အခန်း (၂၀၉)
Vol. 21 Ch. 209
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် လူကြီးလူကောင်းပီသသည့်အရှေ့မြောက်ပိုင်းသားတစ်ယောက် ရေနွေးဓာတ်ဗူး နှစ်ဗူးအား ရှီကျွင့်ကျဲဆီသို့ယူလာခဲ့ရရှာသည်။
သူ ရေနွေးခန်းမှပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ရေချိုး ခေါင်းလျှော်ပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာချိန်၌ သူ မတိုင်မီအချိန်၌ ယူလာပေးထားခဲ့သည့် ရေနွေးနှစ်ဗူးလုံးက မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။
သူ ခေါင်းကို တဘတ်ဖြင့်သုတ်နေရင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ရေနွေဓာတ်ဗူးအားနေရာတိုင်းတွင် လိုက်ရှာ၍ မေးလိုက်လေ၏။
“ငါ ခုနတုန်းက ရှီကျွင့်ကျဲကိုပေးလိုက်တဲ့ ရေနွေးဓာတ်ဗူးတွေရော ၊ ဘယ်ကိုရောက်သွားတာလဲ၊ အဲဒီကောင် ပြန်လာပြီး ငါ့ကိုလှည့်စားသွားတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်”
အဆောင်တူသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ သူ့အား ဂရုနာသက်စွာကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
“ရှီကျွင့်ကျဲ ယူသွားပြီလေ”
“ခေါင်းလျှော်ဖို့ယူသွားတာလား?”
အရှေ့မြောက်ပိုင်းသားလူကြီးလူကောင်းကြီးမှာ ဖြူစင်နေဆဲပင်။
“မဟုတ်တာ သူက နေတိုင်းခေါင်းလျှော်နေတာမှ မဟုတ်တာ၊ နောက်ပြီး တစ်ယောက်ထဲ ခေါင်းလျှော်ဖို့အတွက် ဓာတ်ဘူးနှစ်လုံးတောင် မလိုပါဘူး”
သူ ပြောနေစဥ်အချုန်တွင်ပင် ရှီကျွင့်ကျဲက ရေနွေးဗူးလွတ်နှစ်ဗူးကို ကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက သူ့လက်ထဲမှ ဗူးအလွတ်ကိုခါရမ်းပြကာ အရှေ့မြောက်ပိုင်းသားအား ပြုံးရင်းပြောလိုက်လေသည်။
“၃၁ရက်နော် မမေ့နဲ့!”
“မင်း တော်တော်လေး အကျင့်မကောင်းတာပဲ ၊ မင်းက ငါ ယူပေးတဲ့ရေနွေးတွေကို ကောင်မလေးအတွက်သုံးတာမလား!”
အရှေ့မြောက်ပိုင်းသားလူကြီးလူကောင်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အမှန်တရားကိုခန့်မှန်းမိသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘယ်မိန်းကလေးဆီကိုသွားပို့တာလဲ ၊ ငါ ကိုယ်တိုင် သွားပို့လို့မရဘူးလား?”
ရှီကျွင့်ကျဲ သူ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အိပ်မက်မက်နေလိုက်!”
*
ကျောင်းသားများက တော်ဝင်တက္ကသိုလ်ဆီသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အချိန်များကုနာလွန်သွားခဲ့ကာ စက်တင်ဘာတစ်ရက်နေ့တွင် ကျောင်းများစတင်ဖွင့်လှစာဝ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
စာမေးပွဲအောင်စာရင်းက ယနေ့တွင် ကြေညာမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ကျောင်းသားများ တွေးတောလိုက်မိကြပြီး လူတိုင်းက မျှော်လင့်စောင့်စားရင်း တစ်ဖက်မှ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြသည်။
စာသင်ချိန်အစ၏ ပထမဆုံး မေဂျာအတန်းမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အတန်းဖြစ်လေသည်။
မေဂျာ၏ပါမောက္ခက အတန်းထဲသို့ဝင်လာခဲ့ပြီး မှတ်တမ်းများကို ကျောက်သင်ပုန်း တွင် ကပ်လိုက်ကည ဘေးဘက်ရှိ ခုံပေါ်တွင်တော့ စာမေးပွဲအဖြေလွှာရလဒ်ဖိုင်များကို တင်ထားလိုက်သည်။
ကျောင်းသားများက ထိုဖိုင်များကိုတွေ့ပြီးနောက်တွင် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ကြတော့ပေ။
သူတို့က သူတို့၏လည်ပင်းများကိုဆန့်တန့်ကာ အနောက်ဘက်မှ ကျောက်သင်ပုန်းဆီသို့လှမ်းမျှော်ကြည့်ရန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အကွာအဝေးကြောင့် မမြင်ရပါချေ။
နေရာနီးသည့်ကျောင်းသားအနည်းငယ်မှလွဲ၍ တစ်ချို့မှာစိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။
ပါမောက္ခက စာရွက်ဖိုင်ကိုယူကာ စားပွဲကိုခေါက်လိုက်သည်။
“ကြည့်မနေကြနဲ့ ၊ မင်းတို့းရရင်တောင် ဒီအထဲမှာ မင်းတို့မပါဘူး”
ကျောင်းသားများက တစ်ဖက်သို့လှည့်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပါမောက္ခမှ ဆက်ပြောလာသည်။
“ကျောင်းရဲ့အထူးပညာတော်သင်ဆု၊ ပထမနေရာ၊ ဒုတိယနဲ့တတိယနေရာ ပညာသင်ဆုတွေ အတွက်ကို နောက်ကျောဘက်မှာ ထည့်ပေးထားတယ် ၊ ကျောင်းသားတွေက အတန်းပြီးရင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက် ၊
မင်းတို့ဆီမှာ ကန့်ကွက်တာမျိုးရှိရင် ဆရာတွေဆီကို အချိန်မီအကြောင်းကြားဖို့ မမေ့နဲ့ ၊ အခု လူတိုင်းရဲ့စာမေးပွဲအဖြေရလဒ်တွေကို ပေးမယ် ၊ ကိုယ့်နာမည်ခေါ်တာ ကြားရင် စင်ပေါ်ကို တက်လာခဲ့ကြ ”
ကျန်းကျန်း စာအုပ်ဖတ်နေရင်း အရှေ့ဘက်ရှိ ကျောက်သင်ပုန်းအားတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အထူးပညာသင်ဆုနေရာ၌ သူမ၏ နာမည်ပါဝင်နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည့်အတွက် သူမ အံ့ဩသင့်သွားရသည်။
ကျန်းကျန်းအနေဖြင့် ပညာသင်ဆုအတွက် ရွေးချယ်ရေးစံနှုန်းများကို မသိသော်လည်း သူမက တခြားသော အတန်းပြင်ပလှုပ်ရှားမှုများတွင် မပါဝင်ခဲ့သည်ကိုတော့ ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။
သတင်းစာတစ်ခုကို ဖန်တီးသည့်နေရာတွင် သူမ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။
ပါမောက္ခကလည်း တခြားကျောင်းသားများတွင် ထိုအတွေးရှိနေမည်ကိုစိုးရိမ်နေခဲ့ကာ ကျန်းကျန်း၏ နာမည်ကို ခေါ်ပြီးနောက် အသေအချာရှင်းပြလိုက်သည်။
“လီမင်ကျန်းက ဒီစာသင်နှစ်အတွင်း ငါတို့ရဲ့ မေဂျာမှာ အဆင့်ကပထမပဲ၊ နောက်ပြီး စာပေအတန်းနဲ့ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်ခွဲခြားရေးအတန်းမှာလဲ အမှတ်အပြည့်ရထားသေးတယ်၊
ထပ်ပြီးတော့ သူမရဲ့ မစ္စတာဝမ်မင် အကြောင်း အင်တာဗျူးကလည်း ကျောင်းသားနဲ့ဆရာတွေဆီက အတော်လေးမှတ်ချက်ကောင်းတွေရခဲ့တယ်၊
ဒါကြောင့် သူမက ပထမအဆင့်ပညာသင်ဆုကို ရသင့်တယ် ၊ ဒါပေမယ့် သူမက သူမရဲ့စပိန်ဌာနက ပြင်သစ်မေဂျာရဲ့ အမှတ်နဲ့ စီးပွားရေးမေဂျာက အမှတ်ကလည်း တော်တော်လေးကောင်းနေတယ်၊
ဒါကြောင့် ပညာသင်ဆုသုံးခု ပေါင်းလိုက်ပြီး ကျောင်းခေါင်းဆောင်တွေ အချင်ချင်း ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမကို အထူးပညာသင်ဆုပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်”
“ဝိုးး”
ချက်ချင်းပင် အတန်းထဲရှိ လူတိုင်းက ကျန်းကျန်းအား လေးစားအားကျစွာဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။
ပညာသင်ဆုတစ်ခုဆိုသည်ကပင် ရရှိရန် မလွယ်ကူပါချေ။
လီမင်ကျန်းမှာ ပညာသင်ဆုသုံးခုပင်ရရှိခဲ့သည်ဖြစ်၍ လူတိုင်းက အလွန်လေးစားအားကျမှုများကို ခံစားနေခဲ့ကြရသည်။
အမှန်အတိုင်းဆိုရသော် တော်ဝင်မြို့တော်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရသည့် ကျောင်းသားအုပ်စုထဲတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ စာလုပ်ရသည်ကို မကြိုက်သူမရှိပေ။
သူတို့အားလုံးက မနက်ပိုင်းနှင့် ညနေပိုင်းများတွက် ဝီရိယရှိရှိ ကြိုးစားခဲ့ပြီး တစ်နေ့ကို ငါးနာရီ ခြောက်နာရီလောက်သာ အိပ်ချင်ခဲ့ကြလေသည်။
သို့သော် လုံ့လဝီရိယနှင့်ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပြင် အရည်အချင်းနှင့်ဉာဏ်ရည်မှာလည်း အရေးကြီးသည့်နေရာမှ တစ်စိတ်တစ်ဒေသပါဝင်လေသည်။
အမှန်တွင် တူညီသည့်အလုပ်နှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများအောက်တွင် လျင်မြန်သည့် နားလည်နိုင်စွမ်းရှိသော ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူများက ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ သင်ယူနိုင်မှာဖြစ်ပြီး ပိုမိုခိုင်မာသွဲမြဲစွာ နားလည်မှတ်သားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
မေဂျာသုံးခုလုံးတွင်ပင် ကြိုးကြိုးစားစားသင်ယူသည့ဆိုကတည်းက လီမင်ကျန်း၏ သင်ယူနိုင်မှုက အလွန်ပင်ထူးချွန်လှကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်ပေသည်။
သတင်းစာမေဂျာမှကျောင်းသားများမှာ စိတ်ထဲမှ ဤကဲ့သို့ ပြောနေခဲ့ကြလေသည်။
_ငါတို့မကြိုးစားလို့မဟုတ်ဘူး! အဓိကအကြောင်းပြချက်က ငါတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က အရမ်းတော်လွန်းလို့ပဲ!
ကျန်းကျန်းထဲတွင် ငွေကြေးပြတ်လပ်မှုမရှိသော်လည်း သူမက ပညာသင်ဆုရရှိသည့်အပေါ်တွင်တော့ အလွန်ပင်စိတ်လှုပ်ရှားနေသေးသည်။
၎င်းသည်ကား ပြီးခဲ့သည့်စာသင်နှစ်တွင် သူမကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည့် ရလဒ်သာဖြစ်ပေသည်။
လီကျန်းမင်၏မျက်နှာလေးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေသည်ကို မြင်လျှင် စင်ထက်မှ ပါမောက္ခကလည်း ပြုံးကာ ကျန်းကျန်းအား စကားအနည်းငယ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက မေဂျာသုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက်ထဲ သင်ယူဖို့ ရွေးချယ်ထားတာကြောင့် အခက်အခဲတွေကို မကြောက်မရွံ့နဲ့ခံနိုင်ရည်ရှိအောင်ကြိုးစားပြီး သေသေချာချာစေ့စေ့စပ်စပ်သင်ယူရမယ်နော်၊
လီမင်ကျန်း မင်းသာ ဒီအရှိန်အဟုန်ကိုဆက်ထိန်းထားပြီး ကြိုးစားသွားမယ်ဆိုရင် လာမယ့်ပညာသင်ဆုကိုလည်းရရှိနိုင်မယ်လို့ ဆရာမျှော်လင့်တယ်”
ပါမောက္ခက ကျန်းကျန်းအား ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ စာအုပ်ဖွင့်ပြီး စာစသင်ခ့်လေသည်။
ဤခေတ်ကာလတွင် ကျောင်းသားများ အလေးထားဆုံးမှာ စာကိုကောင်းစွာ လေ့လာခြင်းသာဖြစ်သည်။
ကျန်းကျန်းအားစိတ်ဝင်စားနေကြသည့် သတင်းစာမေဂျာမှ ပြောင်းသားများသည်လည်း သူတို့၏အတွေးများကို နှလုံးသားထဲတွင်သာတိတ်တဆိတ်ဖုံးကွယ်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းကျန်းရဲ့ လေ့လာမှုသည်ကား သူတို့၏လေ့လာမှုနှင့်မယှဥ်နိုင်ပေ။
ဤသည်က အလွန်ပင် ရှက်စရာကောင်းပေသည်။
သို့သော် ကျန်းကျန်းကတော့ ထိုအရာများကို တစ်ခုတစ်လေမှ မသိခဲ့ပါချေ။
သူမနှင့်ရင်းနှီးသည့် အိပ်ဆောင်တွင်းမှ လူနည်းစုမှလွဲလျှင် သူမ၏အတန်းထဲမှ လူများနှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ခေါင်းငြိမ့်နှုတ်ဆက်ပြရုံသာဖြစ်ပြီး အများစုက မြင်ဖူးရုံမျှ အသိအကျွမ်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းကျန်းအတွက် ဒုတိယအတန်းမှာ ပြင်သစ်အတန်းဖြစ်ပေသည်။ ကျန်းကျန်းက ပြင်သစ်အတန်းသို့ တစ်ယောက်တည်းသာ သွားရသည်ဖြစ်ကာ အများအားဖြင့် နေရာလွတ်များတွင် ဝင်ထိုင်လေ့ရှိသည်။
သတင်းစာမေဂျာအတန်းနှင့် ပြင်သစ်အတန်းမှာ အလွန်ဝေးကွာပေသည်။
ကျန်းကျန်းက ပြင်သစ်အတန်းဆီသို့ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကိုလွယ်ကာ ရေဗူးကိုကိုင်ပြီး စာသင်ဆောင်နှစ်ဆောင်သို့ဖြတ်လျှက် အလျင်အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် အိမ်သာသွားသည့် လူများမှလွဲ၍ တခြားကျောင်းသားများမှာ အတန်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့ကြပြီဖြစ်ကာ သူတို့၏ပြင်သစ်စာအုပ်များကိုဖွင့်ပြီး အရင်စာသင်နှစ်မှ စာများကို ပြန်နွှေးနေကြပေပြီ။
စာသင်နှစ်အစမှာပင် သင်ယူနေသည့်လေထုဖိအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။
ကျန်းကျန်း အတန်းထဲသို့ လျှောက်ကာ နေရာအနှံ့ဝှေ့ဝိုက်ကြည့်၍ ထိုင်ရန်ခုံအလွတ်ကို လိုက်ရှာခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ပုခုံးအား ပုတ်လာသည့်အတွက် ကျန်းကျန်း နောက်ဘက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ရှီကျွင့်ကျဲက သူမအားအပြုံးလေးဖြင့်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ကိုယ် မင်းကိုခေါ်သွားပေးမယ်လေ၊ ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်ထိုင်မလား?”
“ထိုင်မယ်!”
ကျန်းကျန်းသည် ရှီကျွင့်ကျဲအား ပြန်လည်ပြုံးပြလိုက်ပြီး ရှီကျွင့်ကျဲ၏နောက်မှနေ၍ တတိယတန်းအလယ်သို့လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းကျန်း သူမ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်အား စားပွဲခုံ၏အောက်မှ အပေါက်ထဲသို့ထည့်ကာ အတန်းအတွက် စာအုပ်ကိုထုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရေဗူးအဖုံးကို လှည့်ဖွင့်ကာ ရေနှစ်ငုံသောက်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အရှေ့မြောက်သားဖြစ်ဟန်တူသော ကျောင်းသားတစ်ယောက်က သူမအား ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကြည့်လာသည်ကို သူမမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းကျန်း ထိုသူ၏နာမည်ကိုမသိပါချေ။
သို့သော် သူ၏အလွန် သိသာထင်ရှားလွန်းသည့် အရှေ့မြောက်ပိုင်းလေသံကြောင့် ပြင်သစ်စကားပြောသည့်အချိန်တိုင်းတွင် စာသင်ခန်းထဲ၌ မကြာခဏရယ်မောသံများထွက်လာတတ်သည်ကြောင့် သူမက သူ့အပေါ်တွင် ထင်မြင်ချက်တချို့ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။
“ရှင် ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ?”
ထိုအတန်းဖော်မှ သူမကိုကြည့်နေသည်ကို တွေ့သည့်အချိန်တွင် ကျန်းကျန်းတစ်ယောက် သူမ၏ အရှေ့မြောက်ဒေသိယစကားသံ ချက်ချင်းထွက်လာသည်။
“အိုး မင်းလည်း အရှေ့မြောက်ဘက်ကပဲလား ၊ ငါ အရင်က မင်းဒီလေသံနဲ့ပြောတာကို မကြားခဲ့ဖူးဘူး!”
ထိုအရှေ့မြောက်ပိုင်းသား၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာခဲ့ပြီး သူ၏ထိုင်ခုံကိုပင် အနားသို့ ရွေ့ချင်နေခဲ့သည်။
ရှီကျွင့်ကျဲမှာ နဂိုကတည်းက ကျန်းကျန်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။
လျိုချန်လင်းမှ ကျန်းကျန်း၏ အနားသို့ ကပ်ချင်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်တွင် ရှီကျွင့်ကျဲ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် မဲမှောင်သွာခဲ့ကာ ထိုသူ့ထိုင်ခုံကိုကန်လိုက်လေ၏။
“ဝေးဝေးသွားစမ်းပါ!”
“မသွားဘူး ၊ ငါက မင်းအစ်မနဲ့စကားပြောမှာမှမဟုတ်တာ!”
လျိုချန်လင်းက မျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်ပြီး အလွန်ရိုးသားလှသည့်အမူအရာဖြင့် ကျန်းကျန်းကိုပြမ်ကြည့်ကာ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ညီမလေး သူ့ကို ခွေးကောင်ကိုမကြည့်နဲ့ ၊ တကယ်တော့ သူတို့လိုလူတွေမှာနှလုံးသားတွေအများကြီးရှိတယ်၊ ဒီအကိုကြီး မင်းကိုနှလုံးသားကလာတဲ့ စကားတွေ ပြောပါရစေ၊ ဒီမှာ ငါ့ လောက်ကောင်းတဲ့သူ ဘယ်သူမှမရှိနိုင်ဘူး”