ဟယ်လို စာရေးဆရာမကြီး

ယွီဟွေးဖေးက လက်ခုပ်တစ်ချက်တီးကာ “မှန်တယ်” ဟုဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး မှန်သားဖြစ်နေသော မျက်မှန်တစ်လက်ကို တိုက်ရိုက်ကမ်းပေးလိုက်ရင်း “ဒီတစ်လက်ဆိုရင် တစ်ဖက်လူက ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းမရထားသရွေ့တော့ မင်းဘာကိုကြည့်နေလဲဆိုတာ လုံးဝသိမှာမဟုတ်ဘူး” ဟုဆို၏။

ယွီဟွေးဖေးမှာ စကားနှစ်ခွန်းမပြော၊ ယွမ်နှစ်ဆယ်ထုတ်ပေးကာ ဝယ်ယူလိုက်တော့သည်။

အပြင်မထွက်မီတွင် ဆိုင်ရှင်က “ဘေးမှာ ခွေးခြေတစ်ခုရှိတယ်၊ မင်းအေးတာမကြောက်ရင် ထိုင်ကြည့်လေ။ မတ်တပ်ရပ်နေရတာ ပင်ပန်းတယ်” ဟု သတိပေးစကားဆိုသေးသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ ထိုခွေးခြေပုလေးကိုကြည့်ရင်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ဒီဆိုင်ရှင်က တကယ်ပဲ စီးပွားရေးလုပ်တတ်ပါပေ၏။ မျက်မှန်ဝယ်သူကို ကြည့်ရှုရန်နေရာပါ ပေးသေးသည်။

ကံဆိုးသည်မှာ ဆောင်းရာသီကြီးဖြစ်နေ၍ အချို့မိန်းကလေးများ အအေးမကြောက်ဘဲ ဘောင်းဘီတိုဖြင့် ထွက်လာကြသော်လည်း သူတို့မှာ အပြေးအလွှားပင် ဖြတ်သွားကြခြင်းပင်။ ယွီဟွေးဖေးမှာ ခဏကြာကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းတော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ... တစ်ဖက်တွင် အခြားတက္ကသိုလ်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ယုံအန်းစာပေတက္ကသိုလ်တဲ့။ ယွီဟွေးဖေးမှာ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ဤအမည်ကို သူမကြားဖူးပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မာစီးဒီးကားတစ်စီးမောင်းဝင်လာပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တံခါးဝမှ ခေါင်းဆောင်ရုပ်ပေါက်နေသော လူတစ်စုပြေးထွက်လာကာ ကားထဲမှလူကို ကြိုဆိုကြသည်။ ထိုသူမှာ အလွန်တည်ကြည်တင်းမာသော မျက်နှာထားရှိပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အရာရှိဆန်သောဟန်ပန်ပါနေသည့် အဘွားအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမှာ ကြံ့ခိုင်ဟန်ရှိပြီး ပြုံးရယ်ခြင်းမရှိဘဲ အရာရာကို ရွံရှာသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည့်နှယ်။

ခေါင်းဆောင်အချို့မှာမူ တစ်လမ်းလုံးပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကျောင်းထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။ ယွီဟွေးဖေးမှာ စပ်စုသွားပြီး တိုက်ရိုက်နောက်မှလိုက်ပါသွားတော့သည်။

ကျောင်းတံခါးဝသို့ရောက်သော် ယွီဟွေးဖေးမှာ စာပေတက္ကသိုလ်တံခါးဝတွင်လည်း ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အပေါ်တွင် “ဆယ်နှစ်ပြည့်အထိမ်းအမှတ်ပွဲတော်၊ ထင်ရှားကျော်ကြားသော စာပေပညာရှင် စာရေးဆရာမကြီး ဖန်းချောင်အား ကျောင်းသို့ ဟောပြောပွဲအတွက် အထူးဖိတ်ကြားအပ်ပါသည်” ဟု ရေးသားထားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လက်သေးသေးတစ်ဖက်က ယွီဟွေးဖေး၏ပခုံးကို လာပုတ်လေသည်။ ယွီဟွေးဖေးလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြင်းမြီးနှစ်ခွစည်းထားပြီး ရှေးဟောင်းဝတ်စုံနှင့်တူသော်လည်း ခေတ်သစ်အငွေ့အသက်အချို့ပါဝင်သော ဝတ်ရုံရှည်ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့အား ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူလှည့်ကြည့်သည်ကိုမြင်သော် ထိုမိန်းကလေးက ရှေးဟောင်းဟန်ပန်ဖြင့် အရိုအသေပေးကာ “ဝတ်ရုံတူအစ်ကိုကြီး မင်္ဂလာပါ” ဟု ပြုံးလျက်ဆိုသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ ကြောင်ငေးသွားသော်လည်း သူချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် လူငယ်များစွာ ရှေးဟောင်းဟန်ပန်ကို နှစ်သက်ကြပြီး ဟန်ဖုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားနေကြသည် မဟုတ်လား။ သူတို့မှာ ပြည်တွင်းပြည်ပသွားလာရာတွင် ဟန်ဖုအမျိုးမျိုးကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။

သူတို့မှာ ရှေးလူကြီးများ၏ အမူအကျင့်ကိုလေ့လာပြီး၊ လေပြေနှင့်ပန်း၊ လမင်းနှင့်နှင်းတို့ကို စကားစပ်ကြသည်။ သူတို့အမခံနိုင်ဆုံးအချက်မှာ ကိုရီးယားတွင် ဟန်ဘောင်းရှိပြီး၊ ဂျပန်တွင် ကီမိုနိုရှိကာ၊ တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုများတွင်လည်း မိမိတို့၏ တိုင်းရင်းသားဝတ်စုံများ အခြေခံအားဖြင့်ရှိနေကြသော်လည်း ဟန်လူမျိုးကမူ မိမိတို့၏ဝတ်စုံကို စွန့်လွှတ်ရမည်လောဟူသောအချက်ပင်။ ဝတ်ဆင်ထွက်လာသည်နှင့် တိုးတက်လိုစိတ်မရှိဟု လှောင်ပြောင်ခံရသည်တဲ့လား။

သူတို့မှာ လုံးဝရှေးမူအတိုင်းပြန်ဖြစ်ရန် မတောင်းဆိုကြပေ။ အမျိုးသား တိုင်းရင်းသားဝတ်စုံကို အမှန်တကယ်ထိန်းသိမ်းနိုင်မည့်နည်းလမ်းမှာ မပြောင်းမလဲနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခေတ်နှင့်အညီပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူတို့ယူဆကြသည်။

သူတို့မှာ မိမိတို့၏ဉာဏ်ပညာဖြင့် ဟန်ဖု၏အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို ဖြည့်စွက်နေကြသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ယွီဟွေးဖေးအမြင်၌ ဤသူများ၏ကြိုးပမ်းမှုမှာ ရှေးမူအတိုင်းပြန်ဖြစ်ရန် ဟန်ဖုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရန်သာမကဘဲ ဟန်ဖုယဉ်ကျေးမှုကို တိုးချဲ့နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤသူများ အချင်းချင်းတွေ့ဆုံရာတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဝတ်ရုံတူ ဝတ်စုံတူဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ယွီဟွေးဖေး၏ ဝတ်ရုံအနီမှာ သာမန်ဟန်ဖုတစ်ထည်နှင့် တကယ်ပင်တူနေသည်။ ယွီဟွေးဖေးပြုံးလိုက်သည်။ သူက မိမိမှာ ဟန်ဖုဝါသနာအိုးမဟုတ်ကြောင်း၊ လူမှားနေကြောင်း ပြောချင်နေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က “ရှောင်ကျို... မြန်မြန်လုပ် နေရာလုရဦးမယ်” ဟု လှမ်းအော်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးကြားသော် ယွီဟွေးဖေးကိုဆွဲကာ ကျောင်းထဲသို့ပြေးဝင်သွားပြီး ပြေးရင်းဖြင့် “သွားသွားသွား၊ မြန်မြန်၊ မဟုတ်ရင် ခဏနေ နေရာမရှိတော့ဘူး” ဟုဆိုသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် မိမိမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်မရှိရာ လိုက်ပါသွားခြင်းမှာလည်း ဘာမှဖြစ်မည်မထင်ပေ။

သူ့ကို စိတ်ညစ်စေသည့် တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ ရှေ့မှပြေးနေသော မိန်းကလေးငယ်၏ မြင်းမြီးကြီးနှစ်ခွမှာ ကြိမ်လုံးငယ်နှစ်ချောင်းကဲ့သို့ လွှဲရမ်းနေပြီး ယွီဟွေးဖေးကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေခြင်းပင်။ သို့သော် သူဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ ရယ်ရခက်ငိုရခက်ဖြင့်သာ လိုက်ပါပြေးသွားရတော့သည်။

ထို့နောက် ယွီဟွေးဖေးမှာ မိန်းကလေးက သူ့အား ခန်းမကြီးတစ်ခုထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုနေရာတွင် နေရာတစ်ကွက်မှာ ဟန်ဖုဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လူရွယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယွီဟွေးဖေး မျက်နှာသစ်ကိုမြင်သော် အားလုံးမှာ အနည်းငယ်အံ့ဩသွားကြသော်လည်း ဤလူငယ်လူရွယ်များမှာ ယွီဟွေးဖေးအား နွေးထွေးစွာကြိုဆိုထိုင်ခိုင်းကြပြီး ယွီဟွေးဖေး၏ မျက်နှာစိမ်း လူသစ်ကို ဂရုမစိုက်ကြသည့်နှယ်။

လူငယ်တစ်ဦးက “မုရှောင်ကျို ဒါဘယ်ကနေလိမ်ခေါ်လာတဲ့ ကောင်လေးလဲ” ဟု ပြုံးလျက်မေးသည်။

မုရှောင်ကျိုက သူ့အား နှာခေါင်းလေးရှုံ့ပြကာ “တံခါးဝက ကောက်လာတာ” ဟုဆိုသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ ထပ်မံ၍ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ကောက်လာတာတဲ့လား။ သောက်ကျိုးနည်း၊ ဘာကြောင့်သူက ကြောင်ကလေး၊ ခွေးကလေးတစ်ကောင်လို ခံစားနေရတာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် နောက်မှ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံရှည်ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက မုရှောင်ကျိုအား လက်ပြခေါ်ကာ “ရှောင်ကျို ဒီကိုလာ... နင့်အတွက်နေရာချန်ထားတယ်” ဟုဆိုရာ မုရှောင်ကျိုမှာ ချက်ချင်းပင် ယွီဟွေးဖေးကိုခေါ်ကာ သွားလိုက်သည်။

နေရာနှစ်နေရာ အတိအကျဖြစ်နေရာ ယွီဟွေးဖေးလည်း အားမနာဘဲ ခန့်ညားစွာထိုင်ချလိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယွီဟွေးဖေးမှာ အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးကို မျက်လုံးစွေကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အလွန်ရင့်ကျက်ဟန်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမမှာ ပြုံးရယ်ခြင်းကို မနှစ်သက်သည့်နှယ် အေးစက်သောခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

မုရှောင်ကျိုက အသံတိုးတိုးဖြင့် “ဒါကျွန်မတို့ရဲ့ အကဆရာမ စုန့်ချင်း... ရှင်မသိဘူးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား။ ဒါက တစ်ကျောင်းလုံးမှာ အလှဆုံးဆရာမ၊ စုန့်နိုင်ငံပျက်ရုပ်အလှလို့ နာမည်ပြောင်ရထားတာ” ဟု ပြောပြလေသည်။

စုန့်ချင်းကြားသော် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ခေါင်းလေးကို တစ်ချက်ခေါက်လိုက်ပြီး “တိတ်တိတ်နေ” ဟုဆိုရာ မုရှောင်ကျိုမှာ ချက်ချင်းပင် လျှာထုတ်ပြကာ အသံမထွက်ရဲတော့ပေ။

ယွီဟွေးဖေးမှာမူ သဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုသူ၏ဟန်ပန်မှာ အဘယ်ကြောင့်မတူကွဲပြားပြီး ပို၍ရင့်ကျက်နေသည်ကို နားလည်သွားပြီ၊ ဆရာမဖြစ်နေပါတကား။

အကဆရာမတဲ့...

ယွီဟွေးဖေး၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ ထိုသူ၏ခါးကိုကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။ ကံဆိုးစွာပင် မုရှောင်ကျိုကွယ်နေ၍ ဘာမျှမမြင်ရပေ။

သို့သော် ယွီဟွေးဖေးမှာ အခွင့်ကောင်းယူကာ မုရှောင်ကျိုကို သေချာကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ မျက်နှာလုံးလုံးလေးနှင့် ပါးလေးများမှာ ပေါက်စီလုံးလေးကဲ့သို့ အလွန်ချစ်စရာကောင်းပြီး မြင်းမြီးကြီးနှစ်ခွမှာ နောက်ကျောတွင် လွှဲရမ်းနေသည်။

အရပ်မမြင့်ဘဲ ၁.၅မီတာကျော် ၁.၆မီတာမပြည့်သည့်အရပ်ဖြင့် ထိုနေရာတွင်ရပ်နေလျှင် ကလေးတစ်ယောက်လိုပင်။

ယွီဟွေးဖေး မုရှောင်ကျိုကို ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် အကြည့်တစ်ချက်က ပစ်ခတ်လာသည်။ ထိုအကြည့်မှာ အနည်းငယ်မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ပါဝင်နေသည်။ မော့ကြည့်လိုက်ရာ စုန့်ချင်းက သူ့အားကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

စုန့်ချင်းက မုရှောင်ကျိုအား “ရှောင်ကျို၊ ငါနဲ့နေရာလဲ” ဟုဆိုသည်။

“အယ်... ဟုတ်ကဲ့” မုရှောင်ကျိုဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ဘာကြောင့်နေရာလဲရသည်ကိုပင် မစဉ်းစားဘဲ စုန့်ချင်းပြောသည်နှင့် ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

စုန့်ချင်းက ယွီဟွေးဖေးဘေးတွင်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သတိပေးသောမျက်လုံးများဖြင့် ယွီဟွေးဖေးကိုကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ့တပည့်ကို စိတ်မကူးနဲ့၊ လူယုတ်မာ” ဟုဆိုနေသည့်နှယ်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ ရယ်ရခက်ငိုရခက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူဘယ်လိုလုပ် လူယုတ်မာဖြစ်သွားရတာလဲ။

မိန်းကလေးများ လှလှပပဝတ်စားထားခြင်းမှာ လူများကိုကြည့်စေရန်မဟုတ်လား။

ယောက်ျားများမှာ လှလှပပသောမိန်းကလေးများကို ကြည့်ရှုခြင်းကိုနှစ်သက်သည်ကို သဘာဝကျကျနှစ်သက်သည်လေ... ဒါကအမှားလား။ သူ့မှာ မကောင်းသောအတွေးများလည်း မရှိပေ။

သို့သော် ဤကိစ္စကို ရှင်းပြရန် အကြောင်းပြချက်မရှိရာ သူဘာမှမပြောတော့ပေ။ ထို့အပြင် သူမူလက စုန့်ချင်းကို နှစ်ချက်ခိုးကြည့်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဤမိန်းမက ကိုယ်တိုင်ကပ်လာရာ သူ့အတွက် အလုပ်သက်သာသွားသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ မိမိ၏စူးစမ်းသောအကြည့်ကို မဖုံးကွယ်ဘဲ၊ စုန့်ချင်းကိုကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ ပါးစပ်ကိုသပ်လျက် “ခြေတံတော်တော်ရှည်တာပဲ...” ဟုဆိုသည်။

“ဘာပြောတယ်” စုန့်ချင်းမှာ အနည်းငယ်ဒေါသထွက်သွားသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ အလျင်အမြန်ခေါင်းငုံ့ကာ ဖုန်းကစားရင်း အသံမထွက်တော့ပေ။

စုန့်ချင်းဒေါသထွက်သွားသည်နှင့် ယွီဟွေးဖေးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်အကြည့်အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစားလိုက်ရသည်။ စဉ်းစားစရာမလိုဘဲ ဤအရာများမှာ စိတ်ကူးအတွေးတချို့ရှိသော လူငယ်အချို့၏ မနာလိုမုန်းတီးသောအကြည့်များဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေသာ ခွင့်ပြုမည်ဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အားလာရိုက်နှက်ပေလိမ့်မည်။

ယွီဟွေးဖေး လျှောက်တွေးနေစဉ်မှာပင် ရှေ့မှ “အားလုံးလက်ခုပ်တီးပြီး စာရေးဆရာမကြီး ဖန်းချောင်ကို ကြိုဆိုကြပါ” ဟုအသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် စာသင်ခန်းထဲတွင် လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံတိုးတိုးဖြင့် “ဒီစာရေးဆရာမကြီးက ဘာတွေရေးခဲ့တာလဲ” ဟုမေးသည်။

“မသိဘူးလေ”

“ဆယ်စုနှစ်တွေမတိုင်ခင်က စာအုပ်တစ်အုပ်ရေးခဲ့ဖူးတယ်ထင်တယ်။ အဲ့ဒီ့တုန်းက တော်တော်နာမည်ကြီးတာ၊ အခုတော့ ဘယ်သူမှမဖတ်တော့ဘူးထင်တယ်”

“ငါရှာကြည့်လိုက်တော့ ရေးတော့ရေးသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဂ္ဂဇင်းတချို့မှာပဲ ထုတ်ဝေတာ။ အဲ့ဒီ့မဂ္ဂဇင်းတွေက အတွင်းလူတွေပဲမှာယူတာ၊ အပြင်လူတွေက အခြေခံအားဖြင့် မဝယ်ကြဘူး”

“အော်... ဒါကြောင့် ငါသူမဘာတွေရေးခဲ့လဲဆိုတာ မသိတာကိုး”

“သူမအဲ့လောက်တော်ရင် ဘာလို့အွန်လိုင်းပေါ်မှာမရေးတာလဲ။ အွန်လိုင်းက ဒီလောက်တိုက်ရိုက်မြင်သာနေတာ၊ အားလုံးကြည့်လို့ရတာပဲ”

“မသိဘူးလေ... မျိုးဆက်ဟောင်းစာပေပညာရှင်တွေရဲ့ ဇွဲလုံ့လဖြစ်မယ်ထင်တယ်”

“တိတ်တိတ်နေကြ... တိတ်တိတ်နေကြ... သင်ခန်းစာနားထောင်ဖို့ပြင်ဆင်ကြ”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဟောက်လိုက်ရာ အားလုံးတဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ယွီဟွေးဖေးလည်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ရှေ့မှဤစာရေးဆရာမကြီးမှာ အမှန်ပင် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အားလုံးက သူမနှင့် သိပ်မရင်းနှီးကြပေ။ ယွီဟွေးဖေးမှာမူ ဖုန်းကိုခိုးထုတ်ကာ ဤဖန်းချောင်၏ အချက်အလက်များကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။

ဤသူမှာ လွန်ခဲ့သောရာစုနှစ်မှ အဘွားအိုတစ်ဦးဖြစ်၏။ သူမငယ်စဉ်က အတွေ့အကြုံများစွာရှိခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်တက်လယ်လုပ်ခြင်း၊ ကျေးလက်ဆင်းခြင်း၊ ယဉ်ကျေးမှုလှုပ်ရှားမှုစသည်တို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးရာ တကယ့်ရှေ့ဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူမက “မြို့ပြနှင့်ကျေးလက်တိမ်တိုက်” အမည်ရှိစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရေးသားခဲ့ပြီးနောက် နာမည်ကြီးသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထူးချွန်သောလက်ရာများ မရှိတော့သော်လည်း သူမမှာ ဝေဖန်ချက်များစွာ ရေးသားခဲ့သည့်နှယ်။ နိုင်ငံခြားဂန္ထဝင်စာပေများကို ဝေဖန်ခြင်းများပြားပြီး ပြည်တွင်းစာပေများကိုမူ အနည်းငယ်သာဝေဖန်ခဲ့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဂုဏ်ပုဒ်များစွာရှိနေသည်။ ဤအသင်း၏ဥက္ကဋ္ဌ၊ ထိုစာပေအဖွဲ့၏ ဥက္ကဋ္ဌ၊ မည်သည့်မဂ္ဂဇင်း၏ အယ်ဒီတာချုပ်စသည်ဖြင့်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ စိတ်ဝင်တစားကြည့်ရှုနေပြီး၊ “မြို့ပြနှင့်ကျေးလက်တိမ်တိုက်” စာအုပ်ကို ရှာဖွေကြည့်ရာ အွန်လိုင်းတွင် အမှန်ပင်ရှိနေသည်။

အကျဉ်းချုပ်ကိုကြည့်လိုက်ရာ ယွီဟွေးဖေး၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤစာအုပ်ကို သူဖတ်ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် ရှေ့မှမျက်မှန်အထူကြီးတပ်ထားပြီး ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော အဘွားအိုအပေါ် အနည်းငယ်စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ဘေးမှအမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဖန်းချောင်အား ရိုသေစွာခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဖန်းချောင်ကို စတင်မိတ်ဆက်ပေးတော့သည်။

မကြားခင်ကတော့မသိ၊ ကြားလိုက်မှ လန့်သွားသည်။

ဤဖန်းချောင်မှာ တရုတ်နိုင်ငံတွင် အလွန်ကျော်ကြားသော စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နိုင်ငံခြားတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာနေထိုင်ကာ စာပေဖန်တီးမှုနှင့် ဝေဖန်ရေးလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်ကာ ကိုယ်ပေါ်မှဂုဏ်ပုဒ်များမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင်များပြားလှသည်။

သူမမှာ အစောပိုင်းစာရေးဆရာများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ဘဝအကြောင်းအရာများတွင် အတွေးအခေါ်ပညာရှင်၊ ဝေဖန်ရေးဆရာ၊ ဒဿနပညာရှင်ဟု ခေါ်တွင်ခံရကာ၊ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်စာပေကို ကျွမ်းကျင်ပြီး လက်တွေ့ဘဝကို ဝေဖန်ရာတွင် ထူးချွန်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူမမှာ အသင်းသုံးခု၏ ဥက္ကဋ္ဌ၊ အသင်းတစ်ခု၏ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဥက္ကဋ္ဌ၊ နှင့် မဂ္ဂဇင်းတစ်ခု၏ အယ်ဒီတာချုပ်လည်းဖြစ်သည်။ ဘဝတစ်လျှောက်တွင် ရရှိခဲ့သောဆုများမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင်များပြားလှသည်။

အများစုကို ယွီဟွေးဖေးမကြားဖူးသော်လည်း၊ အချို့ကြားဖူးသည်များမှာလည်း ယုံကြည်ကိုးစားမှု ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမျှများပြားသောနာမည်ဂုဏ်ပုဒ်များကို ကြားရုံဖြင့်ပင် အလွန်တော်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

အောက်မှအခြေအနေမသိသော ကျောင်းသားများစွာမှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊ လက်ခုပ်သံများမှာလည်း အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဘေးမှစုန့်ချင်းမှာမူ သူမ၏ရုပ်ရည်ကဲ့သို့ပင် အစမှအဆုံးတိုင် အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး လုံးဝလက်ခုပ်မတီးပေ။

မုရှောင်ကျိုမှာမူ လူအုပ်နှင့်အတူလိုက်ပါကာ လက်ခုပ်တီးနေပြီး ယွီဟွေးဖေးလက်ခုပ်မတီးသည်ကိုမြင်သော် စပ်စုစွာဖြင့် “ရှင်ဘာလို့လက်ခုပ်မတီးတာလဲ” ဟုမေးသည်။

ယွီဟွေးဖေးပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသောအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

စုန့်ချင်းက ယွီဟွေးဖေးကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှမပြောပေ။

အပေါ်မှအမျိုးသမီးဆရာမက ရုတ်တရက်သက်ပြင်းချကာ “ဖန်းချောင်ဆရာမကြီးရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးက ဂုဏ်ကျက်သရေနဲ့ပြည့်စုံခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခုတည်းသောနှမြောစရာ ဝမ်းနည်းစရာကတော့ ဖန်းချောင်ဆရာမကြီးက ကိုယ်စားပြုလက်ရာဖြစ်တဲ့ ‘မြို့ပြနှင့်ကျေးလက်တိမ်တိုက်’ ကလွဲရင် နောက်ပိုင်းမှာ စာပေဝေဖန်ရေးလုပ်ငန်းဘက်ကို လှည့်သွားခဲ့တာပါပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့မှာ ဂန္ထဝင်လက်ရာတွေအများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်... ဖန်းချောင်ဆရာမကြီးက ဝေဖန်ရေးလောကမှာ သံမဏိမျက်နှာပိုင်ရှင် တရားသူကြီးမလို့ တင်စားခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရပါတယ်။ သူကနောက်မျိုးဆက်တွေရဲ့စာအုပ်တွေကို ဝေဖန်တဲ့အခါမှာ စကားလုံးပြင်းထန်၊ ထိထိမိမိ၊ ညှာတာမှုကင်းမဲ့ခြင်းနဲ့ ကျော်ကြားပါတယ်။ အခုတော့ ဖန်းချောင်ဆရာမကြီးကို စာပေဖန်တီးမှုမှာ လက်တွေ့ဘဝကို ဘယ်လိုရေးသားမလဲ၊ အကောင်းစားလက်ရာတွေကို ဘယ်လိုဖန်တီးမလဲ၊ ကမ္ဘာ့အဆင့်ကို ဘယ်လိုလှမ်းမလဲဆိုတာကို ဟောပြောပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်”