သခွားသီးအောင်မြင်မှု

ထို့နောက်တွင်တော့ ယွီဟွေးဖေးတစ်ယောက် ရုပ်ရည်သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်ရှိသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဆောင်းတွင်းကြီးဖြစ်နေသော်လည်း ထိုလူမှာ အဝတ်အစားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ဆင်ထား၏။ အနက်ရောင်အပေါ်အင်္ကျီနှင့် အဖြူခံပန်းပွင့်ရှပ်အင်္ကျီတို့မှာ သူ့ကို ကြည့်ကောင်းစေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ စကားပြောဟန်နှင့် အမူအရာတို့တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့က ရှိနေသည်။

ဤလူမှာ စုန့်ချင်ကို အမှန်တကယ်ပင် သဘောကျနေမှန်း သိသာလှသည်။ စုန့်ချင် သူ့အပေါ် ဘယ်လိုထင်မြင်မည်ကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်နေပုံရပြီး၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ သေသေချာချာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်နှယ်ပင်။

သို့သော် ယွီဟွေးဖေး သိနေသည်ကတော့၊ စုန့်ချင်မှာ ဤလူကြီး အမြန်ဆုံးထွက်သွားဖို့သာ အသည်းအသန် ဆုတောင်းနေလိမ့်မည်ဟူ၍။ အကြောင်းမှာ သူမထိုင်နေသော သံပြားခုံတန်းက အတော်ပင်ထူထဲပြီး ဆောင်းတွင်းတစ်နေ့လုံး အအေးဒဏ်ခံထားရသဖြင့် ထိုင်လိုက်သည့်အခါ အေးစက်နေသောအရှိန်က တင်ပါးကို စိမ့်ခနဲဖြစ်စေသောကြောင့်ပင်။ ပြောရလျှင်ဖြင့် တင်ပါးခဲသွားလောက်အောင် အေးစက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုလူမှာ ထွက်သွားမည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ စကားအကြောင်းအရာအမျိုးမျိုးကို ရှာကြံပြောဆိုနေတော့သည်။ နှစ်ယောက်ကြား ပြောစရာကုန်သွားသည့်အခါ အိမ်တွင်းရေးရာများအကြောင်းကို ဆက်ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတူကြီးပြင်းလာသော ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြပုံရ၏။

ထိုလူ၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး သူ၏ စကားဝိုင်းမှာ စုန့်ချင်ကို မော်လ်ဒိုက် သို့မဟုတ် တဟီတီကဲ့သို့သော နေရာများသို့ ခရီးသွားရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ့ခမျာ အငြင်းခံရသည်ချည်းသာ။

ယွီဟွေးဖေးမှာ အောက်မှနားထောင်ရင်း အမျိုးသားအတွက်ပင် စိတ်ပူနေမိသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း...

‘မင်းဒီမိန်းကလေးကို ဒီလောက်ဂရုစိုက်နေတာ သူ့တင်ပါးအေးနေမလားဆိုတာကို မစဉ်းစားဘူးလား။ ပြီးတော့ ငါဒီအထဲမှာ တကယ်ပဲအသက်ရှူကျပ်နေပြီ... ထိုင်နေရတာလည်း ညောင်းလှပြီ။ အစ်ကိုကြီးရယ်၊ ကုသိုလ်တရားလေး နှလုံးသွင်းပြီး အမြန်ဆုံးပြန်ပါတော့ဗျာ’

သို့သော် ထိုလူမှာ သေကာမှ ထွက်သွားမည့်ပုံမပေါ်။ သူ မထသဖြင့် စုန့်ချင်မှာလည်း ထရန်မကောင်းဖြစ်နေပြီး နှစ်ယောက်သား မလှုပ်မယှက် နှစ်ဦးသားမှာ ဤသို့ပင် အချိန်ဆွဲနေရတော့သည်။

ထို့အပြင် အမျိုးသား၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသောမျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ‘ဒီတစ်ခါမင်း အစောတလျင်မထွက်သွားတာက ငါနဲ့စကားများများပြောချင်လို့လား။ ငါမင်းကို ကျေနပ်အောင်လုပ်ပေးမှာပါ’ ဟုဆိုနေသည့်နှယ်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွားကြိတ်မိပြီး မျက်လုံးများကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေသည်။ ရေပုံးတစ်ပုံးလောက်သာ တွေ့လို့ကတော့ သူ့ခေါင်းပေါ် စွပ်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်က တဖွားဖွားပေါ်နေသည်။

စုန့်ချင်မှာ အအေးဒဏ်ကို အမှန်တကယ် မခံနိုင်တော့။ တင်ပါးအောက်တွင် လူတစ်ယောက်ရှိနေမှန်း သိသိကြီးနှင့်ပင် အခါအားလျော်စွာ လက်ကိုတင်ပါးအောက်သို့ထည့်ကာ နွေးထွေးအောင်လုပ်နေရသည်။

ယွီဟွေးဖေးမြင်သော် ဤမိန်းကလေးအတွက် အနည်းငယ်သနားသွားသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထိုကောင်မလေးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်လာသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမက သူ့ကို ကူညီရန် သတ္တိရှိရှိ ထွက်လာပေးခဲ့သည် မဟုတ်လော။ သူသာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ကြည့်နေလျှင် လူမဆန်ရာ ကျပေတော့မည်။

ထို့နောက် ယွီဟွေးဖေးက သူ၏ ဝတ်ရုံကို မနည်းလွှဲပတ်ကာ ချွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ တင်ပါးအောက်သို့ မည်သို့ ထည့်ပေးရမည်နည်း။ နည်းနည်းလေးမှားသွားလျှင်ဖြင့် သူတစ်သက်လုံး နာမည်ပျက်ရပေတော့မည်။ မြစ်ဝါမြစ်ထဲခုန်ချလျှင်ပင် ဆေးကြော၍ရတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ယွီဟွေးဖေးက ဉာဏ်တစ်ခုကို ကွှန့်ထုတ်လိုက်ပြီး စုန့်ချင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် ‘တစ်’ ဟူသော စာလုံးကို ရေးလိုက်သည်။

သူ၏လက်ချောင်းများ စုန့်ချင်း၏ပေါင်ကိုထိမိသည့်အခိုက်အတန့်တွင် စုန့်ချင်း၏ကိုယ်မှာ သိသိသာသာတစ်ချက်တုန်သွားပြီး၊ ခုန်ထလုမတတ်ဖြစ်သွားရာ ယွီဟွေးဖေးမှာ ကြောက်လန့်၍ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးများစို့တက်လာသည်။

သူ့ရှေ့မှာ သူမကို ပိုးပန်းနေသောသူတစ်ယောက် ရှိနေသည်လေ။ အကယ်၍ ထိုလူက သူသည် သူနှစ်သက်နေသော မိန်းကလေး၏ စကတ်အောက်မှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သွားပါက သေသည်အထိ ရန်ဖြစ်ကြပေတော့မည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ယွီဟွေးဖေးက တင်ပါးပုတ်ကာ ထွက်သွားနိုင်သော်လည်း စုန့်ချင်းကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်၊ ကျောင်းဝင်းထဲတွင်၊ ချစ်သူနှင့်အတူ စကတ်အောက်၌ ပျော်ပါးနေသည်ဟု သတင်းပြန့်သွားနိုင်သည်။ သူမ၏ အလုပ်ပင် ပြုတ်သွားနိုင်ပေသည်။

ကံကောင်းစွာပင် စုန့်ချင်းမှာ လုံလောက်စွာတည်ငြိမ်ပြီး၊ တကယ်တမ်းခုန်မထဘဲ၊ သည်းခံလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် စုန့်ချင်မှာ တည်ငြိမ်မှုရှိပြီး တကယ်ထမခုန်ဘဲ စိတ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ စုန့်ချင်မှာ အတော်ပင် ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ ယွီဟွေးဖေးက လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲပြခြင်းမှာ အသားယူခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်ပုံရသည်။

ထို့နောက် ယွီဟွေးဖေးက သတ္တိရှိရှိဖြင့် ‘ပေး’ ဟူသောစာလုံးကို ရေးလိုက်သည်။

စုန့်ချင်းမလှုပ်မယှက်နေသည်ကိုမြင်သော် ယွီဟွေးဖေးမှာ တစ်ဖက်သားကသူစာရေးတော့မည်ကို နားလည်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ယွီဟွေးဖေးက စာလုံးအနည်းငယ်ရေးချလိုက်သည်။

အင်္ကျီပေးမယ်...

ထို့နောက် သူက လက်ထဲမှ ဝတ်ရုံကို စုန့်ချင်၏ တင်ပါးအောက်သို့ ပေးလိုက်သည်။ စုန့်ချင်မှာ အလိုက်သိစွာပင် ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကြွပေးလိုက်ရာ၊ အပြင်မှကြည့်လျှင်မူ ကိုယ်နေဟန်ထား ပြင်ဆင်လိုက်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ယွီဟွေးဖေးမှာ ဝတ်ရုံကို စုန့်ချင်း၏တင်ပါးအောက်သို့ လျင်မြန်စွာထိုးထည့်ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုဝတ်ရုံကိုကြည့်ရင်း ယွီဟွေးဖေး၏မျက်လုံးများတွင် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်လာသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ သူတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာတော့သည်။ ယခင်ကတည်းက ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ယွီဟွေးဖေး၏ ဝတ်ရုံမှာ အအေးဒဏ်ကာကွယ်နိုင်သော အစွမ်းအနည်းငယ်ရှိသည်။ သူ အပြင်မှာရှိစဉ်က ထိုဝတ်ရုံကြောင့် အနွေးထည်ထူထူများ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

မြို့တော်မှာ အရှေ့မြောက်ပိုင်းထက် တောင်ဘက်ကျသော်လည်း မြောက်ပိုင်းဒေသဖြစ်သဖြင့် ဆောင်းဝင်လာလျှင် ရေခဲလောက်အောင် အေးစက်လှသည်။ ယွီဟွေးဖေးမှာ ဝတ်ရုံမရှိတော့သဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်နေတော့ရာ သူက စုန့်ချင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် စာတစ်လုံးရေးလိုက်သည်။

‘မြန်မြန်’

“တော်လောက်ပြီ ချူယွီ။ ငါရှောင်ကျိုနဲ့ ကိစ္စတချို့တိုင်ပင်နေတာ။ နင်အရင်ထွက်သွားလို့ရမလား”

စုန့်ချင်းမှာ အလွန်တိုက်ရိုက်ပင် ဧည့်သည်ကိုနှင်နေပြီဖြစ်သည်။

စုန့်ချင်မှာ ဧည့်သည်ကို အလွန်ပင်ပွင့်လင်းစွာ နှင်ထုတ်နေလေပြီ။ ချူယွီကမူ… “ရပါတယ်။ မင်းတို့ပြောကြလေ။ ငါ ဒီနားမှာ စောင့်နေမယ်။ မင်းတို့ပြောပြီးရင် ငါတို့ ဆက်ပြောကြတာပေါ့”

ထို့နောက် ထိုလူမှာ အနီးအနားသို့ အမှန်တကယ် သွားရပ်နေပြီး စုန့်ချင်ကို ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေတော့သည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး နှာရည်များကို ရှုံ့လိုက်ရင်း… “အစ်မကြီး၊ စက္ကူရှိလား။”

“နင်နှာခေါင်းသွေးလျှံတာလား” ဟု မုရှောင်ကျိုက မေးလိုက်ရာ ယွီဟွေးဖေးမှာ စကားပင်မပြောနိုင်တော့။ ဤကောင်မလေး၏ ခေါင်းထဲတွင် ဘာတွေများ တွေးနေပါလိမ့်။

“ငါအေးလွန်းလို့ နှာရည်တွေကျနေတာ... မင်းတို့နည်းလမ်းတစ်ခုလောက်စဉ်းစားပြီး၊ သူ့ကိုအမြန်ဆုံးထွက်သွားအောင်လုပ်ပေးလို့မရဘူးလား။ ငါအပြင်ထွက်ချင်တယ်၊ ငါအိမ်ပြန်ချင်တယ်၊ ငါနှာရည်ညှစ်ချင်တယ်...” ယွီဟွေးဖေးက ငိုညည်းလိုက်သည်။

ယွီဟွေးဖေး ဤသို့ပြောသည်ကိုကြားသော် စုန့်ချင်း၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ်ကွေးတက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“နင် အအေးမကြောက်ဘူးလို့ ငါထင်နေတာ။ နင်အေးတတ်မှန်းသိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ နင့်အင်္ကျီကို ငါ့ကိုပေးတာလဲ”

“ခင်ဗျားအဲ့လောက်သတ္တိရှိတာ၊ ကျွန်တော်လည်း လူမဆန်တဲ့အလုပ် မလုပ်ချင်ဘူးလေ။ ကျွန်တော်မူလက လက်နဲ့ခင်ဗျားကိုနွေးပေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကိုရိုက်မှာစိုးလို့”

“လူယုတ်မာ” စုန့်ချင်းမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆဲရေးလိုက်သည်။

ယွီဟွေးဖေးက မကျေမနပ်ဖြင့် “ဟေ့... ဘယ်လိုစကားပြောတာလဲ။ ခင်ဗျားဆီက လူယုတ်မာက စကတ်အောက်မှာပုန်းပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲနေလို့လား”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ယွီဟွေးဖေးက အလျင်အမြန်စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။

“စကားမများနဲ့တော့ စက္ကူလေးနည်းနည်းလောက်ပေးပါလား။ နှာရည်တွေက တကယ်ပဲမထိန်းနိုင်တော့ဘူး၊ နောက်ထပ်စက္ကူမပေးရင်၊ ကျွန်တော်ခင်ဗျားစကတ်ပေါ်မှာပဲ ပွတ်ရတော့မယ်။ ရှလွှတ်...”

“နင် သတ္တိရှိရင် လုပ်ကြည့်လေ”

“ကျွန်တော်လည်းမလုပ်ချင်ပါဘူး၊ ရှလွှတ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲမထိန်းနိုင်တော့ဘူး”

“ငါ့မှာဘာနည်းလမ်းရှိမှာလဲ။ အခုစက္ကူယူပြီး စကတ်ထဲထည့်လိုက်ရင်၊ ဒါ... ဒါ... လူရှေ့သူရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ယွီဟွေးဖေးမှာ ကြောင်သွားသည်။ သူစက္ကူတောင်းတာပဲစဉ်းစားနေမိ၏။ မိန်းမတွေ ဘယ်အချိန်မှာ စက္ကူကိုစကတ်အောက်မှာ ထည့်သုံးလဲဆိုတာကိုမှ သတိရတော့ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီရဲသွားသည်။

“ဒါ... ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါသည်းခံလိုက်မယ်။ နင်အားစိုက်ပြီး သူ့ကိုအမြန်ဆုံးထွက်သွားအောင်လုပ်လိုက်ပါတော့... မဟုတ်ရင် ငါ့မှာနှာရည်ကျတာထက်ပိုတဲ့ပြဿနာဖြစ်တော့မယ်” ယွီဟွေးဖေးက အားမလိုအားမရဖြင့် နှာရည်ကြီးကိုညှစ်ကာ လွှဲရမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်...

ယွီဟွေးဖေးမှာ ထိုနှာရည်တန်းလန်းကြီးက စုန့်ချင်း၏ခြေသလုံးလေးပေါ်တွင် ဒန်းစီးနေသည်ကိုကြည့်ရင်း သေချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သူက လက်ဖြင့် ဖယ်ရှားပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း စုန့်ချင်က ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို နောက်တစ်ဖက်ပေါ်သို့ ချိတ်လိုက်ပြီး ပွတ်တိုက်လိုက်ရာ ယွီဟွေးဖေးမှာ ခုခံရန် ကြိုးစားခြင်းကို လုံးဝလက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

ချူယွီ၏စိတ်ရှည်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ စုန့်ချင်းမထွက်သွားလျှင် သူသေသည့်တိုင်အောင် နေရာမရွှေ့ပေ။ မျက်လုံးတစ်စုံမှာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုအပြည့်ဖြင့် စုန့်ချင်းကိုကြည့်နေသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ ‘ငါမင်းကိုမရရင်တောင်၊ မင်းကိုများများကြည့်မယ်။ တစ်ခါကြည့်တစ်ခါမြတ်...’ ဟူသည့်နှယ်။

ယွီဟွေးဖေးမှာလည်း လေးစားသွားမိသည်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ဒီလောက်မျက်နှာပြောင်တိုက်၊ ဇွဲကောင်းတဲ့လူရှိနိုင်ရတာလဲ။ မတတ်နိုင်သည့်အဆုံးတွင် ယွီဟွေးဖေးမှာ စကတ်အောက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို စတင်ပွတ်သပ်ရတော့သည်။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မလှုပ်နဲ့” စုန့်ချင်းက ဟန့်လိုက်သည်။

ယွီဟွေးဖေးက ခါးသီးစွာပြုံးလျက် “ကျွန်တော်ပွတ်သပ်ပြီး အပူထုတ်နေတာ...”

စုန့်ချင်းက “နင်လှုပ်လိုက်တိုင်း ငါ့စကတ်က တုန်ခါနေတယ်၊ မသိတဲ့သူတွေက ငါဘာလုပ်နေတယ်လို့ထင်မှာလဲ”

ယွီဟွေးဖေးက ငိုသံပါကြီးဖြင့် “ခဏနေ ကျွန်တော်မလှုပ်နိုင်တော့ရင် ခင်ဗျားဘယ်လိုရှင်းပြမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားသင့်တယ်”

စုန့်ချင်လည်း ခေါင်းကိုက်သွားသည်။ ဒီလိုဖြစ်မည်မှန်းသိလျှင် သူမ ဒီလိုရှေ့တန်းထွက်မလာခဲ့။ အခုတော့ ရှေ့တိုးမရ၊ နောက်ဆုတ်မရဖြင့် အကျပ်ရိုက်နေလေပြီ။

ယွီဟွေးဖေးမှာ တုန်ယင်နေရုံသာမက ရေပါဆာလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရေတစ်စက်မှ မရှိ။ နောက်ဆုံးတွင် ယွီဟွေးဖေးက အံကြိတ်ကာ သခွားသီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လက်ထဲမှ သခွားသီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေ၏။

‘စားရမလား။ မစားရဘူးလား’

‘စားရမလား။ မစားရဘူးလား’

‘စားကို စားရမှာလားကွာ’

ယွီဟွေးဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ပွဲပြင်းထန်နေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် နေရောင်ခြည်က ဝင်းခနဲ ကျရောက်လာသည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ စုန့်ချင်မှာ ထရပ်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး ထိုချူယွီဆိုသူမှာလည်း ဘာစကားများပြောပြီး ထွက်သွားသည်မသိ၊ မရှိတော့ပေ။

စုန့်ချင် လှည့်ကြည့်လိုက်သလို မုရှောင်ကျိုကလာ်း ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွီဟွေးဖေး… လက်ထဲမှ သခွားသီးကို မြင်လိုက်ကြ၏။

ပြီးတော့…

“အရှက်မရှိတဲ့လူ” စုန့်ချင်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်ပြီး နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အင်္ကျီကို အမြန်ကောက်ဝတ်လိုက်ပြီး… “ရေဆာလို့ သခွားသီးစားတာ ဘာဖြစ်လို့ အရှက်မရှိရတာလဲ။ ဒီမိန်းမ ဘာတွေတွေးနေတာလဲမသိဘူး”

သို့သော် စုန့်ချင်းမှာ ပို၍ပင်မြန်မြန်ထွက်သွားသည်။ မုရှောင်ကျိုက ယွီဟွေးဖေးကိုကြည့်ကာ “နင်... နင်ဘယ်ကနေသခွားသီးရတာလဲ”

“နင်စားမလား” ယွီဟွေးဖေးက ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ယွီဟွေးဖေးက ဒီအတိုင်းသာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုကောင်မလေးမှာ တစ်ချက်တည်း လှမ်းယူလိုက်ပြီး သုတ်သင်ကာ တစ်ကိုက်စားလိုက်တော့သည်။ ယွီဟွေးဖေးမှာ တားဆီးချိန်ပင် မရလိုက်။

မုရှောင်ကျိုက ပါးစပ်ကို တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် ဝါးနေရင်း “နင့်သခွားသီးက ဘယ်ကဝယ်တာလဲ။ အရသာက တော်တော်ကောင်းတာပဲ”

ယွီဟွေးဖေး ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ သူကကိုယ့်ဘောင်းဘီကြားကနေ ထုတ်ယူလာတာလို့တော့ ပြောလို့မဖြစ်ပေ။ သူကချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ “ငါ့ခြံထွက်စစ်စစ်လေ”

မုရှောင်ကျို၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး၊ ဖုန်းကိုကမ်းပေးလိုက်သည်။ “သူငယ်ချင်းဖွဲ့ထားရအောင်။ နောက်မှ ငါအများကြီးဝယ်မယ်။ ဒါက သာမန်အသီးတွေထက်တောင် ပိုစားလို့ကောင်းတယ်”

ယွီဟွေးဖေးက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ “ဒါ... ငါ့ခြံက ဆောင်းဝင်သွားပြီဆိုတော့ သိုလှောင်ထားတာ မရှိလောက်တော့ဘူး”

“ကိစ္စမရှိဘူး၊ နောက်မှ စိုက်ထွက်ရင် ငါထပ်ဝယ်မယ်” ဤမိန်းကလေးမှာ အူကြောင်ကြောင်မျက်လုံးများဖြင့် ယွီဟွေးဖေးကိုကြည့်နေသည်။

ဒီမိန်းကလေးက မဝယ်ရမချင်း ဇွဲမလျှော့တတ်ပုံရသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရာ မုရှောင်ကျိုနှင့် သူငယ်ချင်းဖွဲ့လိုက်ရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် စုန့်ချင်းက “ရှောင်ကျို... မြန်မြန်သွားမယ်” ဆိုရာ မုရှောင်ကျိုက ယွီဟွေးဖေးကိုလျှာထုတ်ပြကာ လှည့်ပြေးသွားသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ မုရှောင်ကျို၏ နောက်ကျောပြင်နှင့် သူမလက်ထဲမှ သခွားသီးကို ကြည့်ရင်း သူရှိနေသောနေရာမှာ မိန်းကလေးအဆောင်အောက်ဖြစ်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ့မှာ ရုတ်တရက် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ မထင်မှတ်ဘဲ လျှောက်သွားရင်း မတော်တဆပင် မိန်းကလေးအဆောင်ရှေ့တွင် သခွားသီးရောင်းချခြင်းဟူသော မှတ်တိုင်တစ်ခုကို မထင်မှတ်ဘဲ စိုက်ထူနိုင်ခဲ့လေပြီ။ ထို့နောက် ယွီဟွေးဖေးက နဖူးကိုတစ်ချက်ပုတ်ကာ အလျင်အမြန်အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ခဏလေး... ခဏလေး... အရင်ဆုံးဘယ်လိုထွက်ရမလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး”

“နင်ဘယ်လိုဝင်လာလဲ အဲ့လိုပဲထွက်သွားပေါ့” စုန့်ချင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြန်ပြောသည်။

“တကယ် မင်းထင်သလိုမဟုတ်ပါဘူး။ ငါက ရေဆာလို့ပါ… ထားလိုက်ပါတော့၊ ပြောလည်း ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ အနီးဆုံးမှာ ဘယ်နားက တံတိုင်းအပုဆုံးလဲ ပြောပြ။ ငါထင်တာတော့ ပင်မတံခါးကနေတော့ ထွက်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

“နင် ငါတို့ကျောင်းက မဟုတ်ဘူးလား”

“ငါက ဘွဲ့ရပြီးသားလူလေ... ဘာကျောင်းဆက်တက်စရာလိုတော့လို့လဲ”

“ဒါဆို နင်…”

စုန့်ချင်က ယွီဟွေးဖေးသည် ခန်းမထဲသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်နေသည်ကို မေးချင်ပုံရသည်။ ယွီဟွေးဖေးက မုရှောင်ကျိုကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး...

“သူငါ့ကို ဆွဲခေါ်သွားတာ”

မုရှောင်ကျိုမှာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး… “ဒါ… ငါက မင်းကို ကျောင်းဂိတ်ဝမှာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေတာတွေ့တော့ ငါတို့အဖွဲ့က အဖွဲ့ဝင်အသစ်လို့ ထင်သွားတာ”

စုန့်ချင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ… “အဲ့ဒီအနောက်ကိုပတ်သွားရင် ကျောင်းတံတိုင်းပဲ။ ကျော်သွားရင် အပြင်လမ်းမကြီးကို ရောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ တံတိုင်းက နည်းနည်းမြင့်တယ်”

ယွီဟွေးဖေးက လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း “နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

သူက ဆက်မနေချင်တော့။ ကြာလေ ဒုက္ခများလေ ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ တွယ်တာမှုတစ်စိုးတစ်စိမှမရှိဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ချင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသော်လည်း ဘာမှမပြောလိုက်ပေ။ မုရှောင်ကျိုကမူ လက်ကလေးဝှေ့ယမ်းပြရှာ၏။

“နောက်တစ်ခါ လာလည်ဦးနော်”