မျက်စိမှားယွင်းခြင်း၊ အမှန်တကယ်မှားယွင်းနေတာပဲ

ရှူးကွမ်ချီက လျှပ်တစ်ပြက်တိုက်ပွဲစင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သိုင်းပညာကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တဒင်္ဂ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူအားလုံး၏ အကြည့်များက လော့ချန်နှင့် ရှူးကွမ်ချီတို့ထံသို့ စုစည်းရောက်ရှိလာသည်။

“လော့ချန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ အနိုင်ယူခဲ့တာ... သူ့ရဲ့စွမ်းအားက မညံ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှူးကွမ်ချီနဲ့ရင်ဆိုင်ရရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲမသိဘူး...”

“မင်း ဘာတွေးနေတာလဲ... ဆရာကြီးရှူးကွမ်ချီက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားပဲ... ချင်ယွမ်ဖုန်းနဲ့ ဘယ်လိုများ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ...”

“ဒါကလည်း ဟုတ်တာပဲ...”

လော့ချန်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တိုက်ပွဲတစ်ခုကြောင့် လူအများက သူ့အား အနည်းငယ်မျှ မျှော်လင့်ချက် ထားလာကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုမျှလောက်သာ ဖြစ်သည်။

လူအများစုက လော့ချန်ကို မျက်နှာသာ မပေးကြသေးဘဲ သူက ရှူးကွမ်ချီရှေ့တွင် အကွက်အနည်းငယ်မျှ ရင်ဆိုင်နိုင်ရုံသာရှိမည်ဟု ထင်ကြသည်။

လျှပ်တစ်ပြက်တိုက်ပွဲစင်ပေါ်တွင်...

လော့ချန်နှင့် ရှူးကွမ်ချီတို့က မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်တည်နေကြပြီး မုန်တိုင်းလေပြွန်သဖွယ် လှည့်ပတ်လျက်ရှိသော လေပြင်းများက သူတို့၏ဝတ်ရုံများကို ဆွဲယူတိုက်ခတ်နေသည်။ သူတို့ဆီတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ရှူးကွမ်ချီက လော့ချန်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“လော့ချန် ချီယွမ်ကျွန်းစမ်းသပ်မှုမှာ မင်းကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်ပြီး လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မင်းမှာ အဲဒီလို ကံကောင်းမှုမျိုး ထပ်ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး... ငါနဲ့မင်း တရားမျှတတဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲမှာ ငါမင်းကို သတ်လိုက်ရင်တောင် ဆရာမယွမ်မန်လီက ဘာမှပြောလို့မရဘူး...”

လော့ချန်က ရှူးကွမ်ချီ၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ယခင်ကထက် အနည်းငယ်သာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းရဲ့စွမ်းအား တိုးတက်လာတာကို ငါမြင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သနားစရာပဲ... မင်းနဲ့ငါကြားက အကွာအဝေးက ပိုပြီးဝေးကွာလာနေပြီ...”

ချီယွမ်ကျွန်းစမ်းသပ်မှုတုန်းက လော့ချန်၏ စွမ်းအားက ရှူးကွမ်ချီထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူ၏စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်က နောက်တစ်ကြိမ် အဆင့်တက်လှမ်းခဲ့ပြီး သူ၏အင်အားက ပေါင်ကိုးသောင်းအထိ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူက မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းနှင့် ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်ကိုပါ လေ့ကျင့်ပြီးစီးခဲ့သည်။ သူ၏စွမ်းအားက အရည်အသွေးအရ ခုန်ပျံဖြတ်ကျော်မှုတစ်ခုနှင့် တူသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထို့ထက်ပိုပြီး လော့ချန်က ချီစွမ်းအင်လည်ပတ်နည်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ သင်ယူထားပြီး ကောင်းကင်ပိုင်းဖြတ်ခြင်း ဓားစွမ်းရည်လေးကွက်တွင် တတိယကွက်ဖြစ်သည့် ‘လျှပ်စီးလက်ခြင်း’ ကို ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ဓားစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးအကွက် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အောက်တွင် လော့ချန်က ယခုအခါ မည်သူ့ကိုမှ မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။

“ဟား... ဟား...”

ရှူးကွမ်ချီက ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

“သေမယ့်အချိန်ရောက်နေပြီး စကားကြီးစကားကျယ်တွေ ပြောနေသေးတယ်... ချီယွမ်ကျွန်းစမ်းသပ်မှုတုန်းကတောင် ငါက မင်းကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့တာ... အခုဆို မင်းကိုသတ်ဖို့ဆိုတာ ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်သလို ခွေးတစ်ကောင်ကို ဓားနဲ့ခုတ်သလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းထင်နေသလို အလွယ်တကူ သေရမယ်လို့မထင်နဲ့... အဲဒီနေ့က ငါ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ အရှက်ကွဲမှုတွေကို ငါ့ ဓားတစ်ချက်ချင်းစီနဲ့ ပြန်ပေးမယ်...”

ရှူးကွမ်ချီက ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြာထွက်လာသော ဓားအရှိန်က ကျယ်ပြောလှသော လှိုင်းလုံးကြီးနှင့် တူ၏။

ပွဲကြည့်စင်ပေါ်တွင်...

အမျိုးသမီးအကြီးအကဲတစ်ဦးက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မြှင့်တင်လိုက်ရင်း ပြောသည်။

“ဒီရှူးကွမ်ချီက တော်တော်သန်မာတယ်ပဲ... သူရဲ့ ကျန်းလှိုင်းတိမ်ယံဓားစွမ်းရည်ကို သေးငယ်တဲ့အောင်မြင်မှုအဆင့်ထိ ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ခဲ့တယ်... ဒီလောက်အရှိန်အဟုန်နဲ့ဆို သူရဲ့ဓားအကွက်အဆင့်က အကွက်မြင့်အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီထင်တယ်... အနာဂတ်မှာ ဓားနှလုံးအဆင့်ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်တဲ့ အလားအလာလည်း ရှိသေးတယ်...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် လော့ချန်အတွက် အခြေအနေက အမှန်တကယ်ပင် မဖြစ်မနေ အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

အမျိုးသမီးအကြီးအကဲက တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ပြော၏။

“လော့ချန်က မင်းရဲ့တပည့်တစ်ဝက်လောက်ပဲဖြစ်နေပြီ... မတားဘူးလား...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

“ယွမ်မန်လီ ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ အနေအထားနဲ့ဆိုရင် လော့ချန်ရဲ့အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်ရင် ရပြီ... ဒါပေမဲ့ သူမက အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ဘူး...”

“ဖန်လုံအိမ်ထဲက ပန်းတစ်ပွင့်ဟာ မုန်တိုင်းမိုးသက်လေပြင်းတွေကို မခံနိုင်ဘူး... လော့ချန်က အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့ပြီး ကျင်းမင်တို့လို လူတွေကိုလည်း ရန်စခဲ့သေးတယ်... သူ့ရဲ့ ကောင်းကင်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ဆိုရင် သွေးစွန်းလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရမှာပဲ...”

လျှပ်တစ်ပြက် တိုက်ပွဲစင်ပေါ်တွင်...

ရှူးကွမ်ချီက ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ အရှိန်အဟုန်က အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းလာသည်။ လော့ချန်ကိုကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်သည်။

“ဓားဆွဲလိုက်စမ်း...”

လော့ချန်က နှစ်ပေါင်းများစွာ မိုးသက်လေပြင်းများကြားတွင် ရပ်တည်လာသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့လောက်နဲ့ ဓားဆွဲစရာမလိုဘူး...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် သိုင်းပညာကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး၏ တင်းမာမှုအခြေအနေက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လူအားလုံးက ဤအချိန်အထိတောင် လော့ချန်က ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် စကားများ ပြောနိုင်သေးသည်ကို မထင်မှတ်ထားကြပေ။ သို့သော် ထိုအရာက ယုံကြည်ချက်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့လို့လား ဆိုသည်မှာ မကွဲပြားကြပေ။

“သေချင်နေတာပဲ...”

ရှူးကွမ်ချီက ဒေါသထွက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ခြေဖဝါးကို တစ်ချက်နင်းလိုက်ရင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ဓားသွားတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်လာသည်။

လော့ချန်နှင့် သုံးမီတာအကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ရှူးကွမ်ချီက ဓားတစ်ချက်ကို ရက်စက်စွာ ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

ဤဓားတစ်ချက်က ရိုးရှင်းဖြောင့်မတ်သော်လည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဟုန်က သာမန်မဟုတ်ပေ။ ဓားသွားက လေထုကို ဆွဲဖြတ်လိုက်သည့် အသံက နားထဲတွင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

လူအများက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ကြပြီး အချို့သော အမျိုးသမီးတပည့်များကတော့ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်လိုက်ကြသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်းက ခွဲထွက်သွားပြီး သွေးများ လျှံထွက်လာမည်ဟု ထင်ထားကြသည်။

ရှူးကွမ်ချီ၏ ဓားတစ်ချက်က လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်တော့မည့်အချိန်တွင် လော့ချန်က ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို ရွှေ့လိုက်ပြီး ဓားသွားနှင့် ဆံချည်မျှင်မျှသာ အကွာအဝေးဖြင့် ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။

“ရှောင်နိုင်မယ်ထင်နေလား...”

ရှူးကွမ်ချီက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဓားတစ်ချက်ကို စောင်းခုတ်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးလပ်သလို လျင်မြန်စွာ လော့ချန်ဆီသို့ ထပ်မံ ခုတ်လိုက်သည်။

“ချပ်...”

ဓားသွားဖြူတဝင်းက လော့ချန်၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲရာတစ်ခုကို ထွင်းထားခဲ့သည်။

“ဘယ်လောက်တောင် လှပတဲ့ခြေလှမ်းတွေလဲ...”

ကွင်းပြင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်း... သူက မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းကို ကျင့်စဉ်အောင်မြင်သွားပြီ...”

ပွဲကြည့်စင်ပေါ်တွင် ဆံထုံးနှစ်ဖက်နှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများကို လက်ဖြင့်ဖုံးအုပ်လိုက်ရင်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမအနေနှင့် ဤမျှ အံ့အားသင့်ရခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

သူမက အတိအကျ သိထားသည်မှာ လော့ချန်က မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းကို ရွေးချယ်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်မှာ သုံးရက်သာ ကြာသေးသည်။

မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်း၏ လေ့ကျင့်ရေး အခက်အခဲက ကြယ်ခြောက်ပွင့်သိုင်းပညာနှင့် ယှဉ်နိုင်သည်။ သုံးရက်အတွင်းမှာပင် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်း၏ အခြေခံခြေလှမ်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဤမျှ ချောမွေ့စွာ အသုံးချနိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ် မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

“မိုက်မဲလိုက်တာ...”

ရှူးကွမ်ချီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူလည်း လော့ချန်၏ ခြေလှမ်းများက ဤမျှထိ ထူးဆန်းလိမ္မာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူ့အနေနှင့် အင်အားရှိသော်လည်း ထိရောက်စွာ အသုံးမချနိုင်သည့် မျက်လှည့်မှားယွင်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း မြန်နှုန်းသာ မြန်ဆန်နေရုံဖြင့် သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင် မင်းဘယ်လိုထပ်ရှောင်မလဲ... ပင်လယ်ဖုံးလွှမ်းတိမ်ယံဓားစွမ်းရည်...”

ရှူးကွမ်ချီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဓားချက်က တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး ဓားအလင်းတန်းများက သိပ်သည်းထူထပ်သော ဓားလှိုင်းကွက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပင်လယ်လှိုင်းကြီးများသဖွယ် လော့ချန်ဆီသို့ လှိမ့်ဝင်လာသည်။

ထိုတစ်ကြိမ်မှာတော့ လော့ချန်က ရှောင်ဖယ်မသွားခဲ့ပေ။ သူသည် ယခင်က မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသိုင်းကို တိုက်ပွဲအတွင်း စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထိုရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်မီသွားပြီ ဖြစ်၏။

လှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် လှိမ့်ဝင်လာသော ဓားအလင်းတန်းများကို ရင်ဆိုင်ရင်း လော့ချန်က ညာခြေကို ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တန်ပြန်ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ စွမ်းအင်လှိုင်းများ လေးဖက်လေးတန်သို့ ပြန့်ကျဲထွက်သွားသည်။ လူတစ်ယောက်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် နောက်ဆုတ်သွားရသူက အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် ရှူးကွမ်ချီ ဖြစ်နေသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

လျှပ်တစ်ပြက်တိုက်ပွဲစင်အောက်တွင် ရပ်နေသော ယန်ဖုန်းအကြီးအကဲက အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရှူးကွမ်ချီ၏ စွမ်းအားအဆင့်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိထားပြီး သူ၏တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများထဲတွင် ထူးချွန်သောအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် လော့ချန်ကို မခံနိုင်ဘဲ ရှုံးနိမ့်သွားသည်မှာ ကောင်းကင်တရားမျှတမှုကို မေးခွန်းထုတ်စရာပင်ဖြစ်၏။

အံ့အားသင့်သူများထဲတွင် ရှူးကွမ်ချီက အကြီးမားဆုံး ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားရသူ ဖြစ်သည်။ ယခုလေးတင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို မထိန်းနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ မျက်လှည့်မှားယွင်းမှုပဲ... အမှန်တကယ် မှားယွင်းနေတာပဲ...”

ရှူးကွမ်ချီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသော စွမ်းအားဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် လော့ချန်ကို ရှုံးနိမ့်မည်ဟု သူက လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လော့ချန်ဆီသို့ ထပ်မံပြေးဝင်လာပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

“လှိုင်းကွဲတိမ်ယံဓားစွမ်းရည်...”

လေထဲတွင် ရှူးကွမ်ချီက ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အားပြင်းစွာ ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ ဓားသွားက လေထုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်ပြီး ရှင်းလင်းသော အက်ကွဲရာများကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

လော့ချန်က နောက်ဆုတ်ခြင်းမပြုဘဲ ရှောင်ဖယ်ခြင်းလည်း မပြုပေ။ သူက ရိုးရှင်းစွာဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များက ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ခွဲထွက်သွားသည်။

ရှူးကွမ်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထပ်မံ နောက်ဆုတ်သွားရပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစက်တစ်စက် စီးကျလာသည်။ ဓားကိုင်ထားသော ညာလက်က အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

“ရှူးကွမ်ချီ ဒဏ်ရာရသွားပြီ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

“မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမှာ ရှူးကွမ်ချီက လော့ချန်ရဲ့ လက်သီးနှစ်ချက်ကို မခံနိုင်ဘူး...”

ရှူးကွမ်ချီက ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူအားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ဒါက မင်းရဲ့စွမ်းအားလား...”

လော့ချန်က ရှူးကွမ်ချီကိုကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သလို ပြောလိုက်သည်။

သူက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး မိမိ၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုခဲ့သည်။

သို့သော် ရှူးကွမ်ချီက သူ၏ လက်သီးနှစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်ကို ထုတ်သုံးရန်ပင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... ဒီလိုနဲ့ ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်ထင်နေလား... မင်းရဲ့ နွေဦးအိပ်မက်ကြီးထဲမှာ နေလိုက်စမ်း...”

ရှူးကွမ်ချီ၏ မျက်လုံးများက သွေးများစီးကျလုမတတ် နီရဲလာပြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကြယ်ခြောက်ပွင့်ဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိသော ခရမ်းရောင် ဖားကောင်တစ်ကောင်က သူ၏နောက်ကျောတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ငါ့အတွက် သေစမ်း... ကျန်းလှိုင်းတိမ်ယံကွဲဓားစွမ်းရည်...”

သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ရှူးကွမ်ချီ၏ အရှိန်အဟုန်က အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးအကွက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက မိမိ၏ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဓားအရှိန်က တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ် ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်။ ဓားနှလုံးအဆင့်ကို နားလည်သဘောပေါက်မှုနှင့် အနီးစပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဓားရှည်ပတ်လည်ရှိ လေထုက ရေလှိုင်းများသဖွယ် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာပြီး လော့ချန်ကို နှစ်ပိုင်းခွဲပြီး နေရာတွင် သတ်ဖြတ်ရန် ကျိန်ဆိုထားသည့်နှယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။