ချမ်းသာဖို့နည်းလမ်း
Vol. 13 Ch. 189
ယွီဟွေးဖေးက သူ့နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ လူယာ၏တန်ခိုးမှာ ဘောင်းဘီကြားမှ နဝမဆောင်တံဆိပ်ကို ထုတ်ယူခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူအလေးအနက် သံသယဝင်နေမိသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ထိုကောင်က အစောပိုင်းက ထုတ်ယူရန် ဤမျှကြာမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ထျန်းချန်က လမ်းလျှောက်လာပြီး ခွေးမျက်လုံးစွေစွေဖြင့် ယွီဟွေးဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ စိတ်မပျော်ဘူးလား။ ပြောပြပါဦး၊ အားလုံးအတူတူ ပျော်ကြတာပေါ့” ဟု ပြုံးလျက်ဆိုသည်။
“သွားစမ်း”
ရှောင်ထျန်းချန်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ခွေးမြီးကိုလှုပ်ယမ်းကာ ထွက်သွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယွီဟွေးဖေးက လက်ကိုဘောင်းဘီကြားထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း “ကိုခွေးကြီး ခဏလေး...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ရှောင်ထျန်းချန်က အံ့ဩစွာဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယွီဟွေးဖေး၏လက်ထဲတွင် အပွင့်နှင့်ဆူးပါသော၊ ရေစိုလတ်ဆတ်လှသည့် သခွားသီးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝေးမှပင် ရှောင်ထျန်းချန်မှာ ထိုသခွားသီးပေါ်မှ မွှေးရနံ့ကို ရလိုက်၏။
“သခွားသီးစားမလား”
ရှောင်ထျန်းချန်က ပါးစပ်ကိုဖြဲကာ ပြုံးလျက် “စားတာပေါ့” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ထို့နောက် ရှောင်ထျန်းချန်က သခွားသီးကိုယူကာ သုံးကိုက်နှစ်ကိုက်ဖြင့် စားချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကိုသပ်လျက် “အရသာမဆိုးဘူး၊ နောက်တစ်လုံးရှိသေးလား။ နောက်တစ်လုံးလောက် ထပ်ပေး၊ ဒီလောက်စိုနေတာ စားလိုက်တာနဲ့ ရေငတ်ပြေသွားတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။
“ရှိတယ်... ခဏစောင့်၊ သွားယူပေးမယ်” ထို့နောက် ယွီဟွေးဖေးက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
တစ်口气တည်း သုံးလုံးယူကာ ယွီဟွေးဖေး ထွက်လာခဲ့သည်။
“ခွေးအစ်ကို၊ သခွားသီးဖမ်း” ယွီဟွေးဖေးက သခွားသီးကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ထျန်းချန်က တိုက်ရိုက်မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်သည်းတစ်ဖက်ဖြင့် တစ်လုံး၊ ပါးစပ်ကြီးဖြင့် တစ်လုံးကိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။
ယွီဟွေးဖေးမြင်သော် မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ကာ...
မိမိကိုယ်တိုင် သခွားသီးထုတ်လုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သော်လည်း ယွီဟွေးဖေးမှာ ဤတန်ခိုးက ဘာအသုံးဝင်မည်ကို တကယ်မထင်မိပေ။
တောနက်ထဲတွင် ရှင်သန်ရမည်ဆိုလျှင်တော့ အစာအဖြစ်စားသုံးနိုင်ပေမည်။
သို့သော် ပြဿနာက ယွီဟွေးဖေးမှာ နှစ်ရက်သာ အားလပ်ရက်ရှိရာ၊ သူဘယ်လောက်ပင် အသည်းအသန်ပြေးပါစေ အဝေးကြီးမရောက်နိုင်ပေ၊ တောနက်ထဲတွင် ရှင်သန်ခြင်းအကြောင်းကို ပြောနေစရာပင်မလိုတော့။
ယွီဟွေးဖေးက အပြင်ထွက်၍ သခွားသီးရောင်းရန်လည်း စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ ကြည်လင်ဆန်ကဲ့သို့ပင်၊ တစ်ခါရောင်းလျှင်ရသည်၊ နှစ်ခါရောင်းလျှင်ဖြစ်သည်၊ အကြိမ်များလာလျှင် လူများက သံသယဝင်လာကြပေမည်။
ထိုအချိန်တွင် ယွီဟွေးဖေး၏ဖုန်းမှာ တုန်ခါသွားသည်။
ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ ခယ်လီက သူ့ထံ စာပို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။
“သူဌေးယွီ... ဘာတွေအလုပ်များနေလဲ”
“သခွားသီးလေ့လာနေတယ်”
ခယ်လီက ရယ်မောကာ “ဆောင်းရာသီကြီးမှာ သခွားသီးလေ့လာနေတယ်တဲ့လား။ ဘယ်သူ့ကိုလိမ်မလို့လဲ”
ယွီဟွေးဖေးက “ဘာကိစ္စရှိလို့လဲသခင်မလေး” ဟု ဆိုသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ နှစ်ကူးပြီးရင် အားရဲ့လားလို့ မေးမလို့ပါ။ ကျွန်မတို့က လဆန်း၇ရက်နေ့ ကျောင်းဖွင့်တယ်၊ ကျွန်မတို့ကျောင်းကို လာလည်ပါလား။ လဆန်း ၁၆ရက်နေ့က ကျွန်မတို့ကျောင်းရဲ့ နှစ်သုံးဆယ်ပြည့်ကျောင်းပွဲတော်ဆိုတော့ နာမည်ကြီးအနုပညာရှင်တွေကို ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် တော်တော်စည်မှာ”
ယွီဟွေးဖေးမှာ ခယ်လီ၊ လျိုရှင်း၊ လျိုကျွမ်းတို့မှာ ပေကျင်းအနုပညာတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။
ပေကျင်းအနုပညာတက္ကသိုလ်မှာ နာမည်ကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းမဟုတ်သလို၊ တည်ထောင်ခဲ့သည့် သမိုင်းကြောင်းမှာလည်း မရှည်ကြာလှပေ။ သို့သော် ပေကျင်းအနုပညာတက္ကသိုလ်၏ ပန်းချီဌာနမှာမူ နာမည်ကြီးပြီး၊ ထိုနေရာမှ နာမည်ကြီးပန်းချီဆရာများစွာ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ကျောင်း၏နောက်ကွယ်တွင် ဘဏ္ဍာရေးအဖွဲ့အစည်းကြီးများက ထောက်ပံ့ပေးထားရာ၊ ကျောင်းရှိကျောင်းသားများ၏ အခွင့်အရေးမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သည်။
ဆရာများ၏ အခွင့်အရေးမှာမူ အခြားနာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်များမှ ပါမောက္ခများပင် မျက်စိကျရလောက်အောင် ကောင်းမွန်လှသည်။ သို့သော် ဤကျောင်း၏ ကျောင်းလခမှာ မကြီးမြင့်သလို၊ ဝင်ခွင့်ရမှတ်မှာလည်း မမြင့်မားလှပေ။ ထို့ကြောင့် ဤကျောင်းမှာ ပန်းချီကျောင်းသားများစွာ အသည်းအသန်ဝင်ရောက်လိုသော တက္ကသိုလ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
သို့သော် ယွီဟွေးဖေးက မိမိ၏သနားစရာကောင်းသော လေးရက်တာအားလပ်ရက်ကို စဉ်းစားကြည့်ပြီး “ကျွန်တော့်မှာ လေးရက်ပဲ အားလပ်ရက်ရှိတယ်၊ သွားလို့ရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့၊ အသွားအပြန် နှစ်ရက်တွက်ရင်၊ ကျန်တဲ့နှစ်ရက်က ကျောင်းပွဲတော်တက်ဖို့ အတော်ပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီဘက်က သရေစာတွေလည်း လာစားလို့ရတယ်။ ပေကျင်းကြီးရဲ့ သရေစာတွေက အများကြီးပဲ”
ယွီဟွေးဖေး စဉ်းစားကြည့်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ “အတိအကျအချိန်သတ်မှတ်ပြီးပြီလား”
“သတ်မှတ်ပြီးပြီ၊ လပြည့်ကျော်တစ်ရက်၊ လဆန်း၁၆ရက်နေ့၊ လသာတဲ့ညမှာ တစ်ကျောင်းလုံး သီချင်းတွေနဲ့ ဆူညံနေမှာ။ ဘယ်လိုလဲ။ ရိုမန်းတစ်မဖြစ်ဘူးလား”
ယွီဟွေးဖေးမှာ တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း၊ မိမိ၏အိတ်ကပ်ကို စဉ်းစားကြည့်ရာ ပိုက်ဆံကမရှိပေ။ ထိုအချိန်တွင် ခယ်လီက “ဒါဆို ဒီအတိုင်းပဲ သဘောတူလိုက်ပြီ။ ကျေးဇူးရှင်ကြီးလာမှာဆိုတော့ အသွားအပြန်လေယာဉ်လက်မှတ် ကျွန်မတာဝန်ယူတယ်၊ စားစရိတ်၊ နေစရိတ်အပါအဝင်ပဲ။ ဒါကိုတော့ ငြင်းခွင့်မရှိဘူးနော်...”
ယွီဟွေးဖေးက ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်မောကာ “ငြင်း။ ကျွန်တော်ငြင်းနိုင်လို့လား” ဟု ဆိုသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုက်ဆံစိုက်ပေးတော့ ယွီဟွေးဖေးမှာ သဘာဝအတိုင်း မငြင်းတော့ပေ။
အမှန်တကယ်တွင် ယွီဟွေးဖေး ထိုနေရာသို့သွားခြင်းမှာ အခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုရှိသေးသည်။ လျိုရှင်း၏ကျောင်းသို့သွားကြည့်ပြီး သူမနှင့်တွေ့နိုင်မလားဟု ကြည့်ချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုမိန်းကလေး ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို စုံစမ်းရပေမည်။
ဘာကြောင့် မကြာသေးမီက စာတိုများမပြန်၊ ဝီချက်မပြန်၊ ဖုန်းမကိုင်ရသနည်း။ တစ်သက်လုံး အဆက်အသွယ်ဖြတ်တော့မည့်သဘောလား။ တန်ခိုးက အသုံးမဝင်သော်လည်း ယွီဟွေးဖေး၏စိတ်အခြေအနေမှာ ယခုအခါတွင် ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာ၏။ “သခွားသီးရှိသေးလား”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် “ရှိတယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လေထုမှာ ခဲသွားသည်။ ယွီဟွေးဖေးလည်း ကြောင်ငေးသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ထျန်းချန်၏မျက်နှာမှာ မီးသွေးကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ယွီဟွေးဖေး ငါမင်းကိုသတ်မယ်”
လူတစ်ယောက်၏ပုံရိပ်က တံခါးဖွင့်ကာ အပြေးအလွှားထွက်ခွာသွားပြီး နောက်တောင်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပြေးသွားတော့သည်။ နောက်မှ ခွေးနက်ကြီးတစ်ကောင်က တုတ်တစ်ချောင်းနှင့် သခွားသီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဟိန်းဟောက်အော်ဟစ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲနေတော့၏။
ညစာစားချိန်တွင် လူတစ်စုထိုင်နေကြပြီး ရှောင်ထျန်းချန်ကို ထူးဆန်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ နွားခေါင်းက ရှောင်ထျန်းချန်ကို ခြေထောက်ဖြင့်တစ်ချက်ကန်ကာ “မင်းက ယွီလေးရဲ့ သခွားသီးကို စားလိုက်တယ်ကြားတယ်” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”
မြင်းမျက်နှာက “ဘာ ရှက် စ ရာ ရှိ လို့ လဲ ကွာ” ဤကောင်က ပို၍ယုတ်မာသည်။ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းပေါ်တွင် အသံရှည်နှင့် တုန်ခါသံကိုပါ ထည့်လိုက်သေးသည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထား”
ယွီဟွေးဖေးက ချောင်းဟန့်ကာ “အစ်ကိုတို့ တော်ကြပါတော့၊ မစကြပါနဲ့တော့။ စားချင်တယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်တစ်လုံးပေးမယ်လေ...”
အားလုံးမှာ အလျင်အမြန်ခေါင်းခါကြပြီး ရွံရှာသောအမူအရာဖြင့် “တော်ပါပြီ တော်ပါပြီ၊ ပြီးတော့ နောက်ဆို သခွားသီးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဘယ်ဟင်းမှမချက်ဖို့ တားမြစ်တယ်” ဟု ဆိုကြသည်။
အားလုံးမှာ ယွီဟွေးဖေးက ပိုက်ဆံချွေတာရန် သူတို့ကို သခွားသီးကျွေးမည်ကို ကြောက်နေကြသည်။ ယွီဟွေးဖေး ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသောအရိပ်အယောင်များသာ ထင်ဟပ်နေသည်။
သို့သော် နွားကျောင်းသားမှာမူ စပ်စုစွာဖြင့် ကပ်လာပြီး “မင်းတကယ်ပဲ ဘောင်းဘီကြားကနေ သခွားသီးထုတ်နိုင်တာလား” ဟု မေးလိုက်ရာ သူက တိုက်ရိုက်တစ်လုံးဆွဲထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
နွားကျောင်းသားက ထိုသခွားသီးကိုကြည့်ကာ “အိုး... ဒီအပေါ်မှာ အပွင့်နဲ့ဆူးတောင်ပါသေးတယ်၊ မင်းထုတ်တုန်းက မစူးဘူးလား” မေးလေရာ ယွီဟွေးဖေးက သူ့ကို မျက်လုံးစွေကြည့်ကာ “ပြောနေစရာလိုသေးလို့လား” ဟု ဆိုသည်။
တိကျန့်က ဟဲဟဲရယ်မောကာ “မင်းသာ တစ်နေ့ကို အလုံးဆယ်ဂဏန်းလောက်ထုတ်ရင်တော့ အရေပြားတွေပွန်းပဲ့ကုန်မှာပဲ”
ယွီဟွေးဖေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ တိကျန့်ပြောသည့်စကားမှာ တည့်တိုးဆန်သော်လည်း ဒါကအမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဤသို့ပြောနေစဉ်မှာပင် နွားခေါင်းက ရုတ်တရက် “မင်းရဲ့သခွားသီးက ဘယ်လိုပေါ်လာတာလဲ။ ငါဆိုလိုတာက သူက ဇာစ်မြစ်တစ်ခုခုတော့ ရှိရမှာပေါ့။ အမ်... သောက်ကျိုးနည်း၊ ပါချလိုက်တာတော့မဟုတ်ဘူးမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
နွားခေါင်းက အံ့ဩတကြီးအော်ဟစ်ရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှောင်ထျန်းချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “ဒါကမင်းအကြိုက်ဖြစ်သင့်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ထျန်းချန်ကြားသော် ဒေါသပေါက်ကွဲလုမတတ်ဖြစ်သွားပြီး “ဖြတ်ပြီ ဖြတ်ပြီ” ဟု ဟိန်းဟောက်အော်ဟစ်ချိန် နွားကျောင်းသား၏လက်မှာ တစ်ချက်တုန်သွားပြီး သခွားသီးကို ချက်ချင်း လွှင့်ပစ်လိုက်၏။
ယွီဟွေးဖေး၏နဖူးပေါ်တွင် ဒေါသသွေးကြောများ ထောင်ထလာပြီး “သွားစမ်း... မင်းမှပါချတာ... ဒီပစ္စည်းက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိဘဲ ထွက်လာတာလေ... ကျွန်တော်ကဘာတတ်နိုင်မှာလဲ”
ချွေ့ကျွယ်က ယွီဟွေးဖေးဒေါသထွက်နေသည်ကိုမြင်သော် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ “တော်ပြီ... အားလုံးသူ့ကို မစကြနဲ့တော့” ဟု ဆိုသည်။
“ယွီလေး၊ မင်းလည်းစိတ်မဆိုးနဲ့တော့။ ဒီတန်ခိုးက အရမ်း... ဖြစ်နေပေမဲ့၊ ဘယ်လိုပဲပြောပြော မရှိတာထက်တော့ သာပါတယ်။ သူ့ဇာစ်မြစ်ကိုတော့ မင်းအရမ်းဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ တန်ခိုးဆိုတာ အမှန်တကယ်တော့ လောကနိယာမရဲ့ ဖွဲ့စည်းမှုနဲ့ အသုံးချမှုပဲ။ မင်းအဲ့ဒီထဲက သဘောတရားကို နားလည်ရင် သဘာဝအတိုင်းနားလည်သွားမှာပဲ။ နားမလည်ရင်တော့ အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းနေမှာပဲ... ဒါက ဖုန်းကိုအားသွင်းလိုက်ရင် ဂိမ်းဆော့လို့ရတာနဲ့တူတူပဲ၊ ဒါကရှေးလူကြီးတွေအတွက်ဆိုရင် အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့အရာပေါ့”
ချွေ့ကျွယ်၏စကားမှာ နားဝင်ချိုပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယွီဟွေးဖေး၏ သံသယအချို့ကိုလည်း ဖြေရှင်းပေးလိုက်ရာ သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။
ချွေ့ကျွယ်က ဆက်ပြောသည်။ “ပြီးတော့ မင်းရဲ့ဒီတန်ခိုးက အသုံးမဝင်ချင်မှဝင်မှာပါ”
ယွီဟွေးဖေး၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ “ဘယ်လိုပြောရမလဲ”
ချွေ့ကျွယ်က “ဒီတန်ခိုးက အသုံးဝင်ပါသေးတယ်။ သူကမရှိရာကနေ အရာဝတ္ထုကိုဖန်တီးတာနဲ့တူတူပဲ။ ဒီလိုတန်ခိုးမျိုးရဲ့အဆင့်က မနိမ့်ကျဘူး၊ မင်းသာ အဲ့ဒီထဲက နိယာမကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်၊ ဆိုလိုတာက အဲ့ဒီထဲက လောကနိယာမကို သဘောပေါက်သွားမယ်ဆိုရင်ပေါ့ သူက အရာရာကိုစွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး အရမ်းမိမိုက်သွားလိမ့်မယ်”
ယွီဟွေးဖေး၏မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင်အရောင်တောက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ထျန်းချန်က ရယ်မောကာ “ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီလူ့ပြည်မှာ လောကနိယာမက မထင်ရှားဘူးလေ။ အဲ့ဒါနဲ့များ လောကနိယာမကို သဘောပေါက်ဦးမယ်တဲ့... ထားလိုက်ပါတော့”
ချွေ့ကျွယ်က သူ့ကို မျက်ဖြူလွှဲပြကာ “အနည်းဆုံးတော့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခုပေါ့၊ နောင်မှာ ယွီလေးသာ နတ်ဖြစ်ပြီး တက်မြန်းနိုင်မယ်ဆိုရင် တကယ်ပဲ ထိုးဖောက်ပေါက်မြောက်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုရလာနိုင်တယ်”
ယွီဟွေးဖေးက “ဆိုလိုတာက မတက်မြန်းခင်မှာ ဘာအသုံးမှမဝင်ဘူးပေါ့” ဟု မေးလိုက်သည်။
ချွေ့ကျွယ်က တည့်တိုးပင် “အသုံးဝင်တယ်လေ။ ဗိုက်ဆာတာကိုဖြေရှင်းပေးတယ်၊ ရေဓာတ်ဖြည့်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းစားဝင်လို့လား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတော့မစားဘူး”
ယွီဟွေးဖေး “@#￥%...&&”
ထိုအချိန်တွင် သရဲနက်က လက်မြှောက်ကာ “မင်းလည်း အဲ့လောက်အဆိုးမြင်မနေပါနဲ့။ မင်းခုနက တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းထဲကို ပွဲသွားကြည့်မယ်ဆို။ ငါရုတ်တရက် စီးပွားရေးတစ်ခုကို သတိရသွားတယ်၊ မင်းစမ်းကြည့်လို့ရနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ဒီစွမ်းရည်က အံကိုက်ပဲ။ ပြီးတော့ အရင်းအနှီးမရှိဘဲ အမြတ်အစွန်းအများကြီးရမှာ”
ယွီဟွေးဖေး၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး “ဘာစီးပွားရေးလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သရဲနက်က အလွန်တည်ကြည်စွာဖြင့် “အရင်က ငါနဲ့အဖြူလေး ကျောင်းတစ်ကျောင်းနားက ဖြတ်သွားတုန်း လူတွေဒီစီးပွားရေးအကြောင်းပြောနေတာ ကြားဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက အဲ့ဒီလူတချို့က လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက်တိုင်ပင်နေကြတာ ဘွဲ့ရပြီး အလုပ်မဖြစ်ရင် ဒီစီးပွားရေးလုပ်မယ်တဲ့။ တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း အရင်းအနှီးမရှိဘဲ အမြတ်အစွန်းအများကြီးရမှာတဲ့”
ယွီဟွေးဖေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်၊ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံရှာနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ သူဒီတန်ခိုးကို မရွံရှာတော့ပေ။
သရဲဖြူက “မင်းဆိုလိုတာက”
သရဲနက်က အားကုန်ခေါင်းညိတ်ကာ သရဲဖြူ၏ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုကြောင်းပြသပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် ယွီဟွေးဖေးကို “မင်းရဲ့သခွားသီးအရွယ်အစားကို စိတ်ကြိုက်ချိန်ညှိနိုင်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယွီဟွေးဖေးက စမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ အမှန်ပင် စိတ်ကြိုက်ပြုလုပ်နိုင်သည်၊ သခွားသီးအသေးလေးဖြစ်စေ၊ သခွားသီးကြီးဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သခွားသီးအိုတောင့်ဖြစ်စေ သူထုတ်လုပ်နိုင်သည်။
သရဲနက်က ချီးကျူးစွာဖြင့် “ဒါဆို ပြဿနာမရှိတော့ဘူး၊ ဒီစီးပွားရေးက တကယ်တော့ အရမ်းရိုးရှင်းတယ်၊ အဲ့ဒါက မိန်းကလေးအဆောင်မှာ သခွားသီးသွားရောင်းဖို့ပဲ”