မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းကျမ်း

သိုင်းကျင့်စဉ်ခန်းမကြီးထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် လော့ချန်တစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ နေရာက အလွန်ပင်ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဧရာမတိုင်ကြီးများ လမ်းတစ်လျှောက် ထောင်ထောင်ထလျက် ရှိနေပြီး ကြမ်းပြင်မှာလည်း တန်ဖိုးကြီးမားလှသည့် သိုးမွှေးကျောက်စိမ်းဖြင့် ခင်းထားသည်။ ၎င်းသည် ကြည်လင်တောက်ပြောင်လျက် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေသည်။

အကြည့်တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တန်းစီထားသော ကျောက်စိမ်းစာအုပ်စင်များပေါ်တွင် သိုင်းကျမ်းများကို စီစဉ်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုကျမ်းများကို အမျိုးအစားအလိုက် စီထားသည်။

အခြေခံသိုင်းကျမ်း၊ ဓားသိုင်း၊ ဓားမြှောင်သိုင်း၊ လက်သီးသိုင်း၊ လက်ဝါးသိုင်း၊ ခြေထောက်သိုင်း၊ ခြေလှမ်းသိုင်း၊ လှံသိုင်း အစရှိသည်နှင့် ထူးခြားသော သိုင်းပညာများပင်လျှင် ပါဝင်သည်။

“ဒီနေရာမှာ သိုင်းကျမ်းပေါင်း အနည်းဆုံး တစ်ထောင်လောက်တော့ ရှိမှာပဲ... တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ...”

လော့ချန်တစ်ယောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ တကယ့်ကို ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်များ၏ ကြွယ်ဝမှုက စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ခန်းမအတွင်း လူများက သွားလိုက်လာလိုက်ဖြင့် စည်ကားနေသော်လည်း လော့ချန်ကို မည်သူမျှ သတိထားမိပုံ မပေါ်ချေ။

“ဟယ်... လော့ချန်...”

လော့ချန်က ခြေလှမ်းသိုင်းကျမ်းများရှိရာနေရာသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကြည်လင်သာယာသည့် မိန်းမငယ်တစ်ယောက်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လော့ချန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က တွေ့ဖူးခဲ့သည့် မင်းသမီးလေးဟွာ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုတော့ မတွေ့ရပေ။

မင်းသမီးလေးဟွာနောက်တွင် ယခင်က မတွေ့ဖူးသည့် ပြင်ပစည်းဂိုဏ်းသားနှစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့၏ အကြည့်များက တဖိတ်ဖိတ်တောက်လျက်ရှိပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။

တကယ်တမ်းပြောရလျှင် လော့ချန်နှင့် မင်းသမီးလေးဟွာတို့တွင် ရန်ငြိုးဖွဲ့စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူမက ဦးစွာ နှုတ်ဆက်လာသည်ကို လော့ချန်လည်း လျစ်လျူမရှုနိုင်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်...”

“မထင်မှတ်ထားဘူး... မင်းက ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ ပြင်ပစည်းဂိုဏ်းသားဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့... ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”

မင်းသမီးလေးဟွာက မျက်လုံးလှလှများဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းမျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကျင့်စရိုက်ကို သိထားသည်။ ၎င်းနှင့် ရန်ဖြစ်သူ မည်သူမဆို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နှင့် အဆုံးသတ်လေ့ မရှိပေ။

မင်းသမီးလေးဟွာအနေဖြင့် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲပြီးနောက် လော့ချန်က ဘေးဒုက္ခများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီး နောက်ထပ် မတွေ့ရတော့ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် မထင်မှတ်ထားဘဲ လော့ချန်က ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် ပထမနေရာရရှိခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ပြင်ပစည်းဂိုဏ်းသားအဖြစ် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

အသုံးမကျသည့် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားလာသူတစ်ဦးအတွက် ဤအရာအားလုံးက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

မင်းသမီးလေးဟွာက အမှန်တကယ်ပင် အလှအပနှင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မျက်ခုံးများမှာ မိုးမခပင်ရွက်ကဲ့သို့ သိမ်မွေ့လှပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ သိမ်မွေ့ဖြည့်စွမ်းလျက် ရှိသည်။ နန်းတွင်းဝတ်စုံဖြင့် ကျက်သရေရှိစွာ ဆင်ယင်ထားပြီး ပြုံးလိုက်သည့်အခါ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက စကားပြောရင်း ရယ်မောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ဘေးတွင်ရှိသော အရပ်ရှည်လျားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဟွာညီမလေး... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ...”

မင်းသမီးလေးဟွာက ရှင်းပြရန်ပြင်လိုက်စဉ် နောက်ထပ် လူငယ်တစ်ဦးက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်ပုံဖြင့် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်တဲ့လား... မဟုတ်မှလွဲရော... မကြာသေးခင်က ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ပထမနေရာရခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းပြင်ပစည်းအကြီးအကဲလေးဦးကို သေဆုံးစေခဲ့တဲ့ ကောင်လေးမလား...”

ထိုအရပ်ရှည်လျားသည့် လူငယ်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ငါထင်တာက ဘယ်သူများလဲလို့... အလုပ်သင်တပည့်ကနေတက်လာတဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား...”

လော့ချန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

“ပြင်ပစည်းဂိုဏ်းသားတွေက မင်းလိုမျိုး ရိုင်းစိုင်းတတ်ကြတာလား...”

ထိုအရပ်ရှည်လျားသည့် လူငယ်က အေးစက်စွာဖြင့် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်းကို သတိပေးတာပါ... ကံကောင်းလို့ ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ပြင်ပစည်းဂိုဏ်းသားဖြစ်လာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးမနေနဲ့... ကိုယ်ဘယ်လောက်တတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မသိရင် နစ်နာတာက သေးသေးလေးပဲ... အသက်ပျောက်သွားရင်တော့ မထိုက်တန်ဘူးနော်...”

“ဒါက မင်းစိတ်ပူပေးစရာမလိုဘူး...”

လော့ချန်၏ လေသံက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအရပ်ရှည်လျားသည့် လူငယ်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားသည်။

သူက မင်းသမီးလေးဟွာကို စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်ပြီး လော့ချန်ကို နှိမ့်ချပြီး သူမကို ရယ်မောပျော်ရွှင်စေလိုခဲ့သည်။ သို့သော် လော့ချန်က သူ့သိက္ခာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖျက်ဆီးလိုက်သည်မှာ ယဉ်ကျေးမှု မရှိလှပေ။

လော့ချန်က ထိုလူငယ်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ မင်းသမီးလေးဟွာကို မေးလိုက်သည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဘယ်မှာလဲ...”

သူနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအကြား အကြွေးဟောင်းကို မရှင်းလင်းရသေးပေ။

မင်းသမီးလေးဟွာက အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မသိဘူး... သူ့ကို ရက်အတော်ကြာ မတွေ့ရသေးဘူး... လေ့ကျင့်ရေးအတွက် တစ်ယောက်တည်း အာရုံစိုက်နေတာထင်တယ်...”

“ကောင်းပြီ... ငါလည်း သိုင်းကျမ်းတစ်ခုရွေးဖို့ရှိလို့ ခွင့်ပြုပါဦး...”

သူက ထပ်မံပြောဆိုခြင်း မပြုတော့ဘဲ လော့ချန်က ကျောက်စိမ်းစာအုပ်စင်များရှိရာသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

“ခက်လိုက်တာ... အမှိုက်တစ်ယောက်ကတောင် ဒီလောက်မာနကြီးရဲတယ်ပေါ့... ဒီနေရာက သိုင်းကျင့်စဉ်ခန်းမကြီးမဟုတ်ရင် သူ့ကို ကောင်းကောင်းပညာ‌ပေးပစ်လိုက်တယ်...”

ထိုအရပ်ရှည်လျားသည့် လူငယ်က လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာအမူအရာမှာ ရိုင်းစိုင်းလျက် ရှိသည်။

မင်းသမီးလေးဟွာ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။ သူမအနေဖြင့် လော့ချန်ကို သိပ်ပြီးအရေးမထားသည့်ပုံပေါ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းသည် စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်ပြီး ပွင့်လင်းမှုရှိသူဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

“ဂိုမင်ဆရာကြီး... ကျွန်မတို့လည်း အထဲဝင်ကြတာပေါ့...”

ထို့နောက် သတိမထားမိဘဲ မင်းသမီးလေးဟွာ၏ လေသံက အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။

ဂိုမင်က မင်းသမီးလေးဟွာ၏ သဘောထားပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဒေါသပိုမိုထွက်လာကာ ဤအကြွေးအားလုံးကို လော့ချန်ထံတွင် မှတ်ထားလိုက်သည်။

လော့ချန်ကတော့ ဂိုမင်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ယခုအချိန်တွင် သူ၏လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် အနိုင်ယူနိုင်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မြင်မြင်သမျှကို လှမ်းကြည့်ရင်း လော့ချန်က ခြေလှမ်းသိုင်းကျမ်းများရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ခြေလှမ်းသိုင်းကျမ်းများ၏ အရေအတွက်မှာ မများပေ။ ၎င်းတို့ကို ရွေးချယ်သူများလည်း နည်းပါးလှသည်။ ထိုနေရာတွင် လူလေးဦးသာရှိပြီး ၎င်းတို့၏ အသက်ရှုသံများမှာ အလွန်ပင်အားကောင်းလှသည်။ ၎င်းတို့က ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်မှာ သေချာသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သော လော့ချန်က ခြေလှမ်းသိုင်းကျမ်းဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ထိုလူလေးဦး၏အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

ချောမောလှပပြီး မျက်တောင်ရှည်ကြီးနှင့် မျက်လုံးကြီးများရှိသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော မိန်းမငယ်တစ်ဦးက စကားစပြောလိုက်သည်။

“ကောင်လေး... ခြေလှမ်းသိုင်းပညာတွေက ချီစွမ်းအင်နဲ့ တွဲဖက်အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်တယ်... မင်းအနည်းဆုံး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရောက်မှ လေ့ကျင့်သင့်တယ်... အခုချိန်မှာတော့ မင်းရဲ့စွမ်းအားအဆင့်ကို အာရုံစိုက်ထားသင့်တယ်... မဟုတ်ရင် အကျိုးမရှိဘဲ နစ်နာရင်တော့ မထိုက်တန်ဘူးနော်...”

လော့ချန်က ထိုမိန်းမငယ်၏ နှလုံးရင်းဖြူစင်မှုကို မထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါ ခဏလောက်ပဲ လှည့်ကြည့်မလို့...”

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းမငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သိုင်းကျမ်းရွေးချယ်ရန် အာရုံစူးစိုက်သွားသည်။

လော့ချန်လည်း သိုင်းကျမ်းများကို စတင်ရွေးချယ်တော့သည်။

ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ခြေလှမ်းသိုင်းပညာက အလွန်အရေးကြီးလာသည်ဖြစ်ရာ ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ရန် လိုအပ်သည်။

လင်ဖုန်းခြေလှမ်း - ကြယ်လေးပွင့်သိုင်းပညာ...

တိမ်ယံသိုင်းကျမ်း - ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းပညာ...

တစ်ရာကူးမြစ်ဖြတ်သိုင်း - ကြယ်လေးပွင့်သိုင်းပညာ...

မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်း - ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းပညာ...

ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသည့် ခြေလှမ်းသိုင်းကျမ်းများက လော့ချန်၏ မျက်လုံးများကို မျက်စိ မှောက်လုမတတ် ဖြစ်စေသည်။

သိုင်းစဉ်ခန်းမကြီး၏ ပထမထပ်တွင် သိမ်းဆည်းထားသည့် သိုင်းပညာကျမ်းများ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ကြယ်ငါးပွင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလိုပါက အတွင်းစည်းဂိုဏ်းသား သို့မဟုတ် ထိပ်တန်းပြင်ပစည်းဂိုဏ်းသားဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ရမည်။

လော့ချန်က ကြယ်လေးပွင့်သိုင်းပညာများကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဉာဏ်အမြော်အမြင်ဖြင့် ကြယ်လေးပွင့်သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခြင်းက အချိန်ဖြုန်းရုံသာ ဖြစ်သည်။ အချိန်အကြာကြီး ရွေးချယ်ပြီးနောက် လော့ချန်က နောက်ဆုံးတွင် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဤခြေလှမ်းသိုင်းပညာက လေ့ကျင့်သူ၏ ဉာဏ်အမြော်အမြင်အပေါ် အလွန်လိုအပ်သည်။ သေးငယ်သော အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက ရန်သူကို ထိရောက်စွာ ရှုပ်ထွေးစေနိုင်သည့် ပုံရိပ်ယောင်များကို ဖန်တီးနိုင်သည်။

မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းကို ပြည့်စုံမှုအဆင့်သို့ လေ့ကျင့်နိုင်ပါက ထိုပုံရိပ်ယောင်များက မူရင်းခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခွဲခြားရခက်လောက်အောင် အတုအယောင်ဖြစ်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်ယံဓားစွမ်းရည်နှင့် တွဲဖက်အသုံးပြုရန် အလွန်သင့်လျော်သည်။

ထို့အပြင် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းကို စတင်လေ့ကျင့်စဉ်တွင် ချီစွမ်းအင်များစွာ မလိုအပ်ပေ။ ချီစွမ်းအင်မသုံးဘဲ လေ့ကျင့်နိုင်သော်လည်း ၎င်း၏အနှစ်သာရကို မထုတ်ဖော်နိုင်ဘဲ အမြန်နှုန်းအနည်းငယ်သာ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည်။

ထို့နောက် သူက အားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤမြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းက အလွန်သင့်လျော်လှသည်။

“ဒါပဲ ဖြစ်မယ်...”

လော့ချန်က ဆက်လက်ရွေးချယ်ခြင်းမပြုတော့ဘဲ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်း၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို တိုက်ရိုက်ယူလိုက်သည်။

ဤကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားဖြင့် ခန်းမကောင်တာသို့ သွားပြီး မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်း၏ မိတ္တူကျမ်းကို လဲလှယ်နိုင်သည်။

“ဟယ်... မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းလား...”

ထို့နောက် ဘေးတွင်ရှိသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းမငယ်က လော့ချန်လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်ခုံးတွန့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘူးလား... ဒီမြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူတွေလည်း လေ့ကျင့်နိုင်ပုံပေါ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျ အလွန်ခက်ခဲတယ်... ခက်ခဲမှုက ကြယ်ခြောက်ပွင့်သိုင်းပညာနဲ့ ပြိုင်နိုင်တယ်... ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတွေတောင် အောင်မြင်အောင် လေ့ကျင့်ဖို့ ခက်ခဲတယ်... မင်းက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးပဲရှိသေးတာ ဒီမှာ အချိန်နဲ့အားထုတ်မှုတွေ အလဟဿဖြုန်းမနေနဲ့...”

လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် ခါးသက်စွာ ပြုံးမိသည်။ သို့သော် ထိုမိန်းမငယ်က ရင်းရင်းနှီးနှီး သတိပေးနေသည်ဖြစ်ရာ သူလည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ စမ်းကြည့်မလို့... မရရင်လည်း စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်...”

လော့ချန်က ကောင်တာရှိရာသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

“ဟွန်း... တကယ်ကို ကျေးဇူးမသိတတ်တာပဲ... နန်ဆရာမရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သတိပေးမှုကို အလဟဿဖြစ်စေတယ်...”

“နန်ဆရာမ... သူ့ကို ဘာလို့သတိပေးနေတာလဲ... သူ့ဘာသာသူ နှာခေါင်းပိတ်ပြီး ခံစားလိုက်ရရင် သူ့အမှားကို သူသိလာမှာပဲ... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိတဲ့သူက ခြေလှမ်းသိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ဖို့ စိတ်ကူးယဉ်နေတာ အထူးသဖြင့် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းလိုမျိုး... တကယ့်ကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးလွန်းတာပဲ...”

“ဟဲ... ဟဲ... သုံးရက်မကျော်ဘူး... သူကိုယ်တိုင်က ဘယ်လောက်မိုက်မဲတယ်ဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်...”

လော့ချန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ကျန်ရှိသော ပြင်ပစည်းဂိုဏ်းသားသုံးဦးက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး စကားပြောကြပြီး လော့ချန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကြသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းမငယ်က သက်ပြင်းဖွဖွ ချလိုက်သည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုပြည့်လျှံပြီး အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာများကို လေ့ကျင့်လိုသူများကို အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့အားလုံးက ဘာမှမအောင်မြင်ဘဲ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

“သူမြန်မြန်စွန့်လွှတ်လိုက်ရင်တော့ ကောင်းမယ်...”