင်းတို့နှစ်ယောက် အရမ်းတူနေတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး"

လယ်သူမက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "အိုဘုရားရေ၊ မင်းတို့ညီအစ်မနှစ်ယောက်က ပုံစံခွက်တစ်ခုတည်းက ထွက်လာသလိုပဲ"

"အစ်မ၊ ကျွန်မရဲ့အစ်မက အစ်မကို တစ်ခုခု ပြောသွားသေးလား"

လီမော့က အမြန်မေးလိုက်သည်။

"သူ သိပ်မပြောပါဘူး။ သူက ဒီမှာနေခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ပြောင်းသွားတယ်၊ ဒါကြောင့် ပြန်လာပြီး ကြည့်ချင်တယ်လို့ပဲ ပြောသွားတယ်"

လယ်သူမက ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း ဒီမှာပဲ ထမင်းစားသွားပါလား။ ငါက တောထမင်း ချက်တော့မလို့။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းတယ်။ မင်းတို့ စားနိုင်မလားဆိုတာပေါ် မူတည်တယ်"

"အစ်မ၊ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က လမ်းကြုံလို့ ဝင်ကြည့်တာပါ"

လီချန်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ငွေတုံးတစ်တုံးကို ထားခဲ့ပြီး လီမော့နှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"အိုဘုရားရေ၊ ဘာလို့ ငွေပြန်ထားခဲ့ပြန်တာလဲ။ မင်းတို့ ထမင်းတောင် မစားရသေးဘူး။ ငါ ဒါကို ဘယ်လိုလက်ခံနိုင်မှာလဲ"

လယ်သူမက ငွေတုံးကို ကောက်ယူပြီး ကိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အစစ်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူမသည် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်သွားပြီး ဆက်လက်စကားပြောနေတော့သည်။

***