အခန်း (၂၀၆)

စောဏတုန်းက ကျူးဟုန်ရွှဲ့နှင့် တိုက်ခိုက်သည့်တိုက်ပွဲတွင် အားအင်အဆင့်အကုန်ကို ထုတ်ဖော်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ပထမဦးဆုံး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် မီးများသည် သူမကို ဝါးမျိုလျက်ရှိနေ၏။ ထို့အပြင် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုနေခြင်းပင်။ ချောင်ယောင်းအာ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးသည် ကျွမ်းလောင်ခြင်းကို ခံရသလိုပင်၊ မိစ္ဆာမီးတောက်များသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်သို့ ကျွမ်းလောင်စေချင်ပုံပင်။

“မြန်မြန် ပြန်တော့”

သူမသည် ရှိရှိသမျှအားကို အသုံးပြုပြီးသည့်နောက် တွင်းနက်ထဲမှ ခုန်တက်လိုက်၏။ ပြီးနောက် အိမ်ကို ချက်ချင်းပြန်၏။ သမားတော်သည် တကယ်ကို အံ့ချီးလောက်စရာဖြစ်၏။ သူမ၌ ဆေးမိခြင်းကို ဖြေရှင်းရန် ကျိန်းသေပေါက် နည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိရပေလိမ့်မည်။

…….

အခန်းထဲမှာတော့ ရှမ့်လန်သည် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေ၏။ သူ၏သိုင်းပညာသည် ဤနေရာတွင် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်၏။ အချက်အလက်အရ ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူ၌ မည်သည့် သိုင်းပညာမှ မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ဆေးအစွမ်း၏ဝါးမျိုမှုသည် အမြန်ဆန်ဆုံးဖြင့် သူ့ကို ဝါးမျိုလျက် ရှိနေ၏။

ထို့အပြင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မူလသဘာဝအရ ပါရမီရှင် တဏှာရူးခန္ဓာကိုယ်မျိုး ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်ပင်လျှင် အထဲတွင် ရှိနေသည့် ကာမမီးတောက်များ၏ ကျွမ်းလောင်မှုကို ခံရသည့်အချိန်မှာတော့ သူ့၌ ခုခံကာကွယ်ရန် အားအင်ဟူ၍ နည်းနည်းလေးမှ မရှိတော့ချေ။ တိုက်ရိုက်ဆိုသလိုပင် ကျွမ်းလောင်ခြင်းကို ခံရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မီးဖြင့် အကင်ခံထားသကဲ့သို့ပင် နီရဲလျက်ရှိနေ၏။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက တဆတ်ဆတ်နှင့် တုန်ယင်နေ၏။ ဟုတ်ပေ၏။ ဤအချိန်မှာတော့ သူသည် ဆေးခတ်ခံရပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိရှိသွား၏။

“ချင်းချင်း... ကျုပ်တို့ ဆေးခတ်ခံနေရတာပဲ”

ရှမ့်လန်သည် အနည်းငယ်သော အားအင်ကို အသုံးပြုကာ သတိပေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ကျွန်မသိတယ်” ရှစ်ချင်းချင်း၏ အသံသည် အခန်းအပြင်ဘက်ဆီသို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ အသံသည် တကယ့်ကို တုန်ယင်လျက် ရှိနေပြီး ရှစ်ချင်းချင်း၏အသံမှန်းပင် မသိနိုင်တော့ချေ။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ရေအေးအေးထဲတွင် စိမ်လျက်ရှိနေပြီး ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင်မှ ပူလောင်မှုကို ခံစားနေရတုန်းပင်။ မည်သည့်အရာကိုမှ မဖိနှိပ်နိုင်တော့သလိုပင် စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် သိစိတ်များသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာခဲ့၏။ မီးတောက်များသည် သူမ၏နှလုံးသားကို ကျွမ်းလောင်ရုံသာမကဘဲ သူမ၏ဦးနှောက်ကိုပါ ကျွမ်းလောင်လျက်ရှိနေ၏။

“အမွှေးတိုင်မှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ခင်ဗျား... ခင်ဗျား သွားပြီးတော့ အမွှေးတိုင်ကို ငြှိမ်းသင့်တယ်” ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။

ရှစ်ချင်းချင်းက တုန်ယင်သွား၏။ “ကျွန်မ အပြင်မထွက်ဘူး။ ကျွန်မ အပြင်ထွက်တာနဲ့ ရှင်နဲ့အိပ်မိသွားလိမ့်မယ်။ ရှင့်ဘာရှင် ဘာလို့ သွားပြီးတော့ မငြှိမ်းရတာလဲ”

ရှမ့်လန်လည်း သွားချင်၏။ သို့ပေမည့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ကျွမ်းလောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ချေ။ ဆေး၏အကျိုးသက်ရောက်မှုက တကယ့်ကို အားကောင်းလွန်း၏။ အထူးသဖြင့် သိုင်းပညာ မြင့်မားသောသူအတွက် ရည်ရွယ်ကာ ပြုလုပ်ထားခဲ့သည့် အရာဖြစ်သောကြောင့် ရှမ့်လန်ကဲ့သို့ သိုင်းပညာတစ်ခုမှ မရှိသည့် လူတစ်ယောက်အတွက် ဆေးစွမ်းသည် ပိုမိုကာ သက်ရောက်ခြင်းကို ခံနေရ၏။ သူ၏အရိုး၊ အကြော၊ အရာအားလုံးတို့တွင် ကာမ၏စိတ်ဆန္ဒများ၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံထားရ၏။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက မလှုပ်ရှားနိုင်ချေ။ လှုပ်ရှားချင်သည့်အရာဟူ၍ တစ်ခုတည်းသာရှိသည်။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ စောစောစီးစီး တံခါးပိတ်ထားပြီးပြီ။ ရှင်ဝင်မလာနဲ့နော်။ ရှင်ဝင်လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်မနဲ့ အိပ်မိသွားလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ဒီတစ်ဘဝလုံး ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ရှစ်ချင်းချင်းက ပြောလိုက်၏။

ချီးတဲ့မှ.. ကျုပ်ရဲ့အားအင်အဆင့်တွေ ကုန်နေပြီ။ ကျုပ် ခြေတွေလက်တွေအကုန်လုံးကလည်း ခေါက်ဆွဲလိုပဲ ပျော့ခွေနေပြီ။ ခင်ဗျားဆီကို ဘယ်လိုလာရမှာလဲ။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားပဲ ကျုပ်အိမ်တော်ကို လာပြီး လုပ်ချင်တာလုပ်ပါဆိုပြီး လာပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ အခုကျမှ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေ ဘာလို့ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ချီးပဲရမယ်” ရှမ့်လန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပြီးနောက် သူ အားကုန်အသုံးပြုပြီး မြေပေါ်သို့ မှောက်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ရှိနေသည့် သိစိတ်အားလုံးက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကလည်း မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံထားရသည့် မီးသွေးတုံးကြီးကဲ့သို့ပင်။ ဆက်လက်ကာ လောင်ကျွမ်းမလား သို့မဟုတ် ပြာဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမလား ဆိုသည်ကို သူ မသိနိုင်တော့ချေ။

..........

အရာကိစ္စ တော်တော်များများကို မြင်ရပြီးသည့်နောက် ဗဟုသုတ ရရှိကြ၏။ ထိုအရာကိစ္စတော်တော်များများကို မြင်ရပြီး ထိတွေ့ခံစားဖူးသည်ဆိုပါက အသိအမြင် ဉာဏ်အလင်းကို ရရှိကြ၏။ ထိုအရာသည် လောက၏ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

ချောင်ရှောင်းသည် မိန်းမပေါင်းများစွာတို့နှင့် အိပ်စက်ခဲ့ပြီးနောက် တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ ဖြစ်၏။ တခြားသော အမျိုးသားများ၏ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ချောင်ယောင်းအာ သည် မွန်းစတားကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ သို့ပေမည့် ချောင်ရှောင်း၏ မျက်လုံးထဲမှာတော့ လောက၏ အလွန်အလှပဆုံးသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပင်။

ချောင်ယောင်းအာသည် အမျိုးသမီးများကို မနှစ်သက်သလို အမျိုးသားကိုလည်း မနှစ်သက်ဟု သူ သိ၏။ သို့ပေမည့် ထိုအရာသည် ပိုမို၍ စားကောင်းမည့် စားတော်ပွဲကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ ချောင်ရှောင်း၏ အရသာခံမှုပုံစံသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုကာ အားကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရည်မှန်းချက်ဟူ၍ တစ်ခုတည်းသာလျှင် ရှိ၏။ ချောင်ယောင်းအာနှင့် အိပ်ချင်ခြင်းပင်။ အချိန်ကာလများ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ချောင်ယောင်းအာသည် သူ့အတွက် ပိုမိုကာ ဆွဲဆောင်စရာ ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

အမိကမ္ဘာမြေစကားနှင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ချောင်ရှောင်းသည် ယခင်တုန်းက လက်ပစ်ဗုံး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဆိုသော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ နျူကလီးယားဗုံးလို ဖြစ်နေ၏။ သူ့အနေနှင့် ချောင်ယောင်းအာ နှင့် မအိပ်ရပါက ဘဝ၏အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်တော့သလိုပင် ခံစားနေမိသည်။

ဘာပဲပြောပြော သူမသည် သူ၏အစ်မအရင်း မဟုတ်ချေ။ အကြိမ်တစ်ရာလောက် အိပ်စက်ပြီးနောက် သူမကို ကျိန်းသေပေါက် သတ်ဖြတ်ပစ်ရပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့် သတ်ဖြတ်ပစ်ရမည်နည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချောင်ယောင်းအာသည် ကျိန်းသေပေါက် အုပ်စိုးသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမည့် မိန်းမမျိုးပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူ့အတွက် အန္တရာယ်ကြီးလွန်း၏။

ထို့အပြင် သူသည် ချောင်ယောင်းအာကို အနိုင်မယူနိုင်ဟု စိတ်ထဲတွင် ကောင်းကောင်းသိရှိနေ၏။ လောကကြီး ထဲတွင် ချောင်ယောင်းအာကို အနိုင်ယူနိုင်သည့် ယောက်ျားဟူ၍ ရှိလိမ့်မည်လည်း မဟုတ်ချေ။ သူမနှင့် အကြိမ် တစ်ထောင်လောက် အိပ်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် သို့မဟုတ် အကြိမ်တစ်သောင်းလောက် အိပ်ခဲ့သည်ဆိုလျှင်တောင်မှ သူမသည် ခံစားချက် ကြီးကြီးမားမား ထားရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူ၏စိတ်၏ အလိုဆန္ဒအတိုင်း ချောင်ယောင်းအာနှင့် အိပ်စက်ပြီးသည့်နောက် သတ်ဖြတ်ဖို့ရာသာလျှင် ရှိ၏။ သူ့အဖေ သိရှိသွားမည်ဆိုလျှင် ဒေါသထွက်မည်လား။ ကျိန်းသေပေါက် ဒေါသထွက်နိုင်၏။ သို့ပေမည့် အိပ်စက်ပြီးသည့်နောက် ချောင်ရှောင်းသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်ကျားကျွန်းဆီသို့ သွားကာ စီးပွားရေးကိစ္စ ပြုလုပ်မှာ ဖြစ်၏။ သူ့အဖေအနေနှင့် ဝမ်ကျားကျွန်းဆီသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် သူသည် တကယ့်သားအရင်းဖြစ်၏။ ချောင်ယောင်းအာမှာတော့ မွေးစားသမီးပင် ဖြစ်သည်။

ညအချိန်သို့ ရောက်သည့်အချိန်မှာတော့ ချောင်ယောင်းအာ တစ်ယောက်တည်းတင် မကချေ။ အထဲတွင် သမားတော်နှင့် ရှစ်ချင်းချင်းတို့ပါ ရှိနေ၏။ အမျိုးသမီးသမားတော်က တကယ့်ကို အလှပဂေး ဖြစ်နေသည်ပဲလား။ ထူးခြားလွန်းသည့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် ပညာရပ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သည့် အမျိုးသမီးများမှာ ရှားပါးလွန်း၏။

သူမ၏ ဆေးပညာ မည်မျှကောင်းမွန်မည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူ မသိရှိချေ။ သို့ပေမည့် သူမသည် ကာမအာရုံပေါ်၌ ကောင်းမွန်မှာ သေချာ၏။ ထို့ကြောင့် ချောင်ရှောင်းသည် သူမနှင့်အိပ်စက်ပြီးသည့်နောက် သူမကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ၏ အခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်ရပေလိမ့်မည်။

ရှစ်ချင်းချင်းကကော.. သူမသည် ကျန်းချုံး၏ ချွေးမဖြစ်၏။ သူမက အပျိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးသည်ကိုလည်း ကြားခဲ့ဖူး၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ပိုကောင်း၏။ ဟိုခွေးမလုရီသည် ရှစ်ချင်းချင်းကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် တွန်းအား ပေးခဲ့၏။ သို့ပေမည့် အဘယ်သို့ သတ်ဖြတ်ရမည်နည်း။

သူ့အနေနှင့် သမားတော်နှင့် လိင်ဆက်ဆံချိန်တွင် ရှစ်ချင်းချင်းကို ဇိမ်ကျကျနှင့် ထိုင်ကာ ကြည့်ရှုခိုင်းရပေ လိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးသည် တကယ့်ကို ကောင်းမွန်းသည့် အရာမျိုး ဖြစ်၏။ ရှစ်ချင်းချင်း သည် အပျိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်သာမက အလွန်တရာလည်း လှပလို့ နေသေး၏။ သုံးယောက်လုံးနှင့် တစ်ပြိုင်တည်း အိပ်စက်ရမည်ဆိုပါက မည်မျှကောင်းမွန်လိမ့်မည်နည်း။ လောက၏ နိဗ္ဗာန်ဘုံဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လုရီကို ဘာဆက်လုပ်ရမည်နည်း။ သူမကိုလည်း သတ်ဖြတ်ပစ်ရမည်။ ထိုအမျိုးသမီးများက ဈေးပေါလွန်း၏။ ဆော့ကစားရန် ထိုက်တန်သည့် မိန်းမမျိုးပင် မဟုတ်ချေ။ ချောင်ရှောင်းသည် မည်သည့်ဆေးကိုမှ သောက်သုံးစရာ မလိုအပ်ချေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ကာမစိတ်အာရုံများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေ၏။ အချိန်မရွေး ပေါက်ထွက်သွားတော့မည့်သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ချောင်ယောင်းအာ၏ ရဲတိုက်ကြီးနားသို့ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် အထဲသို့ ဝင်ရောက်ခါနီးတွင် လှပလွန်းသည့် အမျိုးသမီးသုံးယောက်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေးတောပြီးနောက် ဆေးပုလင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ဆေးလုံးအနည်းငယ်ကို ပစ်ထည့်လိုက်၏။ သူသည် သန်မာပြီး အားကောင်း၏။ သူ့အနေနှင့် ငါးယောက်တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင်တောင်မှ အနိုင်ယူနိုင်သည့်လူတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ တစ်ဖက်သောသူများကို သေချင်စိတ်ပေါက်သည်အထိ သူက လိင်ဆက်ဆံနိုင်စွမ်းရှိနေသည့် လူတစ်ယောက်ပင်။

သို့ပေမည့် ချောင်ယောင်းအာသည် အားကောင်းလွန်းလှချေ၏။ ထို့ကြောင့် ချောင်ရှောင်းသည် မကိုင်တွယ် နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်မိ၏။ သူ၏ရှေ့တွင် ချောင်ယောင်းအာ၏ ရဲတိုက်ဖြူကြီးက တည်ရှိနေ၏။

“အစ်မကြီး.. ကျုပ် ကျုပ်လာပြီ” ချောင်ရှောင်းသည် ရှေ့ဆီသို့ လှမ်းတက်ပြီး ချောင်ယောင်းအာ၏အခန်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

ဤရဲတိုက်ထဲတွင် အမျိုးသမီးများနှင့် ပြည့်နှက်လျက် ရှိနေ၏။ သို့ပေမည့် အားလုံးက အိပ်မောကျနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမှ သတိပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူက သိရှိနေ၏။ သူသည် ချောင်ယောင်းအာ၏ အခန်းဆီသို့ တည့်တည့်ပင် သွားလိုက်၏။

“ရပ်စမ်း”

ဒါဇင်နှင့်ချီ ရှိနေသည့် စစ်သည်တော်များသည် ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာဖြင့် သူ၏လမ်းကို ပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်။

ချောင်ရှောင်းသည် ဒေါသမထွက်ချေ။ ပျော်ရွှင်သွားခဲ့၏။ ချောင်ယောင်းအာ၏ သိုင်းပညာသည် ကောင်းကင်က ငြင်းပယ်လောက်သည့် အရာဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူမ၏အခန်းနားတွင် မည်သည့်စစ်သည်တော်မှ စောင့်ကြပ် နေစရာ မလိုချေ။

သို့ပေမည့် ယခု စစ်သည်တော် တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့က စောင့်ကြပ်လျက် ရှိနေသည်ဆိုခြင်းမှာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သနည်း။ အထဲတွင် ကျိန်းသေပေါက် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ချောင်ယောင်းအာသည် သူမကိုယ် သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်သည် သူ့ကို ကူညီပေးနေပြီ ဖြစ်၏။

ချောင်ရှောင်းသည် မည်သို့မှ မနေနိုင်ဘဲ နားထောင်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း ခံစားနေမိ၏။ အထဲတွင် ရှိနေသည့် အသံများက ထူးဆန်းလျက်ရှိနေပြီး အလွန်အမင်းလည်း ရင်းနှီးလို့နေခဲ့၏။ မောကြီး ပန်းကြီးနှင့် သက်ပြင်းချသံများ၊ တုန်ယင်နေသည့်အသံများ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကို လွှင့်စင်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်းရှိနေသည့် အသံများပင်။

“ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား... အထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့အမွှေးတိုင်က အလုပ်ဖြစ်နေတာပဲ။ ကျိန်းသေပေါက် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ရာလောက် သုံးခဲ့တာ နှမျောစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ တကယ့်ကို အကျိုးထူး ပေးတာပဲ”

ခေါင်းဆောင် အမျိုးသမီးစစ်သည်က ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေးချောင်... သခင်မလေးက မှာထားပါတယ်။ သူ့ရဲ့အခန်းထဲကို ဘယ်သူမှ မကပ်စေနဲ့တဲ့။ မဟုတ်ရင် သတ်ပစ်ရမယ်တဲ့”

ချောင်ရှောင်း၏အကြည့်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ရင်အုံဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ပြီးနောက် ခါး၊ ပြီးနောက် ပေါင်ခွကြားနေရာဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ သူ၏အကြည့်သည် သာမန်ဆန်လွန်း၏။ သိုင်းပညာကို လေ့လာ ထားခဲ့သည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြွက်သားများက မာကျောလျက် ရှိနေ၏။ သူမသည်လည်း မတူညီသည့် အရသာကို ပေးစွမ်းနိုင်မှာ သေချာ၏။

တခြားသောအချိန်မျိုးသာ ဆိုပါက ချောင်ရှောင်းသည် ဤအမျိုးသမီးကို လက်လွှတ်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ စားပွဲပေါ်ကို စားသုံးပြီးနောက် အချိုတည်းရသေးသည်မှာ သဘာဝ မဟုတ်ပါလား။ သို့ပေမည့် လက်ရှိ အချိန်တွင်တော့ သူသည် စားပွဲကို အဓိက စားသုံးရန်အတွက် ဦးစားပေးထားသည်။

“ခင်ဗျားမှာ မျက်လုံးမပါဘူးလား”

ချောင်ရှောင်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်ဘယ်သူလဲ။ ကျုပ်က နုရှောင့်မြို့ရဲ့ သခင်လေးပဲ။ ဒီရဲတိုက်ကြီးတောင်မှ ကျုပ်ပိုင်တယ်”

အမျိုးသမီးစစ်သည်က ပြောလိုကသည်၏။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့က သခင်မလေးကိုပဲ မျက်လုံးထဲမှာ ရှိပါတယ်”

ဤစကားစုသည် ချောင်ရှောင်းကို ကြောင်အသွားစေခဲ့၏။ ဤအရာသည် သူအမုန်းဆုံးစကားပင် ဖြစ်၏။ ချောင်ယောင်းအာသည် အမြဲတမ်း မောက်မာခဲ့ပြီး သီးသန့်နေထိုင်ခဲ့၏။ သူ၏နောက်လိုက်များပင်လျှင် တူညီစွာ ဖြစ်၏။ နောက်လိုက်များသည် သူ့ကိုပင် ထည့်မတွက်တော့ချေ။ နုရှောင့်မြို့ထဲတွင် ရှိနေသည့် တခြားသောသူများ၏ ခိုင်းစေမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချောင်ယောင်းအာ အတွက် သီးသန့် မွေးဖွားလာခဲ့သည့် လူများကဲ့သို့ပင် ချောင်ယောင်းအာကို အထူးကိုးကွယ်လျက်ရှိနေသည်။

ပင်လယ်ဓားပြ ချောင်ထျန်းဝေသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။ အဓိကအားဖြင့် ပင်လယ်ဓားပြများသည် လည်း လူနှစ်ယောက်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်သို့ အစိတ်စိတ် အပိုင်းပိုင်း ရောက်ရှိနေ၏။ သူ သခင်လေးချောင်ရှောင်းသည် ပင်လယ်ဓားပြ ရှစ်ထောင်ကျော်ကို အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်းရှိပြီး မွေးစားသား ချောင်ဟောင်သည် ပင်လယ်ဓားပြ ငါးထောင်ကျော်ကို အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်းရှိ၏။ ချောင်ယောင်းအာ မှာတော့ ခြောက်ထောင်ကျော်ကို အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်းရှိနေ၏။

ချောင်ထျန်းဝေသည် အထူး လက်ရွေးစင် ပင်လယ်ဓားပြများကိုသာ ထိန်းချုပ်၏။ ထိုလက်ရွေးစင်များသည် စုစုပေါင်း တစ်သောင်းနီးပါးခန့် ရှိ၏။ ချောင်ထျန်းဝေ၏ စစ်တပ်ကြီးသည် လူသုံးသောင်းနီးပါးခန့် ရှိ၏။ သို့ပေမည့် ချောင်ယောင်းအာသည် လက်ရှိအချိန်တွင် လူဦးရေခြောက်ထောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည် ဆိုသော်လည်း ပင်လယ်ဓားပြ တစ်သောင်းနီးပါးခန့်သည် သူမ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချောင်ထျန်းဝေနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်ရသည့် အခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်၏။ သူမ၏လက်အောက်တွင် ပင်လယ်ဓားပြစစ်သည်အပေါင်း တစ်သောင်းကျော် တည်ရှိနေ၏။ နှစ်ထောင်သည် သူမ၏ လက်ရွေးစင်တပ်ဖွဲ့များပင် ဖြစ်၏။ ကျန်သည့်လူများသည် သာမန်ဓားပြများသာ ဖြစ်၏။ သို့ပေမည့် လက်ရွေးစင်နှစ်ထောင်သည် ပင်လယ်ဓားပြချောင်ထျန်းဝေ အမိန့်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ချောင်ယောင်းအာကို သာလျှင် အထူးမှီခို ကိုးကွယ်လျက် ရှိနေ၏။ တခြားမည်သူ့ကိုမှ မျက်လုံးထဲတွင် မထားချေ။

ချောင်ရှောင်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ “ဒီရဲတိုက်ကြီးက ကျုပ်တို့ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်တာလေ။ အခု ရပ်နေတဲ့ နေရာကလည်း ကျုပ်တို့ ပိုင်ဆိုင်တာပဲ။ ချောင်ယောင်းအာကလည်း ကျုပ်ပိုင်တဲ့ အရာပဲ။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျုပ်အဖေက သူ့ကို ကူညီပြီးတော့ မွေးစားခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် သေတာကြာပြီ။ လမ်းကိုဖယ်.. မဟုတ်ရင် မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မယ်”

ချောင်ရှောင်းသည် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူသည် ဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ အမျိုးသမီးစစ်သည် ဆယ်ယောက်တို့သည် သူမတို့၏ ဓားကောက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“လမ်းဖယ်.. မဟုတ်ရင် ကြမ်းတမ်းတယ်ဆိုပြီး အပြစ်မတင်နဲ့တော့”

“သခင်လေးချောင်ရှောင်း ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီနေရာက ချက်ချင်းထွက်သွားပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ ရှင့်ကို သတ်ရမယ်”

ချောင်ရှောင်းသည် ရယ်မောလိုက်၏။ “ကျုပ်ကို အတင်းဖိအားပေးနေတာပေါ့”

ပြီးနောက်သူ၏ ဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပဲ ရှေ့ဆီသို့ တိုးသွားခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးစစ်သည်တော် ဆယ်ယောက်တို့သည် ချက်ချင်းပဲ ဝိုင်းရံလိုက်၏။ ပြီးနောက် ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲတစ်ခုက ဤနေရာတွင် ဖြစ်တည်လာ၏။

ချောင်ရှောင်းသည် တကယ်ကို အားကောင်း၏။ သူ၏ သိုင်းပညာကလည်း ကျင်းမူလန်ထက် ပိုမိုကာ မြင့်မား၏။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကျင်းရှိယန်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကလည်း အထက်စီးမှ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့၏။ စစ်သည်တော် တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည် ဆိုလျှင်တောင် သူက အထက်စီးက တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိနေသေးသည်။

သူသည် နုရှောင့်မြို့၏ သခင်လေးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်၏။ ဤအမျိုးသမီး စစ်သည်များသည် သူ့ကို တားဆီရဲ၏။ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

တစ်ဖက်လူများသည် ညှာညှာတာတာ တိုက်ခိုက်လျက် ရှိနေသည် ဆိုသော်လည်း ချောင်ရှောင်းမှာတော့ လုံးဝအကြင်နာတရားကင်းမဲ့စွာ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်နေ၏။

ဇွိ ဇွိ

ကြမ်းတမ်းလွန်းသည့် ဓားတိုက်ခိုက်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြီးသည့်နောက် သွေးများသည် တည်နေရာ အနှံ့ဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။ မည်သည့်အော်ဟစ်သံမှ ထွက်မလာခဲ့ကြချေ။ အမျိုးသမီးစစ်သည်တော် သုံးယောက်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ သွေးကန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြန်၏။ သူမတို့၏ အသက်သည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားမှန်းပင် မသိချေ။

ချောင်ရှောင်းသည် အေးစက်စက်နှင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကျုပ်ကို တားရဲသေးလား”

ဦးဆောင်သူ အမျိုသမီးစစ်သည်သည် သူမအဖော်များ၏ ဆိုးရွားသည့် အခြေအနေကို လှမ်းကာကြည့်ရှု၏။ မျက်လုံးပြူးသွား၏။ ပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ညှာမနေနဲ့တော့ သတ်ကြ”

သို့နှင့် အမျိုးသမီးစစ်သည် ဆယ်ယောက်တို့သည် ရူးရူးမူးမူးဖြင့် ဝင်ရောက်ကာ တိုက်ခိုက်ကြ၏။ လှုပ်ရှားမှု၊ တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးက တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းပြီး သေကွင်းသေကွက်များကို ရွေးချယ်ကာ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့ပေမည့် ချောင်ရှောင်း၏ သိုင်းပညာက တကယ့်ကို မြင့်မား၏။ သူမတို့ အားကုန်ထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်သည် ဆိုလျှင်တောင်မှ အမျိုးသမီးစစ်သည်တော်တို့သည် အောက်ခြေစည်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

တခြားတစ်ဖက်က ကြည့်ရှုရမည်ဆိုလျှင် ချောင်ရှောင်းမှာတော့ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် တိုက်ခိုက်နေပုံပေါ်၏။

ဆွစ် ဆွစ်

နောက်ထပ် ဓားတိုက်ခိုက်ချက်များသည် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ အမျိုးသမီးစစ်သည် သုံးယောက် တို့သည် သွေးကန်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြန်သည်။

“ဟား ဟား ဟား ဟား” စိတ်ကျေနပ်စရာပဲ။ စိတ်ကျေနပ်စရာပဲ” ချောင်ရှောင်းသည် သတ်ဖြတ်ရန် အတွက် စိတ်ဆန္ဒ ရှိလို့နေ၏။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ဆူဝေလျက် ရှိနေ၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားတိုက်ခိုက်မှုများသည် ပိုမိုကာ ကြမ်းတမ်းလာခဲ့၏။

အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်သည် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာ၏။ အနည်းဆုံး လူဆယ်ယောက်ကျော်သာလျှင် တဖြည်းဖြည်း ကျန်ရှိတော့၏။ ဤသားရဲကို မည်ကဲ့သို့ ရပ်တန့်ရမည်နည်း။ သခင်မလေးသည် သူမ၏ အခန်းဆီသို့ မည်သည့် ယောက်ျားကိုမှ ဝင်ခွင့်မပေးဟု ပြောဆိုခဲ့၏။ သခင်မလေး၏စကားသည် အင်ပါယာ၏ အမိန့်တော်ကဲ့သို့ပင် စွဲမြဲစွာ လိုက်နာရမည့်အရာမျိုးဖြစ်သည်။

“တိုက်ခိုက်ကြစမ်း”

ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် စစ်သည်တော် ဆယ်ယောက်ကျော်တို့သည် အတူတူ ပူးပေါင်းပြီး ရန်သူကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်၏။ တိုက်ခိုက်ချက် တစ်ခုချင်းစီတိုင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းသည့် အရာမျိုးဖြစ်ပြီး ချောင်ရှောင်း၏ ဓားသွားများအားလုံးကို တားဆီးပြီး တစ်ဖက်လူများက ချောင်ရှောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ဆီသို့ ဝင်ရောက်ကာ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“သေစမ်း သေစမ်း”

“သေမယ်ဆိုရင်တောင် အကုန် အတူတူသေကြမယ်”

ဆွစ်

ချောင်ရှောင်းသည် နောက်ကျောဘက်တွင် နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်၏။ ဤအရာသည် ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခံရခြင်းပင်။

“ခွေးမတွေ ငါ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်ရဲတယ် ဟုတ်လား”

ချက်ချင်းပဲလှည့်ပြီး ထိုသူမကို အဝေးဆီသို့ ကန်ချလိုက်၏။

အမျိုးသမီးစစ်သည်တော်သည် ဆယ်မီတာအဝေးဆီသို့ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးများအန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ပြီးနောက် ရှောင်ချောင်း၏ဓားသွားက မြန်ဆန်စွာပင် လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။ အလှည့်အပြောင်းကလည်း မြန်ဆန်လွန်း၏။ ထိုအမျိုးသမီးစစ်သည်တော်များ၏ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပေါ်သို့ လဲကျကုန်ကြ၏။

ဆွစ်

ချောင်ရှောင်းသည် အမျိုးသမီးစစ်သည်တော်တစ်ယောက်၏ လည်ကုပ်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဓားကို တင်ပြီး ဆွဲဖြတ်လိုက်၏။ ထိုအမျိုးသမီးသည် လည်ပင်းပွင့်ထွက်ကာဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

သို့နောက် ဦးဆောင်သူအမျိုးသမီးစစ်သည်တော်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ဓားတင်လိုက်၏။

“ကျုပ် အားနည်းနည်း စိုက်လိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပြတ်ထွက်သွားလိမ့်မယ်”

ချောင်ရှောင်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “အခု ငါ့ကို တားရဲသေးသလား”

ဦးဆောင်သူအမျိုးသမီးစစ်သည်တော်၏ မျက်လုံးများသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေ၏။ သူမသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့လို့နေခဲ့၏။ သခင်မသည် တံခါးကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ပေးခဲ့၏။ လူတစ်ဒါဇင်ကျော် နှစ်ဒါဇင်နီးပါးသို့ တားဆီးသည်ဆိုလျှင်တောင်မှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ သူမသည် မပြည့်စုံခဲ့ချေ။

အသက်ရှင်နေရင် ဘာထူးမည်နည်း။