အခန်း (၆၂)

ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မီးမဖွင့်ခဲ့ဘဲ သတင်းကြည့်ပြီး အပေါ်ထပ်ရောက်တော့ ကျိသော်က လင်းချောင်ကို စားပွဲထံ တွန်းပို့လိုက်သည်။

လင်းချောင်၏ တင်ပါးက စားပွဲစွန်းနှင့် ရိုက်မိသွားပြီး လက်ဖြင့် အလိုလို ထောက်လိုက်မိသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းတွားလိုက်သည်နှင့် နောက်ဘက်မှ နွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းတို့က သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအမျိုးသားက သူမ၏ ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခါးမှနေ၍ သူမကို ပိုမိုနီးကပ်စွာဆွဲယူလိုက်လေ၏။

လင်းချောင်က စားပွဲနှင့် ခွာသွားသော်လည်း သူနှင့်တော့ ပိုမိုနီးကပ်သွားခဲ့သည်။ ပါးလွှာသော နွေရာသီအဝတ်အစားများဖြင့် ခြားထားသော သူတို့၏ အရေပြားများက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိကပ်နေပြီး လင်းချောင် ချက်ချင်းဆိုသလို ထိုအမျိုးသား၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ဒီလောက်မြန်တာလား။

သူတို့ အပေါ်ထပ်မတက်ခင် ကတည်းကပဲ တင်းမာနေခဲ့တာလား...

သူမ ဒီလိုတွေးနေချိန်မှာပဲ သူက သူမ၏ မေးစေ့ကို လှည့်လိုက်ပြီး ပါဆယ်ထုပ်ထဲမှ ပစ္စည်းအချို့ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ အသံအရ ဘယ်နှစ်ခုယူလိုက်သည်ကတော့ မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေ၏။ လင်းချောင်က ခဏတာ ရပ်နားလိုက်ကာ ထိုအမျိုးသားကို တွန်းလိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဓမ္မတာလာပြီ ထင်တယ်။"

"ဘယ်တစ်မျိုးလဲ။"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျိသော်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့အသံကလည်း နိမ့်၍တင်းမာနေခဲ့သည်။

သူက တကယ်ကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်နိုင်၏။ လင်းချောင် မရယ်မိအောင် မနည်းထိန်းထားရသည်။

ဤရယ်သံကြောင့် ထိုအမျိုးသားက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။ အနေအထားကြောင့် ပထမအချီက အနည်းငယ် မြန်ဆန်သွားပြီး လင်းချောင်က သူမနှစ်သက်သော ယူနီဖောင်းကို ကောင်းစွာ မခံစားလိုက်ရပေ။ သို့သော် ကျိသော်ကတော့ နောက်ကျနေသော မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို မြည်းစမ်းခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် မရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ရှင်းနေ၏။ ခြေဖျားထောက်၍ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်နေရခြင်းကြောင့် ညောင်းညာနေသော သူမ၏ ခြေသလုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးပြီးနောက် ထိုနေ့က မပြီးပြတ်သေးသော ကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ပြန်စခဲ့ပြီး ဒုတိယအချီကို စတင်ခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ လင်းချောင်က သူ့ရှပ်အင်္ကျီကို တွန့်ကြေသွားအောင်လုပ်၍ ပခုံးစည်းများကို ဆွဲဖြဲပစ်ကာ ယူနီဖောင်းကို ဖောက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ပစ်လိုက်၏။

နောက်နေ့မနက်တွင် ကျိသော် အဝတ်လဲရန် ထလာသောအခါ သူ့ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အိပ်ရာပေါ်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက ပိုဆိုးရွားကြောင်း ရှင်းနေ၏။ ပခုံးမှနေ၍ လှပသော ကျောဘက်အထိ ကြယ်ပွင့်ပုံစံ အမှတ်အသားများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမကတော့ အခုထိ မနိုးသေးပေ။

ကျိသော်က သူမကို မနှိုးဘဲ သူတို့၏ တွန့်ကြေနေသော စကတ်များနှင့် ရှပ်အင်္ကျီများကို ကောက်ယူကာ အဝတ်လျှော်စက်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

လင်းချောင် နိုးလာသောအခါ ပထမဆုံး လုပ်လိုက်သည်က အမှိုက်ပုံးကို ရေတွက်ခြင်းပင်။ ထိုအမျိုးသားက ယခင်က သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားကြောင်း သူမ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဒီလိုဆိုလျှင် အစ်မယန်က နောင်တွင် သူတို့အတွက် ဒီပစ္စည်းများကို သီးသန့်ဝယ်ပေးသူ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ဘူးလား။

တစ်ဖက်တွင်တော့ ကျိဇယ်က စိတ်လှုပ်ရှားမှု အမျိုးမျိုးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ ဆပ်ပြာရည်လုပ်ရန်အတွက် အထူးငှားရမ်းထားသော ခြံဝင်းလေးသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်ဆိုသလို တက်ကြွလာခဲ့သည်။ ပစ္စည်းအချို့ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူက အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မထိမိအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူက အာဏာပိုင်များထံ ခိုးမှုအကြောင်း တိုင်ကြားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ခိုးယူခံရသော ပမာဏ မည်မျှဖြစ်စေ၊ အသုံးပြုနိုင်သည်ဖြစ်စေ မသုံးနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ အခြားတစ်ဖက်က လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် သူက ဒီအတိုင်း လွှတ်ထား၍တော့ မဖြစ်ပေ။

ထို့အပြင် သူကသာ ခိုးသူကို ဖမ်းမိရန် အရူးအမူး မလုပ်ဆောင်ပါက အခြားတစ်ဖက်က သူတို့သည် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းကို ခိုးယူခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်မည်မဟုတ်ဘဲ ပိုမို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည်လဲမဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်က သူ ငှားရမ်းထားသူကို အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့က သူ့ကို တစ်ရက်နှစ်ရက်ထက် ပို၍ စောင့်ကြည့်နေသည်မှာ ရှင်းနေ၏။ သူက ခိုးမှုအကြောင်း တိုင်ကြားလိုက်သည်နှင့် အခြားတစ်ဖက်က ချက်ချင်း သိသွားလိမ့်မည်။

"အဖေ၊ ကျွန်တော် ခုနလေးတင် ရဲတွေ ဖြတ်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ်။"

ယန်ဒူရှိ အခြားခြံဝင်းတစ်ခုတွင် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နေပြီး ထိုခြံဝင်းထဲတွင် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးက ဆပ်ပြာလုပ်နေသော ချင်ချွမ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ချင်ချွမ်က ယန်ဒူဆပ်ပြာစက်ရုံ၏ အလုပ်ရုံမှူးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အာဏာရှိသော ရာထူးတစ်ခုလို ထင်ရသော်လည်း သူက နိုင်ငံတော်အတွက် အလုပ်လုပ်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး မည်မျှပင် ထုတ်လုပ်သည်ဖြစ်စေ လစာပုံသေ ရရှိသူဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် သူက သူ၏ အထက်တန်းကျောင်းဆင်း သားဖြစ်သူကို စက်ရုံသို့ ချက်ချင်းဝင်ခိုင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက စက်ရုံ၏ ဖော်မြူလာကို ယူကာ ကိုယ်တိုင် ဆပ်ပြာကို လျှို့ဝှက်စွာ ထုတ်လုပ်ရောင်းချခဲ့သည်။

သူတို့၏ ဆပ်ပြာက စက်ရုံထုတ်ဆပ်ပြာထက် ဈေးသက်သာသော်လည်း အတော်လေး ရောင်းချခဲ့ရသည်။ ခြောက်လအတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လစာနှင့် ညီမျှသော ငွေပမာဏအနည်းငယ်ကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ပုံမှန်ဝယ်ယူသူများက သူတို့၏ ဆပ်ပြာသည် စက်ရုံထုတ်နှင့် အတူတူဖြစ်သော်လည်း ငါးဆင့် ပိုသက်သာသည်ကို သိရှိထားသောကြောင့် ဆပ်ပြာရည် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါမှ သူတို့က ပိုမို အကျိုးအမြတ်ရှိသော ထုတ်ကုန်အသစ်တစ်ခု ရှိသေးကြောင်း သိရှိသွားကြ၏။

သူတို့သားအဖက ရက်ပေါင်းများစွာ လေ့လာခဲ့ကြပြီး အချို့ကို ဝယ်ယူစစ်ဆေးခဲ့ကြသော်လည်း မည်သို့ပြုလုပ်ထားသည်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထွက်ပြေးသွားပြီ ဖြစ်၍ အခြားတစ်ဖက်ရှိ လုပ်ငန်းများမှာ တစ်ရက်ရပ်ဆိုင်းသွားပြီး အာဏာပိုင်များထံပင် တိုင်ကြားခဲ့ရသည့်အတွက် ခိုးယူခံရသော ပစ္စည်းများမှာ အရေးကြီးကြောင်း သိသာနေ၏။

သူ့သားက လက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အခု ပိုက်ဆံပေးလိုက်ရမလား။ ဟိုလူက ပိုက်ဆံမပေးရင် ဖော်မြူလာကို မပေးဘူးဆိုပြီး အတင်းပြောနေတာ။"

"အမြင်ကျဉ်းတဲ့အရူး၊ ပိုက်ဆံအကြောင်းပဲ တွေးနေတယ်။"

ချင်ချွမ် ကျိန်ဆဲမိတော့မလို ဖြစ်သွား၏။

အကယ်၍ တစ်ဖက်သူသာ အမြင်မကျဉ်းပါက ဖော်မြူလာကို ဘယ်လိုကြောင့် ရောင်းချမည်လဲ။ ကိုယ်တိုင်လုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသူနှင့် ပူးပေါင်းခြင်းက ပိုမို အကျိုးအမြတ်ရရှိနိုင်သည်။

ချင်ချွမ်က ဆပ်ပြာဆက်လုပ်ရင်း သူ့သားကို မေးလိုက်၏။

"သူက ဘယ်လောက်လိုချင်တာတဲ့လဲ။"

"သုံးရာ။ သူပြောတာက တစ်ဖက်လူက တစ်ရက်ကို ပုံးပေါင်းများစွာ ရောင်းရတာဆိုတော့ ဒီဈေးက တန်ပါတယ်တဲ့။"

"သုံးရာပဲ ရမှာကို သူက ရောင်းတာလား။"

ချင်ချွမ် ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ပေ။

တစ်ဖက်က တစ်ရက်ကို ပုံးပေါင်းများစွာ ရောင်းရသည်ဆိုလျှင် သုံးရာဆိုသည်က သုံးရက်တောင် မကြာဘဲ ပြန်ရနိုင်၏။ ဒီလူက ဉာဏ်မရှိပေ။ တစ်ခါတည်းနှင့် လအနည်းငယ်စာ လစာရသည်ကို မြတ်သည်ဟု ထင်နေ၏။

ချင်ချွမ်က သူ့သားကို ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို ငါးဆယ်လောက် လျှော့ခိုင်းလိုက်။ သူ သဘောမတူရင်လည်း သူ့လက်ထဲမှာပဲ ပုပ်ပွသွားပါစေ။ ဒီပစ္စည်းတွေကို တခြားဘယ်သူမှ မသိဘူး။ သိရင်တောင် ကုန်ကြမ်းရှာမရဘူး။ သူ ငါတို့ဆီ မရောင်းရင် တစ်ပြားမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ့သားက ဒီသတင်းကို ပေးလိုက်သောအခါ ထိုသူက ကျိန်ဆဲခဲ့သော်လည်း ပစ္စည်းများနှင့် ဖော်မြူလာကို ပေးအပ်ခဲ့၏။

စက်ရုံတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော ချင်ချွမ်က ဆီကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွား၏။

သို့သော် အခြားတစ်ဖက်က ပေးထားသော အယ်ကာလီ ကို မြင်သောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒီပုံစံနဲ့ အရောင်က ကော့စတစ်ဆိုဒါ နဲ့ မတူဘူး။"

"မတူဘူးလား။"

သူ့သားက သူတို့ ဆပ်ပြာလုပ်ရာတွင် သုံးသော ကော့စတစ်ဆိုဒါနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာ တကယ်ပင် ကွာခြားနေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကော့စတစ်ဆိုဒါကို အရင် စမ်းသုံးကြည့်သင့်လား။" သူက သူ့အဖေကို မေးလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ဒါတွေအားလုံးက အယ်ကာလီတွေပဲဆိုတော့ တူညီနိုင်တယ်။"

ချင်ချွမ်က အခြားတစ်ဖက်၏ ပစ္စည်းကို မမှတ်မိသလို လွယ်လွယ်ကူကူလည်း ရှာမတွေ့နိုင်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပုံးတစ်ပုံး အရင်လုပ်ကြည့်ပြီး အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် ကြည့်ရအောင်။"

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဆပ်ပြာရည်အတွက် ဆပ်ပြာဖြစ်မှု အချိန်က မကြာခဲ့ပေ။ သည်းခံမှုသာရှိလျှင် ရလဒ်များကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည်။

စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ကျိဇယ်ကလည်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သူက ငှားရမ်းထားသော အလုပ်သမားများအားလုံး၏ နောက်ခံကို စစ်ဆေးပြီး ပြဿနာရှိသူ သို့မဟုတ် သမိုင်းမရှင်းလင်းသူများကို အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်ခဲ့သည်။ ဆပ်ပြာလုပ်ငန်းခွင်မှ အလုပ်သမားများအတွက် ယူနီဖောင်းများလည်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ပြီး လူတိုင်းကို အလုပ်စချိန်နှင့် အလုပ်ပြီးဆုံးချိန်တွင် အဝတ်လဲရန်ပြောခဲ့သည်။

ဒီလိုလုပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ပစ္စည်းများ ခိုးထုတ်ရန် ပိုခက်ခဲစေခဲ့သည်။ ချင်မိသားစုက သူတို့ စောစောစီးစီး လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းအတွက် စိတ်သက်သာရာရသွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုဆိုလျှင် ပိုမိုခက်ခဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထပ်လုပ်ဆောင်ရန် ပိုခက်ခဲလာသောကြောင့် ယခင်က ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းများက ပို၍ပင်တန်ဖိုးရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့က ရက်များကို ရေတွက်ရင်း ဆပ်ပြာဖြစ်မှု ပြီးဆုံးရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် နှစ်ပတ်ကြာပြီးသည့်တိုင် ပစ္စည်းများက အရင်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။ ချင်ချွမ်၏ သားက အချို့ကို ဇွန်းဖြင့် ခပ်ကြည့်ရာ ကစီမှုန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဟင်းချိုထက်ပင် ပျစ်ခဲမှု နည်းနေခဲ့၏။

"ဒါက ဆပ်ပြာရေပဲ မဟုတ်ဘူးလား။" သူက ဇွန်းကို ရေထဲ ပြန်ပစ်ချလိုက်သည်။

ချင်ချွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ပစ္စည်းတွေ မှားနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကော့စတစ်ဆိုဒါက အလုပ်မဖြစ်ဘူး ထင်တယ်။"

"ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဖေ၊ အဖေက သူ ဘာယူလာလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ သူ သေချာ မသိမ်းဆည်းထားဘူးထင်တယ်။ ပစ္စည်းတွေက ရောက်ကတည်းက နည်းနည်း ပျက်စီးနေပြီ။"

"သုတေသနဌာနကို သွားပြီး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်မယ်။"

ချင်ချွမ်က သွားများကိုကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်လျှင် ဘာပစ္စည်းဖြစ်သည်ကို သိရှိနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ကုန်ကျစရိတ်က...

သူ့သားက ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေ၏။

ချင်ချွမ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဈေးနှုန်းက မြင့်မားလွန်းခြင်း - ယွမ်တစ်ထောင့်ငါးရာ - ဆိုသည့်ပမာဏ မဟုတ်ခဲ့ပါက ပစ္စည်းများရကတည်းက စစ်ဆေးခိုင်းပြီးသားဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် တစ်ဖက်က ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တစ်ထောင်ကျော် ရရှိပြီးပြီဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်း ပုံးလိုက်ထုတ်ယူနေသော ဆပ်ပြာရည်များကို ကြည့်ပြီး သူက ငွေအဖြစ်သာ မြင်နေသည်။ ဤဆုံးရှုံးမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ကို သုံးစွဲလိုက်ခြင်းက အရေးမကြီးပေ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်ရှာနိုင်သေးသည်။

"ငါတို့ အရင်က အတော်လေး ရောင်းခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။"

ချင်ချွမ်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"အကုန်ထုတ်လိုက်၊ ပြီးရင် သူတို့နဲ့ ဈေးထပ်ညှိလိုက်မယ်။"

နောက်ဆုံး ဈေးနှုန်းကို တစ်ထောင့်သုံးရာအထိ ညှိနှိုင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ချင်မိသားစု စစ်ဆေးမှု ရလဒ်များ ရရှိသောနေ့တွင် ကျောင်းပြန်ဖွင့်ခါစဖြစ်ပြီး လင်းချောင် ကျောင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် ဂိတ်စောင့်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဆရာမလင်း၊ စာရောက်နေပါတယ်။"

လင်းချောင်ကစာများကို ယူလိုက်ရာ နှစ်စောင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်စောင်က လျိုယွိလန်ထံမှဖြစ်ပြီး တစ်စောင်က ခေါင်းဆောင်ရုံးမှ ဖြစ်သည်။

သူမက ပြုံးပြီး ဂိတ်စောင့်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ရာ ဂိတ်စောင့်က သူမကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

လင်းချောင်က သူမ ထိုသတင်းစာကို မြင်ဖူးမလား မသေချာသော်လည်း စာအိတ်ပေါ်က ခေါင်းဆောင်ရုံးတံဆိပ်ကတော့ သူမ မြင်ဖူးကြောင်း ဖော်ပြနေ၏။

စာများကို ကိုင်ထားရင်း လင်းချောင်က ကျောင်း၏ သူမအတွက် အစီအစဉ်များကို ကြည့်ရန် ဒုကျောင်းအုပ်ချီ၏ ရုံးသို့ သွားရန် လုပ်နေစဉ် နောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က "ဆရာမလင်း" ဟု ခေါ်လိုက်၏။

ကျွင်းဇီ၏အတန်းမှ လီရှောင်ချို့ဖြစ်ပြီး လင်းချောင်ကို သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားသော လက်လုပ်ဆပ်ပြာတစ်တုံးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဆရာမအတွက်ပါ"

ကောင်မလေးက ပြေးလာသည့်အတွက် မျက်နှာနီမြန်းနေပြီး လင်းချောင် လက်မခံမည်ကို စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

လင်းချောင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့ ဆရာမကို ဒါပေးဖို့ စဉ်းစားရတာလဲ။"

"ဒါက အတန်းထဲက လူတိုင်း စဉ်းစားထားတာပါ။"

လီရှောင်ချို့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ နာမည်တွေကို ထွင်းထားဖို့လည်း သဘောတူထားကြတယ်။"

ဒါဆို ကျွင်းဇီက နီးစပ်မှုကို အခွင့်အရေးယူပြီး အရင်ဆုံး ပြသဖို့ ပြေးလာခဲ့သည်လား။

လင်းချောင် ရယ်ချင်သွားတော့သည်။ ကောင်မလေး၏ မျှော်လင့်တကြီး မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ သူမက လက်လှမ်းပြီး ယူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လီရှောင်ချို့၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နီရဲလာသော်လည်း သူမ ဘာမှမပြောနိုင်ခင် နောက်ကျောင်းသားတစ်ဦး ရောက်လာပြန်သည်။

"ဆရာမလင်း၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဆရာမလင်း!"

မကြာမီမှာပဲ စာအုပ်ယူရန် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားသော ကျောင်းသားများပင် သူတို့၏ လက်လုပ်ဆပ်ပြာများကို ကိုင်ဆောင်၍ ပြေးထွက်လာကြပြီး ကစားကွင်းတွင်ရပ်နေသော လင်းချောင်ကို ဝိုင်းရံလာကြသည်။

ဆရာတစ်ဦး ကျောင်းသားများကြားတွင် ဤမျှ ရေပန်းစားခြင်းက ရှားပါးပြီး အထူးသဖြင့် လင်းချောင်ဆိုလျှင် နှစ်လသာ စာသင်ကြားပေးခဲ့ရပြီး စာသင်နှစ်ဝက်တစ်ခုပင် မပြည့်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမက ဤကျောင်းသားများအပေါ် တကယ် စေတနာထားခဲ့၏။ ပြီးခဲ့သည့်စာသင်နှစ်ဝက်၏ အကျဉ်းချုပ် အစည်းအဝေးတွင် သူမက အထူးချီးကျူးခံခဲ့ရပြီး သူမ သင်ကြားခဲ့သော အတန်းနှစ်ခု၏ အမှတ်များကလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်တော့ မကြာခဏ အမှားများ လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် ဝေဖန်ခံရပြီး သင်ကြားမှု အရည်အသွေး တိုးတက်ရန် လိုအပ်သော ဆရာမကျန်း ရှိနေခဲ့သည်။

ဆရာမကျန်းက နှစ်တိုင်း နာမည်တပ်ခံရခြင်းကို အကျင့်ဖြစ်နေသော်လည်း အထူးသဖြင့် လင်းချောင် ချီးကျူးခံခဲ့ရပြီးနောက် လင်းချောင် ရှေ့တွင်ဆိုလျှင် သူမ ရုတ်တရက် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ ယခု လင်းချောင် ဒီလောက်အထိ ရေပန်းစားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"ဒီလောက် ကြိုးစားနေတာက ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ ကောင်းကောင်း သင်ကြားပေးရင်တောင် သူတို့က တခြားသူတွေနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်မှာ။"

သူမက နာမည်တပ် မပြောသော်လည်း အတန်းလေးမှ ကျောင်းသားများကတော့ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။

ပြဿနာရှာတတ်သူအချို့၏ မျက်နှာများက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။

"ဆရာမက ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဆရာမလင်း ကြိုးစားတာက ဆရာမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"

လင်းချောင် ပထမဆုံး အစမ်းသင်ကြားရန် လာသောအခါ သူတို့က သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စနောက်ခဲ့ကြသည်။ ယခုတော့ သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကာကွယ်ပေးနေကြပြီး အရပ်ရှည်သော ယောက်ျားလေး အများအပြားဆိုလျှင် သူမရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ရန်ဖြစ်ရန်ပင် အသင့်ပြင်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ယခုခေတ် ကျောင်းသားများက ထိန်းရခက်ပြီး ဆရာများနှင့် စကားများခြင်းကလည်း အဖြစ်များသည့်ကိစ္စတစ်ခုပင်။ သို့သော် ဆရာတစ်ဦးအတွက် အခြားဆရာတစ်ဦးနှင့် စကားများကြသည်မှာတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်၏။

ဆရာမကျန်း၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

"နင်တို့ သူ့ဘက်က လိုက်နေစရာမလိုဘူး။ ဆရာကျောက်က ခုလေးတင် ကျောင်းကို ရောက်နေပြီ။ နင်တို့ကို ဘယ်သူ သင်ပေးထားတာလဲဆိုတာ မေ့မနေနဲ့။"

ဆရာကျောက် အကြောင်းထည့်ပြောလိုက်သောအခါ ကျောင်းသားများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း အချို့ကတော့ ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်ပြီး လင်းချောင်က သူတို့ကို နောက်မှ ဆွဲထားရသည်။

"ဆရာမကျန်းကို ပြီးခဲ့တဲ့ စာသင်နှစ်တုန်းကလည်း မိဘတွေက ထပ်လာတွေ့တယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ဆရာမက ကျွန်မ အလယ်တန်းဌာနကို ပြန်ပြောင်းလာပြီး ဆရာမရဲ့ အလုပ်ကို လုယူသွားမှာကို စိတ်ပူနေမဲ့အစား၊ ကိုယ့်အရည်အချင်းကိုကိုယ် တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ကြိုးစားသင့်တယ်။"

လင်းချောင်က စိတ်ဆိုးနေသည့် ကျောင်းသားများကို ကာကွယ်ရင်း ဆရာမကျန်း၏ အားနည်းချက်ကို စကားလုံးများဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက အလုပ်ကို လုယူသွားမှာ ကြောက်နေလို့လဲ။"

ထိုအချိန်တွင် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သည့် လူငယ်တစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး ပြောလ်ိုက်သည်။

"ဆရာမလင်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးကျန်းက ဆရာမကို သူ့ရုံးခန်းမှာ လာတွေ့ပါတဲ့။"

လာပြောသူက ချီဟွိုင်ဝမ်ဖြစ်သည်။

ကောင်လေးက အနည်းငယ် မောနေပြီး သူ၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးများကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စက် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"ဆရာကျောက်လည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတယ်။"