အာဏာရှိလှသော ထူးချွန်မှု

ဟယ်အကြီးအကဲက ဒဏ်ရာရပြီး သွေးအန်ထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လူအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများ ပြည့်လျှံသွားသည်။

အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်သာ အပြင်စည်းအကြီးအကဲတစ်ဦးကို သွေးအန်စေနိုင်သည်တဲ့လား။

လော့ချန်လည်း များစွာ အံ့သြသွားသည်။

ယွမ်မန်လီက အလွန်ထူးချွန်သည်ကို သူသိရှိထားသော်လည်း ဤမျှလောက် ထူးချွန်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤသို့သော စွမ်းအားမှာ စွမ်းအင်လေပြွန်နိုးကြားအဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး ပို၍မြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟယ်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာက အလွန်မည်းမှောင်နေပြီး သူအလိုမရှိဆုံး မြင်ကွင်းက ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက အလျင်စလိုပင် ဆိုသည်။

“ယွမ်မန်လီ... လော့ချန်က ဂိုဏ်းဖော်တွေကို ရက်ရက်စက်စက်သတ်ဖြတ်ပြီး အကြီးအကဲကို ဆန့်ကျင်ကာ လူအများရှေ့မှာ လူသတ်မှုကျူးလွန်ခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့အပြစ်တွေက ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာမရှိဘူး... ကျွန်ုပ်က သူ့ကို အပြစ်ပေးဖို့ ပြင်ဆင်နေတာပါ... သင်က သူ့ကို ဘက်လိုက်နေရင် ကျွန်ုပ်တို့က ပြစ်ဒဏ်ပေးရေးခန်းမကို အတူသွားပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးရေးအကြီးအကဲတွေကို ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးလိုက်ကြတာပေါ့...”

“အို့...”

ယွမ်မန်လီ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသော်လည်း မည်သည့် အမူအရာကိုမျှ ဖော်ပြမထားပေ။

“ဆရာမကြီး... အမှန်တကယ်တော့ ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး... ချင်ယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ လင်ကျင်းထိုင်က လော့ချန်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာပါ... လော့ချန်ကသာ...”

ယွမ်ကျီလန်က မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထွက်ပေါ်လာကာ လော့ချန်အတွက် ခုခံပြောဆိုလိုက်သည်။

ယွမ်မန်လီက လက်တစ်ဖက် ကာပြလိုက်ရာ ယွမ်ကျီလန်၏ စကားသံများ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူမက ဟယ်အကြီးအကဲကိုကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“အမှန်တရားက ဘယ်လိုဖြစ်သလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး... အရေးကြီးတာက လော့ချန်က ငါ့လူဖြစ်တယ်... မင်းက သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတယ်ဆိုတာ ငါ့ကို ရဲရဲရင့်ရင့် စိန်ခေါ်တာနဲ့အတူတူပဲ...”

“တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဘဲ ငါက စစ်မှန်တဲ့တပည့်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ လူအများစုက ငါ့ကို မနာခံချင်ကြဘူး... ဒီနေ့ပဲ မင်းရဲ့ အသက်ကိုယူပြီး ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထူထောင်လိုက်မယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဟယ်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆိုသည်။

“ယွမ်မန်လီ... သာမန်အလုပ်သင်တပည့်တစ်ဦးအတွက်နဲ့ မင်းက ငါ့ကို သတ်ဖြတ်မလို့တဲ့လား... မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ တရားဥပဒေဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား... ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းကို မကြောက်ဘူးလား...”

ယွမ်မန်လီက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... စစ်မှန်တဲ့တပည့်တစ်ဦးက အသက်သတ်ဖြတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်... ငါ့စကားကပဲ တရားဥပဒေဖြစ်တယ်... မင်းက ငါ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိပါးရဲတယ်... ငါက မင်းကိုသတ်မယ်... ဒါက တရားမျှတမှုပဲ...”

ယွမ်မန်လီ၏ စကားသံက အေးစက်တည်ငြိမ်လျက်ရှိပြီး စကားပြောနေရင်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားကာ အပြာရောင်မီးလျှံများဖြင့် တောက်လောင်နေသော ဧရာမငှက်တစ်ကောင်က သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြယ်ဆယ်ပွင့်က တောက်ပစွာ တလက်လက် ထွန်းလင်းနေသည်။

ထိုအပြာရောင်ဧရာမငှက်၏ အရိပ်အယောင်က ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ရောက်ရှိလာသော နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်သဖွယ် တင့်တယ်လှသည်။ ထိုငှက်ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ယွမ်မန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လောကကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် မထိပါးနိုင်သော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်က တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။

“အာ့... အပြာရောင်လင်းယုန်သိုင်းဝိညာဉ်... ယွမ်မန်လီ... မင်းက ငါ့ကို သတ်ဖြတ်ရဲတယ်ဆိုရင် မင်းလည်း အပြစ်ဒဏ်က မလွတ်ကင်းနိုင်ဘူး...”

ဟယ်အကြီးအကဲက ယွမ်မန်လီ၏ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားမိပြီး ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ကာ အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းအတွင်းပိုင်းသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

ပြစ်ဒဏ်ပေးရေးခန်းမထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလျှင် ယွမ်မန်လီက သူ့ကို မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ယွမ်မန်လီက အလွတ်မပေးဘဲ သူမ၏ လက်ညှိုးကို လက်မဖြင့် ညင်သာစွာ တစ်ချက်ခါလိုက်သည်။

“ချီ...”

ပဲစေ့အရွယ်ရှိ အစိမ်းရောင်မီးလျှံတစ်စုံက လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဟယ်အကြီးအကဲထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“အား... အား... အား...”

ထိုမီးလျှံထိမှန်သည့်အချိန်တွင် ဟယ်အကြီးအကဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ချက်ချင်းလောင်ကျွမ်းသွားပြီး သူ၏ချီစွမ်းအင်ကာကွယ်မှုပင်လျှင် မီးလောင်ကုန်ကာ ခဏအတွင်း ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်က အကုန်ပျက်စီးသွားသည်။ ကျန်ရစ်သည်မှာ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံများသာ ဖြစ်သည်။

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လူအားလုံးက ယွမ်မန်လီကို ကြည့်နေရင်း အသက်ရှူပင် မရဲကြတော့ပေ။

လက်ချောင်းတစ်ချက်ခတ်ရုံဖြင့် အပြင်စည်းအကြီးအကဲတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်တဲ့လား။ ဤသည်မှာ မည်မျှလောက် အာဏာရှိလှသော ထူးချွန်မှုတစ်ခုနည်း။

“ငါ့စကားကပဲ တရားဥပဒေ... ဒါက ဘယ်လောက်ထူးချွန်လဲ... ဒါကပဲ စစ်မှန်တဲ့တပည့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲ... စကားတစ်ခွန်းနဲ့ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်...”

လော့ချန်လည်း နက်ရှိုင်းစွာ ထိတ်လန့်အံ့သြသွားသည်။

ဟယ်အကြီးအကဲကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ယွမ်မန်လီသည် ယခင်က ဟယ်အကြီးအကဲဘက်မှ စကားပြောခဲ့သော အကြီးအကဲသုံးဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“မင်းတို့သုံးယောက်လည်း လော့ချန်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား...”

“မဟုတ်ပါဘူး...”

ထိုအကြီးအကဲသုံးဦး၏ မျက်နှာများက ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ဦးက ထိတ်လန့်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ယွမ်မန်လီ... မင်းက ဟယ်အကြီးအကဲကို သတ်ပြီးပြီ... အခုထပ်ပြီး ငါတို့ကိုပါ သတ်ဖြတ်မလို့လား... မင်းက စစ်မှန်တဲ့တပည့်ဖြစ်နေရင်တောင် လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်လို့မရဘူး... ငါတို့က စစ်မှန်တဲ့တပည့် နန်ကုန်းကျွယ်ရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာနေတာ... မင်းက ငါတို့ကိုသတ်ရင် သူ့ကို ဘယ်လိုရှင်းပြမှာလဲ...”

“နန်ကုန်းကျွယ်လား... သူက ရှင်းပြစေချင်ရင် ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို ရှင်းပြပေးမယ်...”

ယွမ်မန်လီ၏ အသံက အေးဆေးတည်ငြိမ်လျက်ရှိပြီး စကားပြောနေရင်း သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ဆက်လက်ခတ်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင်မီးလျှံသုံးစုံက အပြာရောင်လျှပ်စီးများသဖွယ် ထိုအကြီးအကဲသုံးဦးဆီသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

ထိုအကြီးအကဲသုံးဦး၏ မျက်နှာများက ဖြူဖျော့သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ထွက်မပြေးကြပေ။ ဤသို့သော ပကတိစွမ်းအားရှေ့တွင် ထွက်ပြေးခြင်းက အချည်းအနှီးသာ ဖြစ်သည်။

“ယွမ်မန်လီ... ရပ်လိုက်စမ်း...”

ထိုအချိန်တွင် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံနှင့်အတူ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး စင်မြင့်ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

လူတစ်ဦးက လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လက်ချောင်းငါးချောင်းက ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့်အလား တောက်ပလျက် အစိမ်းရောင်မီးလျှံသုံးစုံကို ဖမ်းဆုပ်ကာ မီးငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပြိုကွဲသွားပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျင်းမင်...”

လော့ချန်က ထိုလူကို မှတ်မိသွားပြီး မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။

“ကျင်းမင်... ကျွန်တော်တို့ကိုကယ်...”

ထိုအပြင် တံခါးအကြီးအကဲသုံးဦးက ကျင်းမင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား အလျင်စလို ပြေးသွားကြသည်။

ထိုလူက တာယွဲ့မင်းဆက်၏ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင် ဖြစ်သည်။ သူက လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တလက်လက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ယွမ်မန်လီဆီသို့လှည့်ကာ ဆိုသည်။

“ယွမ်မန်လီ... မင်းက တစ်ယောက်ကို သတ်ပြီးပြီ... အခု ထပ်မရပ်သေးဘူးလား... ဒီလို အသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ မင်းက နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ဦးမှာလဲ...”

ကျင်းမင်က လော့ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“သူတို့က ငါ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိပါးခဲ့တာမို့ သေရမယ်... မဟုတ်ရင် စစ်မှန်တဲ့တပည့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ဘယ်မှာရှိတော့မှာလဲ...”

ယွမ်မန်လီ၏ အသံက တည်ငြိမ်အေးဆေးလျက်ရှိပြီး ကျင်းမင်ကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

“မင်းက သူတို့ကို ကယ်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းမှာ အဲဒီစွမ်းရည်ရှိမရှိ သက်သေပြရမယ်... မင်းက ငါ့ရဲ့ လက်တစ်ချက်ကို ပိတ်ဆို့နိုင်ရင် ငါက သူတို့ရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျင်းမင်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို...

“ဘုန်း...”

ရွှေရောင်ဧရာမကျောက်တိုင်တစ်ခုက ကျင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကြယ်ကိုးပွင့်က ထိုကျောက်တိုင်အတွင်း၌ နစ်မြုပ်လျက်ရှိပြီး ကောင်းကင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည့်အလား အရှိန်အဟုန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် ကျင်းမင်က ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့လှမ်းလိုက်ပြီး ယွမ်မန်လီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းက စစ်မှန်တဲ့တပည့်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံလိုက်ရလို့ ငါက မင်းကို ကြောက်နေတယ်လို့ မထင်နဲ့... ဒီနေ့ မင်းက သူတို့ကို သတ်လို့မရဘူး...”

“ဟုတ်လား...”

ယွမ်မန်လီက စကားများများမပြောဘဲ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

“ဗြိ...”

လေဟာနယ်ထဲတွင် ထက်မြက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြာရောင်မီးလျှံလက်ချောင်းစွမ်းအင်တစ်ခုက လျှပ်စီးသဖွယ် လွင့်ထွက်သွားသည်။

ထိုအပြာရောင်မီးလျှံ လက်ချောင်းစွမ်းအင်က အစပိုင်းတွင် လက်ချောင်းအရွယ်သာ ရှိသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး အပြာရောင်ဧရာမငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အတောင်နှစ်ဖက်ကို တဖျတ်ဖျတ် ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် မီးလျှံလေဆင်နှာမောင်းများ လှိုင်းထွက်လာသည်။

“ဟမ်း... ဖွင့်စမ်းပါ...”

ကျင်းမင်၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းက တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ထွန်းလင်းလာပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ အလျားဆယ်တောင်ကျော်ရှိသော ရွှေရောင်ဧရာမကျောက်တိုင်တစ်ခုက ချက်ချင်းပုံဖော်လာပြီး အပြာရောင်ဧရာမငှက်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ဧရာမအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

မိုးမြေကြားရှိ လေစီးကြောင်းများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်များပင်လျှင် လွင့်စင်သွားသည်။

ထိုအပြာရောင်ဧရာမငှက်က ဤရိုက်ချက်အောက်တွင် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကျင်းမင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မာန်ထောင်လွှားမှု ပေါ်ထွက်လာပြီး ယွမ်မန်လီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မာန်တက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ငါပြောပြီးသားပဲ... မင်းက သူတို့ကို သတ်လို့မရဘူး...”

ထို့နောက် စကားမဆုံးခင် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကျောက်တိုင်ဖြင့် ရိုက်ချခံရ၍ကွဲသွားပြီး နှစ်ပိုင်းဖြစ်သွားသော အပြာရောင်ဧရာမငှက်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာပြီး ပြန်လည်ပုံဖော်လာကာ နောက်ဘက်ရှိ အပြင်တံခါးအကြီးအကဲသုံးဦးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

“အား... အား... အား...”

ထိုအပြင်တံခါးအကြီးအကဲသုံးဦးက တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အပြာရောင်မီးလျှံများဖြင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး ခဏအတွင်း ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မည်သည့်အရာမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့တော့ပေ။

“ယွမ်မန်လီ... မင်း...”

ကျင်းမင်က ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ယွမ်မန်လီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးများ စီးကျနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ယွမ်မန်လီက ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“ကျင်းမင်... မင်း မကျေနပ်ရင် ဘယ်အချိန်မဆို ငါ့ကို စိန်ခေါ်လို့ရတယ်...”

ကျင်းမင်၏ မျက်နှာက သံဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အံကြိတ်နေသော်လည်း ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့တော့ပေ။

ယခုတင်က ရိုက်ချက်တစ်ချက်ကပင် သူနှင့် ယွမ်မန်လီအကြား စွမ်းအားကွာဟမှုကို သူ့ကို နားလည်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အကြည့်ကို လှည့်လိုက်ရာ ကျင်းမင်က လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာသည်။ ဤသူကြောင့်သာ ယနေ့သူက ဤမျှလောက် မျက်နှာပျက်ရသည်။

လော့ချန်က ယွမ်မန်လီ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေရင်း နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ထိတ်လန့်အံ့သြသွားသည်။

ဘာကို ထူးချွန်အာဏာရှိလှသည်ဟု ခေါ်သနည်း။

ဤသည်မှာ ထူးချွန်အာဏာရှိလှသည်ဟု ခေါ်သည်။

စကားတစ်ခွန်းထွက်ပြီးသည်နှင့် မည်သူမျှ မနာခံရန် မဝံ့ရဲပေ။

လော့ချန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် စဉ်းစားနေမိသည်။ တစ်နေ့မှာ သူလည်း ဤသို့သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်။

လောကကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ရဘဲ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ရမည်။

ထိုအချိန်တွင်...

“ဘုန်း...”

လော့ချန်ရှေ့မှ သိပ်မဝေးသည့်နေရာတွင် ရပ်နေသော ရှားချီက မြေပေါ်သို့ ဒူးထောက်လျက် ယွမ်မန်လီဆီသို့ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး တောင်းပန်သံဖြင့် ဆိုသည်။

“ဆရာမကြီး... ကျွန်တော့ကို ချမ်းသာပေးပါ... ကျွန်တော်က လော့ချန်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ တမင်ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး...”

အကြီးအကဲများ၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရှားချီက ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့လျက် ယွမ်မန်လီ၏ အတွေးတစ်ခုကြောင့် သူလည်း ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။