အခန်း (၂၁၁)
Vol. 22 Ch. 211
ပြင်သစ်မေဂျာမှ မိန်းကလေးအုပ်စုက ရှီကျွင့်ကျဲတစ်ယောက် လီမင်ကျန်း၏ဘေးတွင် ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးပျော်နေသည်ကိုကြည့်ရင်း အတတ်နိုင်ဆုံးတည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေကြရသည်။
သူတို့မနာလို မဖြစ်ပါချေ။
တကယ်တမ်းတွင် လီမင်ကျန်းနှင့်ရှီကျွင့်ကျဲတို့ အတူရပ်နေသည့်အချိန်တွင် ရုပ်ချောသည့်အမျိုးသားနှင့်လှပသည့်အမျိုးသမီးတို့ကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သလိုခံစားရသည်။
ယခုစာသင်နှစ်ပထမတန်းတွင် ပြင်သစ်မေဂျာပါမောက္ခမှ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲနီးလာသည့်အချိန်တလျှောက်တွင် ရှီကျွင့်ကျဲနှင့်လီမင်ကျန်းကြားရှိ အပြန်အလှန်ဆွေးနွေးမှုကိုယူကာ ဂရမ်မာနှင့်ဝေါဟာရများကိုရှင်းပြခဲ့သည်။
ရှီကျွင့်ကျဲ၏ နှစ်လိုဖွယ်အဖွင့်စကားကို နားထောင်ခဲ့ရသည့် မိန်းကလေးများမှာ မျက်နှာများနီရဲကာ နှလုံးခုန်နေမြန်နေကြပြီး ပြင်သစ်ဆရာအား မကျေမနပ်ကကြည့်ရင်း ရေရွက်ခဲ့မိကြသည်။
“ဘယ်လိုတောင်ဆိုးလိုက်တဲ့ကံလဲ ၊ ဘာလို့ငါ့ဆီမလာတာလဲ?”
နေ့လည်ခင်း နောက်ဆုံးအတန်းပြီးသည့်နောက် ကျန်းကျန်းတစ်ယောက် သူမ၏ကျောင်းလွယ်အိတ်အား လွယ်ကာ ဥပဒေဌာနဘက်သို့ သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ရှင်းဝမ့်နှင့်အတူ ညစာစားရန်စောင့်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ရှင်းဝမ့်မှာ ကိုယ်ဝန်တစ်လကျော်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဝန်အစောပိုင်းလက္ခဏာများမပြသေးသော်လည်း ကျန်းကျန်းတွင် အတွေးတချို့ရှိနေဆဲပင်။
ဥပဒေကျောင်းသားများက အခန်းထဲမှ သုံးယောက်အုပ်စု ငါးယောက်အုပ်စု စသည့်ဖြင့် အုပ်စုလိုက်ထွက်လာကြချိန်တွင် ကျန်းကျန်းတစ်ယောက် တံခါးနားတွင်ခြေဖျားထောက်ကာ မှတ်စုရေးနေသည့် ဝမ်ရှင်းဝမ့်အား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
“စတုတ္ထယောက်မ!”
ဝမ်ရှင်းဝမ့်လည်း ကျန်းကျန်းအားမြင်တွ့လိုက်ရသည်နှင့် ပြုံးရွှင်သွားခဲ့လေသည်။
“ရောက်လာပြီလား? လာခဲ့လေ၊ ငါ ဒီတစ်ကြောင်းပြီးရင် ပြီးပြီ ၊ ဒါပြီးရင်ထမင်းသွားစားကြမယ်”
“ကောင်းပြီ”
တခြားအတန်းဖော်များ ထွက်သွားသည့်နောက်တွင် ကျန်းကျန်းက အထဲသို့ဝင်လာခဲ့ပြီး ကျောက်သင်ပုန်းအားကြည့်ရင်း ဝမ်ရှင်းဝမ့် မှတ်စုစာအုပ်ဖြင့် ကူးနေသည်ကို ပြန်ကြည့်လိုကသည်။
စာပိုဒ်အတွင်းရှိ ယွီလောင်နှင့် ကျိုးဖန်ဇာတ်ကောင်များက သူမ၏သေးသေးသွယ်သွယ်မျက်နှာလေးဖြင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်သော်လည်း သူမသည်ကား ကြံ့ခိုင်မှုအပြည့်ရှိလေသည်။
အရှုံးကို ဝန်ခံရဲသည့်စိတ်ဓာတ်မှာလည်း အလွန် ဆင်တူသည်။
ဝမ်ရှင်းဝမ့်က နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို အမြန်ရေးလိုက်ပြီး တစ်ချက်သမ်းဝေလိုက်ကာ ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲသို့ စာအုပ်များ မသိမ်းဆည်းခင် ရေဗူးအဖုံးကိုလှည့်ဖွင့်ပြီး ရေနှစ်ငုံလောက်သောက်လိုက်သည်။
ကျန်းကျန်းက စားပွဲပေါ်ရှိစာအုပ်များအား ကူသိမ်းပေးနေရင်းဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
“နေ့ဘက်အတန်းတက်ရင်းနဲ့ နောက်ကျောကနာနေသေးလား?”
“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ဒီတိုင်းသမ်းရင်းနှင့် မျက်ရည်ဝဲရုံတင်ပါ”
ဝမ်ရှင့်ဝမ့် ပြုံးကာအနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာဖြင့််ပျောလာသည်။
“ကံကောင်းလို့ပေါ့၊ ငါ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းဌာနကိုပြောထားခဲ့တာ၊ မဟုတ်ရင် ပါမောက္ခက ငါ့ကိုကန်ထုတ်လိမ့်မယ်”
ကျန်းကျန်းပြုံးကာ မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်မိသည်။
“သမ်းဝေတယ်ဆိုတာက ကူးစက်တတ်တာပဲ ?အတန်းထဲ အစ်မဘေးကလူက စိတ်အားထက်သန်မှုရှိရင်လုံလောက်ပါတယ်”
နှစ်ဦးသား ကျောင်းလွယ်အိတ်များကို လွယ်ကာ အောက်ထပ်ဆင်းလာသည့်အချိန်တွင် လီမင်ပေက တိုက်အောက်တွင် စောင့်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့ထွက်လာသည်ကိုမြင်သည့နှင့် လီမင်ပေသည် ချက်ချင်းပြေးလာခဲ့ကာ ဝမ်ရှင့်ဝမ့်နှင့်ကျန်းကျန်းတို့၏ လွယ်အိတ်များကိုယူလိုက်သည်။
ကျန်းကျန်း အစ်ကိုဖြစ်သူ့အားကြည့်ရင်း ကျီစယ်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။
“အစ်ကို အရင်တုန်းကဒီကိုတစ်ပတ်နေမှ နှစ်ခါသုံးခါလောက်ပဲ လာတာပါ ၊ အခုကျ ကျောင်းတက်တဲ့ ပထမရက်ပဲ ရှိသေးတယ် ၊ဒီကို ရောက်လာပြီ ၊ မှန်မှန်ပြော ဒါက ယောက်မကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် ယောက်မရဲ့ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကြောင့်လား?”
လီမင်ပေသည်ကား ချက်ချင်းပင် ဝမ်ရှင်းဝမ့်၏အနီးကို တိုးကပ်ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ သူ၏သစ္စာရှိမှုကိုပြသလေသည်။
“ငါက သေချာပေါက် မင်းရဲ့ယောက်မအတွက်ပဲ ရောက်လာတာပေါ့ ၊ ဒီအစ်ကိုက အတန်းထဲမှာ တစ်နေ့လုံးထိုင်နေရပေမဲ့ သူမ ဒီလိုခုံတွေနဲ့ထိုင်လို့ အဆင်ပြေပါ့မလားဆိုတာကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာ ၊
ငါ မင်းတို့နဲ့နေ့လည်စာစားပြီးသွားရင် သူမအတွက် သွားပြီး ရေနွေးတန်းစီပေးရမယ်၊ နောက်နေ့ကျရင် သူမသုံးဖို့အတွက်ရေနွေးသွားယူမလို့၊ ရေနွေးခန်းကစိုနေတာဆိုတော့ မတော်တဆချော်လဲနိုင်တယ်”
“ဘာတွေကြောက်နေတာလဲ ၊ ကျွန်မ စွပ်ပြုတ်ကို ကိုယ်ဝန်လွယ်ထားရတုန်းကဆိုရင်လည်း ကျွန်မအမေနဲ့ယောက်မတို့က အလေးအပင်သယ်ရမယ့်အလုပ်တွေကို ကူပေးခဲ့လို့ အိမ်မှာ ကျွန်မတို့အတွက် အဝတ်လျှော်တာတွေ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာတွေကိုတောင် စိတ်မပူခဲ့ရဘူး ၊
အခုလည်း နေ့တိုင်း အတန်းထဲမှာ ထိုင်နေရရုံလေးပဲ၊ အများဆုံးမှ ညဘက်ကျောင်းပြီးရင် အဝတ်လျှော်ရတာလောက်ပဲ၊ ဒီလောက်ကတော့ မပင်ပန်းပါဘူး”
“တစ်ပတ်အတွင်းဆိုရင် ညစ်ပတ်တဲ့အဝတ်အစားက သိပ်မရှိဘူးလေ၊ အဝတ်တွေ လျှော်မနေနဲ့ ပိတ်ရက်အိမ်ပြန်တဲ့အခါကျရင် အိမ်ကိုသယ်သွားပြီး အိမ်ရောက်မှ ကိုယ်လျှော်ပေးမယ် ၊
အဝတ်တွေ အခြောက်လှမ်းဖို့ ခြံအကျယ်ကြီးရှိတာကို၊ ကိုယ်တို့ ပြတင်းပေါက်မှာ လှမ်းထားလို့ရတယ်”
လီမင်ပေက ဝမ်ရှင်းဝမ့်အား စိုးရိမ်စွာကြည့်ပြီး သူမ၏ လက်လေးကို လှမ်းမကိုင်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။
ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ဝမ်ရှင်းဝမ့်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့ကာ သူမက တခြားသူများမြင်မည်ကိုပင် မကြောက်ဘဲ မင်ပေ၏လက်ကို ဆုတ်ကိုင်ကာ အပြုံးချိုချိုလေးဖြင့်ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်ပေ ရှင်ဘာလို့ ကျွန်မအပေါ် ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေရတာလဲ?”
“ မဟုတ်ရင်ရော?”
လီမင်ပေသည်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဝမ်ရှင့်ဝမ့်အားကြည့်ကာ သူမ၏ လက်လေးအားညှစ်လိုက်ပြီး နူးညံ့မှုအပြည့်နှင့် ပြောလာခဲ့သည်။
“မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ဇနီးပဲလေ၊ ကိုယ်က မင်းအပေါ်ကို မကောင်းပေးလို့ဘယ်သူ့အပေါ် ကောင်းပေးရမှာလဲ?”
လီမင်ပေနှင့်ဝမ်ရှင်းဝမ့်၏ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းကျန်းတစ်ယောက် သူမ၏ လက်ကိုမြှောက်ကာ မျက်လုံးများကိုကာလိုက်မိသည်။
“အိမ်ထောင်မပြုရသေးလို့ ဆိုပြီး ညီမကို အနိုင်ကျင့်နေကြတာလား?”
ကျန်းကျန်း၏ တမင်တကာ ချဲ့ကားနေသည့် အမူအရာကိုမြင်တော့ လီမင်ပေရယ်မောလိုက်ကာ ကျန်းကျန်း၏ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြီးသင်ထားသည့် ပိုနီတေးဆံပင်အား ဖွလိုက်ကာ အောင်ပွဲခံသည့်ပုံစံဖြင့် လက်ကိုပြန်လွှတ်လိုက်သည်။
ကျန်းကျန်းတစ်ယောက် ယခု သူမ၏ ဆံပင်ပုံစံမှာ မည်သို့မည်ပုံဖြစ်နေမည်ကို မကြည့်ပါဘဲနှင့်သိလိုက်နိုင်ပေသည်။
သူမ လီမင်ပေအားမျက်လုံးလှိမ့်ပြလိုက်ကာ ချည်နှောင်ထားသည့်ဆံပင်အား ဖြည်ချလိုက်သည်။
သူမ၏ ဆံနွယ်နက်များက ပုခုံးပေါ်သို့ဝဲဖြာကျလာခဲ့ကာ ပုံမှန်လှပသည့် မျက်နှာလေးက ပို၍ပင်လှပသွားခဲ့လေသည်။
သူမက ဆံပင်အား လက်ဖြင့်အကြိမ်အနည်းငယ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဆံပင်များကို ခေါင်းစီးကွင်းဖြင့် ပြန်လည်ချည်နှောင်လိုက်သည်။
ထိုအရာအားကြည့်ရင်း လီမင်ပေက ပြောလာသည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်လို့ လူမြင်ကွင်းမှာဆံပင်ဖြီးနေတာလဲ ၊ ဟိုကောင်လေးကိုကြည့်လိုက်၊ အခုပဲ တိုင်နဲ့တိုက်မိသွားပြီ”
သုံးယောက်သား ရယ်မောလိုက်မိကြပြီး ကန်တင်းသို့ အတူသွားခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ရှင်းဝမ့်က ပြတင်းပေါက်နားမှ လူလေးယောက်စာ စားပွဲကိုတွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သူမနှင့်ကျန်းကျန်းတို့၏လွယ်အိတ်များကို ဘေးတွင်ချလိုက်သည်။
ကျန်းကျန်းနှင့် လီမင်ပေတို့က အစားအသောက်လက်မှတ်များကို ယူကာ သုံးယောက်စာ ပြန်ယူလာခဲ့ကြသည်။
ကျန်းကျန်းအနေနဲ့ ရှီကျွင့်ကျဲနှင့် နေ့လည်စာ အတူ စားခဲ့ပြီးဖြစ်လေသည်။ ရှီကျွင့်ကျဲက ဟင်း ခုနှစ်မျိုး၊ ရှစ်မျိုး ယူဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် ကျနိးကျန်းတစ်ယောက် ယခုချိန်အထိဗိုက်မဆာသေးပေ။
ထို့ကြောင့် သူမအတွက် ယာဂုဖြူတစ်ပွဲနှင့် သပ်သပ်လွတ်ဟင်းတစ်ပွဲကိုသာ ယူလိုက်သည်။
လီမင်ပေတစ်ယောက် ကျန်းကျန်း၏ ပန်းကန်ထဲမှ အစိမ်းရောင်အရွက်များကို အံ့ဩတကြီးကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ပါဘူး ၊ ငါသိတာက မင်းက အမြဲတမာ အစားသောင်းကျန်းပြီး စကားတွေတတွတ်တွတ်ပြောနေတဲ့သူပါ၊ ဒီနေ့ကျတော့ တစ်ခြားတစ်ယောက်လိုပဲ”
ကျန်းကျန်း သူမ၏ ရှေ့မှယာဂုဖြူအားစိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ညီမ နေ့လည်က အများကြီးစားထားပြီးပြီ ၊ လောလောဆယ်ဗိုက်မဆာသေးဘူး”
“မင်း အရင်ကဆို နေ့လည်စာအများကြီးစားလည်း စားနိုင်ပါသေးတယ်”
လီမင်ပေ ပိုလို့ပင် အံ့ဩသွားရသည်။
လီမင်ပေက ဝမ်ရှင်းဝမ့်နှင့်ကျန်းကျန်းတို့အား သူ ယူလာသည့် ကြက်ပေါင်တို့ကို တစ်ယောက်တစ်တုံးစီ ထည့်ပေးလိုက်ကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။
“ငါမှတ်မိတာကတော့ ငါ့ညီမက ယုန်နှစ်ကောင်ကိုတောင် အသာလေးစားနိုင်ပါတယ် ၊ ဘာလဲ? နေ့လည်ကဝက်တစ်ကောင်လုံး စားခဲ့လို့လား?”
ကျန်းကျန်း ကြက်ပေါင်အား ယူကာ လီမင်ပေ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စားစရာရှိတာစားပါ!”
ဝမ်ရှင်းဝမ့်သည်လည်း မင်ပေအား စိတ်ဆိုးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျန်ကျန်းက အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေမပြောနဲ့”
လီမင်ပေက သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ကြက်ပေါင်ကို ကိုက်ထားရင်း ထပ်ခါထပ်ခါခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။
ဝမ်ရှင်းဝမ့်တစ်ယောက် ထိုပုံစံကြောင့် ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။
“ ကြည့်ရတာ ကျွန်မတို့မိသားစုက ဟုန်ကျုံးနဲ့တောင်တူနေပြီ”
ဟုန်ကျုံး၏ အကြောင်းကို စကားစပြောလာလျှင် လီမင်ပေကးမှာ သူ့ပါးစပ်ထဲမှ ကြက်ပေါင်ကို အလျှင်အမြင်ပင် ပြန်ချလိုက်ကာ ပြောလာလေသည်။
“ဟုန်ကျုံးက တတိယဦးလေးရဲ့အိမ်မှာ လိုက်လျောညီထွေရှိအောင် နေနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး၊ ပြီးတော့ တတိယဦးလေးတို့မိသားစုက သတ်မှတ်ထားတဲ့လစာကြောင့် ငါတို့မိသားစုလို အသားမစားနိုင်လောက်ဘူး၊ ဟုန်ကျုံးအခုလောက်ဆို ကိုယ်အလေးချိန်ကျသွားပြီလားမသိဘူး”
“ဟုန်ကျိုးအကြောင်းကိုသတင်းမေးဖို့အတွက် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ရှင် စာမပို့ခဲ့ဘူးလား? ရှင့်ရဲ့ မွေးရပ်ကနေ စာမပို့သေးဘူးလား?”
ဝမ်ရှင်းဝမ့် ဘန်းမုန့်ကိုတစ်ကိုက်ကိုက်ကာ ခေါင်းမော့ပြီး မင်ပေကိုမေးလိုက်သည်။
“ဘာ စာမှမရဘူး”
မင်ပေ အနည်းငယ်စိတ်ပူစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“တနင်္ဂနွေနေ့ကို ရောက်ရင် စာတိုက်ရုံးကိုသွားဖို့အတွက် သေချာပေါက် လုပ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒါကိုပဲအမြဲတွေးနေမိနေမှာ ငါတို့ဟုန်ကျိုးကငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး”
ကျန်းကျန်းတွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ လီမင်ကျိုးဆီသို့အဆာပြေစားစရာများပို့ခဲ့သည်မှာလွန်ခဲ့သည့ နှစ်ရက်ကပင် ဖြစ်ချေသည်။
ထို့ကြောင့် ယနေ့ညတွင်တော့ တစ်ချက်ခန့် သွားကြည့်ရပေမည်။
စားသောက်ပြီးနောက် မင်ပေက ဝမ်ရှင်းဝမ့်အား အဆောင်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး ရေနွေးလည်း သွားယူပေးခဲ့ သည်။
ကျန်းကျန်းကတော့ သူတို့နှစ်ဦးနှင့် ကန်တင်းတွင် လမ်းခွဲခဲ့ကာ စာလေ့လာရန်အတွက် စာကြည့်တိုက်သို့ ပြန်သွားလိုက်လေသည်။