တရားဝင်တပည့်၊ စမ်းသပ်မှုပြီးဆုံး...

လော့ချန်သည် တောင်အောက်သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဆင်းလာသည်။

တောင်လမ်းတစ်လျှောက်၌ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲရာများ ရံဖန်ရံခါ တွေ့မြင်ရသည်။

လော့ချန်သည် အလောင်းနှစ်လောင်းကိုပင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုအထဲမှ တစ်လောင်းသည် ဗိုလ်စွဲရန် အလားအလာရှိသူ ဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဓားတစ်ချက်ဖြင့် လည်ချောင်းဖြတ်ခံထားရသည်။

လော့ချန်က ထိုသူသည် ကူးလင်ဖန်က သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

“သူတို့ လွတ်မြောက်သွားပြီထင်တယ်...”

လော့ချန်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့၏ စွမ်းအားဖြင့် အကယ်၍ အစပိုင်းတွင် ဝိုင်းပတ်မခံရပါက တောင်အောက်သို့ လွတ်မြောက်သွားခြင်းသည် ငါးတစ်ကောင် ပင်လယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင်။ အခြားသူများက သူတို့နှစ်ဦးကို ထပ်မံဟန့်တားရန်မှာ ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းရသည်ထက်ပင် ခက်ခဲလှပေမည်။

လော့ချန်သည် ယဉ်ကျေးမနေတော့ဘဲ အလောင်းများထံမှ သိုင်းဝိညာဉ်များကို ချက်ချင်း စုပ်ယူလိုက်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် သေဆုံးသွားပြီး ခဏအကြာတွင် စွမ်းအင်များ ဆုံးရှုံးထားသော်လည်း မရှိထက် ရှိသည်က သာလွန်ပြီပင်။

မကြာမီ လော့ချန်သည် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလောင်းအနည်းငယ်မှလွဲ၍ သားရဲတစ်ကောင်မျှ မတွေ့ရတော့ပေ။

မနက်ပိုင်း သင်္ဘောဆိုက်ချိန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့ကို လိုက်လံဝိုင်းရံသူများမှလွဲ၍ ကျန်သူများသည် သင်္ဘောဆိုက်ကမ်းသို့ ဦးတည်သွားကြပြီဖြစ်မည်။

လော့ချန်သည် မူလလမ်းအတိုင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ရှူး... ရှူး...”

ရုတ်တရက် လူရိပ်နှစ်ခုသည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့သည် ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့ ဖြစ်နေသည်။

“လော့ချန်...”

လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ယွမ်ချီလန်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩမှုတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။

“အနက်ရောင်ရွှေမြွေကရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ...”

“ငါ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ...”

လော့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေကြားလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ညာလက်ဖြင့် ဓားရိုးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ သတိတကြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... ငါတို့ဆိပ်ကမ်းမှာ ပြန်ဆုံဖို့ သဘောတူထားတာမဟုတ်လား...”

လော့ချန်သည် အနက်ရောင်ရွှေမြွေနှင့် တိုက်ပွဲတွင် စွမ်းအင်များစွာ ဆုံးရှုံးထားရပြီး သိုင်းဝိညာဉ်စုပ်ယူမှုဖြင့် အနည်းငယ် ပြန်လည်ပြည့်ဖြည့်လာသော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အကယ်၍ ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့ ပူးပေါင်းလာပါက ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေမည်။

ယွမ်ချီလန်သည် စိတ်ထားထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကူးလင်ဖန်ရဲ့ အကြံပဲ... သူက တကယ်တော့ အန္တရာယ်အများဆုံးနေရာက အန္တရာယ်အကင်းရှင်းဆုံးလို့ ပြောလို့ ငါတို့ ဒီကို ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြတာ... မင်းကို ကူညီဖို့လည်း ရည်ရွယ်တာပါ... အထင်မလွဲပါနဲ့...”

ယွမ်ချီလန်က တစ်ဦးတည်း ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး အထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လော့ချန်ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

“ဒါ မင်းအတွက်...”

အထုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ မွေးကင်းစ ကလေးလက်ဖဝါးအရွယ်ရှိ အသီးခုနစ်လုံးပါရှိပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထုံမွှမ်းနေသည်။

လော့ချန်သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

“အားလုံး ငါ့အတွက်လား... ဒီလောက်များလှတယ်လို့...”

ယွမ်ချီလန်က ရယ်မြူးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်သီးပေါင်း ဆယ့်တစ်လုံးရှိတယ်... ငါတို့နှစ်ယောက် တိုင်ပင်ပြီးတော့ ဒီအစီအစဉ်မှာ မင်းက အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို တားဆီးပေးခဲ့တာမို့ ငါတို့က ဘာမှ အားမထုတ်ခဲ့ရဘူး... တန်းတူခွဲဝေတာက မမျှတဘူးလို့ ယူဆလို့ ငါတို့နှစ်ယောက်က နှစ်လုံးစီ ယူပြီး ကျန်တဲ့ ခုနစ်လုံးကို မင်းအတွက် ထားလိုက်တာ...”

ကူးလင်ဖန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဤအကြိမ်တွင် အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို တားဆီးရာတွင် လော့ချန်သည် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်သီးခုနစ်လုံးကို သူရယူရန် ထိုက်တန်ပြီး လော့ချန်ကလည်း ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

“သွားကြစို့... မနက်သင်္ဘောဆိုက်ချိန် နီးလာပြီ...”

အထုပ်ကို လှမ်းယူပြီး လော့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

သုံးဦးသား ချက်ချင်း ထွက်ခွာကာ သင်္ဘောဆိုက်ကမ်းသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဆင်းသွားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကူးလင်ဖန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်းကတကယ်ပဲ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးမှာပဲ ရှိသေးတာလား...”

လော့ချန်က ပြန်မေးသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

“အဲ့ဒီ အနက်ရောင်ရွှေမြွေက ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းနတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့စွမ်းအားက ကြယ်သုံးပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲနဲ့ နီးစပ်တယ်... သူ့ရဲ့ရိုက်ချက်တစ်ချက်ကိုတောင် ငါတားဆီးနိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းက သူနဲ့ တစ်လှည့်စီ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တယ်...”

ကူးလင်ဖန်က သက်ပြင်းချလျက် ပြောသည်။ ဤအကြိမ်တွင် သူ အမှန်တကယ် စိတ်ထိခိုက်ခံစားရသည်။

“ငါလည်း ဒီလောက် လူတစ်ယောက်ကို အထင်ကြီးဖူးတာ ဒါပထမဦးဆုံးအကြိမ်ပဲ... မင်းရဲ့စွမ်းအားက ငါတို့နဲ့ သိပ်မကွာပေမယ့်... ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာပဲ...”

ယွမ်ချီလန်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများသည် တောက်ပလျက် သူမ၏ အထင်ကြီးလေးစားမှုနှင့် ချီးကျူးမှုကို အနှောင်အဖွဲ့ကင်းစွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ငါလည်း အတင်းအကြပ်ပဲ ဆွဲထားခဲ့တာပါ... မြန်မြန်သွားကြစို့... အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး...”

လော့ချန်က အကြောင်းအရာကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

တစ်ညလုံး သတ်ဖြတ်မှုများကြောင့် တောအုပ်အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးသားရဲများ သိသာစွာ လျော့နည်းသွားပြီး လမ်းတစ်လျှောက် အဆင်ပြေချောမွေ့လှသည်။

ထို့နောက် နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သုံးဦးသား ချီယွမ်ကျွန်း၏ အရှေ့ဘက်စွန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဝေဟင်တွင် လွင့်မျောနေသော ဧရာမစစ်သင်္ဘော ၅ စီးကို အနည်းငယ်အကွာမှ မြင်တွေ့ရသည်။ သင်္ဘောတစ်စီးနှင့်တစ်စီးသည် အကွာအဝေးအနည်းငယ် ကွာခြားထားသည်။

ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့သည် နံပါတ်တစ်နှင့် နံပါတ်သုံးသင်္ဘောများပေါ်သို့ တက်ရောက်ရမည်ဖြစ်ရာ နှစ်ဦးသား လှမ်းနှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လော့ချန်ကလည်း ခြေလှမ်းတစ်ချက်ဖြင့် နံပါတ်ငါးသင်္ဘောသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဆင်းသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်စုသည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟယ်... သူက လော့ချန်ပဲ...”

“သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဟ...”

တစ်ဦးက လော့ချန်ကို မှတ်မိသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် လူအနည်းငယ်သည် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရန်လိုသော အကြည့်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

မနက်သင်္ဘောဆိုက်ချိန်မရောက်မီ ချင်ယွမ်စမ်းသပ်မှုသည် မပြီးဆုံးသေးသဖြင့် အကယ်၍ လော့ချန်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပါက အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ဟိတ်ကောင်တွေ... လှိမ့်ထွက်သွားစမ်း...”

လော့ချန်က ထိုသူများကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြသော အကြည့်များဖြင့် ဖိအားတစ်ခု ဖြန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ထိုသူများသည် ချက်ချင်း ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကာ အကြောက်တရားအများဆုံးသူများမှာ ဘောင်းဘီပင် စိုစွတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဒေါသမထွက်ဘဲတောင် သာမာန်အချိန်တောင် ဒီလောက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတယ်လား... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးတဲ့လား...”

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောထားတာမဟုတ်ဘူးလား...”

“ဟိတ်ကောင်တွေ... ဘယ်သူ့သတင်းကြောင့် ဒီလောက်မတိကျတာလဲ... ငါ့ကို အသေသတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပဲ...”

လော့ချန် ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားမှသာ ထိုသူများ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကျောပြင်များ အေးစက်ကာ ချွေးစေးများ တမြားမြား ကျဆင်းလာကာ ငရဲခါးဝမှ တစ်ကြိမ်လွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

နံပါတ်ငါးသင်္ဘောပေါ်တွင် အကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် သင်္ဘောဦးထိပ်တွင် ရပ်တည်လျက် ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

“ဒီကောင်လေး အသက်ရှင်ပြီး ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မိမှာလဲ...”

မျက်နှာထားတင်းမာသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးက အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းဝင်စစ်ဆေးမှုတုန်းက လော့ချန်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ရက်ပိုင်းအတွင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆင့်ငါးကို တက်လှမ်းနိုင်ရတာလဲ...”

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ပြုံးကာ စဉ်းစားလျက် ပြောသည်။

“သူ နိုးကြားထားတဲ့ အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်အကြောင်း မမေ့နဲ့... ဒါ လူပြောသူပြောနဲ့ မမှန်ကန်တဲ့ သတင်းဖြစ်မယ်... သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးကို ကြာလှပြီး ရောက်နေတာဖြစ်မယ်...”

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးကလည်း ထိုသို့ပင် ယူဆပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အခုဆို ယွမ်မန်လီက တရားဝင်တပည့်ဖြစ်လာပြီး ဒီကောင်လေးကလည်း ယွမ်မန်လီရဲ့ အကြံပြုချက်နဲ့ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့တာ... ဟယ်ကွမ်ကျယ်က ဒီကောင်လေး အသက်ရှင်နေသေးတာကို သိသွားရင် စားရင်နှင့်အိပ်ရင်တောင် အေးချမ်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

မနေ့ညက ယွမ်မန်လီနှင့် ယွမ်ချင်းယင်တို့၏ တိုက်ပွဲရလဒ်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

ယွမ်မန်လီက ယွမ်ချင်းယင်ကို အနိုင်ယူပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အငယ်ဆုံး တရားဝင်တပည့်ဖြစ်လာကာ တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးကို နာမည်ကျော်ကြားစေခဲ့သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ခေါင်းယမ်းလျက် ပြောသည်။

“ဒါလည်း မသေချာဘူး... ဒီကောင်လေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထူးချွန်သူဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူ့မှာ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ရှိတယ်... ယွမ်မန်လီနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ပေါ်၊ တစ်ယောက်က မြေကြီးအောက်မှာ... ယွမ်မန်လီက သူ့ရဲ့ အသက်ရှင် မရှင်ကို ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး... ဖြစ်နိုင်ရင် သူ့ကို မေ့လျော့ထားပြီးသားတောင် ဖြစ်နေနိုင်တယ်...”

“ထပ်ပြီး ငါကြားဖူးတာကတော့ ဒီအကြိမ်မှာ ဟယ်ကွမ်ကျယ်က ဒီလောက် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လော့ချန်ရဲ့အသက်ကို ယူဖို့ ကြံစည်နေတာက ကျင်းမင်ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကြောင့်ပဲတဲ့... ယွမ်မန်လီက လော့ချန်တစ်ယောက်အတွက် ကျင်းမင်နဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့အထိ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး...”

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ဘေးမှာ ထိုင်ကြည့်ပြီး မီးပွားဟတ်မခံရအောင် သတိထားရမယ်...”

“ဒါပေါ့...”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်သည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်လာသူများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာသည်။

မကြာမီ မနက်သင်္ဘောထွက်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ရှူး...”

စစ်သင်္ဘောငါးစီးသည် သံကြိုးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သင်္ဘောအတောင်များကို အားပြင်းစွာ ခတ်လှုပ်ကာ ဝေဟင်သို့ တဟုန်ထိုး မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။