ငါမသေသေးဘူး၊ မင်းရဲ့အချိန်ကုန်ပြီ

တိမ်ပင်လယ်ထက်တွင် စစ်သင်္ဘောငါးစီးသည် မိုးကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော ဧရာမသားရဲရိုင်းများနှင့်တူပြီး သင်္ဘောအတောင်များကို တစ်ကြိမ်ခတ်လှုပ်တိုင်း အနည်းငယ်အကွာအဝေးသို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားသည်။

လော့ချန်သည် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်တည်လျက် အနည်းငယ်ဝေးကွာလာသော ချီယွမ်ကျွန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤတစ်ရက်တာအတွင်း အဖြစ်အပျက်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ အင်မတန်များပြားလှသည်...။

ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် လူအုပ်များစွာ စုဝေးနေသော်လည်း လော့ချန်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

လူတိုင်းက လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩတကြီးဖြင့် တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

ယခုအခါ လူတိုင်းသိရှိထားသည်မှာ ဤချင်ယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် လော့ချန်၏ဦးခေါင်းကို အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းရန် ဆုကြေးအဖြစ် ထုတ်ပြန်ထားသည့် ကိစ္စပင်။

လော့ချန် သင်္ဘောပေါ်သို့ မပြန်ရောက်မီ လူအများစုက သူသည် ချီယွမ်ကျွန်းတွင် သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားကြသည်။

သို့သော် လော့ချန်သည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမျှပင် မရှိချေ။

ဤရလဒ်သည် လူတိုင်း၏ ထင်မှတ်ထားမှုကို ကျော်လွန်လှသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများကို ကြားရင်း လော့ချန်က နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်ပြလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤလူများက သူသည် ဗိုလ်စွဲရန် အလားအလာရှိသူ သုံးဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို သိရှိသွားပါက မည်သည့်မျက်နှာအမူအရာမျိုး ပြသလာမည်ကို မသိပေ။

ထိုအချိန်တွင်...

“လော့ချန်...”

လူတစ်ဦးသည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီး လော့ချန်ထံသို့ တည့်တည့်လျှောက်လှမ်းလာသည်။

လော့ချန်က ထိုသူမှာ ရှဲ့ဟန်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“မင်းလည်း နံပါတ်ငါးသင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိတယ်ပေါ့...”

ရှဲ့ဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

“ကူးလင်ဖန်နဲ့ ယွမ်ချီလန်တို့ တောင်အောက်ကို ပြေးဆင်းလာတဲ့အချိန်မှာ အရမ်းရှုပ်ထွေးသွားလို့ လူတွေ သေဆုံးဒဏ်ရာရတာလည်း မနည်းဘူး... ငါက မင်းကို တစ်ခါမှ မတွေ့မိလို့ မင်းကို...”

စကားတစ်ခွန်း ရပ်တန့်သွားပြီး ရှဲ့ဟန်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

“မင်း ဘာမှမဖြစ်တာ ကောင်းတယ်...”

လော့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ ဘေးဖျားတောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များ မပြန့်ပွားသေးကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ထို့အတွက်လည်း အံ့ဩစရာမရှိပေ။ ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့သည် ဤချင်ယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် ထင်ရှားသူများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်သီးများကိုပါ ရရှိခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်း၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် ထိုနှစ်ဦးထံတွင်သာ ရှိနေပြီး သူ့ကဲ့သို့ အမည်မထင်ရှားသူတစ်ဦးကို မည်သူက ဂရုစိုက်ပါမည်နည်း။

“လော့ချန်... မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတစ်ခု ငါသိလာတယ်...”

ရှဲ့ဟန်က ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အို့... ဘာလဲ...”

“ယွမ်မန်လီနဲ့ ယွမ်ချင်းယင်တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲရလဒ်ထွက်လာပြီ...”

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လျက် မေးသည်။

“ဘယ်သူ အနိုင်ရသွားလဲ...”

“ယွမ်မန်လီအစ်မကြီး... အခုဆို သူက တရားဝင်တပည့်ဖြစ်လာပြီ...”

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရင်း ရှဲ့ဟန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အင်မတန်အားကျလေးစားမှု ထင်ဟပ်လာသည်။

“တရားဝင်တပည့်ဆိုတာ တိမ်ထိပ်မှာ ရပ်တည်နေတဲ့သူတွေပဲ... သူတို့မှာ အသက်သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်... ခြေတစ်ချက်ဖိဆောင့်လိုက်ရင်တောင် တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရလောက်တယ်... တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး...”

“ယွမ်မန်လီက အသက်ဆယ့်ခုနစ်ရှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ငါ့ထက် နှစ်နှစ်သုံးနှစ်လောက်ပဲ ကြီးတယ်... အခုဆို သူက တရားဝင်တပည့်ဖြစ်နေပြီး ငါကတော့ အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ်ကို တက်ဖို့အတွက်တောင် ကြိုးစားနေရတုန်းပဲ... လူနဲ့လူဆိုတာ တကယ်ကို နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူးပဲ...”

သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ရှဲ့ဟန်က လော့ချန်ကို ပြောသည်။

“မင်းကို ယွမ်မန်လီက ထောက်ခံပြီး ဂိုဏ်းထဲ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာလို့ ကြားဖူးတယ်... အခုဆို ယွမ်မန်လီက တရားဝင်တပည့်ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာမှာပဲ... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အားကိုးအားထားရှိရင် အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ်ကို တက်ဖို့ဆိုတာ မပြောနဲ့၊ အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ်တောင် အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်...”

“ဟဲ... ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားမရှိရင် တရားဝင်တပည့်ဖြစ်လာရင်တောင် လူတွေရဲ့ အထင်သေးစရာပဲ ဖြစ်လာမယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းယမ်းလျက် လှိမ့်တက်လာသော တိမ်ပင်လယ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောသည်။

“ထပ်ပြီးပြောရရင် ငါနဲ့ ယွမ်မန်လီက ရေစက်ဆုံရုံလောက်ပဲ ဆုံဖူးတာပါကွာ...”

လော့ချန်ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်။

အကယ်စင်စစ် သူနှင့် ယွမ်မန်လီသည် ရေစက်ဆုံသူများသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ယွမ်မန်လီသည် တရားဝင်တပည့်ဖြစ်လာပြီး သူ့ကို မှတ်မိမမှတ်မိတောင် မသေချာပေ။

သို့သော် ထိုကိစ္စသည်လည်း အရေးမကြီးပေ။

လော့ချန်သည် အခြားသူများကို အားကိုးရန် တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။

“မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်တယ်... ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကသာ အရာအားလုံးပဲ...”

ရှဲ့ဟန်သည် ချီယွမ်ကျွန်းတွင် သေလုမျှဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည်တွေးမိပြီး လုံးဝသဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်ဖို့ နည်းနည်းအချိန်ရှိသေးတယ်... ငါ ခဏလောက် သိုင်းကျင့်မယ်...”

လော့ချန်သည် တင်ပြင်ခွေထိုင်ချလိုက်သည်။

ဤတစ်ရက်တစ်ညလုံး တိုက်ပွဲများထဲတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး အရာများစွာကို ခံစားသိရှိရန်နှင့် ပြန်လည်တွေးတောရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

လော့ချန်သည် မှတ်ဉာဏ်များ ထင်ရှားနေချိန်တွင် ဤအတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်ချုပ်နှောင်လိုပြီး အထူးသဖြင့် ဘေးဖျားတောင်ထိပ်တွင် အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရစေခဲ့သည့် ဓားတစ်ချက်ကို ပြန်လည်ဖန်တီးနိုင်ရန် ကြိုးစားလိုသည်။

အကယ်၍ ထိုဓားတစ်ချက်ကို ပြန်လည်ဖန်တီးနိုင်ပါက သူ၏ စွမ်းအားသည် အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်လာမည်မှာ သေချာသည်။

မျက်လုံးများကို မမှိတ်မသုန်ပိတ်ထားပြီး လော့ချန်သည် ယခင်တိုက်ပွဲများ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို တစ်ခုမကျန် ပြန်လည်တွေးတောသည်။

အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားသည်။

လော့ချန်သည် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ပြန်လည်တွေးတောရင်း ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာသည်။

“ဘမ်း...”

ရုတ်တရက် လော့ချန်၏ ဒျန်တန်တွင် တည်ငြိမ်စွာ လည်ပတ်နေသော စွမ်းအင်ရေဝဲသည် အနည်းငယ် တုန်ခါလှုပ်ရှားသွားပြီး စွမ်းအင်တစ်သောင်းသည် ၎င်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် လော့ချန်၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုစွမ်းအင်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထုထဲတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ လှိုင်းထိလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

လော့ချန်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှဲ့ဟန်သည် လည်ပင်းကို အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။

ယခင်တစ်စက္ကန့်အတွင်း သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ထက်မြသောစွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားမိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားရသည်။

“ဟယ်...”

သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အကြီးအကဲအမျိုးသမီးသည် လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လော့ချန်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထူးဆန်းစွာ ပြောသည်။

“မြင့်ရှန်း... မင်းလည်း ခံစားမိလား...”

မြင့်ရှန်းဟု အမည်ရသည့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက မေးသည်။

“ဘာကို ခံစားမိရတာလဲ...”

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်တွန့်လျက် ပြောသည်။

“အခုလေးတင် လော့ချန်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စွမ်းအင်တစ်ခု စီးဆင်းနေတာကို ငါခံစားမိသလိုပဲ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မြင့်ရှန်းက ရယ်မြူးလိုက်သည်။

“ချင်မယ်... နေ့ခင်းကြီးမှာ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိပ်မက်စကားတွေ ပြောနေရတာလဲ...”

ချင်မယ်က လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများကို တစ်ချက်တွန့်ပြလျက် ပြုံးပြီး ပြောသည်။

“ငါ့ရဲ့မမှန်ကန်တဲ့ ခံစားမှုဖြစ်မယ်ထင်တယ်...”

လူသိထင်ရှားသည်မှာ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများသာ စွမ်းအင်သိုက်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ဒျန်တန်တွင် စွမ်းအင်ရေဝဲကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီးနောက် စွမ်းအင်ကို လည်ပတ်စီးဆင်းနိုင်သည်။

လော့ချန်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

ချင်မယ်သည် ခေါင်းယမ်းလျက် စိတ်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

သင်္ဘောတစ်ဖက်တွင်...

လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလျက်ရှိသည်။

“မဆိုးဘူး... အနည်းငယ်တော့ ခံစားမိပြီ...”

အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်တွေးတောရင်း လော့ချန်သည် ကောင်းကင်ခုတ်ပိုင်းခြင်းဓားစွမ်းရည်ကို အနည်းငယ် သဘောပေါက်လာပြီး ဒျန်တန်ထဲမှ စွမ်းအင်ကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လော့ချန်သည် မကြာမီ ကောင်းကင်ခုတ်ပိုင်းခြင်းဓားစွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်မှာ ဓားစွမ်းအင်နဲ့ လက်သီးစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တာကို စဉ်းစားရုံနဲ့တင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ...”

လော့ချန်သည် သွေးသားဆူပွက်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ခုတ်ပိုင်းခြင်းဓားစွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်နိုင်ပါက ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အောက်တွင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

အချိန်သည် နေ့လယ်နီးကပ်လာသည်။

စစ်သင်္ဘောငါးစီးသည် တိမ်လွှာများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

မကြာမီ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ နတ်နန်းကဲ့သို့ တောင်တန်းများနှင့် ရေပြင်များ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။

လော့ချန်သည် ထွက်ခွာချိန်က မြင်ခဲ့ရသော သိုးမွေးကျောက်စိမ်းကွင်းပြင်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ကွင်းပြင်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေပြီဖြစ်သည်။

ပွဲကြည့်လာသူ အလုပ်သင်တပည့်များ၊ အပြင်စည်းတပည့်များနှင့် အကြီးအကဲအဆင့်ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း ပါဝင်နေသည်။

“လင်ဟန်ကုန်း...”

မြင့်မားသော နေရာမှ လော့ချန်သည် လူအုပ်ထဲတွင် လင်ဟန်ကုန်းကို တစ်ချက်တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်ဝန်းများကို မသိမသာ မှေးကျဉ်းလိုက်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်လျှံလာသည်။

ဤအကြိမ်တွင် သူ၏စွမ်းအားသာ ထူးချွန်မနေခဲ့ပါက လင်ဟန်ကုန်း၏ ကြံစည်မှုကြောင့် ချီယွမ်ကျွန်းမှ အသက်ရှင်ပြန်ထွက်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“မင်းလည်း ငါအသက်ရှင်လျက် ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူးမလား... အေး... ငါမသေသေးဘူးဆိုတော့ မင်းရဲ့သက်တမ်း အချိန်ကုန်ပြီပေါ့ကွာ...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အကြည့်များဖြင့် လင်ဟန်ကုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟယ်... အဲ့ဒီကောင်က လော့ချန်နဲ့တူတယ်...”

လင်ဟန်ကုန်းဘေးရှိ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးက လော့ချန်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

“မင်း ဘာပြောနေတာလဲ... အဲ့ဒီကောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်မှာလဲ...”

ရယ်မြူးပြောဆိုနေသော လင်ဟန်ကုန်းသည် ထိုသူက သူ့ကို နောက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုသူ၏ အကြည့်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြုံးရွှင်မှုသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်ရတာလဲ...”

လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ဟန်ကုန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူလျော့သွားပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်များပင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် လော့ချန်သည် အသက်ရှင်ပြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“ဘုန်း...”

လူအများ၏ အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် စစ်သင်္ဘောငါးစီးသည် ကွင်းပြင်ထဲသို့ ဆင်းသက်လာပြီး သင်္ဘောတစ်စီးစီမှ လှေကားများကို ချထားသည်။

လှေကားအောက်တွင် အကြီးအကဲများက ကျောက်သားစားပွဲနှင့် ကျောက်သားထိုင်ခုံများကို စီစဉ်ထားပြီး ရလဒ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ကျောက်စိမ်းစာအုပ်များလည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။

ပြိုင်ပွဲဝင်တပည့်များသည် လှေကားမှ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားများကို တင်သွင်းကာ ရလဒ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရသည်။

ထိပ်တန်းတစ်ရာဦးအတွင်းရှိ တပည့်များ၏ အမည်များနှင့် ရလဒ်များသည် သိုးမွှေးကျောက်စိမ်းကွင်းပြင်ရှိ ကြေညာချက်ဘုတ်ပေါ်တွင် အလိုလိုပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်သည်။

လူအုပ်သည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သင်္ဘောမှ ဆင်းသက်လာကြသည်။

“မိုးနတ်မင်းရေ... ချောင်ရွယ်အစ်ကိုကြီးက တစ်ထောင့်ခုနစ်ရာ့ငါးဆယ်မှတ်ရထားတယ်... ဒါဆို ကြယ်နှစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲ ငါးရာ့ခြောက်ရာလောက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရတာပေါ့... ဒါ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်လေ...”

နံပါတ်နှစ်သင်္ဘောဘက်တွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးက ရလဒ်များကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအများ၏ ရလဒ်များသည် သုံးရာမှ ငါးရာမှတ်ကြားတွင်သာ ရှိကြပြီး တစ်ထောင်မှတ်ကျော်သူများမှာ အလွန်ရှားပါးသည်။

တစ်ထောင့်ခုနစ်ရာ့ငါးဆယ်မှတ်သည် ထူးချွန်လှသည့် ရလဒ်တစ်ခုပင်။