ပြင်ပစည်းတပည့်အဖြစ် တက်လှမ်းခြင်း
Vol. 7 Ch. 104
“ထလိုက်ပါ…”
ယွမ်မန်လီက မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ရှူးကွမ်ရှီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ရှူးကွမ်ရှီမှာ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဆရာမကြီး… ကျွန်တော့်ကို မသတ်ဘူးလား…”
ယွမ်မန်လီက ခေါင်းခါပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“အင်အားကြီးတဲ့ ငါက အငယ်ကို အနိုင်မကျင့်ဘူး… တစ်ယောက်ယောက်ကလည်း အဲဒီလို အနိုင်ကျင့်တာကို ငါမမြင်ချင်ဘူး… မင်းနဲ့ လော့ချန်က မျိုးဆက်တူ ပြိုင်ဘက်တွေပဲ… အနိုင်အရှုံးကို ကိုယ်ပိုင်အင်အားနဲ့သာ ဆုံးဖြတ်ရမယ်… ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို သတ်မှာမဟုတ်ဘူး…”
ယွမ်မန်လီ၏ အေးစက်လှသော အသံက ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ သူမက ဤမျှစကားများကို ပြောလိုက်ခြင်းက ရှူးကွမ်ရှီတစ်ဦးတည်းကို ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျင်းမင်အား သတိပေးရန်ပင်။
အကယ်၍ ကျင်းမင် သို့မဟုတ် မည်သူမဆို လော့ချန်အား အင်အားကြီးသူအနေဖြင့် အနိုင်ကျင့်ဖိနှိပ်ပါက သူမ သေချာပေါက် လိုက်လံအရေးယူမည်ဖြစ်သည်။
ကျင်းမင်မှာ ယွမ်မန်လီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်၏။ သူ၏မျက်နှာက သံမဏိရောင်လို ညှိုးငယ်သွားသည်။
အသုံးမကျသူတစ်ယောက်အတွက် ယွမ်မန်လီက ဤမျှလောက်ထိ လုပ်ပေးမည်ဟု သူက မထင်ထားခဲ့ပေ။ အစောတည်းက သိခဲ့လျှင် ချီရှန်မြို့တွင် မည်သည့်အကျိုးဆက်ကိုမဆို ဂရုမစိုက်ဘဲ လော့ချန်ကို သတ်ပစ်လိုက်သင့်သည်ဟု သူက တွေးမိသည်။
“ဟမ်… ယွမ်မန်လီ… မင်းစောင့်ကြည့်ထား… ဒီကိစ္စကို ငါ ပြစ်ဒဏ်ရုံးက အကြီးအကဲတွေဆီ သတင်းပို့မယ်…”
ကျင်းမင်က ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို တစ်ချက်စွေကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ကောင်စုတ်လေး… မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားနေ…”
“ရှူးကွမ်ရှီ… သွားမယ်…”
ကျင်းမင်က ဝတ်ရုံကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ ရှူးကွမ်ရှီမှာ ရှုံ့တွပြီး အနောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။
“မိုးမျှော်ရာ…”
ကွင်းပြင်မှ ထွက်ခွာပြီး လူသူကင်းမဲ့သော တောင်လမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ကျင်းမင်က ရင်ထဲတွင် ဆူပွက်နေသော ဒေါသကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ဘေးဘက်ကျောက်နံရံကို လက်ဖဝါးဖြင့် အားပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
ကျောက်နံရံက ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားပြီး လက်ငါးချောင်းရာ တွင်းနက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ယွမ်မန်လီ… မင်းဆိုတဲ့ မိန်းမစုတ်… ငါ့ကို စောင့်နေ… တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းမယ်…”
တာယွဲ့မင်းဆက်၏ အဋ္ဌမမင်းသားအဖြစ် ကျင်းမင်က ငယ်စဉ်ကတည်းက လိုလားရာမှန်သမျှ ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စက သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ခံစားခဲ့ရသည့် အကြီးမားဆုံး အရှက်ရမှုပင် ဖြစ်သည်။
သူ စိတ်ဝင်စားနေသော မိန်းမတစ်ယောက်က လူအများရှေ့တွင် သူ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အကြောင်းအရင်းက အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ကြောင့်ပင်။
“လော့ချန်…”
ဤအရာအားလုံး၏ အစပြုသူကို တွေးမိသည့်အခါ ကျင်းမင်၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာတော့မည်အလား။ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က ဘေးနားရှိ ရှူးကွမ်ရှီကိုပင် ကြက်သီးထစေသည်။
ရှူးကွမ်ရှီက အသက်ကို လေးနက်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
“ဆရာကြီးကျင်းမင်… အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ပဲလေ… ဒီလောက်ထိ ဒေါသထွက်စရာ မလိုပါဘူး… ကျွန်တော်အခွင့်အရေးရှာပြီး အဲဒီကောင်စုတ်လေးကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်…”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ဆရာမကြီးယွမ်မန်လီက မျိုးဆက်တူတွေရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘူးလို့ ပြောထားတယ်… အဲဒီကောင်က ချင်ယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ပထမနေရာရထားပြီး မကြာခင် ဂိုဏ်းပြင်ပစည်းသားဖြစ်လာတော့မယ်… ကျွန်တော်က သူ့ကို သတ်လိုက်ရင်တောင် ဆရာမကြီးယွမ်မန်လီက ဘာမှ မပြောနိုင်ဘူးလို့ ထင်တယ်…”
ရှူးကွမ်ရှီမှာ အစောပိုင်းတွင် ကြောက်လန့်စွာဖြင့် ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံခဲ့ရသည့်အတွက် မျက်နှာပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ယခုအခါ သူလည်း လော့ချန်ကို ဓားနှင့်ထွင်းဖောက်ပြီး အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်ချင်နေသည်။
“မင်း ယုံကြည်ချက်ရှိရဲ့လား…”
ရှူးကွမ်ရှီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။
“အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ပဲလေ… အစောက ဆရာမကြီးယွမ်မန်လီ ရုတ်တရက်ပေါ်မလာခဲ့ရင် သူက ကျွန်တော့်ဓားအောက်မှာ သေသွားပြီးသား…”
“အင်း… ကောင်းပြီ…”
ကျင်းမင်က လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ပြီး ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို ရှူးကွမ်ရှီထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီထဲမှာ ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး မင်ကျင့်ဆေးလုံးတစ်လုံးပါတယ်… ဒါက မင်းကို ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းဖို့ မကူညီနိုင်ပေမယ့် မင်းရဲ့အင်အားကို တစ်ဆင့်တက်လှမ်းစေနိုင်တယ်… မင်း အခွင့်အရေးရှာပြီး အဲဒီကောင်စုတ်လေးကို အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်လိုက်…”
စကားတစ်ခွန်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျင်းမင်က ရက်စက်စွာ ဆက်ပြောသည်။
“မှတ်ထား… သူ့ကို အလွယ်တကူ သေမသွားစေနဲ့…”
“ဆရာကြီးကျေးဇူးပါ… ဆရာကြီး စိတ်ချထားပါ… ကျွန်တော်က သူ့ကို အသက်ရှင်နေတာထက် သေချင်စိတ်ပေါက်လောက်အောင် လုပ်ပစ်မယ်…”
ရှူးကွမ်ရှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ရက်စက်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သလင်းဖြူကွင်းပြင်...
ယွမ်မန်လီက လော့ချန်ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါအခု ပြစ်ဒဏ်ရုံးကိုသွားရမယ်… ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် မင်း မန်လီတောင်ထိပ်ကို လာခဲ့…”
“ဆရာမကြီး… ဘာမှဖြစ်မသွားလောက်ဘူးမဟုတ်လား…”
ပြစ်ဒဏ်ရုံးက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဆုပေးဒဏ်ပေးရာ နေရာ ဖြစ်သည်။
လော့ချန်မှာ ယွမ်မန်လီက သူ့အတွက် လူများစွာကို သတ်ခဲ့သည့်အတွက် အပြစ်ပေးခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… ပြင်ပစည်းအကြီးအကဲ အနည်းငယ်ပဲလေ… အဲဒါအပြင် ဒီလူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ငါ ကြားဖူးပြီးသား… သူတို့ကို သတ်လိုက်တာက သိပ်မထူးဆန်းဘူး… အများဆုံးတော့ ဆူပူခံရရုံပဲ…”
ယွမ်မန်လီက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ခြေထောက်အောက်မှ အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားကာ တိမ်ထုအတွင်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လော့ချန်မှာ မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျမှုအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသို့ လေထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်ခြင်းက မည်မျှ လွတ်လပ်ပြီး ကြည်နူးဖွယ်ရာရှိသနည်း။
“ငါလည်း ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းရမယ်…”
ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်က လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ချီစွမ်းအင်ကို အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး ခေတ္တခဏ လေထဲတွင် လျှောစီးနိုင်သည်။
ယွမ်မန်လီ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် သလင်းဖြူကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။
လူအများ၏ ဆွေးနွေးမှုဗဟိုချက်မှာ လော့ချန်နှင့် ယွမ်မန်လီတို့ပင်။
ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေလောက်အောင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။
အလုပ်သင်တပည့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သူတစ်ဦးက စစ်မှန်သောတပည့်နှင့် အဓိကတပည့်များအကြား ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် အကြီးအကဲ ချင်မယ်က ရှေ့ထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ… အခု ဒီတစ်ကြိမ်ချင်ယွမ်စမ်းသပ်မှုရဲ့ အဆင့်နဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို ကြေညာမယ်…”
ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တခဏအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျီးကန်းတစ်ကောင်ပင် အော်သံမကြားရတော့ပေ။
“ဒသမနေရာ… လန်ယင်း… ဆုလာဘ်အဖြစ် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ဆယ်…”
...
“ဆဌမနေရာ…”
“တတိယနေရာ… ကူးလင်ဖန်… ဆုလာဘ်အဖြစ် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်ရာ…”
“ဒုတိယနေရာ… ကျိုးရို့… ဆုလာဘ်အဖြစ် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး သုံးရာ…”
“ပထမနေရာ…”
ပထမနေရာကို ရောက်သည့်အခါ အကြီးအကဲချင်မယ်က အသက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“လော့ချန်… ဆုလာဘ်အဖြစ် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာ…”
စကားသံ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် လူအများ၏ အကြည့်များက လော့ချန်ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာသည်။ မနာလိုသူများ ရှိသလို အားကျသူများလည်း ရှိသည်။ သို့သော် အများစုမှာ အံ့အားသင့်နေသူများပင်။
ဤရလဒ်သည် အစောတည်းက သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ကိုယ်တိုင်ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားလာခဲ့သည့် အလုပ်သင်တပည့်သစ်တစ်ဦးက လူတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ချင်ယွမ်စမ်းသပ်မှု၏ ပထမနေရာကို ရရှိခဲ့သည်တဲ့လား။
ဤသို့သော ကိစ္စကို ပြောပြလျှင်ပင် မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။ အံ့အားသင့်စရာဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ မကျေနပ်ကြချေ။
လော့ချန်က အစောပိုင်းတွင် ရှူးကွမ်ရှီ အစရှိသူများနှင့် တိုက်ပွဲတွင် သူ၏ရလဒ်ကို ကိုယ်တိုင်သက်သေပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ချင်ယွမ်စမ်းသပ်မှု၏ ပထမနေရာက သူ့အတွက် ထိုက်တန်စွာ ပိုင်ဆိုင်ထိုက်သည့်အရာပင်။
အကြီးအကဲများက ဆုလာဘ်များကို စတင်ပေးအပ်သည်။
လော့ချန်က ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာကို ရရှိခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းက လူများစွာကို မျက်စိပူစေသည်။
သာမန်အလုပ်သင်တပည့်တစ်ဦးအတွက် တစ်လလျှင် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး သုံးလုံးမှ ငါးလုံးသာ ရရှိပြီး ဆေးလုံးငါးရာက အိပ်မက်မက်ရုံသာ မက်နိုင်သည့် စည်းစိမ်ဖြစ်သည်။
လော့ချန်မှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်နေသည်။
ဤတစ်ကြိမ် ချင်ယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် သူက အခြားအလုပ်သင်တပည့်များထံမှ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်ထောင်ကျော်ကို သိမ်းယူခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ဤငါးရာကို ထပ်ပေါင်းလိုက်လျှင် သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးမှာ နှစ်ထောင်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။
ဆေးလုံးနှစ်ထောင်က ငွေကျပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲတွက်ချက်ပါက နှစ်ကုဋေပင် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ဧကန်စင်စစ် ကြီးမားလှသော စည်းစိမ်တစ်ခုပင်။
သို့သော် လော့ချန်ကို အကြီးမားဆုံး ဝမ်းမြောက်စေသည့်အရာမှာ ဂိုဏ်းပြင်ပစည်းသားအဖြစ် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။
ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းပြင်ပစည်းသားတစ်ဦးက အချို့သော မြို့ငယ်များ၏ မြို့စားများနှင့် အဆင့်အတန်းတူညီပြီး မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ လူအများက မြင့်မားစွာ အထင်ကြီးကြလိမ့်မည်။
ယခုမှစ၍ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလိုသူများကလည်း အကျိုးဆက်ကို သေချာစဉ်းစားရပေတော့မည်။
ထိုအချိန်တွင် အကြီးအကဲချင်မယ်က လော့ချန်တို့အားကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ဆယ်ယောက်က ခဏနေရင် ဂိုဏ်းပြင်ပစည်းကိုသွားဖို့ တပည့်အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သွားယူနိုင်တယ်… ဂိုဏ်းပြင်ပစည်းထဲရောက်သွားရင် ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ထူးချွန်သူတွေ ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားကြပါ…”
အကြီးအကဲချင်မယ်၏ အကြည့်များက လူအုပ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး လော့ချန်ထံတွင် အချိန်အကြာဆုံး ရပ်တန့်နေသည်။
ပထမနေရာကို ရရှိပြီး ဤမျှလောက် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော်လည်း လော့ချန်၏ မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု မတွေ့ရချေ။ ဤသို့သော စိတ်ဓာတ်က သူ၏မျိုးဆက်တူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။
အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်ဖြင့် ဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည့် လော့ချန်က အနာဂတ်တွင် မည်မျှအထိ လျှောက်လှမ်းနိုင်မည်နည်း မည်မျှအထိ ပျံတက်နိုင်မည်နည်းဟု သူမက အလွန်သိချင်နေသည်။
ဆုလာဘ်များ ပေးအပ်ပြီးသွားသည်နှင့် ဤတစ်ကြိမ် ချင်ယွမ်စမ်းသပ်မှုလည်း ပြည့်စုံစွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။
လော့ချန်က ကူးလင်ဖန် အစရှိသူများနှင့်အတူ ဂိုဏ်းပြင်ပစည်းသား အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားနှင့် ပစ္စည်းများကို သွားရောက်ထုတ်ယူသည်။
ယခုမှစ၍ သူတို့သည် ဂိုဏ်းပြင်ပစည်းသားများဖြစ်ကြပြီး အလုပ်သင်တပည့်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော အဆင့်အတန်းနှင့် ဆက်ဆံမှုများ၊ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ငယ်များ ရရှိခံစားရတော့မည်။
အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသည်နှင့် လော့ချန်က ယွမ်ချီလန်အစရှိသူများနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီး မန်လီတောင်ထိပ်သို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။