သုံးလဆိုတာ တိုလွန်းလှသည်

“တပည့်ရင်း...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။

“လော့ချန်က ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲရဲ့ တပည့်ရင်းဖြစ်နေတယ်တဲ့... ငါဒါကို ဘယ်လိုမှ မသိခဲ့ဘူး...”

“ဒါဆို သူ ယန်ချီကို ဂရုမစိုက်ရဲတာ မဆန်းပါဘူး...”

လူအများက အံ့အားသင့်သွားကြပြီး လော့ချန်ကို အားကျမဆုံး အားကျမိကြသည်။ တချို့ဆိုလျှင် မနာလို ဖြစ်ကြသည်။ အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် လော့ချန်က ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ တပည့်ရင်း ဖြစ်လာနိုင်သည်တဲ့လား။

လော့ချန်ကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း ဂိုဏ်းဝင်စာမေးပွဲအချိန်က ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ သူ့အားပေးခဲ့သော ကတိကို သတိရလိုက်သည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ထိုအကြီးအကဲက ဤကိစ္စကို မေ့လျော့မထားခဲ့ပေ။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယန်ချီ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ပြင်ပစည်းတပည့်များအတွက် အကြီးအကဲဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းက သာမန်မဟုတ်ပေ။ ယန်ချီက မင်းသားတန်းကို အားကိုးထားသည်ဆိုသော်လည်း သူက ပြင်ပစည်းတပည့်တစ်ဦးသာဖြစ်သည့်အတွက် အကြီးအကဲကို လူအများရှေ့တွင် ဆန့်ကျင်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် “အင်အားကြီးသူက အင်အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ခြင်း” ဟူသော စကားက သူ့ခေါင်းကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်ခံလိုက်ရသည့်နှယ် ယန်ချီကို လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဤစကားကို ဂရုမစိုက်ရဲသည့် ပြင်ပစည်းတပည့် အကြီးအကဲလေးဦးက ယခုဆိုလျှင် ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားကာ အရိုးပင် မကျန်တော့ပေ။

ယနေ့တွင် လော့ချန်ကို သတ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည့်အခါ ယန်ချီက လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး အဆိပ်သင့်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့တော့ မင်းကံကောင်းသွားတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းဟာ အမြဲတမ်း ဒီလိုကံကောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ဆက်ကြည့်ကြတာပေါ့...”

ယန်ချီက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်နှင့် ခြိမ်းခြောက်စကားတစ်ခွန်းထားခဲ့ပြီး လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ခဏလေး...”

လော့ချန်၏အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအများ၏ အံ့အားသင့်သည့် အကြည့်များက ချက်ချင်း သူ့ဆီသို့ စုစည်းလာသည်။

လော့ချန်က ယန်ချီရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ငါနဲ့တစ်ပွဲတစ်လမ်း တိုက်ချင်နေတာမဟုတ်လား... ငါ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဒီနေရာမှာပဲ သေရမလား ရှင်ရမလား ဆုံးဖြတ်ကြမယ်... ယှဉ်ရဲရဲ့လား...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက အချိန်မီ ဝင်ရောက်တားဆီးမထားခဲ့လျှင် ထိုအချက်တစ်ချက်က လော့ချန်ကို မသေလျှင်ပင် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မိမိကို ရန်စလာသော ထိုသူကို အလွတ်မပေးနိုင်ပေ။ လုံးဝ သေရမည်ဖြစ်သည်။

မင်းသားတန်းဆိုသည်ကိုလည်း သူရန်စပြီးသား ဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ အဆုံးထိ ရန်စရန် မလိုအပ်ပေ။

ဤစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူအများက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးတွင်သာ ရှိသေးသည့် လော့ချန်က ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည့် ယန်ချီကို တမင်တကာ စိန်ခေါ်ရဲသည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ယန်ချီလည်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မကြာမီ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျီစယ်သည့်အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“မင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ရောက်တဲ့အထိ ငါစောင့်ရမယ်တဲ့လား... ဟား... ဟား... ဟား... ဒါဆို မင်းလို အသုံးမကျသူက သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ်၊ ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်ဆယ်နှစ်ကြာအောင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို မရောက်နိုင်ရင် ငါက မင်းကို အမြဲတမ်း စောင့်နေရမှာလား...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ... အဲဒီလောက်ကြာမှာမဟုတ်ဘူး... အများဆုံးဆိုလည်း သုံးလဆိုရင်လုံလောက်ပြီ...”

“သုံးလအတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ရောက်မယ်တဲ့လား...”

“ငါကိုယ်တိုင်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကို ရောက်ဖို့အတွက်တောင် သုံးလလောက်ကြာခဲ့ရတာ... ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး... ဒီကောင်က အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နဲ့ ဘယ်လိုအကျိုးကျေးဇူးမျိုးနဲ့ လုပ်နိုင်မှာလဲ...”

“တကယ်ပဲ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ကြွားနေတာပဲ...”

လော့ချန်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူအများက အစပိုင်းတွင် မျက်လုံးပြူးမျက်စံပြူး ဖြစ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရယ်မောကြပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရယ်စရာအကောင်းဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်နှယ် ဖြစ်သွားကြသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးမှ အဆင့်ခြောက်သို့ တက်လှမ်းရန်ပင် လူအများစုက လပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရသည်။ အချို့သော အရည်အချင်း မထူးချွန်သူများက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ကြာအောင်ပင် ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ကြပေ။

အလုပ်သင်တပည့်များအနက် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းနီးပါးက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ထုတ်ပယ်ခံရသည်မှာ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် မည်မျှခက်ခဲကြောင်း သက်သေပြလျက် ရှိသည်။

လော့ချန်က ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်လျှင်တော့ မထူးဆန်းပေ။ သို့သော် အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူက သုံးလအတွင်း ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းမည်ဟု ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ကြွားဝါလိုက်ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် အိပ်မက်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သည်။

ယန်ချီလည်း ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် လော့ချန်က ကြွားဝါခြင်းဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်မဖြစ်စေ သူဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... မင်းကို သုံးလပေးမယ်... သုံးလကြာပြီးရင် ဒီနေရာမှာပဲ သေရမလား ရှင်ရမလား ဆုံးဖြတ်ကြမယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် လိပ်ကြောက်ဖြစ်နေဖို့ မကြိုးစားနဲ့... အာ... မင်းက လိပ်ကြောက်ဖြစ်ချင်နေရင်တောင် မင်းဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်ခွင့်မရှိဘူး...”

ယန်ချီက စကားတစ်ခွန်းထားခဲ့ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ယန်ချီ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်ကြီးသည်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆွေးနွေးရင်း ကွဲကွာသွားကြသည်။

လော့ချန်က စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

“ချန်အကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လော့ချန်က လက်သီးဆုပ်ကာ ဦးညွတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

ထိုသူက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သူ့အတွက် ထောက်ခံပေးခဲ့ပြီး သူ့အား ဘက်လိုက်မှု မရှိခဲ့သည့်အတွက် ဤဦးညွတ်မှုနှင့် ထိုက်တန်သည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကိုအကြီးအကဲလို့ ခေါ်နေသေးတာလား... ဘာလဲ... ငါ့လက်အောက်မှာ တပည့်အဖြစ် ဝင်ချင်စိတ် မရှိဘူးလား...”

လော့ချန်က ခဏတော့ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်း ကြီးကျယ်သော ဦးညွတ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

“ဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ရယ်မောလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ထူမလိုက်ကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာပဲ... ယန်ချီက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်... မင်းက သုံးလအတွင်း သူ့ကို ကျော်လွှားဖို့ဆိုတာ...”

သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကနေ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ နတ်ပြောင်းလဲမှုအဆင့်လို့လည်း ခေါ်တယ်... ဒါက ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကျင့်စဉ်သို့ ပြောင်းလဲရတဲ့ အဓိကပိတ်ဆို့အဆင့်တစ်ခုပဲ... သုံးလဆိုတာ တိုလွန်းလှတယ်...”

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး စိတ်ချပါ... ကျွန်တော်က ဒီလောက်ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ကြွားဝါရဲတယ်ဆိုရင် သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိလို့ပါ...”

တကယ်တမ်းတွင် လော့ချန်က သူ၏အဆင့်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်လိုသည့်ဆန္ဒမရှိခဲ့လျှင် ယွမ်ဝိညာဉ်သီးဖြင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်သို့ ချက်ချင်း တက်လှမ်းနိုင်သည်။

သူက ယခုအချိန်တွင် စွမ်းအင်လေပြွန်ကို စုစည်းထားပြီးဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်သည့်အတွက် ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရာတွင် မည်သည့် ပိတ်ဆို့အဆင့်မျှ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လော့ချန်သာ ဆန္ဒရှိလျှင် တစ်လအတွင်း မဟုတ်ပေ။ တစ်လဝက်အတွင်းပင် ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည်။

လော့ချန်၏ ဤမျှလောက် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း လော့ချန်က ဂိုဏ်းဝင်စာမေးပွဲတွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်တွင်သာ ရှိခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။

ရှေ့နောက်ဆိုလျှင် တစ်လဝက်သာရှိသေးသည့်အချိန်အတွင်း လော့ချန်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်မှ အဆင့်ငါးသို့ တက်လှမ်းခဲ့ပြီး အဆင့်ကျော်လွှားကာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။

ထူးချွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဆိုလျှင်တောင် ဤအဆင့်တက်လှမ်းမှုနှုန်းက မြန်ဆန်လွန်းသည်။ ထို့အပြင် လော့ချန်က အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သဘာဝတရားကို ချိုးဖောက်နေသည့်နှယ်ပင်။

“ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ...”

“အကြီးအကဲ မင်္ဂလာပါ...”

ဤအချိန်တွင် ယွမ်ချီလန်နှင့် ကူးလင်ဖန်တို့က လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက သတိပြန်ဝင်လာပြီးပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး လော့ချန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ချီယွမ်တောင်ထွဋ်မှာ ငါ့ကို လာတွေ့ပါ...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ယွမ်ချီလန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန် ဂုဏ်ပြုပါတယ်... ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ပြင်ပစည်းအကြီးအကဲဆယ်ဦးထဲက တစ်ဦးဖြစ်တယ်... မင်းက သူ့ရဲ့တပည့်ရင်းဖြစ်လာတော့ အဆင့်အတန်းက တဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားပြီ... ပြင်ပစည်းတပည့်တွေထဲမှာ မင်းက လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှည့်လည်သွားလာနိုင်ပြီ...”

ကူးလင်ဖန်သည်လည်း အားကျမဆုံး အားကျမိသည်။

ယခုမှစပြီး လော့ချန်သည် ယခင်က အလုပ်သင်တပည့်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ဟု မည်သူမျှ ထပ်မံပြောရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။

“အဆင့်အတန်းဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး... အရေးကြီးတာက ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားပဲ...”

လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်က ဤသို့သော အမည်ဂုဏ်ပုဒ်များမဟုတ်ပေ။

“အင်း...”

ကူးလင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယနေ့ လော့ချန်၏ အတွေ့အကြုံက ဤအချက်ကို သက်သေပြလျက် ရှိသည်။

“ဒါ မင်းအတွက်ပါ...”

ယွမ်ချီလန်က သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးနှင့် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို လော့ချန်ထံ ပေးလိုက်သည်။

၎င်းအထဲတွင် စွမ်းအင်ဆေးလုံးလေးထောင်ပါရှိသည်။ ၎င်းက လော့ချန်နှင့် ဂိုမင်တို့ အလောင်းအစားလုပ်ရာတွင် အနိုင်ရရှိခဲ့သည့် ကြီးမားသော ဥစ္စာဓန ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က ၎င်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ စွမ်းအင်ဆေးလုံးလေးရာကို ထုတ်ယူပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးထံ ပေးလိုက်သည်။

“ဒီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေ မင်းတို့ယူထားလိုက်...”

ယွမ်ချီလန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်ခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ ဘာအတွက်လဲ...”

ကူးလင်ဖန်သည်လည်း ခေါင်းခါပြီး ငြင်းလိုက်သည်။

“အကျိုးမရှိရင် လက်မခံဘူး... ဥစ္စာဓနကို ငါကိုယ်တိုင်ရှာမယ်...”

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ အထင်မလွဲကြပါနဲ့... ငါက မင်းတို့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် သဘောထားလို့ ဒီလိုလုပ်တာပါ... မင်းတို့ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို မြန်မြန်ရောက်နိုင်ဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့သုံးယောက်သား အတူတူ ခရီးထွက်ပြီး လောကကြီးကို လှည့်လည်သွားလာကြမယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘဝရဲ့ပျော်ရွှင်မှုက ဘယ်မှာရှိမလဲ...”

စွမ်းအင်ဆေးလုံးနှစ်ရာက ယွမ်ဝိညာဉ်သီးတစ်လုံးနှင့်ပင် ယှဉ်မရနိုင်ပေ။ လော့ချန်အတွက် ယခုအချိန်တွင် ဤစွမ်းအင်ဆေးလုံးများက လုံးဝမရှားပါးပေ။

“ဒါ...”

ယွမ်ချီလန်နှင့် ကူးလင်ဖန်တို့က မည်သို့ ငြင်းရမည်ကို မသိကြချေ။

“ကောင်းပြီ... ငါ ချီယွမ်တောင်ထွဋ်ကို သွားတော့မယ်...”

လော့ချန်က ဆက်လက်ငြင်းဆန်ခွင့်မပေးဘဲ စွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို ၎င်းတို့လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ယွမ်ချီလန်နှင့် ကူးလင်ဖန်တို့က လက်ထဲရှိ စွမ်းအင်ဆေးလုံးများကိုကြည့်ရင်း မှင်သက်မိစွာ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။