ဘယ်သူက အရှုံးကို လက်မခံနိုင်တာလဲ

ယခင်က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော နံပါတ်သုံးဆယ့်ခုနစ်သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းက ယခုအခါ ထူးထူးဆန်းဆန်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လေထုပင်လျှင် တင်းကြပ်စွာ ရပ်တန့်နေသလိုပင်။ လူများစွာ၏ မျက်လုံးများက လော့ချန်အား ကြောင်အမ်းအမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ပထမဆုံး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသူက လော့ချန်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ယွမ်ချီလန်နှင့် ကူးလင်ဖန်တို့ပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ယွမ်ချီလန်အား ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများ လွှဲပြောင်းပေးရန် ဖိအားပေးနေသော ကျိုင်းဝမ်သည် လော့ချန်အား ကြည့်ရင်း မျက်နှာက သံမဏိရောင်သမ်းလျက် ညှိုးငယ်သွားသည်။

ဂိုမင်အား အလောင်းအစားထည့်ထားသည့် ဂိုဏ်းအပြင်စည်းတပည့်များလည်း တစ်ဦးချင်းစီ မျက်နှာများ အပြာရောင်လွှမ်းသွားကြသည်။

အသုံးမကျသည့် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူတစ်ဦးက ဂိုမင်အား မည်သို့ အနိုင်ယူနိုင်မည်နည်း။ သူတို့၏ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများက ဤသို့ဖြင့် အချည်းအနှီးပင် ဆုံးရှုံးရတော့မည်လား။

"မဟုတ်သေးဘူး..."

ကျိုင်းဝမ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာသည်က အနိုင်ရသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ယွမ်ယွဲ့တောင်ကြားမှ သလင်းပြာတောင်ထိပ်သို့ တစ်ချက်သွားလာရန်မှာ ဂိုမင်သာမက ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ မတက်ရောက်ရသေးသည့် ဂိုဏ်းအပြင်စည်းတပည့် မည်သူမဆို လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ အသုံးမကျသူတစ်ဦးအတွက်မူ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက်မှာ လော့ချန်က ဂိုမင်အား မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် ပြိုင်ပွဲတစ်ဝက်တွင် စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးဖြင့် ကျိုင်းဝမ်က လော့ချန်အားကြည့်ရင်း သက်သောင့်သက်သာ ရွှင်မြူးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ငါမင်းကို အကဲဖြတ်မှားခဲ့ပုံပဲ... မထင်ထားမိဘူး... မင်းမှာ ပြိုင်ပွဲပြီးမြောက်ဖို့အတွက် သတ္တိတောင်မရှိဘူးဆိုတာ... တမင်စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်ပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူအုပ်ထဲမှ မျက်လုံးများက တဖျပ်ဖျပ်တောက်လာသည်။

လော့ချန်က ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ပြိုင်ပွဲကို ပြီးမြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မယုံကြည်ကြပေ။

ဤရှင်းလင်းချက်သာ အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်၍ ကိုက်ညီသည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ပြိုင်ပွဲကို မပြီးမြောက်ခဲ့ဘူးလား..."

ကူးလင်ဖန်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်လိုက်သည်။ သူက လော့ချန်သည် ထိုသို့သော သူမျိုးမဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။

အကြီးအကဲများနှင့် အဓိကတပည့်များကိုပင် ဂရုမစိုက်သူတစ်ဦးက တိုက်ပွဲဝင်ရန် သတ္တိမရှိဘဲ ရှိလိမ့်မည်လား။

သို့သော် တွေးကြည့်လျှင် လော့ချန်က ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ပြိုင်ပွဲကို ပြီးမြောက်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ယွမ်ချီလန်၏ အကြည့်များလည်း သံသယအရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လော့ချန်က ကျိုင်းဝမ်တို့အား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဂိုမင်ပြန်လာမှပဲ စောင့်ကြည့်လိုက်ကြပါ..."

ယခုအခါ သူဘာပြောပြော ဤလူများက ယုံကြည်မည်မဟုတ်ကြပေ။ သူက ပြောပြလျှင်လည်း နှုတ်မှ စွမ်းအင်ဖြုန်းတီးရုံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

လော့ချန်က တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လောက်ထိ ဟန်ဆောင်နိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ရအောင်..."

ကျိုင်းဝမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက လော့ချန်သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့်ပြန်လာပြီး ပြိုင်ပွဲကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်ဟု ထင်နေကြသည်။ ပြိုင်ပွဲကို တမင်တကာ ရပ်ဆိုင်းလိုက်သည်ဟု ယုံကြည်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်က တစစီပြီးတစ ကုန်လွန်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီးက ယွမ်ယွဲ့တောင်ကြား၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း အကြည့်များက တဖြည်းဖြည်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာကြသည်။

မီးဖိုပေါ်တွင် မွှေးတိုင်သုံးတိုင် လောင်ကုန်သည်အထိ အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်။

"ရှူး..."

ထိုအခါ ဝေးဝေးမှ လူရိပ်တစ်ခုက ယွမ်ယွဲ့တောင်ကြားအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဂိုမင်ပြန်လာပြီ..."

လူအများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ရောက်လာသူက ဂိုမင်ပင် ဖြစ်၏။

အနီးသို့ ပြေးရောက်လာပြီးနောက် ဂိုမင်က ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရွှင်မြူးစွာ အော်ရယ်လိုက်သည်။

"ဟား... ဟား... ဟား... ငါပြန်ရောက်လာပြီ... လော့ချန်ဆိုတဲ့ အသုံးမကျသူကတော့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမယ် မသိဘူး... ဒီလောက်သေးသိမ်တဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ငါ့နဲ့ အမြန်နှုန်းယှဉ်ရဲတယ်ပေါ့... ကိုယ့်အားကိုယ် မသိသူပဲ..."

ဂိုမင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မာန်တက်နေသည်။

သူခန့်မှန်းထားသည်မှာ လော့ချန်က အနည်းဆုံး အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်ကျန်ရှိမှ ပြန်ရောက်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တလှုပ်လှုပ် ရွှင်မြူးနေပြီး ထိုအခါရောက်လျှင် လော့ချန်အား မည်သို့ လှောင်ပြောင်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။

သို့သော် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းတစ်ခုလုံးက ထူးထူးဆန်းဆန်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လူအုပ်ကြီးက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြသည်။

"ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဂိုမင်က ထူးဆန်းမှုကို သတိပြုမိသဖြင့် မျက်ခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"မင်းဘာတွေ အိပ်မက်မက်နေတာလဲ... မင်းရဲ့ဆရာကြီးက ဒီမှာ ရောက်နှင့်နေပြီ..."

လူအုပ်ကွဲသွားပြီး လော့ချန်က နောက်မှ လျှောက်လှမ်း၍ ထွက်လာကာ လှောင်ပြောပြောလိုက်သည်။

"ဟင်..."

ဂိုမင်၏အကြည့်က လော့ချန်ထံတွင် တန့်သွားပြီး မျက်နှာက တင်းမာလာကာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ သူက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပင်။

"မင်း... မင်း ဒီမှာ ဘယ်လိုရှိနေတာလဲ..."

ကျိုင်းဝမ်က ထွက်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဂိုမင် အံ့အားသင့်စရာ မလိုပါဘူး... လော့ချန်က ပြိုင်ပွဲကို တစ်ဝက်မှာ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး အရင်ပြန်လာခဲ့တာ... အမွှေးတိုင်နှစ်တိုင်သုံးတိုင်လောက်ကတည်းက ရောက်နှင့်နေတာ..."

"ဟုတ်ပြီ..."

ဂိုမင်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး လော့ချန်အား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တမင်စွန့်လွှတ်လိုက်ရင်တောင် ငါက မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေလား... ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေ လွှဲပေး... ပြီးတော့ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်... မင်းကိုယ်မင်း အသုံးမကျသူတစ်ယောက်လို့ ဝန်ခံလိုက်..."

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ငါက ပြိုင်ပွဲကို တမင်စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ..."

"ဘာပြောတယ်... မင်း ပြန်မပေးချင်ဘူးပေါ့..."

ဂိုမင်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်လာပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် လော့ချန်အား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဓားသွားများနှင့် တူလှသော အေးစက်သည့်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စကားတစ်ခွန်း မကိုက်ညီလျှင် လက်ချပြီး တိုက်ခိုက်မည့်အမူအရာပင်။

လော့ချန်က မတုန်မလှုပ်ရပ်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ပြိုင်ပွဲကို ပထမဆုံး ပြီးမြောက်ခဲ့တာ... ရှုံးသူက မင်းပဲ..."

"ဟား... ဟား... ဟား..."

ဂိုမင်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ အော်ရယ်လိုက်ပြီး လော့ချန်အား မျက်လုံးစောင်းကြည့်ရင်း ပြောသည်။

"မင်းက ဒီကနေ သလင်းပြာတောင်ထိပ်ကို တစ်ချက်သွားလာပြီး ငါ့ကို အမွှေးတိုင်သုံးတိုင်စာ ဦးဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ... ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ..."

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် ရယ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဂိုမင်က ဤမျှကြာသည်အထိ အချိန်ယူပြီးမှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ လော့ချန်က ပြိုင်ပွဲကို ပြီးမြောက်ခဲ့သည်ဟု မည်သူမှ မယုံကြည်တော့ပေ။

ဂိုမင်က မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ဆက်လက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မူလက မင်းက အသုံးမကျရုံပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ... မထင်မိဘူး... ဒီလောက်ထိ အရှက်မရှိတဲ့သူမျိုးဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့... ဒီမှာ လူအုပ်ကြီးက သက်သေရှိနေတာကို မင်းက လျှောက်ပြီး မဟုတ်မမှန်ပြောရဲတယ်ပေါ့... မင်းနဲ့ ပြောနေရတာနဲ့တင် အချိန်ဖြုန်းတီးနေသလိုပဲ မလိုဘူး... ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေအမြန် လွှဲပေးလိုက်..."

"အမြန်လွှဲပေးလိုက်..."

ကျိုင်းဝမ်တို့လည်း လော့ချန်တို့ သုံးဦးအား စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေကြသည်။

ယွမ်ချီလန်က သူမလက်ထဲရှိ အထုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

ဤသည်မှာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ထောင်ပင်ဖြစ်သည်။

သာမန်ဂိုဏ်းအပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦး၏ တစ်လလျှင် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး သုံးဆယ်ရရှိသည့် လစာဖြင့် တွက်ချက်လျှင် ဤမျှလောက်ကြီးမားသော ပမာဏကို စုဆောင်းရန် ခြောက်နှစ်မှ ခုနစ်နှစ်အထိ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။ ဤသို့ဖြင့် အလဟဿ လွှဲပေးလိုက်ရမည်လား။

လော့ချန်က လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ယွမ်ချီလန်နှင့် ကူးလင်ဖန်တို့ကို နောက်သို့ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီး ဂိုမင်တို့အားကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရယ်စရာပဲ... ဘာတဲ့... မင်းတို့က ရှုံးသွားတာကိုတောင်... ငါ့ကို ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေ လာပြီး လွှဲပေးခိုင်းနေသေးတယ်... မင်းတို့က အရှုံးမခံနိုင်ရင် ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို တောင်းပန်လိုက်လေ..."

"မင်း ဘာပြောတယ်... ငါက အရှုံးကို လက်မခံနိုင်ဘူးဆိုတော့ ဒီပွဲက ငါရှုံးနေလို့လား..."

ဂိုမင်က ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တဖွားဖွား ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုင်းဝမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဂိုမင် သူနဲ့ အချည်းနှီး စကားများနေစရာမလိုဘူး... သူက အလောင်းအစားကို မဖြည့်ဆည်းချင်လို့ တမင်ရောထွေးနေတာပဲ... ပြိုင်ပွဲပြီးမြောက်ဖို့ဆိုရင် သလင်းပြာတောင်ထိပ်က နယ်ခြားကျောက်တိုင်ပေါ်မှာ လက်ရာပေးထားရမယ်... ငါတို့အားလုံး သလင်းပြာတောင်ထိပ်ကို အတူသွားကြမယ်... အဲဒီမှာ ကြည့်လိုက်ရင် အမှန်အတိုင်း သိရမှာပဲ..."

"အဲဒီအခါ သူက ထပ်ပြီးမဝန်ခံရင်တောင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ သူအတွက် နေရာမရှိတော့ဘူး... ဘယ်သူမှ သူ့ကို မကာကွယ်နိုင်ဘူး..."

ဂိုမင်က ဤစကားကို အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်သည်ဟု ထင်မြင်ပြီး လော့ချန်အား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

"သွားရဲလား..."

"ဘာကို မရဲရမှာလဲ..."

လော့ချန်က တောင်ကြားဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးစွာလျှောက်သွားသည်။

"မင်း ဘယ်လောက်ထိ ပါးစပ်မာနိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ရအောင်..."

ဂိုမင်က အေးစက်စွာ ဟစ်ခနဲ ရယ်ပြီး ဘေးမှ လိုက်လာသည်။ ထို့နောက် ရလဒ်အတွက် ဂိုမင်က လုံးဝ စိတ်မပူပေ။

အသုံးမကျသူတစ်ဦးက သူ့အား မွှေးတိုင်သုံးတိုင်စာ ဦးဆောင်ပြီး ပြိုင်ပွဲကို ပြီးမြောက်နိုင်သည်ဆိုသည်ကို သူသေရမည်ဆိုလျှင်ပင် မယုံကြည်နိုင်ပေ။

လူအုပ်ကြီးက သလင်းပြာတောင်ထိပ်သို့ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း လှုပ်ရှားသွားကြရင်း လူများစွာ၏အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

သတင်းစကားများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ လူပိုမိုများပြားစွာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် လိုက်ပါကြည့်ရှုလာကြသည်။

လော့ချန်တို့က သလင်းပြာတောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူရာချီပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် အများစုမှာ ဂိုဏ်းအပြင်စည်းတပည့်များဖြစ်ကြပြီး ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အဆင့် ထိပ်တန်းသိုင်းသမားများပင် ပါဝင်နေသည်။

အကြီးအကဲအချို့လည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သည့် ဟန်ဖုန်းအကြီးအကဲလည်း ပါဝင်သည်။

သူသည်လည်း ဤမြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် ပြိုင်ပွဲ၏ အနိုင်အရှုံးရလဒ်ကို သိရှိလိုသည်။

နယ်ခြားကျောက်တိုင်ရှေ့တွင်...

ဂိုမင်က ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ ရှင်းလင်းသော လက်ရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြပြီး ပြောသည်။

"ဒါက ငါထားခဲ့တဲ့ သက်သေလက်ရာပဲ..."

ဂိုမင်က ပြောပြီးသည့်နောက် သူ၏လက်ဖဝါးကို လက်ရာပေါ်တွင် ထပ်တင်လိုက်ပြီး လော့ချန်အား ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် ပြုံးသည်။

"လော့ချန် မင်းက ပြိုင်ပွဲကို ပြီးမြောက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်... မင်းထားခဲ့တဲ့ သက်သေလက်ရာက ဘယ်မှာလဲ... ငါ့ကို ညွှန်ပြစမ်းပါဦး..."

လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များက လော့ချန်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်လာသည်။

"ရှူး..."

လော့ချန်က ခြေလှမ်းတစ်ချက် ပြုလိုက်သည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က မြူခိုးသဏ္ဌာန်အရိပ်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး ကျောက်တိုင်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"အို့..."

လော့ချန်၏ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူအုပ်ကြီးထဲမှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ငါထားခဲ့တဲ့ သက်သေလက်ရာပဲ..."

လော့ချန်က ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ ရှင်းလင်းသော လက်ရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြပြီး သူ၏လက်ဖဝါးကို ထပ်တင်လိုက်သည်။ လက်ရာနှင့် လက်ဖဝါးက တစ်ထပ်တည်းကျလျက် သေသပ်စွာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။