ကောင်းကင်ယံသုံးဖြတ်
Vol. 7 Ch. 93
“တော်လောက်ပြီ…”
တိုက်ပွဲဒဏ်ကြောင့် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤထက်ပို၍ ကြာရှည်ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေပါက ဒဏ်ရာရရန်သာ ရှိတော့သည်။
ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့မှာ ဝိညာဉ်သီးကို အောင်မြင်စွာ ခူးယူပြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်သည် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ပြေးလိုက်သည်။
“ရှူး…”
အနက်ရောင်ရွှေမြွေသည်လည်း ဝိညာဉ်သီးများပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ရုတ်တရက် အမျက်ဒေါသထွက်ကာ စူးစူးဝါးဝါးအော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်ဝန်းများသည် လော့ချန်ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည်ဟူသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒုန်း… ဒုန်း…”
လော့ချန်သည် ထင်းရှူးတောထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်စဉ်မှာပင် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါလှုပ်ယမ်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ နှလုံးသည် တဒိန်းဒိန်းခုန်လှုပ်သွားရသည်။
အနက်ရောင်ရွှေမြွေသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မီးခိုးရောင်မြူးနှင်းတစ်ထပ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ထိုမြူးနှင်းများသည် လမ်းတစ်လျှောက် လူနှစ်ယောက်ဖက်နိုင်သော ထင်းရှူးပင်များကို ထိတွေ့လှည့်ပတ်လိုက်ရုံဖြင့် အလွယ်တကူ ကျိုးပြတ်စေခဲ့သည်။
“ဟာ…”
လော့ချန်သည် အသံတိတ်ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး တောင်အောက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဆင်းသွားသည်။
လူတစ်ယောက်နှင့် သားရဲတစ်ကောင်သည် အချင်းချင်း လိုက်လံပြေးလွှားနေကြရာ ၎င်းတို့ဖြတ်သန်းရာ နေရာတိုင်းတွင် သစ်ပင်များ ပြိုလဲကျဆုံးပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေပေါင်းများစွာရှိသော အက်ကွဲရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ဘုန်း… ဘုန်း… ဘုန်း…”
ရုတ်တရက် သစ်ပင်ကြီးများသည် ကောင်းကင်ယံမှ တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် လော့ချန်ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။
အနက်ရောင်ရွှေမြွေသည် လော့ချန်ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရင်း ၎င်း၏ အမြီးဖြင့် သစ်ပင်ကြီးများကို ရစ်ပတ်ဆွဲယူကာ လော့ချန်ရှိရာသို့ ပစ်ပေါက်နေသည်။
သို့သော် လော့ချန်၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းသည် ထက်မြက်လှသဖြင့် ဤသစ်ပင်များသည် ၎င်းအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုဟု မဖြစ်ပေ။
သို့ရာတွင် သစ်ပင်များကို အဆက်မပြတ်ရှောင်ရှားနေရသည့်အတွက် ၎င်း၏အရှိန်သည် သိသိသာသာ လျော့ကျလာပြီး အနက်ရောင်ရွှေမြွေနှင့် အကွာအဝေးသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။
“ဝိညာဉ်သီးအနည်းငယ်လောက်ပဲလေ… ဒီလောက်ထိ အသက်ပေးပြီး လိုက်နေစရာလား…”
လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်လာသည်။
ထိုအခါ အနက်ရောင်ရွှေမြွေသည် သစ်ပင်ကြီးသုံးပင်ကို တစ်ခါတည်း ရစ်ပတ်ဆွဲယူကာ လော့ချန်ရှိရာသို့ လေထဲမှ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
“ဘုန်း… ဘုန်း… ဘုန်း…”
သစ်ပင်ကြီးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုတ်ကျလာပြီး ကွဲထွက်သွားသည်။
လော့ချန်သည် သစ်ပင်များနှင့် မတိုက်မိခဲ့သော်လည်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လှိုင်းထန်လာသော လေဖိအားကြောင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်သွားရသည်။
ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အနက်ရောင်ရွှေမြွေသည် လော့ချန်ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ တဟုန်ထိုး တိုက်ခိုက်လာသည်။
“မင်းနဲ့ အသက်နှင့်ရင်းပြီး ရင်ဆိုင်မယ်…”
ဆက်လက်ပြေးလွှားနေရုံဖြင့် အကျိုးမရှိမှန်း သိလိုက်သည့်အခါ လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်ကို အားပြင်းစွာ နင်းလိုက်ပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်မည့်အစား အနက်ရောင်ရွှေမြွေဆီသို့ တည့်တည့်ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
“ကောင်းကင်ယံတစ်ဖြတ် - လေတိုက်ရပ်တန့်…”
လေထဲတွင် လှည့်ပတ်နေရင်း လော့ချန်သည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး ကြယ်ကြွေဓားသည် ညကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်ကြွေသလို အလင်းတန်းတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာကာ အနက်ရောင်ရွှေမြွေ၏ အရေးပါသော ခုနစ်လက်မနေရာကို တိကျစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အတွက် အနက်ရောင်ရွှေမြွေသည် တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ ခုနစ်လက်မနေရာတွင် မီးခိုးရောင်မြူးနှင်းများသည် ပို၍ထူထပ်လာသည်။
“ဖျစ်…”
ကြယ်ကြွေဓားသည် မီးခိုးရောင်မြူးနှင်းများကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ဓားသွားသည် လက်မထက်ဝက်ခန့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသော်လည်း ထို့ထက်ပို၍ ဆက်လက်ထိုးမဝင်နိုင်တော့ပေ။
“ဒီလောက်ထိ သန်မာတယ်ပေါ့…”
လော့ချန်သည် မီးခိုးရောင်မြူးနှင်းများ၏ ခုခံအားသည် ဤမျှထိ အားကောင်းလှမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ စွမ်းအင်ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို သုံးစွဲလိုက်ရသည်။
အကယ်၍ ဤမျှထိ အားမစိုက်ထုတ်ရပါက ဤရုတ်တရက်ထိုးစွဲလိုက်သော ဓားတစ်ချက်သည် အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“ရှူး…”
ဒဏ်ရာရသွားသည့် အနက်ရောင်ရွှေမြွေသည် ဆင်ခြင်တုံတရားများ လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ပို၍ထင်ရှားလာသည်။ ၎င်း၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်လှည့်လိုက်ရင်း မြွေအမြီးသည် လော့ချန်ကို ရက်စက်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
လော့ချန်သည် တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသဖြင့် ဓားကို အလျင်အမြန် မြှောက်ကာ ခုခံလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
အနည်းငယ်ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လော့ချန်သည် ဧရာမတူဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးနံ့သင်းသင်း တက်လာသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။
“ဒုန်း…”
မြွေအမြီးသည် အားမလျော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်တစ်ဝက်ခန့်သည် အက်ကွဲပြီး ပြိုလဲသွားသည်။ ပေါက်ကွဲသံများသည် မရပ်မနား ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒုက္ခရောက်ပြီ…”
လော့ချန်သည် မျက်ခုံးများကို တွန့်လိုက်ပြီး ဤတစ်ချက်ဖြင့် ၎င်း၏ ဆုတ်ခွာရာလမ်းကြောင်းသည် လုံးဝပြတ်တောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
“ရွှီး…”
အနက်ရောင်ရွှေမြွေသည် ဧရာမပါးစပ်ကို ဟကာ လော့ချန်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။
“သားရဲရိုင်း… ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် မင်းလည်း အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်မယ် မထင်နဲ့…”
လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်သော အကြည့်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဆက်လက်ပြေးမနေတော့ဘဲ ကြယ်ကြွေဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အနက်ရောင်ရွှေမြွေဆီသို့ ဓားတစ်ချက် ထိုးစွဲလိုက်သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အခြားအတွေးများ မရှိတော့ဘဲ ဓားအောက်သို့ ပိုမိုမြန်ဆန်ရန်၊ ပိုမိုအားကောင်းရန်၊ ပိုမိုထက်မြက်ရန်နှင့် ပိုမိုပြင်းထန်ရန်သာ ရည်မှန်းထားသည်။
ဓားချက် ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ၎င်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ရာ မူလက ကောင်းကင်ယံနှစ်ဖြတ်ကို အသုံးပြုရန် ကြံရွယ်ထားသည်မှာ သဘာဝအလျောက် အခြားဓားဖြတ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုအခါတွင် လော့ချန်၏ ဒျန်တန်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရေဝဲသည် အနည်းငယ် တုန်ခါလှုပ်ယမ်းသွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်သောင်းသည် ၎င်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ကြယ်ကြွေဓားထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။
ထို့နောက် ကြယ်ကြွေဓားသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထဲတွင် သိမ်မွေ့စွာ လှိုင်းထလာသော ရေလှိုင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ၎င်းသည် ဓားရှိနေကြောင်း သက်သေပြလျက်ရှိသည်။
“ကောင်းကင်ဖြတ်ပိုင်းခြင်း တတိယအကွက် - လျှပ်စီးပျောက်ကွယ်ခြင်း…”
လော့ချန်၏ မျက်လွှာများ ဖွင့်ပိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ၎င်း၏ တောက်ပသော အကြည့်များသည် ညအမှောင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသော မိုးကြိုးတစ်ချက်ကဲ့သို့ ဓားတစ်ချက်ကို ထိုးစွဲလိုက်သည်။
“ဇွီ…”
ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ဓားသွားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်ရွှေမြွေ၏ ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးစွဲလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
အနက်ရောင်ရွှေမြွေ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်သည် ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။
၎င်း၏ မေးရိုးနေရာတွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းစွာ ပြတ်ရှရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုအရာသည် တစ်မီတာကျော်ရှည်လျားကာ သွေးများ စီးကျလာသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အမျက်ဒေါသထွက်နေသော အနက်ရောင်ရွှေမြွေသည် ဆင်ခြင်တုံတရားများ ပြန်လည်ရရှိလာပြီး လော့ချန်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ပြေးသွားသည်။
“ပြေးသွားပြီ…”
တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားပြင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“သိပ်ပင်ပန်းတာပဲ…”
တင်းမာနေသော စိတ်ကြိုးများ ပြေလျော့သွားသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြယ်ကြွေဓားကိုပင် ဆုပ်ကိုင်ထားရန် ခက်ခဲလာသည်။
ဤဓားတစ်ချက်သည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအင်များကို ကုန်ခမ်းစေရုံသာမက စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုပါ ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။
“အခုန ဓားစွမ်းအင်လား… ကောင်းကင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း တတိယအကွက်ဆိုတာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ရောက်မှ လေ့ကျင့်နိုင်တာမဟုတ်ဘူးလား…”
ကောင်းကင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း တတိယအကွက်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပြီး ဓားစွမ်းအင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေရသည့် ဓားဖြတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သုံးဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများသာ လေ့ကျင့်နိုင်သည်။
လော့ချန်သည် ယခင်က ကောင်းကင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း တတိယအကွက်ကို နားလည်အောင် လေ့လာထားခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားအဆင့်ကြောင့် လေ့ကျင့်ရန် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ယခု အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် ၎င်း၏ စိတ်သည် လုံးဝရှင်းလင်းပြီး အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို မည်သို့သတ်ဖြတ်ရမည်ကိုသာ တွေးတောနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်မသိဘဲ ကောင်းကင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း တတိယအကွက်ကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ပြီး ဓားစွမ်းအင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် ဤအရာအားလုံးသည် မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသာဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ၎င်းအား ထပ်မံပြုလုပ်ရန် ပြောပါက ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲလှမည်ဖြစ်သည်။
“ဓားစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ဒီဓားချက်ကို တကယ်လေ့ကျင့်အောင်မြင်နိုင်ရင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သုံးဆင့်အောက်မှာ ငါဟာ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်တဲ့ အနေအထားရောက်မှာ…”
“ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ချက်ဟာ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုကြီးလွန်းတယ်… အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို မဖယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ရင် အခုဆို ငါဟာ သားကောင်တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေလောက်ပြီ…”
လော့ချန်သည် ကံကောင်းထောက်မသည်ဟု အသံတိတ် တွေးတောလိုက်သည်။
ဤဓားတစ်ချက်သည် ၎င်း၏ စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အားလုံးကို ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။
အကယ်၍ အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို ဖယ်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက အကျိုးဆက်များသည် မတွေးဝံ့စရာပင်ဖြစ်သည်။
“အနက်ရောင်ရွှေမြွေက ပြန်လာနိုင်သေးတယ်… အရင်ဆုံး ဒီကနေ ထွက်သွားရမယ်…”
ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ဓားချက်အကြောင်းကို ဆက်လက်မတွေးတောတော့ဘဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲယူကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုအခါတွင် ရုတ်တရက် သိမ်မွေ့သော ညည်းသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
လော့ချန်သည် မျက်လုံးမြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သစ်ပင်များကြားတွင် သွေးများဖုံးလွှမ်းနေသော လူတစ်ယောက် လဲကျနေပြီး ၎င်းသည် လင်ကျင်းထိုင်မဟုတ်ဘဲ မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
အနက်ရောင်ရွှေမြွေက တောင်တစ်ဝက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့်အခါ ၎င်းသည် ဤနေရာသို့ ပြုတ်ကျလာခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်း၏ သွေးစွမ်းအင်သည် ပြဒါးရည်ကဲ့သို့ ထူထပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့်အလား သန်မာလှသည်။ ဒဏ်ရာများ ဤမျှထိ ပြင်းထန်နေသော်လည်း လင်ကျင်းထိုင်သည် ယခုထိ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့ နာကျင်မှုကို ငါ အဆုံးသတ်ပေးမယ်…”
လော့ချန်သည် ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်ကာ လင်ကျင်းထိုင်ကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ၎င်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။
“ချီ…”
ကြယ်ငါးပွင့်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် တောက်ပနေသော ငှက်သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုသည် စတင်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် လော့ချန်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဤကာလအတွင်း လော့ချန်သည် သိုင်းဝိညာဉ်စုပ်ယူမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆူညံသံများကို လျှော့ချနိုင်ရန် အမြဲတစေ ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
ယခုအခါ ၎င်းသည် သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် ချက်ချင်းစုပ်ယူနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သေသေချာချာ မကြည့်ရှုပါက သတိပြုမိရန် ခက်ခဲလှသည်။
လင်ကျင်းထိုင်၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် လော့ချန်သည် ၎င်း၏ ခန္ဓာစွမ်းအင်သည် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပြန်လည်ရရှိလာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာသည်။
“အခုငါ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆို ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်နတ်ဆိုးသားရဲကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နည်းနည်းတော့ အားမလောက်သေးဘူး…”
“ဒါပေမယ့် ကောင်းကင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း တတိယအကွက်ကို လေ့ကျင့်အောင်မြင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားအဆင့်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ဆင့်ကို ရောက်သွားရင် အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲတော့ဘူး…”
အနက်ရောင်ရွှေမြွေ ထွက်ပြေးသွားရာလမ်းကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖြည်းဖြည်းမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ပြန်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ… ကူးလင်ဖန်တို့ ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့… ဝိညာဉ်သီးရှိရင် မကြာခင်မှာ ငါလည်း လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ်… ဒါမှမဟုတ် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သုံးဆင့်ကိုတောင် ရောက်နိုင်တယ်…”
အချိန်မနှောင်းလှတော့မှန်း သိလိုက်သည့်အခါ လော့ချန်သည် ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ပြိုကျနေသော တောင်လမ်းအတိုင်း အောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားသည်။