အခန်း (၂၁၀)
Vol. 21 Ch. 210
ကျန်းကျန်းက ရှီကျွင့်ကျဲ၏ စူးရှထက်မြက်သည့် မျက်လုံးများကိုကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ထားရင်းပြုံးလိုက်မိသည်။
ရှီကျွင့်ကျဲကတော့ ကျန်းကျန်းကိုကျော်ကာ လျို့ချန်လင်းကို နှာခေါင်းရှုံ့၍ကြည့်လိုက်လေသည်။
“သူမ မင်းရဲ့နာမည်ကို သိမသိ အရင်ဆုံးမေးကြည့်လိုက်ပါဦးလား?”
“ငါတို့တွေက စာသင်နှစ်တစ်နှစ်လုံး အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာလေ “
လျို့ချန်လင်းက ကျန်းကျန်းဆီသို့ ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ကြည့်၍ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့တွေနှစ်ခါတောင် အတူထိုင်ဖူးတယ်လေ မှတ်မိတယ်မလား?”
ကျန်းကျန်း သေသေချာချာကြိုးစားတွေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမတွင် ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး ရှိသည်ကို မမှတ်မိခဲ့သည့်အတွက် သူမ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုသာခါရမ်းလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး”
လျိုချန်လင်း၏ ထိတ်လန့်နေသည့်အမူအရာကိုကြည့်ပြီး ကျန်းကျန်းတစ်ယောက် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရကာ သေချာအောင် ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ရှင့်နာမည်က ဘာလဲ?”
“ဘုရားရေ! ငါ ဘာမှ ထပ်ပြီး မပြောချင်တော့ဘူး ငါ့နှလုံးသားက ၈ပိုင်းလောက် ကွဲကြေသွားရပြီ”
လျို့ချန်လင်းတစ်ယောက် အလွန်ဝမ်းနည်းနေသည့်ပုံရှိနေခဲ့ပြီးသူ၏ ပုံစံမှာ သူ အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကိုဖော်ပြရန်အတွက် ခုံကိုပင် ခေါင်းနဲ့တိုက်ချင်နေပုံပေါ်သည်။
ရှီကျွင့်ကျဲ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းကျန်း၏နားအနီးသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလာချေသည်။
“ခုံချင်စလဲထိုင်ရအောင်၊ ဒါမှ သူက မင်းစာကြည့်နေတာကိုမနှောင့်နှေးစေမှာ”
ကျန်းကျန်းလည်း ရှီကျွင့်ကျဲကို ပြုံးပြလိုက်ကာ သူ ပြောသည့်ပုံစံအတိုင်း နားရွက်အနီးသို့တိုး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဂရုစိုက်ဦးနော်”
ထို့နောက် သူမ ထရပ်လိုက်ကာ ရှီကျွင့်ကျဲနှင့်နေရာချင်း လဲလိုက်လေသည်
ထိုသို့သောစကားများသည်ကား ချစ်သူများကြားတွင်သာ သုံးလေ့သုံးထရှိသောကြောင့် ကျန်းကျန်း၏ပါးစပ်မှထွက်လာသည့်အခါတွင် ရှီကျွင့်ကျဲ၏နားရွက်များမှာ ချက်ချင်းနီရဲသွားခဲ့ရသည်။
သူက ကျန်းကျန်းနှင့် ထိုင်ခုံနေရာလဲလိုက်ကာ လျို့ချန်လင်း၏ မြင်ကွင်းအား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ကွယ်ထားလိုက်သည်။
လျို့ချန်လင်းတစ်ယောက် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီးနောက် အထင်ကြီးမှုတချို့ ပြန်လည်ရရှိစေရန်အတွက်သူ့ကိုယ်သူ ပို၍ကြိုးစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ တစ်ဖက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ရှီကျွင့်ကျဲ၏လှောင်ပြောင်နေသည့် မျက်နှာနှင့် ခုနလေးတင်ကျန်းကျန်းထံမှသင်ယူခဲ့ရသည့် “နှုတ်ဆက်ခြင်း” ကိုသာ သူ ကြားလိုက်ရလေသည်။
“မင်းဘာကို လာကြည့်တာလဲ?”
“မင်းကိုကြည့်ရမှာလား?”
လျို့ချန်လင်း မကျေမနပ်ဖြင့်လည်ပင်းကိုဆန့်တန်းလိုက်သည်။
“မင်းက ငါနဲ့နောက်တစ်ပွဲ ပြိုင်ချင်နေတာလား?”
ရှီကျွင့်ကျဲ လျို့ချန်လင်းအား တည်ငြိမ်စွာကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းရွေးလိုက်လေ၊ ဘက်စကတ်ဘောလား အပြေးပြိုင်မှာလား လက်ဝှေ့လား အကုန်ရတယ်”
ထိုခန့်ညားလှသည့် အရပ်၁.၈၅စင်တီမီတာရှည်သော အမျိုးသားအား ဘက်စကတ်ဘော ပြိုင်ကစားရာတွင်ပင် အနိုင်မယူနိုင်သည်ကိုတွေးကာ လျို့ချန်လင်း အလိုအလျောက်ငြင်းဆန်လိုခဲ့ရသည်။ လက်ဝှေ့တွင်ဆိုပါကလည်း သူက ရှီကျွင့်ကျဲ၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပါချေ။
ကျန်းကျန်းက ထိုဒရာမာကိုစောင့်ကြည့်နေရင်းပြီး ရှီကျွင့်ကျဲ၏ခါးကိုတို့လိုက်သည်။ ရှီကျွင့်ကျဲတစ်ယောကင ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားကာ ကျန်းကျန်းဘက်သို့ လှည့်ပြီး လေသံတိုးတိုးလေးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
ကျန်းကျန်းမှာ ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ခါးအားတို့ထိသည့်အပေါ် မည်သည့်စိတ်ကူးမှ မရှိခဲ့ပေ။ သူမက ပါးစပ်ကို ရယ်မောလိုစွာအုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။
“ရှင့်ရဲ့အတန်းဖော်က ရယ်ရတယ်နော်”
ရှီကျွင့်ကျဲ သူ၏ခေါင်းကိုပြန်လှည့်ကာ တီးတ်ိုးလေးပြောလိုက်သည်။
“မနေ့က ကိုယ် သူနဲ့ဘက်စကတ်ဘောပြိုင်ကစားတာ ကိုယ့်ကိုရှုံးသွားတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် သူ ကိုယ့်ကိုတစ်လလုံးလုံး ရေနွေးယူပေးရမှာ”
ကျန်းကျန်း၏မျက်လုံးများက အံ့ဩမှုကြောင့်ပြူးကျယ်သွားပြီး လက်နှစ်ချောင်းထောင်၍ မေးလိုက်သည်။
“ရှင့်အတွက် တစ်ရက်ကို နှစ်ခါယူပေးရမှာလား?”
ရှီကျွင့်ကျဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
ကျန်းကျန်းက ချက်ချင်းပြုံးမိသွားခဲ့ရကာ မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်ပြီး ရှီကျွင့်ကျဲအား လက်မထောင်ပြလိုက်လေသည်။
“ရှင်က တကယ်ကိုလူဆိုးပဲ”
တခြားကျောင်းသားများမှာ နားကိုအုပ်ကာပြင်သစ်စာကို ကျယ်ကျယ်ဖတ်နေကြလေ၏။ ထို့ကြောင့် ကျန်းကျန်းတို့ စကားပြောနေသော်လည်း သူတို့အသံမှာ သိပ်ပြီး မကျယ်လှ၍ မည်သူကမှ သတိမထားမိကြပေ။
ပြင်သစ်အတန်းတွင်လည့် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲရလဒ်အတွက် မှတ်တမ်းစာအုပ်များထုတ်ပေးထားပြီးဖြစ်၍ ပါမောက္ခက အတန်းစလာသည်နှင့် အကြောင်းအရာသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ကာ ဂရမ်မာနှင့်ဝေါဟာရများအကြောင်းများကို စတင်ပြောခဲ့သည်။
သင်ခန်းစာစသည်နှင့် ကျောင်းသားများကလည်း ပါမောက္ခ၏နောက်မှလိုက်ကာ ထပ်ခါထပ်ခါရွက်ဖတ်ကြသည်။ တရုတ်ပြည် မြောက်ပိုင်းသား လျို့ချန်လင်းသည်ပင် သူ၏အသံဝဲဝဲဖြင့် အကောင်းဆုံးကြိုးစားနေခဲ့ညပြီး သူ၏စကားလုံးအသံထွက်များကလည်း ပိုပြီးကောင်းမွန် လာသည်။
အတန်းဆင်း ခေါင်းလောင်းသံမြည်သည်နှင့် ပါမောက္ခက သင်ခန်းစာအားရပ်တန့်လိုက်ကာ အတန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ပြင်သစ်မေဂျာမှ ကျောင်းသားများကလည်း အချိန်မဆွဲဘဲ ရုတ်ရုတ်သဲသဲထရပ်ကြကာ ကန်တင်းသို့သွားရန်ပြင်ဆင်ခဲ့ကြလေ၏။
ရှီကျွင့်ကျဲက စာအုပ်များသိမ်းနေရင်း ကျန်းကျန်းအား ကန်တင်းတွင် နေလည်စာစားရန် ဖိတ်ခေါ်သင့်မခေါ်သင့်တွေးတောကာ ကျန်းကျန်းကိုစိုက်ကြည့်နေမိခဲ့သည်။
ကျောင်းတွင် ယောက်ျားလေးနှင့်မိန်းကလေးတို့ အတူထိုင်ကာ စားကြသည်မှာ စုံတွဲများသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ကျောင်းမဖွင့်ခင် အတန်းဖော်များမရှိသည့်အချိန်တွင် သူတို့အတူထိုင်စားသည်မှာ ကိစ္စမရှိပေ။
သို့သော် အခုတွင် မေဂျာတိုင်းမှကျောင်းသားကျောင်းသူများက ရှိနေခဲ့ လေသည်။ ရှီကျွင့်ကျဲတစ်ယောက် ကျန်းကျန်းမျက်နှာသာ မပေးမည်ကို ကြောက်နေခဲ့သည်။
ကျန်းကျန်းက သူမ၏ စာအုပ်များကို ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲထည့်ပြီးနောက် သူမအားရှုပ်ထွေးစွာကြည့်နေသည့် ရှီကျွင့်ကျဲကိုကြည့်ပြီး ထိုသူစိုးရိမ်နေသည့်အချက်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။
နေ့ခင်းဘက်အတန်းကလည်း ယခုစာသင်ဆောင်တွင်ရှိနေတုန်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းကျန်းက အနီးအနားမှ ကန်တင်းတွင်စားသောက်ရန်တွေးလိုက်ပြီး ရှီကျွင့်ကျဲအားကြည့်ကာ ရက်ရက်ရောရောပြောလိုက်သည်။
“နေ့လည်စာ သွားစားကြမယ်လေ!”
ရှီကျွင့်ကျဲ၏ မူလကရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည့်အတွေးယာဉ်ကြောများက ထိုတစ်ခဏတွင် ရှင်းလင်းကြည်လင်ကာ တောက်ပသွားခဲ့ရကာ ‘ကောင်းကင်ကြီးမှာ အပြာရောင်တောက်ပနေသည်၊ ဌက်ကလေးများမှာလည်း တေးဆိုနေကြကာ ပန်းများမှာလည်း မွှေးရနံ့သင်းကြိုင်နေပြီး အရာအားလုံးမှာ အလွန်အမင်းပင်လှပလို့နေသည်’ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှီကျွင့်ကျဲ၏အိပ်ဆောင်မှ ယောက်ျားလေးများကလည်း ကန်တင်းသို့ အတူသွားကြရန် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်မေးနေကြသည်။
သူတို့က ရှီကျွင့်ကျဲအား ခေါ်လိုက်ချိန်တွင် ထိုသူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကြောင့် သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးကန်းလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
လျို့ချန်လင်းက သူ့ဘေးရှိအတန်းဖော်အား တံတောင်ဖြင့်ထိုးကာ မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။
“ ငါ သူနဲ့လအနည်းငယ်လောက် အတူနေဖူးတယ်၊ သူဒီလောက်ပျော်နေတာ ငါ မမြင်ဖူးဘူး”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ!”
ထိုအတန်းဖော်မှာ မကျေမနပ်ပြောလာသည်။
“မင်းက ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ငါးမျိုးနဲ့အရေထူတဲ့မျက်နှာသုံးခုရှိတဲ့ ဝက်ဝံကြီးလေ ၊ ငါသာဆိုလည်း မင်းနှင့် တစ်ယောက်တည်းရှိနေပြီး မင်းကို မြင်နေရရင် ပျော်မှာမဟုတ်ဘူး”
“ဘုရားရေ! မင်းက ဘာလို့ ဘယ်လိုမျိုး အသိအမှတ်ပြုရမလဲဆိုတာကို မသိရတာလဲ? ဒါကယောက်ျားတစ်ယောက် တွေးနေရမဲ့အရာလား?”
လျိုချန်လင်း သူ့လက်ကိုဝေ့ယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မင်းတို့တွေ အမြင်မရှိကြဘူးဘဲ ၊ ငါတို့ဘက်က ကောင်မလေးတွေက မင်းတို့ရဲ့ဒီလိုမျိုးမကြိုက်ဘူး”
အတန်းဖော်က သူ၏ပုခုံးအား ဂရုဏာသက်စွာပုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းကျန်းရှိရာညွှန်ပြကာ အသံကိုနှိမ့်ပြောလိုက်သည်။
“အိပ်မက်မက်မနေနဲ့ မင်းတို့ဘက်ကကောင်မလေးက ရှိီကျွင့်ကျဲရဲ့ကောင်မလေးလိုမျိုးမို့လို့လား၊ ရယ်စရာတွေ လာပြောမနေနဲ့!”
ရှီကျွင့်ကျဲက သူတို့ အတင်းပြောနေကြသည်ကိုကြားသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပါချေ။
ပထမဆုံးအကြိမ်အနေဖြင့် သူကစာအုပ်များအား ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲသို့ စီရီသပ်ရပ်စွာမထည့်နေတော့ဘဲ ဖြစ်သလိုထိုးထည့်လိုက်ကာ လျိုချန်လင်းဆီသို့ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများကတော့ ကျန်းကျန်းထံမှမခွာပေ။
“ဟမ်? မင်းဘာသာမင်းသယ်ပါလား?”
လျို့ချန်လင်းသည် ရှီကျွင့်ကျဲ၏လွယ်အိတ်ကို ကိုင်ထားရင်း အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။
“အိတ်ကဒီလောက်လဲမလေးပါဘူး”
ရှီကျွင့်ကျဲ သူ့ကိုမကြည့်ဘဲပြောလိုက်သည်။
“မင်း နှစ်ရက်လောက် ရေမယူပေးနဲ့၊ နောက်ပြီး မင်းစကားပြော လေ့ကျင့်တာကို ညဘက်မှာ ငါ ကူညီပေးမယ်”
“မင်းက ဟာသတွေပြောနေတာပဲ၊ ဒါလေး ပြန်သယ်သွားဖို့က အရေးကြီးကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းစကားတည်ရမယ်နော်၊ သူတို့တွေက ငါနဲ့စကားပြော မလေ့ကျင့်ချင်ကြဘူး”
လျိုချန်လင်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရှီကျွင့်ကျဲ၏ လွယ်အိတ်အားသူ့ပုခုံးပေါ်ငို့တင်လိုက်သည်။
“အပေးအယူဖြစ်ပြီနော်”
သူ့ဘေးမှ အတန်းဖော်တစ်ယောက်က မကျေမနပ်ပြောလာသည်။
“ကျွင့်ကျဲကလွဲလို့ ဘယ်သူကများမင်းနဲ့လေ့ကျင့်ချင်မှာလဲ? နဂိုကတည်းက အသံထွက်ဖို့ မလွယ်တာကို မင်းရဲ့အရှေ့မြောက်ဒေသိယအသံနဲ့ပြောရင် သိခားတာတွေတောင် မေ့ကုန်တာကွ!”
ရှိီကျွင့်ကျဲကတော့ မည်သည့်စကားမှထပ်မပြောတော့ပေ။ ကျန်းကျန်း အတန်းထဲမှထွက်တော့မည်ကို မြင်သည့်အတွက် သူမ၏ နောက်အမြန်လိုက်ကာ ကျန်းကျန်း၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏ပုခုံးပေါ်သို့ လွယ်လိုက်ရင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလာသည်။
“ကိုယ် ကူသယ်ပေးမယ်!”
ကျန်းကျန်း ရှီကျွင့်ကျဲအား အံ့အားတကြီးကြည့်လိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် နောက်ပိုင်းမျိုးဆက် ယောက်ျားလေးများမှ မိန်းကလေးနောက်သို့လိုက်သည့် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို ကြုံတွေ့ရဖို့မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ယခုအချိန်တွင် ရှီကျွင့်ကျဲမှာ သင်ကြားပေးသူမရှိပါဘဲ ကိုယ်တိုင်တတ်ကျွမ်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူမတို့၏ နောက်မှ ကျောင်းသား/ကျောင်းသူများက အခန်းထဲမှထွက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသောကြောင့် ကျန်းကျန်းလည်း ရှီကျွင့်ကျဲနှင့် စကားမပြောတော့ဘဲ သူမ၏လွယ်အိတ်အား သူဆီတွင်သာ ပေးထားလိုက်တော့သည်။
ထိုလှုပ်ရှားမှုကိုမြင်သည့်အချိန်တွင် သူတို့၏ နောက်ရှိအတန်းဖော်များ၏ နှလုံးသားမှာ ကွဲကြေသွားခဲ့ကြရသည်။
ရှီကျွင့်ကျဲသည်ကား ပြင်သစ်မေဂျာတွင် အထူးဖြစ်တည်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူ၏အသွင်အပြင်နှင့်ပင်ကိုယ်စရိုက်မှာ အတန်းထဲရှိ တခြားသူများထက်သာလွန်ပြီး သူ၏ပြင်သစ်အသံထွက်ကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် မိန်းကလေး အတော်များများ၏ သဘောကျခြင်းကို ခံထားရလေသည်။
မိန်းကလေးများက ရှေးရိုးဆန်ကြပြီး အများအားဖြင့် ရှီကျွင့်ကျဲအား စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရဲကြသော်လည်း တစ်နေ့နေ့တွင် ရှီကျွင့်ကျဲမှ သူတို့၏အတွင်းစိတ်အလှကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြဆဲပင်။
သို့သော် ထိုအကြံမှာကောင်းမွန်သော်လည်း လက်တွေ့တွင် အလွန်ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်။
ရှီကျွင့်ကျဲမှာ သူတို့၏အတွင်းစိတ်အလှအား ရှာမတွေ့ခင်မှာပင် ချောမောလှပသည့် လီမင်ကျန်းနှင့်ချိတ်မိသွားခဲ့ပေပြီ။