ဆဲပြီးထွက်ပြေးခြင်း
Vol. 13 Ch. 194
“ဘာလဲ။ ခင်ဗျားလည်း ကျွန်တော်နဲ့ လေ့ကျင့်ချင်လို့လား”
ယွီဟွေးဖေးက ပြုံးလျက် လက်ဗလာဖြင့် ထိုခေါက်ကုလားထိုင်ကို လွှဲရမ်းပြရာ တဟူးဟူးမြည်နေသဖြင့် ဌာနမှူးမှာ ကြောင်ငေးသွားပြီး ရှေ့မတိုးရဲတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူကလက်ဖြင့် ခေါက်ကုလားထိုင်ကို ဖွင့်ကာ မြေပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး တစ်ချက်ထိုင်ချလိုက်ကာ ခြေထောက်ကိုချိတ်လျက် “ခင်ဗျားက အဘိုးကိုသွားခိုင်းတိုင်း အဘိုးကသွားရမယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါဘယ်လောက်တန်ဖိုးကျသွားမလဲ”
“မင်း...” ဌာနမှူးမှာ ဒေါသအလွန်ထွက်နေသည်။
ယွီဟွေးဖေးက “ဟူး… နားမလည်တာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့တရုတ်နိုင်ငံ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ဒီလောက်ကျော်ကြားတဲ့ တိုင်းပြည်ချစ်စာရေးဆရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်တွေလောက်များတယ်လို့ မပြောနိုင်ပေမဲ့ မြစ်ကူးတဲ့ငါးကြင်းတွေလိုတော့ များတယ်... ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ဆရာတွေ အများကြီးမဖိတ်ဘဲ ခင်ဗျားတို့က ဒီလိုအကောင်မျိုးကို ဘာလို့ဖိတ်လာတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ... ခင်ဗျားတို့ဒီစာပေတက္ကသိုလ်က လိင်ပညာပေးတက္ကသိုလ်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား”
“ကျောင်းသားတွေ မသိနားမလည်တာ ထားပါတော့။ ခင်ဗျားတို့က သူမဘယ်လိုအကောင်မျိုးလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။ သေးသေးလေးပြောရရင် သူမက နိုင်ငံခြားသားတွေကိုမြှောက်ပင့်၊ ဦးနှောက်ကိုခွေးစားသွားတဲ့ အမြင်မမှန်သူတစ်ယောက်၊ အကြီးကြီးပြောရရင် နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်လမ်းပြပဲ။ ဒီလိုအရာမျိုးကို ခင်ဗျားတို့ဖိတ်လာတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ ခင်ဗျားတို့က ကျောင်းသားတွေကို ဒီလိုခွေးမျိုးဖြစ်အောင် ဦးနှောက်ဆေးကြောပြီး ပုန်ကန်ဖို့ကြံနေတာလား”
ဤစကားကိုကြားသော် ဌာနမှူး၏မျက်နှာမှာ သံပုရာသီးကိုက်မိသလို ရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှမပြောပေ။
ဖန်းချောင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် “မင်း... မင်းလျှောက်ပြောနေတာ၊ မင်းက အစွန်းရောက်ကောင်၊ အတွေးအခေါ်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့သူ”
“အစွန်းရောက် သောက်အဘွားကြီးပဲ။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကိုနောက်တစ်ခါတံဆိပ်ကပ်ရင် ခင်ဗျားရိုက်ပစ်မယ်” ယွီဟွေးဖေးက မျက်လုံးတစ်ချက်လှန်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသောအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
မျက်စိရှေ့မှဤသူမှာ လုံးဝစာပေပညာရှင်မဟုတ်၊ ဘာလက်ရာမှမရှိဘဲ ဒီနေ့ဒီနေရာကိုရောက်လာနိုင်တာက ယုတ်မာပက်စက်ခြင်းနှင့် အတွင်းပိုင်း တိုက်ခိုက်မှုတွေကြောင့်ပဲဆိုတာ သူရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိသည်။ အတွင်းပိုင်းတိုက်ခိုက်မှုမှာ တံဆိပ်ကပ်ခြင်းက သူတို့ရဲ့အားသာချက်၊ သူတို့ကိုကိုင်တွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက ရိုက်နှက်ခြင်းပဲ။
ဖန်းချောင်မှာ ချက်ချင်းဒေါသထွက်လွန်း၍ ခေါင်းလွှဲသွားပြီး စကားမပြောချင်တော့ပေ။
ယွီဟွေးဖေးက အဘိုးအိုတစ်ယောက်က ကလေးကိုကြည့်သည့်မျက်လုံးများဖြင့် ဖန်းချောင်ကိုကြည့်ကာ “အယ်... စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား၊ ချွဲနွဲ့နေတာလား။ ခင်ဗျားအသက်က မြေကြီးထဲဝင်တော့မယ်၊ လူတွေကို ရွံရှာအောင်မလုပ်ပါနဲ့တော့”
“မင်း” ဖန်းချောင်က ထပ်မံသည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ထရပ်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။
ယွီဟွေးဖေးမြင်သော် ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဆရာမ... ဒါဘာလဲကြည့်ပါဦး”
ဖန်းချောင်က နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယွီဟွေးဖေးက နေရာတွင်တစ်ပတ်လှည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် နားမလည်စွာဖြင့် “မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ” ဟုဆိုသည်။
ယွီဟွေးဖေးက မိမိ၏ဝတ်ရုံကိုဆွဲကာ “ခင်ဗျားမျက်စိမကောင်းဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုပြောချင်တာက... ဒါ... အစစ်အမှန်ဟန်ဖု၊ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်တွေဝတ်တာ။ စကတ်မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားအဘွားကြီး အားရင်ပြန်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုနည်းနည်းလေ့လာပါ။ အပြင်ထွက်ပြီး ရှက်စရာကောင်းအောင်မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ပြီးတော့ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းတွေရဲ့ စာမျက်နှာကို မကြည့်နဲ့တော့၊ ချစ်ခင်ရင်းနှီးတဲ့မိသားစုတစ်စုကနေ အမြန်ဆုံးထွက်လိုက်တော့၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားသေရင် ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းထဲမဝင်နိုင်မှာစိုးလို့”
“မင်း...” ဖန်းချောင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ လှည့်ထွက်သွားပြီး နောက်ပြန်မလှည့်တော့ပေ။
ကျောင်းအုပ်ကြီးက နောက်မှမလိုက်ပေ။ အစမှအဆုံးတိုင် စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ဤအချိန်တွင် တိတ်တဆိတ်ထရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
သူဖန်းချောင်ကိုလိုက်ချင်ပုံမရ၊ ယွီဟွေးဖေးနှင့်လည်း ငြင်းခုံချင်ပုံမရ၊ ဌာနမှူးကိုသာ ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်သွားသည်မှာ ထင်ရှားစွာပင် ဌာနမှူးက ဤသို့သောအရာမျိုးကို ဖိတ်ခေါ်လာသည့်အတွက် သူလည်းအလွန်ဒေါသထွက်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လုံခြုံရေးနှစ်ဦးပြေးဝင်လာရာ ဌာနမှူးမြင်သော် ချက်ချင်းပင် အားရှိသွားပြီး နောက်လှည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။
“မင်း... မင်းဘယ်ဌာနကလဲ၊ ဘယ်အတန်း... အယ်... လူရော”
စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဗလာကျင်းနေပြီး မိုက်ခရိုဖုန်းလည်း မြေပေါ်တွင်လိမ့်နေ၏။ နောက်တန်းမှ တံခါးကြီးက ဘုန်းကနဲပိတ်သွားသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြေးထွက်သွားခြင်းကြောင်း သိသာလှသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း... လိုက်ကြစမ်း” ဌာနမှူးက အမိန့်ပေးရာ လုံခြုံရေးနှစ်ဦးလိုက်ပါသွားသည်။
ဌာနမှူးက အေးစက်စွာဖြင့် အောက်မှကျောင်းသားများကိုကြည့်ကာ “ခုနကအဲ့ဒီ့ကျောင်းသားကို ခင်ဗျားတို့ဘယ်သူသိလဲ။ သူဘယ်အတန်းကလဲ”
အားလုံးမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်နေကြသည်။ ဌာနမှူးမမေးခင်ကတော့ ထားပါတော့။ ဤသို့မေးလိုက်ရာ အားလုံးလည်း စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။
“အဲ့ဒီလူကဘယ်သူလဲ”
“မမြင်ဖူးဘူး...”
“တကယ်မမြင်ဖူးဘူး၊ ခင်ဗျားတို့မြင်ဖူးလား”
လူတိုင်းခေါင်းခါနေကြသည်။
ဌာနမှူးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ဆဲရေးချင်နေသော်လည်း သွားများကိုကြိတ်ကာ “ကောင်းပြီ... အားလုံးမပြောဘူးပေါ့။ ရတယ်... ငါတစ်တန်းပြီးတစ်တန်းသွားစစ်မယ်။ အားလုံးအတန်းထဲမှာစုဝေးကြ။ အတန်းပျက်တဲ့သူ ဘွဲ့လက်မှတ်ရဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”
စကားဆုံးသော် ဌာနမှူးက ဒေါသတကြီးဖြင့် walkie-talkieကိုကောက်ကိုင်ကာ “လုံခြုံရေးလား။ ငါ့အတွက် ရှေ့နောက်တံခါးတွေကို ပိတ်ဆို့ထား၊ လူလွှတ်ပြီး ထောင့်တိုင်းကိုရှာ။ ဝတ်ရုံအနီဝတ်ထားတဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ကိုရှာ။ ဟုတ်တယ်... လူငယ်တစ်ယောက်၊ ပြဿနာရှာတဲ့သူပဲ...”
ဌာနမှူးထွက်သွားချိန် စာသင်ခန်းထဲတွင် ဦးစွာတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာအော်ဟစ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
“အဲ့ဒီညီအစ်ကို တော်တော်စွမ်းတာပဲ”
“မင်းတို့ သူ့ကိုသိလား”
“မမြင်ဖူးဘူး...”
“ကျွန်တော်လည်း မမြင်ဖူးဘူး၊ ဒီကျောင်းကဒီလောက်သေးတာ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီကောင်လေးကို မမြင်ဖူးဘူး။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာပြောရရင် ဝတ်ရုံအနီဝတ်ထားတာက တော်တော်ချောတယ်၊ ငါတို့ကျောင်းကသာဆိုရင် မမှတ်မိမှာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”
“ရှောင်ကျို... နင်ခေါ်လာတာမလား။ မိတ်ဆက်ပေးပါလား” တစ်စုံတစ်ယောက်က မုရှောင်ကျိုကိုတွေ့ရှိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
မုရှောင်ကျိုက ခါးသီးသောမျက်နှာလေးဖြင့် “ကျွန်မတံခါးဝက ကောက်လာတာ... ကျွန်မလည်းသူ့ကိုမသိဘူး”
အားလုံးမှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ ပိုက်ဆံကောက်တာ၊ ပစ္စည်းကောက်တာတွေမြင်ဖူးတယ်။ လူအရှင်လတ်လတ်ကောက်တာ... ဒါကပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးတာပဲ။
စုန့်ချင်းက “တော်ပြီ... အားလုံးမမေးကြနဲ့တော့။ မေးထုတ်လိုက်ရင်လည်း မကောင်းဘူး”
စုန့်ချင်းက တိုက်ရိုက်မပြောသော်လည်း အားလုံးနားလည်ကြသည်။ ယွီဟွေးဖေးကို ပြဿနာဖြစ်စေမှာစိုး၍ အားလုံးစုပေါင်းထွက်ခွာသွားကြသည်။
စုန့်ချင်းကလည်း မုရှောင်ကျိုကိုခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ တံခါးအပြင်ထွက်ပြီးနောက် စုန့်ချင်းက “ရှောင်ကျို၊ အဲ့ဒီ့လူကို နင်တကယ်မသိဘူးလား” လို့ မေးလိုက်၏။ သူမလည်း မုရှောင်ကျိုက ယွီဟွေးဖေးကိုမသိဘူးဟု မယုံပေ။
မုရှောင်ကျိုက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် မိမိ၏မြင်းမြီးကြီးနှစ်ခွကိုဆွဲကာ “မသိဘူး... သိရင် ကျွန်မစောစောကတည်းက ပြောပြီးပြီ”
စုန့်ချင်းမှာ အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားပြီး စိုးရိမ်မကင်း လေသံဖြင့် “ငါသူအဖမ်းခံရမှာစိုးတယ်၊ အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ပြဿနာပဲ။ ကျောင်းထုတ်ခံရနိုင်တယ်...”
“ဒါဆိုဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ရှာကြည့်ပြီး သူ့ကိုကူညီနိုင်ရင်ကူညီရမှာပေါ့”
ထို့နောက် နှစ်ယောက်သားကျောင်းထဲတွင် လှည့်လည်ရှာဖွေကြတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လုံခြုံရေးများ၏အရိပ်ကို နေရာအနှံ့တွင် မြင်တွေ့နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ လုံခြုံရေးအရေအတွက်မှာ မများလှ၊ အဓိကအားဖြင့် ကျောင်းသားသမဂ္ဂမှလူအချို့က ယွီဟွေးဖေးကို ကူညီရှာဖွေနေကြသည်။
“ခွေးနောက်လိုက်တွေ” မုရှောင်ကျိုက အသံတိုးတိုးဖြင့်ဆဲရေးလိုက်သည်။
စုန့်ချင်းက “အဲ့လိုမပြောနဲ့၊ သာမန်ကျောင်းသားသမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်တွေက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မသိလောက်ဘူး”
မုရှောင်ကျိုက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ “ဒီလောက်ကြီးတဲ့ကိစ္စကို သူတို့မသိဘူးလို့ ကျွန်မမယုံဘူး”
စုန့်ချင်းက ဘာမှမပြောပေ။ နှစ်ယောက်သားတစ်ပတ်ရှာဖွေပြီးနောက် ယွီဟွေးဖေးကိုမတွေ့။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုလုံခြုံရေးများ၏ပုံစံကိုကြည့်ရသည်မှာလည်း လက်ဗလာဖြင့်ပြန်လာကြသည့်နှယ်။
ထိုအခါ ယွီဟွေးဖေး ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အေးသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ယောက်သားအဆောင်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
အဆောင်ရှေ့မှတောအုပ်လေးကိုဖြတ်သွားစဉ် အဝေးမှအော်သံတစ်သံထွက်ပေါ်လာ၏။
“ရှေ့ကအဲ့ဒီ့ကောင်လေး၊ မင်းရပ်နေစမ်း”
ထို့နောက် နှစ်ယောက်သားတောအုပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက်၏ပုံရိပ်ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဲ့ဒါယွီဟွေးဖေးပင်။
ယွီဟွေးဖေးမှာ ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ပါးစပ်ကိုဖြဲကာပြုံးလိုက်ပြီး “အယ်... တကယ်တိုက်ဆိုင်တာပဲ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်အရင်သွားနှင့်ပြီ...”
ပြေးရန်ပြင်လိုက်စဉ် စုန့်ချင်းက သူ့ကိုဆွဲထားလိုက်ရာ ယွီဟွေးဖေးက “အစ်မကြီးက ကောင်းဆိုးမခွဲတတ်တာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ ကျွန်တော်လူကောင်းပါ၊ မိတ်ဆွေပါ”
စုန့်ချင်းက သူ့ကိုမျက်ဖြူလန်ပြကာ “မင်းဘယ်ကိုပြေးနိုင်မှာလဲ။ ရှေ့မှာရင်ပြင်ကြီး၊ ပြေးသွားရင် လေးဘက်လေးတန်လုံးမှာ လူတွေချည်းပဲ”
ယွီဟွေးဖေးမှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကျောင်းမှာ သူစိမ်းဖြစ်နေပြီး သူလာတုန်းက မုရှောင်ကျိုက တစ်လမ်းလုံးဆွဲခေါ်လာခဲ့ရာ လမ်းကိုလုံးဝမမှတ်မိခဲ့ပေ။
ယခု နောက်မှလိုက်သူရှိနေသည့် အခြေအနေအောက်တွင် တကယ်ပဲမြန်မြန်မပြေးနိုင်ပေ။ လျှောက်ပြေးရင်း တိုက်ရိုက်လမ်းပျောက်သွားရာ ဤမျှကြာမြင့်သောအချိန်ကို ဖြုန်းတီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မုရှောင်ကျိုက “ဒါ... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
တောအုပ်၏တစ်ဖက်မှ လုံခြုံရေး၏အော်သံထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကောင်လေး... မင်းပြေးမလွတ်နိုင်ဘူး”
စုန့်ချင်းက ဘေးမှအလွန်ထူးဆန်းသောကုလားထိုင်တစ်လုံးကိုကြည့်လိုက်ပြီး “အထဲဝင်” ဟူ၍ ဆိုလေ၏။
ယွီဟွေးဖေးက ကြည့်လိုက်ရာ ထိုကုလားထိုင်မှာ အလွန်ထူးခြားသည်။ ၎င်းမှာရိုးရာလေးချောင်းထောက် သို့မဟုတ် သုံးချောင်းထောက် ကုလားထိုင်မျိုးမဟုတ်။ ခုံတန်းရှည်မျိုးလည်းမဟုတ်ပေ။
အိန္ဒိယမှထိုလေပေါ်ပျံဝဲခြင်းကဲ့သို့သော ကုလားထိုင်နှင့်တူသည်။
သံချောင်းတစ်ချောင်းကို မြေကြီးထဲတွင်စိုက်ထားပြီး အပေါ်တွင်ကွေး၍ လက်စထဲသို့ထိုးဝင်ကာ အဝတ်အစားအတိုင်းပြင်ဆင်ထားသည့် လူထိုင်နိုင်သောသတ္တုပြားတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ယွီဟွေးဖေးမှာ ရယ်ရခက်ငိုရခက်ဖြစ်သွားပြီး “နောက်နေတာလား။ အထဲဝင်သွားရင် သူတို့မျက်စိကန်းနေမှ ငါ့ကိုမမြင်ဘဲနေမှာပေါ့”
“မင်းကိုဝင်ခိုင်းရင်ဝင် အဲ့လောက်စကားများမနေနဲ့” စုန့်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
ယွီဟွေးဖေးမှာ မျက်စိရှေ့မှမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာလည်း ဒုက္ခပေးမည့်သူများမဟုတ်ဟု ထင်မိပြီး အံကိုကြိတ်ကာ အထဲဝင်လိုက်သည်။
ထို့နောက်... ယွီဟွေးဖေးမှာ စုန့်ချင်းက စကတ်ကိုမတင်ကာ သူ့အပေါ်မှကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြီးနောက် စကတ်ကြီးကိုတစ်ချက်လွှဲကာ သူ့ကိုစကတ်အောက်တွင် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွီဟွေးဖေးမှာ မွှေးရနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ ဘာရေမွှေးလဲတော့မသိ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလွန်မွှေးသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွီဟွေးဖေး၏ဦးနှောက်မှာ တစ်ခဏရပ်တန့်သွား၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်မှမုရှောင်ကျိုလည်း “အစ်မ၊ နင့်စကတ်အောက်က အကုန်မြင်နေရပြီ...” ဟု အံ့ဩတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။
စုန့်ချင်းက သူမကိုမျက်စောင်းထိုးကာ “လျှောက်မပြောနဲ့... ငါ့အတွင်းမှာဘောင်းဘီပါတယ်။ ဘာမှမမြင်ရဘူး”
ယွီဟွေးဖေးကြားသော် မထိန်းနိုင်ဘဲ အပေါ်သို့ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်ပင် အသားရောင် အနွေးဘောင်းဘီတစ်ထည်က သူမ၏ခြေတံရှည်များပေါ်တွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကပ်လျက်ရှိပြီး ခြေတံပုံစံကလွဲရင် ဘာမှမမြင်ရပေ။ သို့သော် ဤသို့လှပသော ခြေတံရှည်တစ်စုံမှာ တကယ်ပဲမျက်စိကျစရာကောင်းသည်။
ထိုအချိန်တွင် မုရှောင်ကျိုက “အစ်မ လေမလည်နဲ့နော်။ အဲ့ဒီထဲမှာနေရာက ပိတ်နေတာ”
ယွီဟွေးဖေးကြားသော် ဒေါသထွက်လုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ ဒီမိန်းကလေး၊ ဘာတွေလျှောက်တွေးနေတာလဲ။ ဒီလိုအရာမျိုးတောင် တွေးနိုင်သေးတယ်။
ထိုခြေတံရှည်များက တုန်ခါသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဖူးပေါ်မှလူသတ်လိုသောအရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အသံတစ်သံက ဖြတ်တောက်လိုက်၏။
“ဆရာမစုန့်နဲ့ ဒီကျောင်းသူတို့ ခုနက ကောင်လေးတစ်ယောက်ပြေးသွားတာ တွေ့လိုက်သေးလား”
“၊ ဟိုဘက်ကိုပြေးသွားတာတွေ့လိုက်တယ်။ ရှင်တို့မြန်မြန်လိုက်ရင် မှီလောက်သေးတယ်” မုရှောင်ကျိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... လိုက်ကြ” ခြေသံများအဝေးသို့ထွက်ခွာသွားသည်။
ယွီဟွေးဖေးစကတ်အောက်မှ ထွက်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“ရှောင်ချင်းက ဒီမှာကိုး”
ယွီဟွေးဖေးကြားသော် ပါးစပ်ကိုမဲ့လိုက်ပြီး “မဟုတ်လောက်ပါဘူး...”
မုရှောင်ကျိုလည်း “မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်”
စုန့်ချင်းက “နင်ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာတာလဲ။ ငါပြောပြီးသားလေ။ တို့တွေဘာမှဖြစ်နိုင်ခြေမရှိဘူး... ငါအခုအကသင်ကြားရေးကိုပဲ စိတ်အေးလက်အေးလုပ်ချင်တယ်၊ ရည်းစားမထားချင်သေးဘူး”
“ရှောင်ချင်း၊ ငါ... ငါသိတယ်နင်ငါ့ကိုမကြိုက်ဘူးဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကငါနင့်ကိုလာကြည့်တာကို တားဆီးလို့မရဘူးမလား” အမျိုးသား၏အသံမှာ အနည်းငယ်နူးညံ့သည်။
‘မြှောက်ပင့်တဲ့ခွေး’ ယွီဟွေးဖေးမှာ ခေါင်းခါလိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ဆဲလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်သို့ကြည့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
စုန့်ချင်း၏စကတ်မှာ အထူးပြုလုပ်ထားပြီး စကတ်ပေါ်တွင် အပေါက်ဖောက်ထားသောပန်းပုံစံအချို့ရှိသော်လည်း လုံးဝအပေါက်ဖောက်ထားခြင်းမဟုတ်၊ အလွန်ပါးလွှာခြင်းသာဖြစ်သည်။ ကြိုးစားကပ်ကြည့်လျှင် အပြင်မှမြင်ကွင်းအနည်းငယ်ကို မြင်နိုင်သည်။