ကြီးကြီးမားမားကစားကြမယ်။ ကြီးမားသောအမြတ်
Vol. 8 Ch. 110
လော့ချန်သည် အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာသည်။
ဤရူးနေသောခွေးကို သင်ခန်းစာအနည်းငယ် မပေးလျှင် ထိုသူသည် ဘယ်သောအခါမှ ရပ်တန့်မည်မဟုတ်ပေ။
“ဖတ်...”
လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ဂိုရှန်းအား အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ တကယ်ပဲ စိတ်မရှည်တော့ဘူး။ ဒီလိုလုပ်ကြမယ်။ ငါတို့ အလောင်းအစားတစ်ခုလုပ်မယ်။ သုံးရက်ကြာရင် ဒီနေရာမှာပဲ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မယ်။ ရှုံးတဲ့သူက နိုင်တဲ့သူကို တောင်းပန်ပြီး အမှားဝန်ခံရမယ်။ မင်း ပြိုင်ရဲလား…”
ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် တစ်ကွင်းလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။
လူအားလုံးသည် လော့ချန်အား မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြပြီး မိုက်ရူးရဲသူတစ်ဦးကို ကြည့်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
“ဒီကောင် ရူးနေတာပဲ။ ဂိုရှန်းနဲ့ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်တဲ့”
“ဂိုရှန်းက မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို လေ့ကျင့်တာ တော်တော်ကြာပြီ။ စတင်အဆင့်မရောက်သေးရင်တောင် သိပ်မလွဲတော့ဘူး။ လော့ချန်က အခုမှ အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် တက်လာတာဆိုတော့ အခုမှစ လေ့ကျင့်နေတာဖြစ်မယ်။ သင်ခန်းစာတစ်ခန်းနားထောင်လိုက်ရုံနဲ့ ဂိုရှန်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
“ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ တကယ်ပဲ သူ့ကိုယ်သူ သိုင်းပညာထူးချွန်သူတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာပဲ။ ဂိုရှန်း၊ သူ့ဆီက လက်ခံလိုက်။ အဲဒီအခါကျရင် လူအများရှေ့မှာ အမှားဝန်ခံခိုင်းပြီး သူ့မျက်နှာကို ဘယ်လိုပိုင်းဖြတ်မလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး...”
နေရာတွင်ရှိသော အပြင်စည်းတပည့်များသည် ဒေါသတကြီးဖြစ်နေကြပြီး မျက်လုံးများမှာ မီးများဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။
အလုပ်သင်တပည့်တစ်ဦးမှ ပြင်ပစည်းတပည့်အဖြစ် တက်လာသူ၊ အသုံးမကျသူတစ်ဦးက ဤမျှ မာန်ဖီနေရဲသည်တဲ့လား။
ဂိုရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သမ်းသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြောလိုက်သည်…
“ငါနဲ့ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်ပေါ့။ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူအများရှေ့မှာ တောင်းပန်ပြီး အမှားဝန်ခံရရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး”
“အို့။ ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်လို့ မင်းပြောတာလဲ…”
လော့ချန်က အေးဆေးစွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
ဂိုရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး… “မင်းက ချီယွမ်စမ်းသပ်ပွဲမှာ ပထမနေရာရခဲ့တာဆိုတော့ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာရခဲ့မှာပေါ့။ ငါတို့ ဆုလာဘ်အနည်းငယ်ထပ်ထည့်မယ်။ တစ်ယောက်ကို ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာစီ လောင်းကြမယ်။ မင်း မရဲရင် အခုပဲ တောင်းပန်ပြီး အမှားဝန်ခံလိုက်တော့…”
လော့ချန်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်သွားသည်။
တစ်ဖက်လူက သူ၏ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ တကယ့်ကို လောဘကြီးလွန်းသူပဲ။
ဤသို့ဆိုလျှင် လော့ချန်လည်း ယဉ်ကျေးစရာမလိုတော့ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာက နည်းလွန်းတယ်။ မင်းမှာ ဘယ်လောက်ရှိလဲ။ ငါ အကုန်လောင်းမယ်…”
ဂိုရှန်းတစ်ယောက် စွံ့အသွားသည်။ သူသည် လော့ချန်က လက်မခံမည်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် တမင်လှုံ့ဆော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လော့ချန်က ဤမျှ မာန်ဖီလွန်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချက်ချင်း ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး…
“ဒါ မင်းကိုယ်တိုင်ပြောတာနော်။ ငါ့မှာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာ့ခုနစ်ဆယ့်လေးလုံးရှိတယ်…”
“ဟဲဟဲ၊ ဒီလောက်စိတ်အားထက်သန်နေတာဆိုတော့ ငါလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်ထောင်အထိ ထပ်ထည့်ပြီး မင်းတို့အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြှင့်တင်ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ…”
ဝဝဖောင်းဖောင်းအပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးက ပြုံးရင်း ထွက်လာသည်။
အခြားသူများက ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်ကာ သူတို့ထက် ဦးစွာမထွက်လာမိသည်ကို နောင်တရမိသည်။
ဂိုရှန်းသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူဖြစ်ပြီး မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကိုလည်း အချိန်အတန်ကြာ လေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်သည်။
ထိုသူနှင့်ယှဉ်လျှင် လော့ချန်ဆိုသည်မှာ အသုံးမကျသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘက်ပေါင်းစုံတွင် အဆမတန် နိမ့်ကျလှသည်။
ဤသည်က ဘာအလောင်းအစားမျိုးလဲ။ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို အလွယ်တကူ ကောက်ယူရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်ပဲ။
လော့ချန်သည် ထွက်လာသော အပြင်စည်းတပည့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုံးလိုက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်…
“ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ဒီလောက်လေးနဲ့လည်း ထုတ်ပြရဲသေးတယ်ပေါ့။ မင်း ဒီလောက်ပဲ ဆင်းရဲတာလား…”
ဤလူများ ကစားချင်နေသည်ဆိုလျှင် လော့ချန်လည်း ကြီးကြီးမားမားကစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဤမျက်လုံးမျိုးနှင့် လူကိုအထင်သေးသော အပြင်စည်းတပည့်များကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ပိန်ပြီးအရပ်ပုသော အပြင်စည်းတပည့်မျက်နှာမှာ တည်သွားသည်။ သို့သော် သူလည်း ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ထပ်မံထုတ်ယူရန် မတတ်နိုင်ပေ။
အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးက ဒေါသထွက်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင် မင်းမှာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ဘယ်လောက်ရှိတာလဲ…”
လော့ချန်က လက်နှစ်ချောင်းထောင်ပြလိုက်ပြီး… “နှစ်ထောင်…”
“ဘုန်း…”
လူအားလုံးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကြပြီး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
လော့ချန်ထံတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ ငွေကျပ်သန်း ၂၀ နှင့် ညီမျှသည်။
သာမန်အပြင်စည်းတပည့်များအတွက်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတစ်ခုပင်။
တစ်ခဏအတွင်း လူအများအပြားသည် လောဘမျက်လုံးများဖြင့် တောက်ပလာကြသည်။
“မာန်ဖီလွန်းတယ်။ ငါ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး သုံးရာထပ်ထည့်မယ်…” တစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ နှစ်ရာထည့်မယ်…”
“ငါ နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ထည့်မယ်…”
“…”
စကားတစ်ခွန်းက အိပ်မက်ထဲမှ နိုးထလာသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။
ပထမဆုံးလူတစ်ဦးက စတင်ပြောလိုက်သည်နှင့် ဆုလာဘ်ထပ်ထည့်သံများသည် တစ်လှည့်စီ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီတွင် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ထောင်အထိ စုမိသွားသည်။
ပါဝင်လောင်းကစားခွင့်မရသူများသည် မျက်နှာများ ညှိုးငယ်သွားကြသည်။
ကောင်းကင်မှ ကျရောက်လာသော အခွင့်အရေးကြီးကို လွဲချော်သွားသည်မှာ သူတို့ရင်ထဲတွင် ဓားဖြင့်ထိုးသလို နာကျင်စေသည်။
“ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ထောင်။ မင်း နောက်ထပ်ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ…”
ဂိုရှန်းက လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“သုံးရက်ကြာရင် တွေ့မယ်…”
လော့ချန်သည် စကားများများပြောပြီး အချိန်ဖြုန်းတီးလိုစိတ်မရှိဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။
“ဂိုရှန်း... သုံးရက်ကြာရင် မင်းရဲ့အလှည့်ရောက်ပြီ…”
“ဟားဟား၊ ဒီကောင်လေးက စကားအနည်းငယ်နဲ့ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြီး သူဘာရောက်နေမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ တကယ်ပဲ လက်ခံလိုက်တာပဲ။ မိုက်မဲလွန်းတယ်…”
“ဂိုရှန်း၊ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို သေချာလေ့ကျင့်ထားဦး။ မိုးကြိုးတွင်း သင်္ဘောမနစ်မိစေနဲ့…”
လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဆုလာဘ်ကြီးကြီးမားမား လောင်းထားသည့် အပြင်စည်းတပည့်များသည် မျက်လုံးများဖြင့် စိတ်အားထက်သန်လာကြပြီး မာန်တက်စွာ ရယ်မောနေကြသည်။ ထို့အပြင် သတိထားသူအချို့ကလည်း ဂိုရှန်းအား သတိပေးလိုက်ကြသည်။
ဂိုရှန်းက မထီမဲ့မြင်ပြုံးလိုက်ပြီး… “စိတ်ချပါ။ ငါ့ရဲ့ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းက စတင်အဆင့်နီးကပ်နေပြီ။ သုံးရက်ဆိုတာကို ထားလိုက်ဦး။ အဲဒီအသုံးမကျသူကို သုံးလပေးရင်တောင် ငါ့ကို မမီနိုင်ဘူး…”
ဂိုရှန်းတစ်ယောက် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
သုံးရက်ကြာလျှင် သူသည် မင်းသမီးလေးဟွာကိုပါ ဖိတ်ခေါ်လာမည်။
သူသည် မင်းသမီးလေးဟွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် လော့ချန်ကို ခြေဖဝါးအောက်သို့ နင်းချမည်။ ရွံစရာမြေမှုန့်အဖြစ် ဖျက်စီးပစ်မည်။
“ဒါဆိုရင် စိတ်ချလို့ရပြီ…”
အခြားအပြင်စည်းတပည့်များသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သမ်းလာကြသည်။
မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်း၏ လေ့ကျင့်ရန်ခက်ခဲမှုကို သူတို့အားလုံး ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။
သုံးရက်အတွင်း ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမည်မဟုတ်ပေ။
လူအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် သုံးရက်သည် အမြန်ကုန်ဆုံးသွားရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။
ဆုန်ယွမ်တောင်ကြားအပြင်ဘက်တွင်။
လော့ချန်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တောင်ကြားအတွင်းသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့အားလုံး ငါ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေကို ဘယ်လိုခွဲဝေမယ်ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်နေကြမှာပဲ။ သုံးရက်ကြာရင် သူတို့ အခုလို ရယ်မောနိုင်ကြအုံးမှာလား…”
အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် အဆိုးမြင်အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ကာ ချီးလျှိုးတောင်ထိပ်သို့ အမြန်လျှောက်သွားသည်။
သူသည် အိမ်သို့ပြန်ပြီး လေ့ကျင့်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
ဤသင်ခန်းစာတွင် သူ၏အမြတ်အစွန်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။
မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်း၏ လေ့ကျင့်မှုသည် ဒုတိယအဆင့်သာဖြစ်ပြီး လော့ချန်၏ အကြီးမားဆုံးအမြတ်အစွန်းမှာ ယမ်ဖုန်းအကြီးအကဲဖြစ်သူက ရှင်းပြထားသော သိုင်းပညာသီအိုရီများနှင့် လေ့ကျင့်မှုအတွေ့အကြုံများပင်ဖြစ်သည်။
ယခင်က လော့ချန်သည် သိုင်းပညာကို ဗီဇအလျောက်သာ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး စည်းကမ်းတကျ လိုက်နာခဲ့သည်။
သိသည်ကို သိသည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို မသိခဲ့ပေ။
ယမ်ဖုန်းအကြီးအကဲ၏ အသေးစိတ်သီအိုရီများနှင့် လေ့ကျင့်မှုအတွေ့အကြုံများသည် လော့ချန်အား လေ့ကျင့်မှုနှင့်ပတ်သက်ပြီး လုံးဝအသစ်သော အသိဉာဏ်ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ ချီတက်နိုင်မည့် တံခါးကြီးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။
လော့ချန်သည် ယခုမှ သုံးဂိုဏ်းကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လူအများက အဘယ်ကြောင့် အားပြိုင်ကြသည်ကို နားလည်လာသည်။
ဤသင်ခန်းစာတစ်ခုတည်းကပင် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။
ယမ်ဖုန်းအကြီးအကဲ၏ ရှင်းပြချက်များကို စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း လော့ချန်၏ စိတ်နှလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း နစ်မျောသွားသည်။
သတိမထားမိဘဲ လော့ချန်သည် ချီးလျှိုးတောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
အပြင်စည်းတပည့်နှစ်ဦးသည် ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားကြသည်။
“အို့။ အဲဒီလူက လျှောက်တာ တော်တော်မြန်တယ်နော်။ ဟဲ့ဟဲ့၊ ပိုပိုပြီး မြန်လာသလိုပဲ…”
အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးက လော့ချန်ကို ပခုံးဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း အံ့ဩသွားသည်။
ဘေးမှ အမျိုးသမီးတပည့်က လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လျှောက်လှမ်းမှုသည် မနှေးမမြန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ကာ။
“ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူးလေ…”
“ဟုတ်လား…”
အခြားတစ်ဦးက သေချာကြည့်လိုက်ရင်း သာမန်ပုံစံသာဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းကို ခါလိုက်ကာ ရယ်ပြီး... “မျက်စိမှားတာဖြစ်မယ်…”
ဤအချိန်တွင် ဂိုရှန်းသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့လျှင် သူ၏ မေးရိုးများပင် ထိတ်လန့်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး မျက်လုံးများလည်း ပြူးထွက်သွားလိမ့်မည်။
လော့ချန်၏ လက်ရှိခြေလှမ်းများသည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်း၏ အခြေခံခြေလှမ်းများပင်ဖြစ်သည်။ ဂိုရှန်းသည် နှစ်လသုံးလခန့် လေ့ကျင့်ထားသော်လည်း မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသည် ဤအတိုင်းအတာသာရှိသည်။
“အို့…”
လော့ချန်သည် စိတ်လွင့်နေရာမှ နိုးထလာချိန်တွင် သူသည် ခြံဝင်းအဝင်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ…”
လော့ချန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။
သူသည် ယမ်ဖုန်းအကြီးအကဲ၏ သင်ခန်းစာအကြောင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း နိုးထလာချိန်တွင် တံခါးရှေ့သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
“ခုနက ငါ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုလိုက်တာလား…”
အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။
ခုနက ခြေလှမ်းများသည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်း၏ အခြေခံခြေလှမ်းများမဟုတ်လား။
သတိမထားမိဘဲ အလိုလိုအသုံးပြုလိုက်မိသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်း စတင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ သိပ်မဝေးတော့ဘူးပဲ…”
လော့ချန်သည် စိတ်အားထက်သန်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ကာ တစ်ခါတည်း မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်း၏ စတင်အဆင့်သို့ ချီတက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။